A Serious Man, δεν έχει θέση στον κόσμο μας (ούτε σε αυτό των κριτικών κινηματογράφου)

ΤΣΑΝΤΙΛΑΑΑΑ!

Έχοντας διαβάσει όλες τις κριτικές για την τελευταία ταινία των αδελφών Κοέν A Serious Man, μου δημιουργήθηκε υποψία πως θα έβλεπα, μάλλον, την πιο αδύναμη προσπάθεια τους. Μια εσωστρεφή επανάληψη των «ευκολιών» τους και μια «εσωτερική» κριτική του ιουδαϊσμού που με αφήνει παντελώς αδιάφορο.

Για αυτό και ανέβαλλα συνεχώς να την δω.  Μόνο η Πίστη (χαχα!) στο όνομα των Κοέν μου έτρωγε το κεφάλι.

 

Ο Λάρι αποδυκνύει πως δεν υπάρχει τίποτα σίγουρο...

 

 

Και πράγματι το τελευταίο τριήμερο μου αποκαλύφθηκε για άλλη μια φορά πόσο αμόρφωτοι, απαίδευτοι και ΑΣΧΕΤΟΙ είναι οι κριτικοί κινηματογράφου. Αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν δει μερικές δεκάδες ταινίες πριν δοκιμάσουν να κριτικάρουν;  Ή οι πιο «βαθυστόχαστες» κομεντί που έχουν δει είναι αυτές του Μπεν Στίλλερ;

Εν τέλει… δεν έχουν ΔΙΑΒΑΣΕΙ για κινηματογράφο και συνεχίζουν να παπαγαλίζουν ανουσιότητες, όπως κάποιες φιλόλογοι «αναλύουν» ποίηση στο σχολείο;

Τεσπά…. Επί του θέματος..

ΠΡΙΝ ΤΗ ΔΕΙΣ…

1)      Όχι! Η ταινία δεν είναι σχόλιο στον Ιουδαϊσμό. Η αναφορά στη θρησκεία αυτή, είναι το ΟΧΗΜΑ για ευρύτερη συζήτηση. Είναι η δίοδος των προσωπικών βιωμάτων, που μετατρέπονται σε πανανθρώπινα. Ο ραβίνος θα μπορούσε να είναι η παπάς του χωριού, ο Σοφός θείος της οικογένειας, ο ψυχαναλυτής, ο πολιτικάντης της γειτονιάς, το μεσημεριανό μαγκαζίνο του Σταρ, η «βαθυστόχαστη» μόνιμη στήλη μιας μεγάλης (ή μικρής) εφημερίδας. Όλοι αυτοί που αναπαράγουν κοινοτυπίες και ευκολίες… Όλοι αυτοί που ενδυναμώνουν και παίζουν με τους Φόβους μας.

2)       Όχι! Η ταινία δεν αναφέρεται σε μια «άλλη» εποχή. Μπορεί το 1967 να είναι μακρινό, μπορεί κάποιοι συντηρητισμοί να ΦΑΝΤΑΖΟΥΝ ξένοι, άλλα η διάλυση του αμερικάνικου ονείρου του `50, μοιάζει με την κατάρρευση του Δυτικού κράτους Πρόνοιας και Ασφάλειας.

3)      Όχι! Ο ήρωας δεν είναι ένας άβουλος μπουνταλάς. Παραδέχομαι πως υπήρξαν στιγμές που θα ήθελα να αρπάξω ένα φλογοβόλο και να κάψω όλη παρανοϊκή ισορροπία τρόμου που έχει χτίσει με το περιβάλλον του. Ο «σοβαρός» Λάρι Γκρόπνικ δεν είναι μαλοκοπίτουρας. Κάνει κάτι που δεν συνηθίζεται σήμερα… Αναζητεί απαντήσεις… κι όχι δράσεις και αντι-δράσεις κενού περιεχομένου.

Συμπερασματικά, είναι μια ταινία αντάξια του ονόματος των δημιουργών του. Χωρίς να προχωρούν σε εικαστικές ακρότητες, συντηρώντας ένα φαινομενικά mainstream κομεντί-like σενάριο, οι αδελφοί Κοέν αποδομούν το μικροαστικό μικρόκοσμο όπως μόνο αυτοί μπορούν.

Έτσι.. απλά! Και με ένα (και δύο, και τρία) χαμόγελα στα χείλη.

ΕΧΟΝΤΑΣ ΔΕΙ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ (καραspoiler!!)

Υπάρχουν δύο μέρη. Το πρώτο 7λεπτο, περίπου, αφορά ένα φανταστικό εβραϊκό μύθο, και φαίνεται εκ πρώτης όψεως, παντελώς άσχετο και «κουφό» σε σχέση με την υπόλοιπη ταινία.

Το Ντυμπούκ[1]

Σε ένα εβραϊκό σπίτι σε κάποια ανατολική επαρχία του 19ου αιώνα, εμφανίζεται ένας μουσαφίρης που έχει ακουστεί πως πέθανε πριν από 3 χρόνια. Το ζευγάρι θεωρεί πως το επισκέπτεται ένα Ντυμπούκ και παρακολουθούμε δύο συμπεριφορές. Η «μαλθακή» του άντρα παγώνει μπροστά στο «φάντασμα», ενώ η «αποφασιστική» της γυναίκας αποφασίζει να δράσει. Έτσι, μέσα σε ένα τεταμένο και ιδιόμορφο κλίμα, καρφώνει ένα παγοκόφτη στο Ντυμπούκ. Ακολουθούν μερικοί απολαυστικοί διάλογοι και το φάντασμα αποχωρεί δηλώνοντας πως «δεν επιθυμεί να γίνεται βάρος σε μια οικογένεια που τον θεωρεί ανεπιθύμητο», ενώ μια κηλίδα αίματος αρχίζει να εμφανίζεται γύρω από τον καρφωμένο παγοκόφτη.

Αποχωρώντας ο «μαλθακός» άντρας ανησυχεί μήπως βρουν το πτώμα του κοντά στο σπίτι, αλλά η γυναίκα τον αποστομώνει δηλώνοντας πως «Σημασία έχει πως το Κακό είναι έξω από το σπίτι μας».

Αυτή η ιστορία από μόνη της αρκεί για δεκάδες σεμινάρια και απίθανα νούμερα ωρών συζήτησης για την ανθρώπινη φύση. Όμως οι Κοέν δεν είναι επιστήμονες αλλά κινηματογραφιστές… Κι έτσι στην επόμενη μία ώρα, περίπου, θα επιχειρήσουν να αναπτύξουν όλο τον προβληματισμό τους, μέσα από απολαυστικούς διαλόγους και χαρακτήρες.

OUR FEATURE PRESENTATION

Σε όλη την ταινία παρακολουθούμε την κατάρρευση του μικροαστικού παράδεισου του καθηγητή Λάρι Γκρόπνικ.

Ο γείτονας του καταπατά το οικόπεδο, ο γιός τους «καίγεται» στη μαριχουάνα, η γυναίκα του τον κερατώνει και θέλει το σπίτι που μένουνε, η κόρη του ουρλιάζει συνεχώς στον άρρωστο θείο της που κλείνεται στην τουαλέτα, συκοφαντικά γράμματα θέτουν σε κίνδυνο τη δουλειά του, και τα δυο του παιδιά τον κλέβουν είτε για σταφ είτε για ρινοπλαστική, ο αδερφός του συλλαμβάνεται για διάφορα κακουργήματα όπως «σοδομισμό», ενώ ένας φοιτητής του τον απειλεί να τον καταγγείλει για εκβιασμό αν δεν αποδεχτεί τη δωροδοκία που του έχει προτείνει.

Μέσα σε αυτόν το κυκεώνα ο Λάρι φαντάζει ένα εκνευριστικό άβουλο πλάσμα. Όλοι οι θεατές αναρωτιόνται από το πρώτο δεκάλεπτο της ταινίας «πως τους αντέχει όλους δαύτους και δεν τους ξαποστέλνει στον αγύριστο». Η πρώτη ανάγνωση της ταινίας είναι μπροστά μας… Όμως οι Κοέν δεν γυρίζουν «αμερικανιές» όπου αρκεί ο ήρωας να «πατήσει πόδι» και όλα διορθώνονται.

Το πρόβλημα του Λάρι δεν είναι πως είναι άβουλος. Απλά είναι από τις σπάνιες περιπτώσεις ανθρώπων που δεν αρκούνται στη μασημένη τροφή. Όχι! Δεν είναι «έξυπνος», ούτε «επαναστάτης». Είναι από αυτή την ιδιόμορφη θρησκευόμενη φάρα ανθρώπων που αναζητούν επιστημονική επιβεβαίωση για την ύπαρξη του Θεού. Στο πανεπιστήμιο αναζητεί σε ένα τεράστιο και αχανή μαυροπίνακα τη μαθηματική απόδειξη της αβεβαιότητας.

Σε όλη την ταινία παλαντζάρει ανάμεσα στη φωνή της «λογικής» και στις πιέσεις για «ανταπόδοση» των χτυπημάτων. Η «λογική» λέει να μην πάρεις τη δωροδοκία και να παραχωρήσεις το σπίτι στη σύζυγο και τα παιδιά «που το έχουν πιο πολύ ανάγκη». Η πρακτική της «αντίδρασης», της «ανταπόδοσης», όμως, λέει πως μπορεί να διεκδικήσει το σπίτι λόγω μοιχείας, να πάρει τα μαύρα φράγκα του φοιτητή, να βοηθήσει τον αδερφό του να δραπετεύσει, να πηδήξει την καυλιάρα γειτόνισσα.

Όσο η μια πλευρά του αναζητεί την «ιδανικότερη» λύση, τόσο το βράδυ έρχεται στον ύπνο του το φάντασμα του εραστή να του κοπανάει το κεφάλι στο τοίχο και να του φωνάζει στο αυτί «Γάμησα τη γυναίκα σου, την ξέσκισα!. Πήγαινε στο Μάρσακ[2] για συμβουλή.»

Φυσικά και οι τρεις διαφορετικοί ραβίνοι δεν έχουν να του πουν τίποτα. Η μόνο διαφορά μεταξύ τους είναι η εμπειρία να διηγούνται με στόμφο άχρηστες ιστορίες. Όσο πιο «μεγάλος» είσαι τόσο πιο βαρύ πουλμούρ έχεις.

Έτσι φτάνουμε σε μια δεύτερη ανάγνωση της ταινίας. Ο Λάρι αναζητεί απαντήσεις για τα προβλήματα που τον ταλαιπωρούν. Όμως δεν μπορεί να πάρει απαντήσεις γιατί θέτει λάθος ερωτήματα.

Ο Λάρι ζει σε μια κοινωνία, όπως όλοι μας, που κανείς δεν έχει ευθύνη και συναίσθηση των πράξεων του. Όλοι λειτουργούμε επιδερμικά σε μια λογική ψευτοτσαμπουκα και μικροεπίδειξης… «μου έκανες κι εγώ να δεις τι θα σου κάνω!». Αναπαράγουμε την ίδια κενότητα στόχων μέσα από ανταγωνισμούς και αγώνες «καταξίωσης». Αν δεν «παίξεις» με αυτό το σύστημα είσαι χαμένος.

Ο γιατρός δίνει συμβουλές υγείας καπνίζοντας, οι θρησκευόμενοι εβραίοι στην πρώτη μικροτσαντίλα αναφωνούν «Χριστέ μου!» (Jesus Christ!), ο πατέρας διώκει για εκβιασμό τον καθηγητή επειδή δεν δέχτηκε τη δωροδοκία και η σύζυγος ζητά ένα gett (θρησκευτικό διαζύγιο) για να ξαναπαντρευτεί τον παράνομο γκόμενο της μέσα στην ιερότητα της εκκλησίας.

Οι καθημερινοί μας ήρωες δεν είναι ψεύτες και υποκριτές. Απλά έχουν μάθει να δρουν και να αντιδρούν μέσα σε ένα πλέγμα κοινωνικών συμβάσεων. Δεν έχει σημασία αν αυτές οι συμβάσεις είναι «λογικές» ή όχι. Μόνο μέσα από αυτές υπάρχουν και μόνο αυτές είναι χαρούμενοι. Φυσικά αυτές οι συμβάσεις δημιουργούν μια σειρά δυσλειτουργιών που το σημαντικό μπλέκεται με το ασήμαντο.

Και εδώ πάμε στην τρίτη ανάγνωση της ταινίας. Είναι λογικό να αναρωτιόμαστε, αν ο Λάρι θα μπορούσε να αλλάξει τη ζωή του. Αν ο Λάρι ξεπέταγε όλους τους ανίκανους και φαφλατάδες από γύρω του, αν μπορούσε να έχει μια καλύτερη ιεράρχηση των σημαντικών και των ασήμαντων, δεν θα ήτανε «καλύτερα»;

Εδώ πρέπει να εστιάσουμε σε μια από τις αγαπημένες μου σκηνές, στις δυσφημιστικές επιστολές. Εκεί παρακολουθούμε το απαύγασμα και το αγλάισμα της παράνοιας του σύγχρονου κόσμου μας. Ένας προϊστάμενος του ανακοινώνει πως έχουν κυκλοφορήσει μερικές «αρκετά εύγλωττες» και «άκρως δυσφημιστικές επιστολές» όπου, φυσικά, «κανένας δεν τις παίρνει στα σοβαρά». Του τονίζει, επίσης, πως το συμβούλιο που θα επανεξετάσει τη θέση του δεν θα τις πάρει υπόψη του. Όμως ο ίδιος θεωρεί υποχρέωση του να τον ενημερώσει.

Σε μια «λογική» κοινωνία μια κατηγορία εμφανώς ψεύτικη, δε θα προκαλούσε παρά μόνο τα γέλια αυτών που θα την μάθαιναν. Η επιβεβαίωση της αστειότητας των καταγγελιών θα έκλεινε την υπόθεση και όλοι θα συνέχιζαν τη ζωής τους. Όμως στη ταινία εμφανίζονται δύο έντρομοι άνθρωποι να διαβεβαιώνουν ο ένας τον άλλο πως «δεν υπάρχει κανένα θέμα».

Γιατί έχουν μάθει από τη ζωή τους δεν χρειάζεται «να έχεις κάνει κάτι» για να πάνε στραβά όλα. Ο κάθε Λάρι από μας, ακόμα κι αν έχει συνείδηση του καθημερινού παραλογισμού, ξέρει πως δεν μπορεί να αποφύγει τις επιπτώσεις στη ζωή του.

Είναι, άρα, άμοιρος; Φυσικά και όχι. Η τελευταία σκηνή είναι ενδεικτική των απόψεων των Κοέν.

Ένας ανεμοστρόβιλος έρχεται στην πόλη και ο Λάρι μαθαίνει από το γιατρό του πως τα αποτελέσματα των εξετάσεων του «πρέπει να τα κουβεντιάσουμε από κοντά».

Όχι! Οι Κοέν δεν υποστηρίζουν μια «κάθαρσις» όπου γίνονται κατανοητά τα σημαντικά από ασήμαντα. Όλα είναι αποτελέσματα σχέσεων αλληλεπίδρασης.

Ο γιος έχει την ευκαιρία να ξεπληρώσει το νταή και να γλιτώσει το κυνηγητό. Κι όμως διστάζει. Άραγε σκέφτεται «γιατί να τα δώσω του αλήτη;» ή μήπως καλύτερα να τα έχει καβάτζα σε περίπτωση καταστροφής της πόλης; Αλλά και να τον ξεπληρώσει θα σταματήσει να του την πέφτει;

Και το τηλέφωνο του γιατρού είναι πράγματι «σοβαρό» ή είναι από αυτά που «κάτι έδειξαν οι εξετάσεις και πρέπει να προχωρήσουμε σε μια παραπέρα κλπ κλπ», από αυτές τις αμφιλεγόμενες δηλώσεις μετάδοσης φόβου όπου δεν ξέρεις αν ο γιατρός είναι προσεχτικός ή θέλει μίζα από το παραϊατρικό εργαστήρι.

Η ζωή, ο θάνατος, η υγεία, η αγάπη μπλέκονται με έριδες, κακομοιριές, γραφειοκρατικές ανασφάλειες και κόμπλεξ. Το σημαντικό φθείρεται με το ασήμαντο.

Όλα μπορεί να είναι σοβαρα.

Αλλά και όλα μπορούν να είναι η αρχή ενός νέου παραλογισμού.

Ναι! Η ταινία σταματά απότομα… Γιατί δεν υπάρχει τέλος. Μόνο μια καλύτερη κατανόηση του εβραϊκού μύθου που είδαμε στην αρχή.

ΞΑΝΑΒΛΕΠΩΝΤΑΣ ΤΟ ΝΤΥΜΠΟΥΚ

Το αρχικό στόρι του Ντυμπούκ, παίρνει άλλες διαστάσεις, πλέον. Η διαμάχη δεν είναι ανάμεσα στον «μαλθακό» σύζυγο και στην αποφασιστική γυναίκα, αλλά ΜΟΙΑΖΕΙ να είναι ανάμεσα στο «σοβαρό και λογικό» σύζυγο και στην επίπεδη και τραμπούκα γυναίκα.

Όταν σε επισκέπτεται ένας νεκρός, ένα φάντασμα πως μπορείς να το διώξεις;

Ο «λογικός» σύζυγος παγώνει γιατί αυτό ξεφεύγει από τα επιστημονικά δεδομένα. Έτσι αναλαμβάνει να το λύσει η γυναίκα. Το μαχαιρώνει! Λες και οι νεκροί ξαναπεθαίνουν! Αυτό δεν έχει σημασία για τον «άνθρωπο της δράσης». Σημασία έχει «να κάνουμε κάτι για αυτό».

Το Ντυμπούκ αποχωρεί και ο «λογικός» σκέφτεται το ποινικό μέρος των πράξεων. «Αν βρούνε το πτώμα με τον παγοκόφτη μας»; Νέα ανησυχία και ταραχή.  Όχι όμως για την «αποφασιστική» γυναίκα. «Σημασία έχει πως το Κακό είναι έξω από το σπίτι μας». Δεν πα να πεθάνει στην παρακάτω γωνιά; Δεν πα να «φάει» όλο το χωριό; Σημασία έχει να μη χαλάσει ο μικρόκοσμός μας. Αν διαταραχτεί, βέβαια, αύριο από την αστυνομία , θα βρούμε μια «έξυπνη» και «δυναμική» απάντηση.

Όμως ας ξανασκεφτούμε πότε άρχισαν τα προβλήματα του εβραϊκού ζεύγους; Όταν έμαθαν, φυσικά, πως θα τους επισκεφτεί ένας νεκρός…

Γιατί δεν έκαναν την απλούστατη σκέψη πως οι νεκροί δεν ανασταίνονται και ο θάνατος του ήταν μια απλή φήμη;

Γιατί δεν αντιδρούν στο παράλογο «πρόβλημα» στο «πώς να σκοτώσεις ένα νεκρό»;

Πόσο ζεστό και φιλικό θα ήταν το βράδυ τους γελώντας όλοι μαζί με αυτό το απίθανο ψεύδος;

Γιατί θεωρούμε «μικρή, έστω ένα τοις χιλίοις να μας επισκεφτεί ένα ζόμπι, αλλά ΑΝ;»

Γιατί όλοι μας είμαστε έτοιμοι να αποδεχτούμε και τα φαντάσματα και τους μονόκερους και τις γοργόνες και τα δικέφαλα τέρατα.

Γιατί έχουμε ποτιστεί στις φοβίες και στις ανασφάλειες.

Γιατί θα τρέμαμε στην πιθανότητα να μας έλεγε το Ντυμπούκ πως είναι φάντασμα.

Γιατί είμαστε έτοιμοι σαν κοινωνία να κάνουμε επιστημονικό συνέδριο για την ύπαρξη διαστημόπλοιων στην αρχαία Αθήνα.

Γιατί θεωρούμε λογικό να πληρώνουμε αυτά που τρώνε οι άλλοι.

Σε μια κοινωνία αυξανόμενου παραλογισμού, οι παράλογες αντιδράσεις είναι πιο χρηστικές και φαίνονται πιο λογικές.


[1] Dybbuk. Σύμφωνα με την εβραϊκή παράδοση, είναι το Κακό πνεύμα ενός νεκρού ανθρώπου.

 

[2] Ο Μάρσακ είναι ο σημαντικότερος Ραβίνος στην ταινία. Υπέργηρος και πάνσοφος που είναι πολύ δύσκολο να κλείσεις ραντεβού μαζί του.

Advertisements

11 Σχόλια on “A Serious Man, δεν έχει θέση στον κόσμο μας (ούτε σε αυτό των κριτικών κινηματογράφου)”

  1. Ο/Η plagal λέει:

    Ασταδιαλα, μλκ, μολις την ειδα και γω την ταινια!

    Εμενα ο Λαρι και η αναζητηση του για απαντησεις τη στιγμη που ο κοσμος του καταρρεει μου θυμισε εντονα τον Ιωβ (και αυτα που λεει ο Ζιζεκ για τον Ιωβ).

    Πολλους χαιρετισμους!

  2. Ο/Η pakiboy λέει:

    τα ποστ που βάζεις για ταινίες είναι από τα πιο ωραία εδώ μεσα!!!
    πάντως ο τρίτος ραβίνος ήταν τσάκαλος!
    when all truth is found, to be lies… then what?

    στην αρχή της ταινίας περίμενα να δω κάτι σαν το http://en.wikipedia.org/wiki/Falling_Down, με τον λάρι να τα παίρνει κρανίο, αλλά ευτυχώς διαψεύστηκα ευχάριστα!

  3. Ο/Η Maria λέει:

    θα το κατεβασω να δω κι εγω κατι πχιοτικο επιτελους!εχω πηξει στον Στιλερ!
    🙂

  4. Ο/Η gatouleas λέει:

    Καλημέρα plagal, χαθήκαμε έκει στα ξένα που πήγες (lol). Ναι.. ίσως μοιάζει με τον Ιωβ, αλλά έχω κλέισει τις υποθέσεις μου με τις θρησκείες και δεν μου «έρχονται» αυτες οι αναγωγές. Τις έκλεισα στις ψηφοφορίες των σοσιαλιστικών ομάδων του 19ου αιώνα.
    pakiboy, thanx για τα καλά σου λόγια. Εγώ εκέι που «φρίκαρα» ήταν στο σχεδιασμό της απόδρασης του αδερφού. Μέχρια να σκάσει ο πυροβολισμός και να φανεί το όνειρο, είχα τρομάξει με την προοπτική ενός επιδερμικού «happy end».
    Btw, σένια η φωτό σου στο profil! Και γαμπρός!!
    Μαρία μου, αρχίσαμε τις ειρωνείες πρωινιάτικά; 🙂
    Τεσπα, εσύ ειδικα να έχεις πάρει τις σωστές προφυλάξεις γιατί θα γίνουν τα νεύρα σου τσατάλια. Επειδή δεν θα τους εχεις μπροστά σου, θα κινδυνέψει η τιβι..

  5. Ο/Η arcades λέει:

    Εξαιρετική ταινία. Νομίζω κι εγώ ότι είναι μια σαρκαστική παρωδία της ιστορίας του Ιωβ.

  6. Ο/Η Greek Rider λέει:

    Συνήθως όταν ξεκινήσω να βλέπω μια ταινία που δεν μου αρέσει απλά την κλείνω και δεν συνεχίζω.

    Αυτή η ταινία ήταν η πρώτη που ενώ είχα ξεκινήσει να την βλέπω στο ίντερνετ την σταμάτησα όχι επειδή δεν ήταν καλή αλλά επειδή μου άρεσε τόσο πολύ που σκέφτηκα ότι δεν είναι δυνατόν να χαλάσω αυτή την εμπειρία με τις δυσλειτουργίες της σύνδεσής μου στο ίντερνετ…

    Ανυπομονώ λοιπόν να την δω στη μεγάλη οθόνη ή σε DVD.

  7. Ο/Η Maria λέει:

    αληθεια εχω πηξει με Στιλερ…
    κατευθειαν κι εσυ ειρωνια!

  8. Ο/Η gatouleas λέει:

    Καλώς ήρθες arcades, και για να υπερθεματίζεις κι εσύ για τον Ιωβ μετά τον plagal, εγώ χάνω 2-1 και σιωπώ…
    σ. Greek Rider, έχω γνωρίσει κι άλλους που βλέπουνε streaming ταινίες. Βρε παιδιά, αφού οι συνδέσεις μας είναι ακόμα της πλακάς γιατί το κάνετε αυτό και δεν τις κατεβάζετε να τις δείτε με την ησυχία σας. Με ένα dvd που παίζει divx αξίας 30-40€ ή με το ConvertXodvd που τα μετατρέπει σε dvd, τα βλέπετε με την ανέση σας στη tv.
    Αμάν, πια! :p
    Μαρία, στο «χ» της πΧιοτητας πήγαινε το σχόλιο…. Πέρα πως γουστάρω τα «ψαρια» που τσιμπάνε.. 😀

  9. Ο/Η KM λέει:

    Η ταινία δεν τελειώνει απότομα. Τελειώνει μεταφορικά. Η καταστροφή έρχεται, η αμερικανική σημαία έτοιμη να ξεσκιστεί, δηλαδή η αμερικανική κοινωνική δομή που περιγράφεται στην ταινία διαλύεται. Αλλά περιέργως, αντί να τρέχουν να προστατευτούν, όλοι καθυστερούν και χαζεύουν την επερχόμενη καταστροφή, «δειλοί, μοιραίοι και άβουλοι αντάμα».

  10. Ο/Η gatouleas λέει:

    ΚΜ, έχεια απόλυτα δίκιο. Έπρεπε να είχα βάλει εισαγωγικά ή τη λέξη «φαινομενικά». Αλλά είναι τόσες πολλές οι πρώτες αναγνώσεις που κρύβουν την ουσία, που μου ξεφυγε. Thanx

  11. Ο/Η Komo_dino λέει:

    Απλά συγχαρητήρια για αυτή την κριτική.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s