για την απενοχοποίηση της κατάθλιψης

Αυτό το πρότζεκτ δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα στο μπλογκ το επόμενο διάστημα.. Θα συνεχίζω να αντιμετωπίζω τα πράματα με αυτό τον κλαυσίγελο που τους αρμόζει.

Όμως δηλώνω βαθύτατα απαισιόδοξος.  Κουβέντιαζα προχτές με μια συνδικαλίστρια για την προετοιμασία της απεργίας της επόμενης εβδομάδας και μου έλεγε πόσο απογοητευμένη είναι. Οι συνάδελφοι της, ακόμα και σήμερα πιστεύουν πως τα μέτρα δεν τους αφορούν!! Πιστεύουν πως μια δικαστική ένσταση θα ακυρωθεί η μείωση μισθών!!

Γι` αυτό σας λέω… Η επιστημονική ανάλυση για την βεβαιότητα της ανατροπής του συστήματος δεν μου δίνει, ταυτόχρονα, και τα υλικά εργαλεία της. Ολοένα και περισσότερο πιστεύω πως θα έχω τη μοίρα των πολιτών του 19ου αιώνα… Σαν και αυτούς τους δύσμοιρους που γεννήθηκαν γύρω στα 1850, και πέθαναν, έχοντας γνωρίσει μόνο πολέμους και ανεπιτυχείς εξεγέρσεις…

Αυτό δεν μειώνει το μίσος μου…

Θα συνεχίσω να λιμάρω τα νύχια μου και το πρώτο σκυλί που θα μου ορμήσει θα του  κάνω τη μάπα κρέας.

Όμως, πέρα από τις πολεμικές προετοιμασίες, έχουμε να αντιμετωπίσουμε κι ένα νέο μαζικό φαινόμενο. Αυτό της Κατάθλιψης της Κοινωνίας της Κρίσης. Οι άνθρωποι που νομίζουν πως «δεν τους αφορά η κρίση» θα είναι και οι πρώτοι πελάτες του ψυχίατρου.

Αλλά ακόμα και οι υπόλοιποι δεν είναι εύκολο να εντάξουν τα νέα δεδομένα…

Ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι θα βιώνουν συναισθήματα ανικανότητας και χαμηλής αυτοεκτίμησης.

Όταν νέοι άνθρωποι κάνουν δύο και τρεις δουλειές ταυτόχρονα, αλλά συνεχίζουν να βασίζονται στο «τσοντάρισμα» των γονιών…

Όταν οικογενειάρχες δεν θα μπορούν να θρέψουν την οικογένεια τους , παρ` όλο που δουλεύουν σκληρά…

Όταν ο εργοδότης του θα τον βάζει να γράφει σε καθημερινά ημερολόγια τις καθημερινές του εργασίες, για να τον κάνει να νιώσει τεμπέλης..

Όταν η μισή κοινωνία θα τον αποκαλεί «λαμόγιο»…

Όταν θα θεωρεί την υπόλοιπη κοινωνία «λαμόγιο»…

Όταν δε θα μπορεί ούτε να παραιτηθεί λόγω εργασιακής ανασφάλειας, αλλά ούτε και να απολυθεί λόγω «κόστους»…

Θα αρχίσει να αισθάνεται «άχρηστος»… «ρεμάλι»… ανίκανος έστω να κλέψει «όπως όλοι οι άλλοι».

Δεν είσαι άντρας εσύ; εεε; Η γυναίκα του θα ψάχνει και κανά καλύτερο, έτσι;

Αμ η άλλη; Γιατί να μην είμαι λίγο πουτάνα ρε παιδάκι μου; Λίγο κωλοπετσομένη.. Πως τα κατάφερε η…  που τον τύλιξε και ζει μια χαρά;

Κι εδώ θα έχουμε τους χιλιάδες μύθους .

Όχι! Όλοι είμαστε μέσα στο λάκο με τα σκατά..

Δε χάνεις μόνο εσύ το σπίτι σου..

Δεν σου κόψανε μόνο εσένα το ρεύμα…

Δεν τρως μόνο εσύ αηδίες αντί για φαΐ…

Δεν είσαι μόνο εσύ κλεισμένος σπίτι σου…

ΔΕΝ ΦΤΑΙΣ ΕΣΥ!!!

Ας παραδεχτούμε την ανέχεια μας..

Μπας και βάλει πλάτη ο ένας στον άλλο…

Advertisements

2 Σχόλια on “για την απενοχοποίηση της κατάθλιψης”

  1. Ο/Η χαρη λέει:

    καλό μήνα και με γεια τα νέα τζην Γατουλέα!

    μ’ αρέσουν τα χρώματα (φαντάζομαι το ξέρεις) αλλά κι ο γατούλης που ξαναβγήκε στην επιφάνεια, κι ας μου ‘ρθε λίγο απότομα που έχασα το π ο λ ύ μαύρο 🙂 αλλά ενόψει κατάθλιψης να βοηθηθούμε λίγο ε;

  2. Ο/Η gatouleas λέει:

    Πάλι με πήρες χαμπάρι Χάρη!
    Ειναι πολύ ωραίο το μαύρο, αλλά με τόση μαυρίλα γύρω μας, δε λέει κάτι…


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s