Κωνσταντίνος Μάριος: 1955-2009

mariosΟι περισσότεροι από σας είναι φυσικό πως δεν θα γνωρίζουν ποιος ήταν ο Κωνσταντίνος Μάριος.  Ακόμα κι εγώ πληροφορήθηκα το θάνατο του πριν από δυο μέρες, μέσα από μια συζήτηση για το ποιοτικό, περιφερειακό θέατρο.

Ο Κωνσταντίνος Μάριος ήταν ηθοποιός της γενιάς του Ασκητικού Θεάτρου της δεκαετίας του `70, που έβγαλε πολύ σημαντικούς ηθοποιούς και σκηνοθέτες όπως  Άννα Πολυτίμου, Γιάννης Σιαμσιάρης, Σταμάτης Κραουνάκης, Σπύρος  Μπιμπίλας, Κοραής  Δαμάτης, Τάκης Τζαμαριάς, Γιώργος Κροντήρης  και άλλοι. Χωρίς να έχει δει κάποια δουλειά τους, θεωρείται πως ήταν μια ελληνική εκδοχή του Φτωχού Θεάτρου του Γκροτόφσκι. Ένα θέατρο συνειδητά λιτό, που καταργεί τη διάκριση θεατή και ηθοποιού ενοποιώντας σκηνή και ακροατήριο, μετατρέποντας το θέαμα σε παράσταση… δηλαδή μια τελετουργική σχέση ανθρώπων βασισμένη στα σώματα των ηθοποιών και μόνο. Κάθε τι περιττό αφαιρείται… Το σώμα του ηθοποιού θα αναδείξει τη θάλασσα ή  την έρημο, την πολύβουη πλατεία ή το απομονωμένο μπουντρούμι.

Ο Κωνσταντίνος Μάριος ήταν υπεύθυνος για τη δημιουργία του ΔΗΠΕΘΕ Χίου και την ανάδειξη του σαν ένα από τους πιο πλούσιους οργανισμούς ανάδειξης θεάτρου αλλά και ηθοποιών στα τέλη της δεκαετία του `90.

Είμαι ευτυχής που πρόλαβα και είδα μια παράσταση του στα μέσα του `90 (το Δυο Κύριοι από τη Βερόνα του Σέξπιρ, αν δεν κάνω λάθος).

Έκανα διακοπές στο νησί και από προσωπική «διαστροφή» (αφού δεν γνώριζα τον Μάριο μέχρι τότε) αποφάσισα να δω περιφερειακό θέατρο. Έμεινα έκπληκτος με το τόσο υψηλό επίπεδο της παράστασης.

Με πενιχρά οικονομικά μέσα, σε ένα άθλιο χώρο, το νταμάρι της Χίου  που ήταν έρμαιο σε ανέμους και χώμα, με λιγότερους από τους αναγκαίους φωτισμούς, είδε μια παράσταση «διαμάντι».

Όχι από αυτές που απλά «αναγνωρίζεις τον κόπο και τον ζήλο των συντελεστών», αλλά μια δουλειά που σε έκανε να ξεχάσεις τη λιτότητα των μέσων και αναδείκνυε ένα τόσο σημαντικό κείμενο μέσα από καλοδουλεμένους και «γεμάτους» ηθοποιούς.

Για μένα η ύπαρξη αυτής της ομάδας μέσα από τον Κωνσταντίνο Μάριο, ήταν η πιο ατράνταχτη απόδειξη πως δεν είναι ανάγκη να είσαι μέσα στο εμπορικό τρίγωνο της Αθήνας για να κάνεις Θέατρο. Γιατί στα μάτια μου, πλέον,  δεν ήταν μόνο η εξαίρεση του Τζαμαριά στο Κερατσίνι. Και από την ώρα που υπάρχουν τουλάχιστον δύο, τότε…

Δυστυχώς η δουλειά του Κωνσταντίνου υπονομεύθηκε δύο φορές. Μία με την αποπομπή του στα μέσα της δεκαετίας του `90 και την ανάληψη της διεύθυνσης του ΔΗΠΕΘΕΧ από το απίθανο ζευγάρι Αρζόγλου – Κουλιανού, το οποίο , πέρα από την αισθητική κατάπτωση του ΔΗΠΕΘΕΧ, προκάλεσε και μύρια οικονομικά σκάνδαλα. Και μία δεύτερη όταν σε μια επάνοδο του στις αρχές του 2000, όπως περιγράφει ο ίδιος σε μια συνέντευξη στην ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ:

“Άφησα ένα θέατρο που λειτουργούσε πολύ ρομαντικά, με ατμόσφαιρα κρυφού σχολειού, με πολύ έρευνα, με εμμονή σε κάποιες παιδαγωγικές μεθόδους και ήρθα μετά και βρήκα το μοντέλο της εμπορικής επιτυχίας. Να θέλουν, αν είναι δυνατόν με την παρουσία τη δική μου, να κάνουν τέτοια έργα. Πρότεινα έργα, τα όποια, χωρίς να τα διαβάσουνε, τα έκοβαν επειδή ο τίτλος δεν ήταν εμπορικός. Επέμεναν να ανεβαίνουν έργα που κατά την κρίση τους θα έσπαγαν ταμεία, θα έκαναν το θέατρο προσιτό.”

Μια τρίτη προσωπική του προσπάθεια απλά χλευάστηκε. Απορρίφθηκε η αίτηση του να γίνει απλός δάσκαλος στο ΟΜΗΡΕΙΟ, τη σχολή που είχε ο ίδιος αναδείξει.

Τον Κωνσταντίνο Μάριο δεν τον είχα ξανασυναντήσει από εδώ και 15 χρόνια, περίπου. Δεν γνωρίζω καν τι άνθρωπος είναι, δεν έχω δει καμία άλλη του δουλειά.

Όμως για μένα ήταν ένα κέντρο πολιτιστικής αναφοράς, μια ρομαντική προσπάθεια, ένας σύγχρονος Δον Κιχώτης που κυνηγούσε ανεμόμυλους.

Πέθανε στα 54 στις 17 Σεπτέμβρη του 2009, μετά από ένα βαρύ εγκεφαλικό επεισόδιο που είχε πέρυσι το Νοέμβρη και τον είχε στείλει σε κώμα από τον Απρίλη.

Καλό ταξίδι δάσκαλε…

ΥΓ : Έγραψαν για τον Μάριο το ΣΕΗ, η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ και η ΑΛΗΘΕΙΑ.

Advertisements

One Comment on “Κωνσταντίνος Μάριος: 1955-2009”

  1. Ο/Η aikaterinitempeli λέει:

    Κι εγώ δεν τον γνώριζα λοιπόν, αλλά αυτό που περιγράφεις, μου αρέσει ως στάση ζωής απέναντι στο Θέατρο με Θ κεφαλαίο. Δεν είναι ο δρόμος που ακολουθούν οι πολλοί και καλύτερα έτσι, για να ξεχωρίζει η ήρα απ’ το στάρι. Πιστεύω όμως πως θα τον κουβαλούν μαζί τους, όσοι δούλεψαν στο πλάι του, όσοι τους δίδαξε, γιατί το ‘χουν αυτό οι φωτισμένοι αυτού του κόσμου. Αφήνουν ένα ίχνος μέσα σου, που σε βοηθάει να πηγαίνεις παρακάτω και να γίνεσαι καλύτερος άνθρωπος.

    Καλό βράδυ.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s