εργασιακές σχέσεις και τα “παράλογα” αιτήματα των στέιτζερς

Τις τελευταίες εβδομάδες που έχει ξανανοίξει η συζήτηση για τους συμβασιούχους και τα stage, έχει έρθει στην επιφάνεια τα προβλήματα των διαφορετικών εργασιακών σχέσεων. Δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι είναι έτοιμοι να φαγωθούν μεταξύ τους για το «ποιος είναι το λαμόγιο του βουλευτή» ή «ο τεμπέλης που ταλαιπωρεί τους πολίτες και τρώει τις αργομισθίες τεμπελιάζοντας».

Οι συγκλονιστικές διαδηλώσεις, όμως, του τελευταίου διαστήματος έχουν προκαλέσει τριγμούς στα διάφορα ιδεολογήματα. Ξαφνικά οι διάφοροι (τάχα μου…) «λουφαδόροι» και «γλύφτρες των βουλευτικών γραφείων», έχουν συνδικαλιστεί με γοργούς ρυθμούς και σε πανελλαδική κλίμακα απευθυνόμενοι, «περιέργως», στην αριστερά και όχι στους «δεξιούς που τους βόλεψαν». Η μεταστροφή της συνείδησης είναι το πρώτο μάθημα που ΞΑΝΑμαθαίνουμε όλοι μας.

Ένα άλλο μάθημα, όμως, που δεν έχουμε μάθει ακόμα, είναι η πολυδιάσπαση των εργαζομένων και τα πολλαπλά προβλήματα που δημιουργεί.

Στον ευρύτερο δημόσιο τομέα πολίτες εργάζονται μέσα από εντελώς διαφορετικές συμβάσεις και με ολοένα και λιγότερα εργασιακά δικαιώματα. Ας τις δούμε με λίγο περισσότερη προσοχή.

ΟΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΕΣ «ΦΥΛΕΣ» ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ

Α) Αορίστου χρόνου. Είναι οι μοναδικοί εργαζόμενοι που συνεχίζουν και απολαμβάνουν τις καταχτήσεις των αρχών του 20ου αιώνα. Έχουν 8ωρη εργασία, πληρωμένη καλοκαιρινή άδεια, 5ήμερη ή 6ημερη εργασία με διπλά αμειβόμενη υπερωρία, υποχρέωση του εργοδότη να συμβάλλει στη σύνταξη και στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη κλπ  Είναι δηλαδή οι εργαζόμενοι του 1950, που, κανονικά, θα διεκδικούσαν αυξήσεις και διεύρυνση του κοινωνικού κράτους (όπως πχ δωρεάν συγκοινωνίες σαν την περίοδο του ΠΑΣΟΚ 1981-1989, πρόσβαση σε δωρεάν λαϊκό αθλητισμό, οικολογικό περιβάλλον κλπ)… για να μην ξεχνιόμαστε, έτσι;

Β) Ορισμένου χρόνου – ωρομίσθιοι. Θεωρούνται ακόμα «εργαζόμενοι», αλλά βρίσκονται τουλάχιστον ένα «κλικ» κάτω από τους αορίστου. Τους έχουν κοπεί όλα τα «παράλογα» πλεονεκτήματα των «βολεμένων». Γιατί να πληρώνονται να κάνουν καλοκαιρινές διακοπές; Γιατί να παίρνουν 13ο μισθό τα Χριστούγεννα; Γιατί να παίρνουν αποζημίωση όταν δεν θα υπάρχει ανάγκη να δουλέψουν;  Ένας μικρομαγαζάτορας τα έχει αυτά; Οι εργαζόμενοι αυτοί θα δουλεύουν όσο καιρό τους χρειάζεται το αφεντικό, θα κρίνονται κάθε χρόνο και θα αμείβονται μόνο για το χρόνο της εργασίας τους και μόνο.

Γ) Συμβάσεις έργου. Τα περίφημα «μπλοκάκια». Εδώ δεν υπάρχουν εργαζόμενοι… Οι κοινωνικές τάξεις έχουν εξαλειφθεί και έχουμε την «επιχειρηματική συμφωνία» μεταξύ ελεύθερων ατόμων. Αν ο ένας έχει την επιχείρηση ή το project, ο άλλος φέρνει μόνο την εργατική του δύναμη. Ας την παζαρέψει όσο καλύτερα μπορεί. Άδεια και ασφάλεια «παίρνει», φυσικά, μόνο από τον εαυτό του και το κράτος-εργοδότης τον κρατά «όσο γίνεται η δουλειά». Ααα… και φορολογείται σαν «επιχειρηματίας».

Δ) Stage. Ή wannabe εργαζόμενος. Δε πα` να είσαι 15 χρόνια στην παραγωγή; Το κράτος – εργοδότη σε θεωρεί «μαθητευόμενο». Τα 300€ και πολλά σου είναι! Σιγά να μην αμείβεσαι που μαθαίνεις κιόλας… Κανονικά θα έπρεπε να πληρώνουν οι στέιτζερς, κιόλας. Σαν τις δημοσιογραφικές «σχολές» τύπου ANTENNA, όπου χρυσοπληρώνουν τους καναλάρχες, βγάζοντας φουλ δημοσιογραφική δουλειά, με μόνη προσδοκία να «χωθείς» στο κανάλι. Μαλάκες είναι στα κανάλια να πάρουν stage και να πληρώνουν;

Ε) Ενοικιαζόμενοι εργαζόμενοι. Ή αλλιώς «Κούνεβα». Χιλιάδες πολίτες που έχουν απροσδιόριστα  αφεντικά, απροσδιόριστο έργο, απροσδιόριστό ωράριο και αμοιβή, έρμαια διαπραγματεύσεων νονών της νύχτας, πολιτευτών του δικομματισμού και golden boys. Είναι οι πιο φοβισμένοι… οι πιο επισφαλής, αλλά και αυτοί που βρίσκονται σε μεγαλύτερη ανέχεια. Γυρνάνε σαν τα φαντάσματα από τρένα σε τράπεζες και καλύπτουν κάθε τρύπα.  Αν και δουλεύουν συνεχώς σε συγκεκριμένες και «οργανικές» θέσεις, αφεντικά τους είναι κάτι ύποπτοι τύποι με χοντρά κονέ που παίρνουν υπερεργολαβίες.

Ανάμεσα σε όλους είναι και οι λογιών-λογιών αδιόριστοι.  Αυτοί που φρικάρουν 5 και 10 χρόνια στην ουρά περιμένοντας να διοριστούνε. «Δηλαδή, γιατί πρέπει να μονιμοποιηθούν όλοι παραπάνω πριν από εμένα;» διερωτούνται… και εύλογα.

Το μόνο βέβαιο είναι πως, όσο μεγαλύτερη «ανάγκη» έχεις, τόσο περισσότερες υποχωρήσεις κάνεις. Κι όσο περισσότερες υποχωρήσεις κάνεις, τόσο η αξιοπρέπεια και το ιδεολογικό σθένος καταρρέουν…

ΙΔΟΥ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ, homo economicus!

Το κράτος (ή ο εργοδότης) δεν είναι «κακό» και «εκδικητικό» και εφαρμόζει τόσο απεχθής εργασιακές σχέσεις. Απλά λειτουργεί, πλέον, με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια. Αυτά τα ίδια που και σε μια ιδιωτική επιχείρηση θα «προσαρμόσουν» τις εργασιακές σχέσεις. Για άλλες δουλειές θα έχουμε υπάλληλους, άλλες θα δώσουμε σε εργολάβους και άλλες θα τις κλείσουμε, θα τις ρευστοποιήσουμε…

Ο συνεχής οικονομικός ανταγωνισμός μέσα σε συνθήκες κρίσης, μάλιστα, «επιβάλλουν» ολοένα και πιο ελαστικές σχέσεις εργασίας. Υπάρχει «ανάγκη» συνεχής πτώσης του κόστους εργασίας άνοδος του ποσοστού κέρδους.

Το κράτος-εργοδότης προσπαθεί να αναδιοργανώνει συνεχώς το οργανόγραμμα των επιχειρήσεων. Έτσι, όπως κυνικά είχε πει ο Πάγκαλος σε μια συνέντευξή του για την Κούνεβα, «σιγά μην κάνουμε και τις καθαρίστριες δημόσιους υπάλληλους».  Για τον διαχειριστή της επιχείρησης η καθαριότητα μπορεί να είναι «ενοικιαζόμενη», το service με εργολάβο, η παραγωγή φασόν, η προώθηση προϊόντων με εξωτερικό συνεργάτη και η ρεσεψιόν πχ του κολυμβητήριου με 11μήνη σύμβαση αφού «έτσι κι αλλιώς 11 μήνες δουλεύει».

Αυτός ο τρόπος οργάνωσης έχει κοντοπρόθεσμα αποτελέσματα για τον εργοδότη-κράτους. Μπορεί να του αποφέρει κέρδη από τη σφιχτή διαχείριση, αλλά απορυθμίζει τη λειτουργικότητα μέσα από τις συνεχείς αλλαγές των εργασιακών σχέσεων. Το κράτος δημιουργεί και ελλείψεις αλλά και δυσαρεστημένους εργαζόμενους. Απλά «εύχεται» να είναι σε τομείς όχι τόσο κρίσιμους.

Είναι όμως ένα «κόστος» που το αποδέχεται. Επιλέγει συνειδητά την απορρύθμιση της λειτουργικότητας της κρατικής μηχανής  γιατί «συμφέρει» οικονομικά. Στο φινάλε τα προβλήματα θα κοιτάξει να τα ρίξει στους «τεμπέληδες δημόσιους υπάλληλους». Ξέρετε πόσους καλοθελητές θα βρει για να διαδώσει αυτή την παπάρα; Ουυυυ!!!

ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟΣ: η πρώτη «ουτοπία»

Το κράτος (όπως και η Λογική των Επιχειρήσεων) απαιτεί από εμάς την αποδοχή 2, τουλάχιστον, ιδεολογημάτων.

Α) Τη λογική του «ρεαλισμού». Κάποιοι θα μείνουν άνεργοι.. Κάποιοι θα ζούνε (;) με 300€. Το κράτος «ξέρει» καλύτερα και γι` αυτό έχει διαφορετικές εργασιακές συνθήκες με διαφορετικά οφέλη.

Β) Τη λογική της ατομικής επιβίωσης. Ψάξε, γλύψε, μόχθησε, παρακάλεσε κι άσε τους άλλου σαν πεθάνουν. Θα ανταμειφτείς όσο «αξίζεις».

Με την προσπάθεια συνδικαλιστικής δράσης έχουμε τη θεμελιακή άρνηση αυτών των δύο ιδεολογημάτων.

Πλέον οι εργαζόμενοι αρνούνται την εξατομικοποιημένες λύσεις, αλλά κυρίως αμφισβητούνε τη λογική τους «εφικτού». Αρνούνται να αποδεχτούν τις προτάσεις του κράτους- εργοδότη και προβάλλουν τις ανάγκες του κοινωνικού συνόλου.

ΑΡΙΣΤΕΡΑ και ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟΣ

Η αριστερά δεν ταυτίζεται με τον συνδικαλισμό. Είναι ΜΙΑ πολιτική εκδοχή του… Είναι η προσπάθεια επιστημονική πρότασης για τη νίκη των εργαζομένων.

Την ώρα που οι εργαζόμενοι στειτζάδες μένουν ξεκρέμαστοι από την συνδικαλιστική οργάνωση των μόνιμων, την ώρα που οι συμβασιούχοι τους βλέπουν σαν ανταγωνιστές, η αριστερά πρέπει να επεξεργάζεται ΚΑΙ πολιτικές αλλά ΚΑΙ οργανωτικές προτάσεις υπέρβασης του συντεχνιακού συνδικαλισμού.

Ο Παναγόπουλος δεν είναι κακός συνδικαλιστής. Είναι συντεχνιακός συντηρητικός υπερασπιστής του ΔΙΚΟΥ του κομματιού. Γράφει στα παλιά του τα παπούτσια τους ασυνδικάλιστους. Αυτό συμβαίνει παντού. Οι του ΗΣΑΠ νοιαζόντουσαν για τον ΗΣΑΠ και όχι για την ΠΕΚΟΠ. Οι μόνιμοι συνδικαλιστές ούτε που ασχολούνται με τους ενοικιαζόμενους εργαζόμενους.

Δυστυχώς η θεσμική αριστερά είναι ευάλωτη σε δύο πολύ βασικές αρρώστιες..

Η πρώτη είναι η υποταγή στον συντεχνιασμό. Το ΚΚΕ παλεύει μόνο για τους εργαζόμενους της παράταξης του. Δεν έκανε ούτε μία στάση εργασίας το ΠΑΜΕ για την Κούνεβα επειδή η ΠΕΚΟΠ δεν είναι «δικιά» του. Ο ΣΥΡΙΖΑ και στο Πρόγραμμα (Τμήμα Β1β’ Εργασιακά) αλλά και στα περίφημα «αριστερά» 15 σημεία του μιλά για μονιμοποίηση μόνο των συμβασιούχων και όχι των stage ή των ενοικιαζόμενων.

Η δεύτερη είναι η υποταγή στο «εφικτό», στον «ρεαλισμό». Υπάρχει ένα κομμάτι της αριστεράς που αναζητεί «εφικτές» οικονομικές προτάσεις για τους εργοδότες και το κράτος. Για κάποιον  απίθανο λόγο, κάποιοι φαντασιώνονται πως έχουν μια «καλύτερη» και πιο «λειτουργική» – και άρα «εφικτή» για τους εργοδότες – λύση.

Λες και αυτοί που διαχειρίζονται τις επιχειρήσεις του δημόσιου τομέα δεν ξέρουν πως πχ να κάνουν ανταγωνιστική και κερδοφόρα τη ΔΕΗ ή τον ΟΤΕ.

Προφανώς η πηγή των συνδικαλιστικών «λαθών» της αριστεράς είναι το πολιτικό τους όραμα και πρόταση, αλλά δεν είναι το θέμα μας σήμερα.

Οι εργαζόμενοι έχουν ανάγκη ένα άλλο «εφικτό» συνδικαλισμό. Αυτόν που αγωνιά πως θα βρει δουλειά στους άνεργους και όχι στα εγγόνια τους σε ένα «εκσυγχρονισμό κράτος». Που αγωνιά πως θα ξεπεράσει την πολυδιάσπαση του κινήματος. Τα κόμματα της αριστεράς είναι χρήσιμα όταν χρησιμοποιούν τους μηχανισμούς  τους για να σπάνε την συντεχνιακή απομόνωση και την ηττοπάθεια που πιθανά θα γεννιέται.

Η μονιμοποίηση ΟΛΩΝ  των εργαζόμενων είναι ρεαλιστική, είναι εφικτή, είναι «λογική» όπως είναι η απαίτηση του εργαζόμενου να κάθεται ένα μήνα το καλοκαίρι και να πληρώνεται διπλά.

Χωρίς τέτοιες «παράλογες» απαιτήσεις δεν θα είχαμε δει άσπρη μέρα τον 20ο αιώνα.

Ας μην γυρίσουμε στο ρεαλισμό της φάμπρικας του 19ου.  Όσο περισσότεροι ζητάμε το «όνειρο», τόσο πιο «εφικτό» θα γίνεται…

Advertisements

11 Σχόλια on “εργασιακές σχέσεις και τα “παράλογα” αιτήματα των στέιτζερς”

  1. Ο/Η Greek τηRider λέει:

    Αυτή η προσέγγιση που υιοθετείς σε αυτό το ποστ με βρίσκει 100% σύμφωνο. Και να προσθέσω μόνο ότι άλλα περιθώρια εργασίας μέσα στον καπιταλισμό δεν υπάρχουν.

    Ήδη κάποιοι μιλάνε για ανάπτυξη χωρίς νέες θέσεις εργασίας, μα και θέσεις να είχαμε κανείς δεν κοιτάει τι θέσεις είναι αυτές.

    Σε λίγο θα γίνει και πιο άμεσα σαφές ότι η ζωή του ενός είναι ο θάνατος του άλλου. Έτσι λειτουργεί το σύστημα που έχουμε και μάθαμε να το θεωρούμε και φυσιολογικό!!…

    Πολύ σωστά αναφέρεις για «παράλογες» απαιτήσεις στα πλαίσια ενός κοινού και δίκαιου αγώνα για την ισότητα και τη δικαιοσύνη.

  2. Ο/Η Greek Rider λέει:

    Η δουλεία δεν καταργήθηκε ποτέ συνεχίζει ακόμη….

  3. Ο/Η HearNothing λέει:

    ωραίο κείμενο…
    απλά το θέμα είναι τι γίνεται με όλες αυτές τις δικαιες απαιτήσεις σε ένα χρεοκοπημένο κράτος, είναι μια συνιστώσα που πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπόψη για να εξετασθούν όλα αυτά (τα σώστά) που αναφέρεις..
    ένα σωστά λειτουργικό κράτος φαίνεται ότι έιναι η απαραίτητη προϋπόθεση πάνω στην οποία να αναπτυχθεί και η ιδιωτική πρωτοβουλία και επιχειρηματικότητα
    τα ιδιωτικοκοινωνικά κριτήρια που αναφέρεις είναι σωστός χαρακτηρισμός αλλά είναι και η χρεωκοπία που καραδοκεί και χρειάζεται να λειτουργήσει έτσι..δλδ πλέον είναι μπροστά γκρεμός και πίσω ρέμα και βαράει άσχημα στην ιδιότυπα ριζωμένη αντίληψη περί πατερναλιστικού κράτους που έχουμε στην ΕΛλάδα…

    για τον συνδικαλισμό δεν γνωρίζω απτά πράγματα αλλά όταν ακούω να παίρνουν ακόμα εφαπαξ 500.000 απλοί δημόσιοι υπάλληλοι σε ομίλους τύπου οτε,ασφαλιστικές να τον χέσω αυτό το συνδικαλισμό..κάνουν ακριβώς αυτό που τους κατηγορεί η mainstream οικονομική θεωρία, καρπώνεται μεγαλύτερο κομμάτι της πίτας απο τους ασυνδικάλιστους αλλά στην Ελλάδα αυτό παίρνει σάρκα και οστά ..δημ. υπάλληλοι έχουν μισθούς και μεταβιβαστικές πληρωμές που θα έπρεπε να έχουν επιχειρηματίες με μηδενικό ρίσκο, χαμηλή παραγωγικότητα και μηδενική κατάρτιση ..
    εγώ πάντως θα ήθελα οι εργαζόμενοι να διαπραγματεύονται τις συμβάσεις που υπογράφουν ΑΡΚΕΙ αυτό να τους προσφέρει μόρφωση περι εργασιακών δικαιωμάτων και απαιτήσεων..
    πάντως το ότι οι stagers υπέκειψαν στη μεταστροφή της συνείδησης είναι πολύ ωραία παρατήρηση, μου θύμισε την ιδεολογική σύγχυση των απολυμένων του Ελεύθερου Τύπου που συνέχιζαν να την εκδίδουν μόνοι τους…….

  4. Ο/Η gatouleas λέει:

    Greek Rider, για μένα ένας μόνο «ρεαλισμός» είναι αποδεκτός. Αυτός που προσπαθεί να αντιληφθεί τον υπαρκτό ταξικό συσχετισμό. Όχι για να υποταχθει, αλλά για να βρει ένα σχέδιο να τον ΑΝΑΤΡΕΨΕΙ.
    HearNothing, δεν υπάρχει χρεωκοπία! Υπάρχουν μόνο επιχειρήσεις και κράτη που είναι λιγότερο κερδοφόρα απ ` όσο επιθυμούν οι διαχειριστές τους. Όταν ακούς για μια επιχείρηση που κλείνει, δεν υπάρχουν ιδιοκτήτες, μέτοχοι και διευθυντες που μένουν άστεγοι και πεινασμένοι. Απλά κερδιζουν λιγότερα εκατομμύρια απ` ότι αν πχ τα είχαν στην τραπεζα ή σε άλλο τομέα.
    Γι` αυτό δεν υπάρχουν «παραλογα» αιτήματα.
    Αν όλοι μας είχαμε δωρεαν σίτιση, στέγαση, διατροφή, παιδεία, υγεία, 30ωρη βδομάδα εργασίας, και 2000€ μισθό, πάλι θα υπήρχε εκμετάλλευση και παρακράτηση υπεραξίας από τα αφεντικά.
    Το πρόβλημα δεν είναι οι όποιες «παροχές» κάποιων μόνιμων δ. υπαλλήλων, αλλά ότι δεν τις έχουμε όλοι.

  5. Ο/Η notafancyname λέει:

    Κατ’αρχήν, μια καλημέρα κι ένας πρόλογος: Αν και είναι η πρώτη φορά που σου αφήνω σχόλιο (και τι σχόλιο – πλουσιοπάροχο), σε διαβάζω συχνά-πυκνά γιατί μου αρέσει πολύ, τόσο ο τρόπος που γράφεις, όσο και η θεματολογία σου. Ο λόγος που αφήνω σχόλιο, είναι γιατί τσιμπάω στο θέμα «λογικό – παράλογο» και «εφικτό – ρεαλιστικό». Νομίζω ότι, ειδικά αυτή τη χρονική στιγμή και ιδιαίτερα στην ελληνική κοινωνία (που ξεχυλίζει από υποκρισία, τυχοδιωκτισμό και υπερβολή στο σύνολό της – συμπεριλαμβανομένης και της αφεντιάς μου), αυτό είναι το μοναδικό θέμα προς συζήτηση. Όλα τ’άλλα, κατά τη γνώμη μου πάντα, θα είναι προϊόντα αυτού του διαλόγου.

    Τώρα τα ερωτήματα:
    1) Στην πάνω από μένα, απάντησή σου στα προηγούμενα σχόλια, λές ότι «Αν όλοι μας είχαμε… πάλι θα υπήρχε…». Αναρωτιέμαι λοιπόν: «Υπάρχει ένα όριο στις (για άλλους) παροχές, (για άλλους) κατακτήσεις, πέρα από το οποίο, ΔΕΝ θα υπήρχε εκμετάλευση… κλπ από τα αφεντικά;»
    Η αναφορά μου σε παροχές-κατακτήσεις, είναι ουσιαστική. Γιατί αναρωτιέμαι επίσης: «Υπήρξαν άραγε, περιπτώσεις που κάποιες από τις κατακτήσεις των εργαζομένων (ιδιαίτερα μετά τον WWII και υπό την «απειλή» του κομμουνισμού) δεν ήταν (μόνο) αποτέλεσμα των συνδικάτων, αλλά ήταν (και) παροχές (ακόμα κι αν προήλθαν από διεκδικήσεις – ακόμα κι αν φαινομενικά παραχωρήθηκαν μετά από ήττα των εργοδοτών) που δώθηκαν ευχαρίστως από την εργοδοσία, γιατί απλώς η παροχή τους ήταν πολύ συμφερότερη, για τους ίδιους, από τη στέρησή τους, στις τότε συνθήκες;». Ασφαλώς και η λέξη «απειλή» παραπέμπει ξεκάθαρα σε πίεση, αλλά δεν πιστώνεται αναγκαστικά στα συνδικάτα.
    2) Οι διεκδικήσεις των εργαζομένων, (και κυρίως με τη στήριξη της αριστεράς), πάνω σε ποιά βάση γίνεται; πχ. οι 40 (και 60 και 80) ώρες να γίνουν 30. Τα 600 ευρώ, να γίνουν 2.000. Γιατί; Για να έχουμε περισσότερο χρόνο και χρήμα να καταναλώνουμε αγαθά και υπηρεσίες δηλ. περισσότερα «προϊόντα» που θα μας φέρουν «ευτυχία»; ΄Η μήπως γιατί με αυτό τον τρόπο θα δείξουμε το «ανέφικτο» του συστήματος και θα το κάνουμε να καταρρεύσει, οπότε και πάλι οι συγκεκριμένες κατακτήσεις θα είναι δώρο – άδωρο; Γιατί στην ουσία, δεν αμφισβητείται, το όλο μοντέλο. Θέλουμε όλες τις παροχές του «σοσιαλισμού», για να απολαμβάνουμε όμως, όλες τις παροχές του «καπιταλισμού», που δημιουργούνται όμως, ακριβώς εξαιτίας του «καπιταλισμού». Η βιομηχανοποίηση, δεν αποδείχθηκε ότι αφορά τόσο την παραγωγή, όσο και την κατανάλωση; Όσο αδιάφοροι γινόμαστε στην παραγωγή των προϊόντων και υπηρεσιών, άλλο τόσο δεν γινόμαστε και στην κατανάλωσή τους; Όσο κι αν ζητάμε καλύτερες συνθήκες εργασίας, καλύτερες αμοιβές (κι εγώ δεν λέω μόνο για τους εαυτούς μας, θα πω για όλους τους εργαζόμενους), πόσο έτοιμοι είμαστε να πούμε «δεν πειράζει που δεν μπορούμε και πάλι να έχουμε όσα θα θέλαμε, αφού δεν είναι πιά φθηνά, αφού το «φθηνό» είναι αποτέλεσμα ανθρώπινης εκμετάλευσης και περιβαλλοντικής εξάντλησης»; Γιατί αν το πούμε αυτό και τώρα, και στρέψουμε την κατανάλωσή μας στη βάση μιάς διαφορετικής (αντι-καπιταλιστικής) ιεράρχισης των αναγκών μας, οι συνθήκες εργασίας και οι συνολικές μας αμοιβές (πάλι σε αντι-καπιταλιστική βάση), δεν θα ήταν «εφικτές»; Γιατί μη που πεις ότι η λογική της κατανάλωσης δεν είναι: περισσότερα λεφτά στη τσέπη, φθηνότερα προϊόντα;

    Το καπιταλιστικό σύστημα, αν δεν κάνω λάθος, στηρίζεται σε δύο πυλώνες: Στη «μηχανοποίηση» της εργασίας και την «προϊοντοποίηση» και «κατανάλωση» των πάντων. Δηλαδή, στην ουσία, στην «αποσυναισθηματικοποίηση» τόσο της παραγωγικής δημιουργίας, όσο και της δημιουργικής απόλαυσης, αναγορεύοντας σε κυρίαρχο στόχο τη μεγιστοποίηση του κέρδους τόσο στην παραγωγή (φθηνότερο κόστος – μέγιστη αξία), όσο και στην κατανάλωση (φθηνότερο κόστος – μέγιστη αξία).
    Παρότι, όμως, έχει καταφέρει να πετύχει στο θέμα της παραγωγής και της απόλαυσης, υπό την έννοια ότι έχει καταφέρει να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για σημαντική μείωση του ανθρώπινου κόπου για παραγωγή και απόλαυση (αναφέρομαι στην Ελλάδα και στον κύριο όγκο των εργαζομένων, που ως γνωστόν δουλεύουν κυρίως στις υπηρεσίες, όσο αφορά την παραγωγή, και στο πάτημα ενός κουμπιού για να ακούσεις μουσική, να πλύνεις πιάτα, ρούχα, να ετοιμάσεις φαγητό, να πας βόλτα κλπ. όσο αφορά την απόλαυση), ωστόσο έχει αφήσει τους ανθρώπους τόσο ξεκρέμαστους συναισθηματικά, που το κυρίαρχο πρόβλημα, πλέον, είναι ή έλλειψη νοήματος. Η αχίλλειος φτέρνα, κατά τη γνώμη μου, του καπιταλισμού, είναι η αδυναμία του να νοηματοδοτεί την ίδια τη ζωή, παρότι την κάνει «ευκολότερη». (Σίγουρα, το «ευκολότερη» δεν αφορά το σύνολο των ανθρώπων και σίγουρα όχι στον ίδιο βαθμό, αλλά η έλλειψη νοήματος, νομίζω ότι είναι καθολικό βίωμα).

    Επομένως το ερώτημα είναι: «Είναι «ρεαλιστική» η διασφάλιση του νοήματος, που είναι το κατ’ουσίαν ζητούμενο, (μόνο) μέσα από μια αύξηση μισθού ή περισσότερου χρόνου για κατανάλωση, (ακριβότερων «προϊόντων», αφού θα έχουν μεγαλύτερο κόστος – και βέβαια δεν τείθεται θέμα ελαχιστοποίησης του κέρδους, αφού πάλι για καπιταλισμό μιλάμε – και όπως προείπα η λογική του κέρδους δεν κατοικεί μόνο στα κεφάλια των καπιταλιστών, αλλά και των καταναλωτών – χώρια το θέμα των «ανεξάντλητων» φυσικών πόρων) ή μήπως είναι «ρεαλιστικότερη», μέσα από την επικέντρωσή μας στο «νόημα» αυτό-καθαυτό, πράγμα όμως, που ντεφάκτο (και «αριστερόστροφα») θεωρείται, τουλάχιστον αποπροσανατολιστικό και μάλλον «κρυφο-δεξιό»;

    Μήπως λοιπόν το «λογικό»: «ακόμα κι αν δουλεύαμε 30 ώρες, και πέρναμε 2.000 ευρώ… πάλι θα μας εκμεταλεύονταν…», προκαλεί σκεπτικισμό, γιατί παραπέμπει στο «παράλογο»: «ακόμα κι αν ο μισθός σας μείνει σταθερός, ή μειωθεί και 20-30 ευρώ, δεν θα πεθάνετε» ή ακόμα χειρότερα στο «εφικτό»: «και τώρα που έχω 300 κανάλια στην τηλεόραση, γιατί δεν είμαι πιό χαρούμενος»; και στο «ρεαλιστικό»: «αν είχα 2.000% κέρδος στο χασάπικό μου, θα χρέωνα ακόμα το χασαπόχαρτο με την τιμή του κιμά»;

    Συνοψίζοντας, απλά αναρωτιέμαι ποιό είναι το «νόημα» της συζήτησης για τα εργασιακά, τα συντεχνιακά, τα συνδικαλιστικά, τα της υγείας, της παιδείας και τα ρέστα, έξω από το πλαίσιο του: «δεν καταλαβαίνω, γιατί γίνονται όλ’αυτά», που ρωτάει η πιτσιρίκα στο φινάλε του «Ανάμεσα στους τοίχους»…

    Και μια τελευταία ερώτηση (μιας και στο τετράδιο ενός ιστολόγιου δεν τελειώνουν ποτέ τα φύλλα): «Αν απολύονταν οι 1.500 αργόμισθοι της ΕΡΤ και κατέβαιναν σε διαδηλώσεις, υπό τη σκέπη ενός δυνατού δικού τους σωματείου, που θα είχε και τη στήριξη όλων των άλλων (γιατί θα είχε ξεπεραστεί ο συντεχνιασμός και όλοι οι εργαζόμενοι θα ήταν ενωμένοι), θα είχαν δίκιο; Κι ακόμα χειρότερα, αν κέρδιζαν την παραμονή τους, θα γινόταν ο κόσμος μας καλύτερος;

  6. Ο/Η gatouleas λέει:

    notafancyname, σε ευχαριστώ για τη συμμετοχή σου στο μπλογκ και θα ήθελα να σου πω πως ανοίγεις δεκάδες ζητήματα που δεν χωράνε καν σε ένα μόνο ποστ.. πόσο μάλλον σε ένα σχόλιο.
    Θα προσθέσω μόνο πως ο καπιταλισμός αν μπορούσε να προσφέρει ΣΕ ΟΛΟΥΣ τους κατοίκους του πλανήτη ένα μίνιμουμ και αξιοπρεπές επίπεδο διαβίωσης, δεν θα υπήρχαν οι λόγοι ανατροπής του.
    Δεν ζούμε σε μια κοινωνία υπερκατανάλωσης ώστε το πρόβλημα μας να είναι η έλλειψη «προτύπων» και «ιδεολογίας». Πάνω από το 50% του πλανήτη πεθαίνει άστεγο, άνεργο με ελλέιψη νερού και φαγητού, είτε με αμοιβές 1€ την ημέρα.
    Ένα άλλο 30-40 ζει στην επισφάλεια… οι «νεόπτωχοι» των πιστωτικών καρτών, οι κατασχέσεις σπιτιών στην αμερική, οι αυτοκτονίες στην ιαπωνία και στη φρανς τελεκομ.
    Υπάρχει κι ένα 5% του πλανήτη (σε Δ. Ευρώπη, Αυστραλία, Αμερική κλπ) όπου έχει αξιοπρεπή διαβίωση.
    «Αυτοί που αρπαζουν το φαι απ` το τραπέζι, κυρήσσουν τη λιτότητα»… και προσπαθούν να μας πείσουν πως οι «παράλογοι» είναι αυτοί οι εργαζόμενοι που ξέρουν πως θα έχουν μισθό στο τέλος του μήνα. Αυτοί… οι «βολεμένοι» του δ. τομέα. Ώστε αντί να ζητάμε ΣΤΟΙΧΕΙΩΔΩΣ τα ίδια διακιώματα, να «χαιρόμαστε» όταν «επιτέλους οι γυναίκες θα δουλεύουν όσο και οι άντρες, αντί να κάθονται να ξύνουν το μ… τους στα κομμωτήρια το πρωί».

  7. Ο/Η notafancyname λέει:

    Εντάξει, κατάλαβα. Πρέπει απλώς, να συσχετίσω το μίνιμουμ και αξιοπρεπές επίπεδο διαβίωσης, με τα ΣΤΟΙΧΕΙΩΔΩΣ ίδια δικαιώματα με τους «βολεμένους» του δ. τομέα και το ξύσιμο του μ… των συνταξιούχων γυναικών στο κομμωτήριο. Δηλαδή τις σοσιαλιστικές παροχές (μόνιμη δουλειά, άσχετα με το αντικείμενό της – αλλά κανείς δεν είναι τέλειος), με το ρουσφετολογικό μοντέλο (να βρω μια τρύπα να τρυπώσω – κατά προτίμηση κάπου που να μην έχω πολλή δουλειά, αλλά να έχω και τα «τυχερά» μου) και με τις καπιταλιστικές «ανάγκες» (το πρωί κομμωτήριο, το απόγευμα πεντικιούρ και το βράδυ στα μπουζούκια, με ένα αξιοπρεπές φιλοδώρημα στον «μόνιμο» παρκαδόρο της μερσεντές μου). Δύσκολο, αλλά θα το προσπαθήσω. Πάντως (αν σ’αυτό το όραμα, είχα το δικαίωμα επιλογής), μόνιμος παρκαδόρος δεν πήγαινα με τίποτα – δεν οδηγώ, όχι τίποτ’άλλο:) Σ’ευχαριστώ πάντως.

  8. Ο/Η gatouleas λέει:

    Μάλλον ήταν αποτυχημένο το ειρωνικό παράδειγμα μου…
    Το ξύσιμο της τελευταίας παραγράφου ήταν σε εισαγωγικά. Ο σκοπός ήταν να περιγράψω πως μερικές στοιχειώδες κατακτήσεις όπως το 8ωρο, η μονιμότητα κλπ χλευάζονται και θεωρούνται ρουσφετολογικά βολέματα.

  9. Ο/Η HearNothing λέει:

    όντως το σχόλιο του notafancyname ανοίγει άπειρα θέματα….
    απλά με αυτό που λες gatoulea…

    «Θα προσθέσω μόνο πως ο καπιταλισμός αν μπορούσε να προσφέρει ΣΕ ΟΛΟΥΣ τους κατοίκους του πλανήτη ένα μίνιμουμ και αξιοπρεπές επίπεδο διαβίωσης, δεν θα υπήρχαν οι λόγοι ανατροπής του»..

    δίνεις απο μόνος σου το καλύτερο ορισμό, ότι ο καπιταλισμός είναι το σύστημα που ΔΕΝ εξασφαλίζει σε όλους τα βασικά μιας αξιοπρεπής διαβίωσης..δλδ δεν είναι μέσα στο αξιακό του καρνέ κάτι τέτοιο…
    σχετικά με το αν όντως υπάρχει χρεωκοπία ή όχι, νομίζω ότι ο notafancyname αναφέροντας to έφικτό-ρεαλιστικό δίνει σαφέστερη εικόνα σε αυτά που ειπαμε..
    δεν το πήγα τόσο θεωρητικά…

  10. Ο/Η gatouleas λέει:

    notafancyname, μια παραπάνω κουβέντα για τα θέματα που έθιξες.
    1) Πράγματι πολλές καταχτήσεις δεν ήταν μόνο μετά από πίεση εργαζομένων. Μετά το 2ο ΠΠ υπήρχε μια ανάγκη ανοικοδόμησης της Ευρώπης. Αυτό το γεγονός, συνδυασμένο με την τεχνολογική εξέλιξη, απαιτούσε εργατικό δυναμικό πολύ πιο εξειδικευμένο. Άρα έπρεπε να υπάρχουν μεγάλες και «βαριές» επενδύσεις σε έργα υποδομής και εκπαίδευσης. Ένα τέτοιο προσωπικό δεν μπορεί να σου βγαίνει off με κάθε μικροτραυματισμό. Έτσι παράλληλα αναπτύσσονται μέτρα ασφάλειας, καλύτερες εργασιακές συνθήκες και πολλά και εξοπλισμένα νοσοκομεία.
    2) Οι διεκδικήσεις των εργαζομένων (για την αριστερά παρακάτω) βασίζονται στη γνώση της παραγωγικής τους δύναμης. Δεν είναι δυνατόν ένας εργάτης να παράγει 1000 παπούτσια την ημέρα και να προσπαθεί να τον πείσει το αφεντικό πως με το ημερομίσθιο του δεν μπορεί να αγοράσει ούτε ένα.
    3) Μάλιστα όσο έχουμε τεχνολογική εξέλιξη, τόσο πιο φθηνά ΔΥΝΑΤΑΙ να είναι τα προϊόντα. Πριν από μερικά χρόνια η παραγωγή μιας καρέκλας χρειαζότανε πχ 4 ώρες εργασίας, σήμερα αρκούν μερικά δευτερόλεπτα. Η πολύχρονη συσσώρευση υπεραξίας εργασίας σε τεχνολογία, επιτρέπει σε «φτηνή» παραγωγή. Αυτό που ανεβάζει τις τιμές στα ράφια δεν είναι οι μισθοί, αλλά η ανάγκη αύξησης του κέρδους του εργοδότη.
    4) Ακόμα και ο πολιτισμός, είναι αποτέλεσμα εκπαίδευσης. Με την έννοια πως η επεξεργασία των συναισθημάτων μας καθώς και η έκφρασή τους χρειάζεται συνεχόμενη «δουλειά». Ο καπιταλισμός δεν μπορεί να «σταματήσει» τις ανθρώπινες ανάγκες, ακόμα και στο πολιτιστικό επίπεδο. Μπορεί όμως να τις «μειώσει», να τις «καναλιζάρει»…. να τις «φτηνύνει» εν τέλει. Προσπαθεί ακόμα και τον ελεύθερο χρόνο του εργαζόμενου, να τον σπρώξει προς πλευρές που θα έχουν διπλό αποτέλεσμα.. α) φτηνές (οικονομικά) πολιτιστικές προτάσεις, ώστε να μην απαιτείται «πολυέξοδες επενδύσεις για τη διασκέδαση των πληβείων», β) προτάσεις που να αναπαράγουν τα αστικά ιδεολογήματα (πχ σεξισμός, ρατσισμός, ανταγωνισμός κλπ). Αυτό επιτυγχάνεται μέσα από την οικονομική εξαθλίωση, και την εξαφάνιση του ελεύθερου χρόνου.
    5) Ναι! Αν μειωθεί 30-40€ ο μισθός θα πεθάνουμε! Με την έννοια της αντίστοιχης ποσοστιαίας ανόδου της θνησιμότητας. Στις ΗΠΑ λχ η έλλειψη ΕΣΥ κρατά σε χαμηλά επίπεδα τον προσδόκιμο χρόνο ζωής (για τόσο ανεπτυγμένη οικονομία), και εξαθλιώνει την καθημερινότητα για λόγους αδιανόητους ακόμα και για Ελλάδα (πχ ένα μπαι πας σε μεσήλικα). Ναι ένας κρεοπώλης που κερδίζει 2000% θα συνέχιζε να κρατά ψηλά τις τιμές… για να διατηρεί το κέρδος του. Όταν μια κοινωνία έχει εθιστεί στο προσωρινό και στην αρπαχτή, αντιμετωπίζει τα όποια υπερκέρδη με κατοχικό σύνδρομα – «φάε σήμερα, γιατί αύριο μπορεί να μην υπάρχει». Στη Σουηδία των δεκαετιών δωρεάν παροχής οικίας δεν παρατηρείται παραεμπόριο ή λαμογιά. Στην εξαθλιωμένη Κούβα, όμως, έχουν αρχίσει οι γκρίνιες «γιατί να μην μπορούμε να πουλήσουμε το σπίτι μας».
    6) Για να ξεχωρίσεις έναν αργόμισθο από έναν εργαζόμενο που μπορεί να έχει μπει «με μέσο σε μια θέση που δεν υπάρχει», αλλά έχει ανάγκη είναι ένας και μόνο… τους δίνεις πραγματική δουλειά. Το λαμόγιο θα παραιτηθεί γιατί θα του «χαλάσεις» τις άλλες αργομισθίες του. Κανένα λαμόγιο δε θα δεχόταν να εγκλωβιστεί για 8 ώρες σε ένα «ψωρο-πρωτόκολλο» για 700 και 800€. Έτσι ας μονιμοποιηθούν οι όποιοι 1500 της ΕΡΤ. Και όχι… δε θα αλλάξει ο κόσμος. Θα αλλάξει, όμως, η ζωή χιλιάδων εργαζομένων που αγωνιούν για να ζήσουν. Και δεν μπορώ να φανταστώ ένα «ανθρωπιστικό» σύστημα που δε λαμβάνει υπ` όψη τις ανθρώπινες ανάγκες..
    (.. να το πάλι το σεντονάκι που προσπαθώ να αποφεύγω 🙂

  11. Ο/Η notafancyname λέει:

    Καλημέρα. Έχω καθυστερήσει δύο μέρες ν’απαντήσω γιατί μαζεύω και ξαναμαζεύω το σεντόνι μου. Τελικά αυτό που ακολουθεί δεν είναι και το καλύτερο, αλλά είναι το καλύτερο μάζεμα που μπορούσα. Τα θέματα που έθιξα, όσο κι αν φαίνονται πολλά, εγώ τα βλέπω σαν ένα.
    Το δικό μου σκεπτικό, (όχι πως είναι απαραίτητα σωστό, αλλά δεν έχω καλύτερο) αντιμετωπίζει όλους με τον ίδιο τρόπο. Γιατί για μένα, «ανθρωπιστικό» σύστημα σκέψης, δεν είναι εκείνο που απλώς λαμβάνει υπ`όψη του τις ανθρώπινες ανάγκες, αλλά εκείνο που λαμβάνει υπ’όψη του όλους τους ανθρώπους. Οι άνθρωποι (όλοι ανεξαιρέτως, είτε καπιτάλες, είτε εργαζόμενοι, είτε αριστεροί, είτε φασίστες) έχουν δικαιώματα, που προκύπτουν από τη νομοθεσία, την ηθική και την εθιμοτυπία, (που είναι κοινωνικά κατασκευάσματα) και επιθυμίες, που προκύπτουν από το θυμικό και το συναίσθημα (που είναι ατομικές κατασκευές του καθενός μας). Αν αναζητώ το δίκαιο της κάθε διεκδίκησης σε αυτό που ο καθένας ορίζει σαν ανάγκη του, θα πρέπει να δικαιώνω και τον καπιταλιστή που διεκδικεί περισσότερο κέρδος, εφόσον το θεωρεί αναγκαίο γι’αυτόν, ή και τον κάθε φασίστα που θεωρεί σαν αναγκαία συνθήκη για την αυτοεκτίμησή του, τον εξευτελισμό του διπλανού του. Αν θέτω σαν κριτήριο την ικανοποίηση των αναγκών γενικά, τότε ο καθένας δικαιούται να διεκδικεί ό,τι θεωρεί αναγκαίο για την πάρτη του, δηλαδή θα στηρίζω (ακόμα και εν αγνοία μου) το ισχύον σύστημα που καταγγέλλω. Γι’αυτό προτιμώ να θέτω σαν ύψιστο στόχο την έκφραση και την προσπάθεια ικανοποίησης των επιθυμιών, και να δέχομαι ότι οι εκάστοτε συγκυρίες καθορίζουν το βαθμό της εκπλήρωσή τους και όχι το δίκαιο, που έτσι κι αλλιώς είναι κι αυτό συγκυριακό (εφόσον μεταβάλλεται ιστορικά και γεωγραφικά), αλλά που όμως εμπεριέχει και εμποτίζει στη συνείδησή μας την έννοια του θέσφατου. Όχι, δεν υπάρχει ούτε θέσφατο, ούτε διαχρονικό, ούτε καθολικό, ούτε μεταφυσικό δίκαιο. Το δίκαιο (και στις τρεις μορφές του) είναι μια κοινωνική αυθαιρεσία, που επινοήθηκε για να υπηρετεί και να νομιμοποιεί την έκφραση και άσκηση της εκάστοτε εξουσίας. Γυρίζω την πλάτη μου σε οποιοδήποτε δίκιο, γιατί το δίκαιο αναφέρεται πάντα, σε ένα φαύλο κύκλο επιδίωξης της μεταφοράς μας σε θέση ισχύος, έναντι κάποιων άλλων.
    Η ανάγκη της σύνδεσης των stage-άδων με τους εργαζόμενους για 1 δολάριο, προκύπτει ακριβώς από την ανάγκη να δανειστούμε το δίκαιο που αναβλύζει από το ηθικό σύστημα αξιών μας και αφορά τους δεύτερους, για να δικαιώσουμε τους πρώτους (εξισώνοντας το δικαίωμα απαίτησης ικανοποίησης της ανάγκης τους), αλλά σκοντάφτει άτσαλα κατά τη γνώμη μου, στο ότι το σύστημα των ηθικών αξιών μας περί δικαίου, πηγάζει από το ίδιο άδικο σύστημα που καταγγέλουμε και θέλουμε να ανατρέψουμε (γι’αυτό και αποφεύγουμε να εξισώσουμε την αλλοτρίωση των εργαζομένων, με την αλλοτρίωση των καπιταληστών).
    Για μένα, η αρχή θα γίνει από την κατάκτηση του οξύμωρου: «αποδικαιοποίηση της διεκδίκησης». Να κάνουμε τους ανθρώπους να δουν σαν αξία το τι νιώθουν σαν ανάγκη, και να θεωρούν δικαίωση όταν εκπληρώνουν τις επιθυμίες που προκύπτουν απ’τις αξίες τους. Κατά τη γνώμη μου, η ικανοποίηση των αναγκών, έρχεται μέσα από την αναγνώριση των αιτιών των επιθυμιών και είναι μια αποκλειστικά προσωπική διεργασία, που μπορεί να συμβεί και στο υπάρχον πλαίσιο, αν επιλεχθεί σαν πρώτης τάξης ζήτημα.
    Αλλιώς, παλεύουμε απλώς, να στηρίξουμε το δίκαιο, με τους όρους μιας ηθικής, που αναφέρεται εξ’ορισμού στο δίκαιο της εκάστοτε εξουσίας, δηλαδή το άδικο. Αυτό δεν θα μπορούσε να εννοεί και ο υπότιτλος του blog σου;
    Επομένως οι stage-άδες για μένα, «δικαιούνται» να απαιτούν την ικανοποίηση της επιθυμίας τους, (το αν θα εκπληρωθεί ή όχι είναι θέμα συγκυρίας, όπως το αν θα πάω μια εκδρομή εξαρτάται από τον καιρό), αλλά δεν δέχομαι την απαίτηση ικανοποίησης κανενός είδους δίκαιου (αυτό θα πει διεκδίκηση) που στηρίζεται στο ρεφάρισμα των αδικιών ενός άδικου συστήματος, λες και υπάρχει ποτέ περίπτωση με αυτό τον τρόπο, δηλαδή με την επιβολή διαδοχικών αδικιών, να μετατραπεί ένα άδικο σύστημα σε δίκαιο, ή ακόμα χειρότερα με τη διαδοχική άσκηση εξουσίας, να φτιάξουμε ένα σύστημα αντι-εξουσιαστικό, ή η διαδοχική άσκηση βίας να συστήσει ένα σύστημα μη βίας. Το σύστημα (το οποιοδήποτε σύστημα, είτε υπαρκτό, είτε φανταστικό, είτε ιδεατό, είτε ανθρωπιστικό, είτε απάνθρωπο) είναι άδικο εξ’ορισμού (και γι’αυτό δεν οραματίζομαι καμία ανατροπή του συστήματος, αφού πάλι με σύστημα θα ανατραπεί, που σημαίνει ότι πάλι θα υπάρχουν κάποιοι που θα θέλουν την ανατροπή του νέου συστήματος – εκτός κιαν στο δικό μας «ανθρωπιστικό» σύστημα «δικαιούμαστε» να κάνουμε «εκκαθαρίσεις, οπότε θα μείνει μόνο ένας στο τέλος), γιατί ορίζει τις σχέσεις εξουσίας, και κάθε δικαίωση εντός του, αναγκαστικά είναι και η ίδια άδικη. Η χλεύη δεν αφορά την επιθυμία των stage-άδων να βολευτούν, ούτε των λιμενεργατών να πληρώνονται τις υπερωρίες τους, αφορά τον ισχυρισμό τους ότι παλεύουν για τη γενική μας ανάγκη να υπηρετήσουν και να προασπίσουν το δημόσιο συμφέρον!!! ΜΠΟΥΧΑΧΑΧΑ. Αυτό που το’χουμε όλοι μας χεσμένο από κούνιας… Μιλάμε για τόνους Pampers με πεντοχίλιαρα…
    Ακολουθεί ειρωνικό σχόλιο, μεταμφιεσμένο σε ανέκδοτο (που σημαίνει πλάκα κάνω): Άσχετο, σε ένα ανθρωπιστικό σύστημα θα συνέχιζαν να υπάρχουν Pampers, ή θα έπρεπε να ξαναχρησιμοποιούμε πλενόμενες πάνες, θυσιάζοντας την ανάγκη μας για γρήγορο και εύκολο άλλαγμα? 🙂
    Υ.Γ.1:μπορεί να φαίνεται μεγάλο το σεντόνι, αλλά αν δεις τι πέταξα… 😀
    Υ.Γ.2:ξαναδιαβάζοντάς το, παρατηρώ ότι ίσως να το εκλάβεις σαν επίθεση. Δεν είναι αυτή η πρόθεσή μου. Απλώς νομίζω ότι αυτός ο διάλογος που αναπτύσσεται έχει κάποιο ενδιαφέρον. Δεν στοχεύω ούτε να πείσω κανέναν, ούτε πολύ περισσότερο να τον προσβάλω και ζητώ συγγνώμη αν μεταφέρεται μια τέτοια εντύπωση – ΟΥΦΦ, αγχώθηκα τώρα…


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s