ένας επιβάτης στο Τουπόλεφ της ελληνικής κρίσης με πιλότο τον ΓΑΠ

Έχω μια προσωπική «διαστροφή» να διαβάζω τα πάντα γύρω από τεχνικές επιβίωσης κάτω από ακραίες συνθήκες. Είτε αφορούν γενικά πολεμικά κείμενα σαμουράι, είτε για επιθέσεις καρχαριών και κροκόδειλων, αλλά και τιπς για εγκλωβισμούς σε έρημους, χιονοστιβάδες και σεισμούς.  Θεωρώ πως μου προσφέρουν μια εγρήγορση και φόκους στην καθημερινότητα μου, πέρα από την καθεαυτή χρησιμότητα τους.

Φυσικά , δεν θα μπορούσαν να λείπουν κείμενα για συνθήκες ατυχημάτων. Τους τελευταίους μήνες παρατήρησα πόσο μοιάζουν οι συμπεριφορές των ελλήνων πολιτών με τους επιβάτες ενός ναυάγιου ή ενός αεροπλάνου που καίγονται οι κινητήρες.

Αλλά μην ξεκινήσω απ` ευθείας με τους παραλληλισμούς.

Με αφορμή την πτώση του Τουπόλεφ, ας δούμε κάποια στοιχεία και μελέτες για τα αεροπορικά δυστυχήματα.

Αυτό που μου προκαλεί το ενδιαφέρον, είναι η ψυχολογική κατάσταση του επιβάτη.

Άραγε πως θα αισθανόταν ένας επιβάτης του Τουπόλεφ ή του Τιτανικού;

Υπάρχουν πράγματα που μπορείς να κάνεις για να βοηθήσεις τον εαυτό σου ή και τους συνεπιβάτες σου;

Ας πάμε να δούμε κάποια πράματα και ίσως συμφωνήσετε και για τους παραλληλισμούς μου για την οικονομική πραγματικότητα.

Ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΟΥ

Ο άνθρωπος συνεχίζει μέχρι σήμερα να θεωρεί «παράβαση» το να «πετάει στον αέρα με μεταλλικά κουτιά» και για αυτό θεωρεί πως υπάρχει τεράστια επικινδυνότητα σε αυτά τα ταξίδια αλλά και μηδενικό ποσοστό επιβίωσης, αν στραβώσει κάτι. Ας πούμε λ.χ. στο τελευταίο ατύχημα του Τουπόλεφ δε σώθηκε κανείς και όλοι καταγράφουμε πως 96 άτομα τα τίναξαν σε ένα αεροπλάνο.

Όμως αυτό που δείχνουν οι στατιστικές είναι πως στη δεκαετία του `90  το ποσοστό επιβίωσης είχε φτάσει στο35%, δηλαδή ένας στους τρεις επιβάτες την «σκαπούλαραν» από «μοιραίες» πτήσεις και μόνο η 11/9 στην Αμερική το έριξε ξανά στο 25%.

Ένας ακόμα μύθος είναι τα «φυσικά αίτια» ενός ατυχήματος.

Παρ` όλα αυτά, όλες οι στατιστικές δείχνουν πως πάνω από τα μισά συμβαίνουν από ανθρώπινο λάθος, ενώ ένα στα τέσσερα από μηχανικό λάθος (δηλαδή πλημμελή κατασκευή ή συντήρηση). Μόνο ένα στα πέντε είναι από καιρικές συνθήκες, αλλά ακόμα και αυτό το αίτιο θα χρειαστεί τη συνεισφορά ενός πιλότου που τις υποτίμησε, για να γίνει θανάσιμο. Το περασμένο σαββατοκύριακο πέθαναν 96 άτομα, όχι από την ομίχλη αλλά από την απόφαση του πιλότου να ενδώσει στις πολιτικές πιέσεις και να το προσγειώσει «με κάθε κόστος».

Έτσι αυτό που κρατώ, κατ` αρχήν, είναι πως τα ατυχήματα

α) δεν είναι αναπόφευκτα, και

β) υπάρχουν πιθανότητες επιβίωσης ακόμα και μετά την εκδήλωση τους.

Η ΦΟΒΙΑ ΤΟΥ ΑΕΡΟΠΛΑΝΟΥ

Όλη αύτη η παραφιλολογία ενδυναμώνει τις εκδηλώσεις κάθε χαρακτήρα. Υπάρχουν αυτοί που τα τρέμουν, οι υστερικοί, οι «συνωμοσιολόγοι» που θα ανακαλύπτουν εβραϊκά ή ΔΝΤ σχέδια πίσω από κάθε γεγονός, οι «ξερόλες», οι «δήθεν» και οι «cool», οι υπερδραστήριοι πανικόβλητοι  και τόσες άλλες φυλές.

Οι περισσότεροι από αυτούς ΝΟΜΙΖΟΥΝ πως έχουν ένα ατομικό σχέδιο διαφυγής.

«Αν δεν μπω στο αεροπλάνο, αν κάτσω στο πίσω μέρος του αεροπλάνου, αν κάνω την σωστή επένδυση, αν επιλέξω την πιο ασφαλή εταιρεία»… αν, αν, αν….

Όμως όταν ανατιναχτεί η τουρμπίνα ή χαθεί η πίεση στη καμπίνα επιβατών, όλα αυτά πάνε περίπατο. Όταν η κρίση εκδηλώνεται, παύει να υπάρχει σε φιλολογικό επίπεδο αλλά βλέπεις τον κινητήρα να έχει πάρει φωτιά, κόβονται τα πολλά-πολλά.

Πολλές υπηρεσίες προσπαθούν να αναλύσουν ποιο τμήμα επιβατών τη γλυτώνει. Είναι τυχαίο ή υπάρχουν κάποια κοινά χαρακτηριστικά, κάποιες αντιδράσεις του που του δίνουν ένα πλεονέχτημα απέναντι σε αυτούς που «πεθαίνουν»;

Για να αντιστρέψω τον προβληματισμό, ποια είναι τα «λάθη», τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ένας πληθυσμός σε συνθήκες κρίσης και εγκλωβίζεται με θανάσιμα αποτελέσματα;

Μετά το «κρίσιμο» συμβάν ή την αναγκαστική προσγείωση, συνήθως έχουμε μόνο γύρω στα 90 δευτερόλεπτα αντίδρασης. Μετά μάλλον θα είναι πολύ αργά…

Κυκλοφορούν δεκάδες μελέτες και άρθρα γύρω από το θέμα, αλλά εγώ προτιμώ τα στρατιωτικά κείμενα. Ένα από αυτά είναι το Eject, ένα μεταφρασμένο κείμενο από το Flying Safety για την Πολεμική Αεροπορία της Ελλάδας και μελετά τα αίτια της μη-έγκαιρης εγκατάλειψης ενός χαμένου αεροπλάνου.

1Ο ΠΡΟΒΛΗΜΑ: ΑΠΡΑΞΙΑ (behavioral inaction)

Όταν βλέπεις μια ταινία τρόμου, οι επιβάτες ενός αεροσκάφους στριγγλίζουν, παλεύουν, βρίζονται και σπρώχνονται. Η πραγματικότητα είναι η ακριβώς ανάποδη. Απόλυτη σιωπή και βούλιαγμα στην καρέκλα.

Το υπερβολικό στρες οδηγεί τους επιβάτες σε «πάγωμα», σε μια συνθήκη όπου ενεργούν μόνο μετά από κάθετη και ρητή εντολή. Το ανεξέλεγκτο άγχος μας κάνει και χάνουμε τα κρίσιμα δευτερόλεπτα και αν δεν έρθει ποτέ αυτή η εντολή, θα μας βρούνε νεκρούς καθισμένους στην καρέκλα-καναπέ βλέποντας τις ειδήσεις για την άνοδο των spread.

Ένα ελάχιστο ποσοστό, το άγχος το μετατρέπει σε υπερκινητικότητα, σε μια τάση να δράσει «αυτοβούλως». Αυτή η απεγνωσμένη προσπάθεια ατομικής διαφυγής κάνει αυτά τα άτομα πρώτα στη λίστα «απωλειών» αλλά και πηγή κινδύνου για τους υπόλοιπους.

Επί της ουσίας η φάση της «Απραξίας» αναζητεί την Εντολή Σωτηρίας. Αν σε αυτή τη συνθήκη ένας σοβαρός πιλότος με σταθερή φωνή «διατάξει» τους επιβάτες να πηδήξουν από το αεροπλάνο χωρίς αλεξίπτωτο, η πλειοψηφία θα το κάνει.

2Ο ΠΡΟΒΛΗΜΑ: ΠΑΡΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ (temporal distortion)

Σε αυτές τις κρίσιμες συνθήκες υψηλού άγχους χάνεται η αίσθηση του χρόνου. Επειδή ο εγκέφαλος αδυνατεί να επεξεργαστεί τα νέα δεδομένα δημιουργεί μια πλασματική εικόνα slow motion. Ενώ πρέπει να πάρουμε μία απόφαση μέσα σε 5 δευτερόλεπτα, θεωρούμε πως έχουμε ακόμα τη δυνατότητα να χαράξουμε ένα 5ετές πλάνο ανασυγκρότησης της οικονομίας ή ένα 2χρονο πλάνο οργανωτικής ανασυγκρότησης…

Προσπαθούμε να προσαρμόσουμε το «πρόβλημα» στις προσωπικές μας δυνατότητες και όχι να «αλλάξουμε» τον τρόπο που δρούμε.

Έτσι εξηγούνται και οι δεκάδες ιστορίες «μοχλών που μπλόκαραν», «σωσιβίων που δεν άνοιξαν» κλπ  Όχι πως πάω να βγάλω «λάδι» τις κάθε κακοτεχνίες των εργολάβων συντήρησης, αλλά αυτή η εσφαλμένη αίσθηση του χρόνου μας οδηγεί μη ορθή χρήση του εξοπλισμού.

3ο ΠΡΟΒΛΗΜΑ bonus: ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΕΙΣ

Ο συνδυασμός των δύο παραπάνω προβλημάτων πολλές φορές δημιουργεί μια εικονική πραγματικότητα για τον επιβάτη.

Ο εγκέφαλος για να βρει μια διέξοδο στην πίεση, δημιουργεί την ψευδή συνθήκη «δεν-συμβαίνει-αυτό-σε-εμένα».  Αρχίζουμε και παρατηρούμε εξωτερικά τα πράματα, σα να βλέπουμε ταινία δράσης…

Μέχρι το τέλος θεωρούμε πως θα πεθάνουν «οι άλλοι», οι ηθοποιοί της ταινίας, οι δημόσιοι υπάλληλοι, οι υδραυλικοί και οι ταξιτζήδες. Αλλά… «όχι εγώ»!

Η ΕΛΛΑΔΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ

Θεωρώ πως στην Ελλάδα είμαστε στη μετάβαση από τη φάση της παραφιλολογίας, στην «ανατίναξη του κινητήρα».

Συνεχίζουν και υπάρχουν και οι λεονταρισμοί-καταγγελιολογίες, αλλά και αυτή η βουβή σιωπή του αεροπλάνου που φλέγεται.

Όσο και να βρίζουμε ή να αναλύουμε, είμαστε σε ένα αεροπλάνο σε ελεύθερη πτώση με πιλότο τον ΓΑΠ…

Μας αρέσει-δε μας αρέσει…

Γι` αυτό και υπάρχει 80% διαφωνία με τα μέτρα, αλλά υποτονική αντίσταση σε αυτά. Οι πολίτες της Ελλάδας έχουν τα συμπτώματα της Απραξίας και της Παραμόρφωσης Χρόνου. Μηχανικά ακολουθούν τις Εντολές του Πληρώματος.

Οι ώρες πλέον είναι ΑΠΟΛΥΤΑ κρίσιμες.

Δεν υπάρχει, πλέον, χρόνος τεχνικού ελέγχου του αεροσκάφους.. έπρεπε ΗΔΗ να είχε γίνει.

Δεν υπάρχει χρόνος εκμάθησης των επιβατών των τεχνικών διαφυγής…

Δεν υπάρχει χρόνος να κατατεθούν προγράμματα, να ελεγχθούν τα αξιοκρατικά χαρακτηριστικά, να προχωρήσουμε σε μια δημοκρατική εκλογή του καταλληλότερου πιλότου…

Έπρεπε να είχαν γίνει… Έπρεπε η Αριστερά να ήταν κυβερνήτης… Έπρεπε να είχαμε μάθει να αυτοδιαχειριζόμαστε το αεροπλάνο…

Έπρεπε…

Πλέον θα τα μάθουμε πέφτοντας… Θα μάθουμε μέσα σε αυτά τα 90 δευτερόλεπτα αν είμαστε άξιοι να κάνουμε την υπέρβαση να αλλάξουμε την πορεία του αεροπλάνου.

ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΛΛΗ ΔΙΕΞΟΔΟΣ;

Προς το παρόν ο ΓΑΠ μας κόβει το οξυγόνο και μας λένε «υπομονή» οι αεροσυνοδοί τύπου Πρετεντέρη.

Σε αυτές τις στιγμές υπάρχουν αυτοί που δηλώνουν με σθένος πως υπάρχει «Άλλη» λύση. Όπως είδαμε πιο πάνω οι επιβάτες είναι, σχεδόν, έτοιμοι να ακούσουν την Εντολή.

Στην Ιστορία την έδωσαν οι Μπολσεβίκοι το `17, οι αναρχικοί στην Ισπανία, οι Βελουχιώτηδες, οι φοιτητές του Γαλλικού Μάη και οι κινέζοι της Πολιτιστικής.. ο Τσε αλλά και ο Τσάβεζ. Την έδωσαν, βέβαια, και ο Χίτλερ, και ο Ρούζβελτ.

Σήμερα σε κάποιες χώρες θα υπάρξουν αυτοί που θα δώσουν μια άλλη κατεύθυνση. Μακάρι να υπάρξει και στην Ελλάδα. Γιατί υπάρχουν και χώρες που, απλά, περίμεναν υπομονετικά «να περάσει η κρίση»…

Περίμενε η Αυστρία στο μεσοπόλεμο… και η Πολωνία… και οι Βαλτικές. Δεν κατάφεραν τίποτα καλύτερο. Έγιναν έρμαιο σε αυτούς που πήραν την πρωτοβουλία.

Μακάρι μόνο αυτή πρωτοβουλία να έρθει από τα αριστερά… και όχι από τη βαρβαρότητα των σαρκοβόρων καθικιών της ακροδεξιάς.

ΑΕΡΟΠΕΙΡΑΤΕΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΣΩΘΕΙ ΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΤΟΥΠΟΛΕΦ

Αυτό που θα κληθούμε πολύ σύντομα να απαντήσουμε είναι:

Αφήνουμε το ΠΑΣΟΚ να οδηγεί το Τουπόλεφ ή καταλαμβάνουμε το αεροσκάφος;

Δεν είναι εύκολη η απάντηση… Φαίνεται αυτοκτονικό…

Είναι δυνατόν να πέφτει το αεροπλάνο και εσύ να εισβάλλεις στην καμπίνα του πιλότου με όπλα;

Κι όμως! Αυτό το φόβο πρέπει να υπερνικήσουμε.

Αν τους αφήσουμε θα συντριφτούμε.

Ναι… Δεν έχουμε χτίσει μια εμπιστοσύνη για τον επόμενο πιλότο. Θα γίνει λίγο πραξικοπηματικά.

Μια ομάδα πιο αποφασισμένη θα ηγηθεί αυτής της πράξης.

Ναι… Σε κάποιους θα φαίνονται λίγο σταλίνες, ή μπορεί λίγο μπάχαλα. Μπορεί ο πιλότος να έχει γιαουρτώσει και την Σώτη Τριανταφύλλου, ή να γουστάρει το Στάλιν, να είναι φανατικός υπέρμαχος κάθε κομματικού μηχανισμού ή κάθε αυτονομίας κινημάτων. Σε άλλους θα φαίνεται αξύριστος, απολίτιστος, ανιστόρητος ή φλώρος, δογματικός, τροτσκιστής, τρομοκράτης κλπ.

Δε θα μας αρέσει γιατί δεν θα είναι «δικός μας».

Δεν θα είναι το πρωτεύον αυτό, πλέον.

Σημασία έχει να γίνει αεροπειρατεία…

Εκεί θα μετρηθούμε… Ποιος θα είναι υπέρ ή ποιος θα προτιμήσει τον ασφαλή θάνατο που μας προσφέρουν οι κυβερνήσεις μας.

Μήπως έχετε να προτείνετε κάτι καλύτερο;

……..

Ενδεικτικές Πηγές:

www.planecrashinfo.com

www.flightsafety.com

Ελληνική Πολεμική Αεροπορία

Advertisements

7 Σχόλια on “ένας επιβάτης στο Τουπόλεφ της ελληνικής κρίσης με πιλότο τον ΓΑΠ”

  1. Ο/Η Greek Rider λέει:

    Πάντοτε είναι λάθος διαδικασιών. Ακόμη και όταν το αεροπλάνο έχει αστοχία στα υλικά ακόμη και τότε φταίνε οι διαδικασίες που κατασκευάστηκαν αυτά τα υλικά. Ακόμη και όταν ήταν 100% λάθος του πιλότου, ακόμη και τότε πρέπει να ψάξουμε να δούμε αν έκανε πολλές ώρες πτήσεις στη σειρά αν είχε απανωτά τζέτ λάγκς, αν η εταιρεία τον είχε πιέσει κτλ.

    Όλα είναι θέμα διαδικασιών. Για παράδειγμα όταν είχε εκραγεί το Τσάλεντζερ στον αέρα το 1986 ή 1987, το πόρισμα δεν έλεγε ότι ο τάδε δεν άκουσε τις προειδοποιήσεις του μηχανικού αλλά ότι δεν υπήρχαν οι κατάλληλες διαδικασίες για να ακουστεί ο μηχανικός!

    Οι διαδικασίες είναι εκείνες που δεν επιτρέπουν τα λάθη και την οποιαδήποτε «κακιά στιγμή».

    Στο παράδειγμά σου τώρα, οι διαδικασίες αντιστοιχούν στον καπιταλισμό. Και άρα αυτό που λες ότι φταίει ο πιλότος, ενώ είναι political correct και αποδεκτό λόγω πολιτικής, δεν ισχύει με βάση το συλλογισμό μου.

    Δεν φταίει το δημόσιο χρέος φταίει ο καπιταλισμός. Δεν φταίει ο ΓΑΠ φταίνε οι σοσιαλδημοκρατικές μπαρούφες.

    Επίσης, ο πίνακας που παραθέτεις έχει διαμορφωθεί με όλων των ειδών τα ατυχήματα.

    Δηλαδή και ένα λάστιχο να έσκαγε στην κατά τα άλλα άριστη προσγείωση και ενώ κανείς δεν πάθαινε κάτι οι στατιστικές το κατέγραφαν ως ατύχημα με μηδέν θύματα. Και γι’ αυτό οι μέσοι όροι έχουν βγει έτσι, 0+100=100/2=50 μέσος όρος. Όμως αν τύχει κάποιος στο πραγματικό δυστύχημα δεν θα μείνει κοκαλάκι.

    Η αλήθεια είναι ότι στα κανονικά και σοβαρά ατυχήματα η πιθανότητα επιζώντων είναι μηδενική με απόκλιση το στατιστικό τυχαίο περιθώριο λάθους….

    Τα «φταίει ο πιλότος» κτλ είναι παραμύθες των εταιρειών. ΠΑΝΤΟΤΕ φταίνε οι εταιρείες και οι διαδικασίες. Οι εξηγήσεις μέσω ανθρώπινων λαθών είναι εκ του πονηρού.

    Οι νεοφιλελεύθεροι για παράδειγμα λένε πάντοτε: «φταίει αυτός για τα χάλια που βρίσκεται» για να αποφύγουν να δώσουν ευθύνες στο σύστημα που τους εξυπηρετεί…

    Με κατάλαβες νομίζω.

    Υ.Γ. Ερώτηση: το ξέρεις ότι υπάρχει κάτι σαν αστικός μύθος μεταξύ των πιλότων που λέει ότι τα αεροπορικά ατυχήματα-δυστυχήματα γίνονται πολλά μαζί σε μια σχετικά μικρή χρονική περίοδο; Αν δηλαδή ισχύει κάτι τέτοιο περίμενε σήμερα ή τις επόμενες μέρες και νέο αεροπορικό δυστύχημα….

  2. Ο/Η Greek Rider λέει:

    Αν στο παραπάνω πίνακα είναι μόνο δυστυχήματα με τουλάχιστον ένα νεκρό τότε και πάλι θα ισχύουν τα ίδια αλλά με 1 ή 2 νεκρούς από μικρά ατυχήματα που αλλοιώνουν τους απόλυτους μέσους όρους θνησιμότητας στα πιο σοβαρά δυστυχήματα.

  3. Ο/Η gatouleas λέει:

    Greek Rider, δεν έδωσα βάρος στην ανάλυση του «ανθρώπινου λάθος» και, προφανώς, έχεις απόλυτο δίκιο. Όταν οι εταιρείες περικόπτουν τα κονδύλια συντήρησης, όταν συμπιέζουν το χρόνο ξεκούρασης των πιλότων, όταν ο χρόνος προσεγγισης αεροπλάνων στα αεροδρόμια έχει μειωθέι από 10 και 15 δευτερόλεπτα – που ήταν πριν από 10 και 20 χρόνια – σε 2,5 (όπως στο Χήθροου), αφήνουν τον πιλότο και τον πύργο ελέγχου ευάλωτο σε «λάθη» με μοιραίες συνέπειες.
    Αυτό που ήθελα να θίξω είναι πως τα «ατυχήματα» (όπως και η κρίση) δεν είναι «μοιραία» να συμβούν.. Δεν είναι φυσικά φαινόμενα, αλλά αποτελέσματα ανθρωπίνων ενεργειών ή παραλείψεων.
    Γιατί το ποστ ήθελε να επικεντρωθεί, περισσότερο, στην ψυχολογία του επιβάτη.
    Προσπαθώ να κάνω μια ψυχολογική προσέγγιση του μέσου πολίτη που βρισκεται μέσα στη δίνη της κρίσης. Και θεωρώ πως ΑΥΤΗ η ψυχολογική κατάσταση, προσομοιάζει με αυτή του φλεγόμενου αεροπλάνου.
    Πράγματι το ποσοστό των επιζώντων εξαρτάται από τη σοβαρότητα του ατυχήματος.
    Επιμένω… Αν αφεθούμε στην «Απραξία» και στην ψευδή αίσθηση (Παραμόρφωση Χρόνου) πως «έχουμε ακόμα χρόνο να οργανωθούμε καλύτερα», οι απώλειες που θα έχουμε θα είναι σημαντικότατες.

  4. Ο/Η Greek Rider λέει:

    gatoulea είμαι σύμφωνος.Αλλά αν βρισκόμαστε σε φλεγόμενο αεροσκάφος που πέφτει τότε – αν θες μπορώ να στο δώσω και υπογεγραμμένο- ότι δεν θα μείνει κανείς ζωντανός.

    Και πιστεύω ότι ναι βρισκόμαστε σε φλεγόμενο αεροσκάφος που πέφτει από τα 20.000 πόδια με περιδινήσεις. Ο πιλότος ασφαλώς δεν μπορεί να δει ούτε τον ορίζοντα, αλλά και κανείς-τώρα πλέον- δεν μπορεί να κάνει κάτι.

    • Ο/Η gatouleas λέει:

      Άρα, υποθέτω, δε θα είχες αντίρηση να δοκιμάσει κάποιος να το σώσει καταλαμβάνωντας το cockpit.
      Αν είναι να πέσουμε, μιά ακόμα (έστω και μάταιη) προσπάθεια δε θα δυσχεράνει την κατάσταση μας.
      Όπως και αν είναι να πετύχει το εγχείρημα, δε θα υπήρχε πρόβλημα με κάποιο επιβάτη που απλώς θα περίμενε στη θέση του.

  5. Ο/Η Greek Rider λέει:

    gatoulea εγώ έχω πει από τις 15 Ιαν ότι η παρτίδα (το αεροπλάνο) δεν σώζεται.

    Τώρα μιλάμε λες και τα πλήθη είναι έξω από τα ανάκτορα. Εδώ ρε συ gatoulea προχτές η ΟΛΜΕ δεν συμφώνησε να κάνει ούτε μια 24ωρη απεργία (αποφάσισαν 3ωρη στάση) και τους έκραζε πάλι το ΠΑΜΕ. Τι συζητάς τώρα;

  6. Ο/Η gatouleas λέει:

    Υπάρχουν κι αλλά σενάρια πέρια από τον όλεθρο.
    Μπορεί να μπούμε σε μια ανατροπή σκηνικού «εξ αντανακλάσεως» από κάποια άλλη χώρα που δοκιμάζει..
    Μπορεί να μας προκύψει λύση «όχι-και-τόσο-όσο-την-είχαμε-φανταστεί»… λίγο «πραξικοπηματική-στρατιωτική».
    Το ζήτημα είναι, έστω και κάτω από αυτές τις θλιβερές συνθήκες που ζούμε, να διατηρήσουμε όσα ψήγματα εγρήγορσης μπορούμε..


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s