Ο, κατά Gatoulea, Antichrist

Σημείωση 1: Έχω γράψει δύο ακόμα ποστ για την ταινία… Το Η Πρώτη Εντύπωση αφορά την αίσθηση που μου έδινε η συζήτηση για την ταινία ΠΡΙΝ τη δω. Το Μόλις Γύρισα από τον Κινηματογράφο είναι ένα σχόλιο – περισσότερο τσαντίλας – για τις απίθανες υπερβολές που συνοδεύουν την ταινία και που θα μπορούσαν να αποτρέψουν κάποιους να την δουν. Όσο απομακρύνομαι από τη μέρα της προβολής και μετά από συζητήσεις που είχα με ανθρώπους που διαμόρφωσαν ακόμα και διαμετρικά αντίθετες απόψεις, άρχισα να ανακαλύπτω κάποιες διαφορετικές πλευρές της.

Αυτή είναι η χρησιμότητα του σημερινού νηφάλιου(;) σχολιασμού.

Σημείωση 2: Το ποστ αφορά συζήτηση για την ταινία και έχει spoilers (αποκαλυπτικά στοιχεία).

Σημείωση 3: Σας προτείνω να διαβάσετε κάποιες συνεντεύξεις, σχόλια και κριτικές. «Είναι τρομαχτική η γυναικεία σεξουαλικότητα» Λαρς Φον Τρίαρ, «Με έλεγαν Μάγισσα» από τον Old Boy, «Αντίχριστος: Παραλήρημα μισογυνισμού ή παρεξηγημένο αριστούργημα» συζήτηση στην Ελευθεροτυπία, «Ο μεσαίωνας της πρωτοπορίας» από τον Δ. Δανίκα, αλλά και σχόλια κοινού στο Cine.gr.

Πόσο χαίρομαι που διαφωνώ πλήρως με τους εκφραστές και της «παλιάς» αλλά και της «εκσυγχρονισμένης» αριστεράς, Δανίκα και Ρεπούση…

ΠΡΟΟΙΜΙΟ

Πριν δω την ταινία, πίστευα πως ήταν ένα σχόλιο για τη σχέση ανθρώπου και φύσης, όπου η φύση νοείται όχι σαν ντεκόρ, «περιβάλλον χώρος», αλλά σαν πηγή των πάντων και συνεχίζει να «υπάρχει» μέσα μας.

Η σύγκρουση γυναίκας – άνδρα αποκτούσε, απλά , μια διαφορετική οπτική των πραγμάτων και η αποξένωση του ανθρώπου από τη φύση του, ήταν η αιτία της Κόλασης του.

Μέσα, όμως, από συζητήσεις άρχισα να ανακαλύπτω κάποιες εντελώς διαφορετικές απόψεις. Οι διαφορές τους, μάλιστα, δεν είχαν αφετηρία τη θετική ή αρνητική εικόνα για την ταινία. Κάποιες σκόρπιες που θυμάμαι, ήταν:

  • Όπου εγώ σχολίαζα για τη φύση, γυναίκες φίλες μου μιλούσαν για «γυναίκα». Μάλιστα μία ανέφερε πως «πρώτη φορά είδα ταινία με τόσο βαθύ ψάξιμο στη γυναικεία φύση».
  • Όπου εγώ διάβαζα«αποξένωση από τη φύση», φίλες έβλεπαν «αρμονική σχέση με τη φύση».
  • Το μεγάλο κλικ έγινε με το ρόλο του Νταφόε. Προφανώς αναγνώριζα τη σκληρότητα στο ρόλο του. Όμως τη θεωρούσα λογική, αναγκαία και ως ενός σημείου τον ψιλοθαύμαζα για την ικανότητα του να ανασυγκροτείται τόσο σύντομα μετά το θάνατο του παιδιού του προσπαθώντας να βοηθήσει τη Γυναίκα του. Κι όμως… Δεν έχω συναντήσει γυναίκα που – είτε σιχάθηκε είτε αποθέωσε την ταινία – να μην έχει νιώσει βαθύ αποτροπιασμό για το ρόλο του Άνδρα. Όλες τον θεωρούν απίστευτα μισητό.

Τι συνέβαινε λοιπόν;

ΒΛΕΠΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΝΤΑΦΟΕ

Όλοι έχουν σταθεί για την Γυναίκα, για την εξαίσια υποκριτική της Γκαίνσμπουργκ, αλλά παραβλέπουμε μιαpenis σημαντική λεπτομέρεια..

Ο Τρίαρ είναι άνδρας.

Άνδρας που είναι θεατής και αναλυτής της ζωής όπως είναι η σχέση του με τη Γέννα… απλά να περιμένει ένα delivery μωρού.

Άνδρας μακριά από τα συναισθήματα του, απίστευτα ικανός να αναλύσει τη σημαντικότητα της στιγμής αλλά παντοτινά ανίκανος να τη βιώσει.

Ο Νταφόε σε όλη την ταινία παρακολουθεί αμήχανος να συντελούνται κοσμογονικές αλλαγές στη Γυναίκα του κι εκείνος να παραμένει χωρίς εξέλιξη, χωρίς όραμα.

Αλλά ο Τρίαρ είναι ένας άνδρας που αναγνωρίζει τη δημιουργική δυναμική του γυναικείου φύλου. Μιας γυναίκας που είναι σε απόλυτη επαφή με τη ζωή… Με τη γέννα και το Θάνατο.

Της γυναίκας που σέβεται το σώμα της αλλά δεν το έχει ταμπού. Της Γυναίκας που το σώμα δεν είναι απλά «μέσον μεταφοράς ιδεών» ή «σκεύος χρήσης» αλλά πηλός και μέσον για να ζήσεις. Μπορεί να πηδηχτεί, να γεννήσει, να χώσει τα δάχτυλα της σε μια πληγή με μια οικειότητα αδιανόητη για τον Άνδρα.

Ο θάνατος του παιδιού απελευθερώνει μια απίστευτη ενέργεια στη γυναίκα. Όλα τα συναισθήματα της έχουν χτυπήσει κόκκινο.  Αν υπάρχει ο πόνος της απώλειας, αυτός δυναμώνει από μια άλλη «απώλεια», πιο καθημερινή, πιο κοινότυπη αλλά που της κατατρώει τα είναι της..

«Είσαι απών» ουρλιάζει στον Νταφόε. Και αυτός ο πόνος, της είναι ανυπόφορος.

Τον κατηγορεί που έχασε το τελευταίο καλοκαίρι του γιού του, πως δεν της στάθηκε, πως, πως πως… Ο Νταφόε παρακολουθεί μέσα σε ένα εφιαλτικό περιβάλλον μια οικογένεια «άγνωστη». Μια Γυναίκα που είχε «άλλες» ανάγκες από αυτές που νόμιζε, ένας Γιός που φορούσε ανάποδα τα παπούτσια του μέχρι σωματικής δυσμορφίας. Ξαφνικά αντιλαμβάνεται μια «επίθεση» απαιτήσεων που δεν ήταν «προετοιμασμένος».

Ο Τρίαρ δεν είναι η Γκαίνσμπουργκ αλλά ένας Νταφόε που αντιλαμβάνεται τη μερικότητα του και τη συναισθηματική του μικρότητα. Αυτή η αντίληψη τον φέρνει σε ένα δίλημμα.. ή «παίζει» το ρόλο του «άνδρα» και συνθλίβει τη Γυναίκα ή «ευνουχίζεται»…. Ο Τρίαρ επιλέγει την κατάδυση σε μια δημιουργική κατάθλιψη.

ΤΟ «ΚΑΛΟ» ΚΑΙ ΤΟ «ΚΑΚΟ» ΣΤΗ ΦΥΣΗ

Υπάρχει μια απλουστευμένη αντίληψη της φύσης που διαπερνά όλες τις ιστορικές περιόδους και όλες τις πολιτικές αντιλήψεις. Σε αυτή την άποψη η φύση είναι «καλή» και το «κακό» είναι αφύσικο, διαστροφή.  Χρειαζόμαστε να προσωποποιήσουμε το «Κακό», να το απομονώσουμε από τους ζωτικούς μας χώρους. Πρέπει να μπορούμε να το στήσουμε στον τοίχο απέναντι στο «Καλό». Στις αντίστοιχες, δήθεν «αριστερές» εκδοχές, το «κακό» είναι αποτέλεσμα του «ανθρώπου», του «καθεστώτος», αλλά πάντα μπορεί να στοχοποιηθεί σε αντίθεση με το «γενικό καλό», με την «ομορφιά της φύσης» μιας και σύμφωνα με την άποψη τους η «εξέλιξη» είναι μια «όμορφη», «καθαρή» και «αναίμακτη» διαδικασία.

Antichrist-8Το στοιχείο που θέτει ο «Αντίχριστος» δεν είναι καινούριο στην Τέχνη. Η περιγραφή της φύσης «ως τέτοιας», χωρίς βουκολικά τοπία, ηλιοβασιλέματα, αλλά ούτε και με μια ντοκυμαντερίστικη απάθεια του «νόμου της ζούγκλας».

Η φύση είναι βίαια… Η ζωή είναι βίαια… Η γέννα δεν είναι μια επιλογή μωρού σε τιμοκατάλογο και ο θάνατος είναι απώλεια. Μπορεί να είναι «φυσικά» γεγονότα αλλά όπως κάθε νέο μωρό φέρνει νέα χαμόγελα και γεμίζει με ελπίδα και χαρά, έτσι και η γέννα έχει πλακούντα, αίματα, και διαστολές.

Το ελάφι είναι ένα πανέμορφο πλάσμα έτοιμο για φωτογραφία, αλλά γυρνώντας την πλάτη του βλέπουμε ένα μικρό να «ξερνιέται» από τη μήτρα της μητέρας του.

Η βελανιδιά θα ζήσει 100 χρόνια για να αναπαραχτεί μόνο μία φορά. Πόσες «απορρίψεις», άραγε του σπέρματός της θα έχει δεχτεί;

Το συνεχές χαλάζι δημιουργεί ένα συνεχόμενο εκκωφαντικό θόρυβο.

Ο νεοσσός θα γίνει βορά στα μυρμήγκια όπως χιλιάδες άλλα είδη που δεν επιβιώνουν τις πρώτες μέρες της ζωή τους.

Η αλεπού τρώει τις σάρκες της με την ίδια ψυχρότητα που η Γκαίνσμπουργκ περιεργάζεται την πληγή στο πόδι του Νταφόε.

Ο Νταφόε παραμένει «ξένος» με τη φύση σε όλη την ταινία. Αυτά δεν συμβαίνουν σε αυτόν αλλά «αλλού».

Αντίθετα η Γκαίνσμπουργκ περνάει διαφορετικές φάσεις. Στην αρχή καίγεται… Ένα απλό περπάτημα στο γρασίδι δημιουργεί αβάσταχτα εγκαύματα στα πόδια της. Αργότερα θα εναρμονιστεί και θα μαλακιστεί με πάθος γυμνή μέσα στο δάσος. Η «απουσία» του Νταφόε θα μεγαλώσει τη δική της έλλειψη.

Η Γκαίνσμπουργκ είναι η φύση με συναίσθημα.

Μια φύση που νιώθει κάθε ζώο που πεθαίνει, κάθε γέννα, κάθε ξύλο που καίγεται αλλά και κάθε σπόρος που ξεπετιέται από το χώμα.  Τι συναισθήματα θα είχε ένα «πλάσμα» που σε κάθε του «άκρη», σε κάθε σημείο του πλανήτη, βιώνει εκατομμύρια θανάτους  ταυτόχρονα με εκατομμύρια πηδήματα;

Ο ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ ΣΤΗ ΦΥΣΗ

Ο Άνθρωπος κατά τη διάρκεια της ιστορικής του παρουσίας, χρειάζεται μια πηγή του Κακού. Η Γυναίκα είναι μια από αυτές , αν όχι η πιο σημαντική.

Ο παραλληλισμός της ταινίας είναι «απλούστατος»..

Αν ο θάνατος και το πήδημα είναι αποτέλεσμα Διαβολικό , τότε η γυναίκα είναι φορέας του antichristΑντίχριστου.

Στη φύση η ζωή και ο θάνατος είναι μια αδιάρρηκτη εξελικτική σχέση. Δεν υπάρχει πουθενά «θεϊκό» και «διαβολικό».

Όμως στον άνθρωπο αυτή η άποψη ενοχοποιείται.. Η επιθυμία γίνεται ταμπού…  Η γυναίκα που καυλώνει είναι μάγισσα.

Η Γκαίνσμπουργκ ερχόμενη σε επαφή με τη φύση της, έρχεται σε σύγκρουση με τις αντιλήψεις της. Σύγκρουση, αλλά όχι ρήξη.. και πως θα μπορούσε, άραγε.

Πως θα μπορούσε να αρνηθεί αντιλήψεις αιώνων που ενοχοποιούν τη σωματική επιθυμία και πόνο; Γιατί για τη Γυναίκα ο πόνος της απώλειας του γιού της είναι κατ` αρχήν σωματικός. Όπως και η σωματική επιθυμία για τον Άντρα, δεν μειώνεται από τη θλίψη της. Η Γυναίκα δεν πενθεί «πνευματικά» και δεν «απέχει» για να θρηνήσει.

Αυτή συμπεριφορά της, όμως, κατακρίνεται ως διαβολική. Αναζητά τον εαυτό της στις μάγισσες του μεσαίωνα.

Ο Άνδρας  ονομάζει τη Γυναίκα «Αντίχριστο» και τη φέρνει σε απόγνωση.

Η δολοφονία της Γκαίνσμπουργκ δεν είναι, με καμιά ανάγνωση, λυτρωτική. Είναι η κατάληξη ενός αδιεξόδου που δημιούργησε ο Άνδρας. Από την ώρα που «ανοίχτηκε το καπάκι» και ξεφύγαμε, από τις «τακτοποιημένες» και ψυχαναλυτικές σχέσεις  στην επαφή αίματος και σπέρματος, δύο εκδοχές υπήρχαν:  Ή την μεταμόρφωση και εξέλιξη του Άνδρα σε ένα πλάσμα ανώτερης κατάστασης που δεν έχουμε γνωρίσει μέχρι τα σήμερα, ενός πλάσματος ικανό να ΖΗΣΕΙ, είτε να σκοτωθεί η πηγή του ΚΑΚΟΥ, να εξοβελιστεί αυτή η στάση ζωής στο «πυρ το εξώτερο» σε μια απέλπιδα προσπάθεια να θαφτεί η σωματική εξέγερση της Γυναίκας στη λήθη.

Ο Άνδρας αποχωρεί από την Εδέμ χωρίς να έχει εξελιχτεί, ανίκανος να ζήσει και αφήνει πίσω του την Κόλαση του Δάντη…

Μια Κόλαση που γρήγορα πλημμυρίζει με γυναίκες που ξαναζωντανεύουν τη φύση ξαναπιάνοντας το νήμα από την αρχή… η Κόλαση ξαναγίνεται Εδέμ.

ΑΝΤΙ ΕΠΙΛΟΓΟΥ

Πολλοί αναζητούν στην τέχνη το διδακτισμό. Μια «λύση», μια «θετική πρόταση». Το αντιλαμβάνομαι, αλλά αυτός δεν είναι ο κινηματογράφος του Τρίαρ.

Πως θα μπορούσε να περιγράψει ένα Άνδρα που δεν έχει υπάρξει;

exposingΠως θα μπορούσε να εξυμνήσει έναν Άνθρωπο χωρίς ταμπού, έναν Άνθρωπο που δεν καθοδηγείται από ιδεοληψίες και φοβίες και λειτουργεί ΑΠΟ το σώμα του, αφού δεν υπάρχει;

Έτσι του μένει, μόνο, να θαυμάζει τη Γυναίκα.

Οι ήρωες του Τρίαρ είναι άνθρωποι που ξεπερνάνε τα όρια τους έστω και για μια στιγμή..

Άνθρωποι που οι συνθήκες τους έφεραν μπροστά σε «σκληρά» ερωτήματα και δεν απάντησαν με «ευκολίες» και υπεκφυγές.  Αυτή η υπέρβαση δεν μπορεί να υπάρξει για πολύ.

Γρήγορα «απορρίπτεται» και καταλήγει είτε στην τρέλα είτε στο θάνατο.

Θα μπορούσε να πάει αλλού;

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ

Αυτή η «ιερόσυλη» ανάδειξη της «Κακής» πλευράς της φύσης, με οδήγησε να ξαναδιαβάσω Λόρκα και συγκεκριμένα τον Ματωμένο Γάμο. Πριν από 80 χρόνια είχε θίξει και το ζήτημα της γήινης – «ζωώδης» σεξουαλικότητας, αλλά και της «βιαιότητας της φύσης». Είχα ξετρελαθεί με το ρόλο του Φεγγαριού.
Μου είχε φανεί απίστευτα «προκλητικό» στη δεκαετία του `30 ένα σύμβολο ρομαντισμού και έρωτα, να μετατρέπεται σε λυσσασμένο δολοφόνο. Το Φεγγάρι «προδομένο» από τους ανθρώπους αφήνεται στα συναισθήματα του και αποφασίζει να εκδικηθεί .
Σας παραθέτω αποσπάσματα από το κείμενο για να δούμε αν υπάρχουν συσχετισμοί με την ταινία του Τρίαρ.
( Για όσους δεν ξέρουν την υπόθεση, η σκηνή διαδραματίζεται σε ένα σκοτεινό δάσος. Η Νύφη έχει εγκαταλείψει το γάμο της για να κλεφτεί με τον έρωτα της, το Λεονάρδο. Η προσβολή αυτή ξεπλένεται μόνο με αίμα. Το χωριό της Ισπανίας των αρχών του 20ου αιώνα έχει οργανώσει ομάδες καταδίωξης των «πόρνων» με σκοπό να τους πιάσουν και να τους σκοτώσουν. Εδώ παρεμβαίνουν τα στοιχεία της φύσης όχι με το μέρος του ερωτευμένου ζευγαριού – όπως θα συνέβαινε σε κάποιο μελό – αλλά υπέρ της εκδίκησης που πηγάζει από την δικιά τους απόρριψη.)
Φεγγάρι: Είμ` ένας κύκνος στρογγυλός μες το ποτάμι, είμ` ένα μάτι στα ψηλά καμπαναριά,
και μες στις φυλλωσιές φαντάζω ψεύτικο φως της χαραυγής.
Κανείς δε μου γλυτώνει εμένα!
Ποιος κρύβεται; Ποιανού το κλάμα γροικιέται μες στο χέρσο κάμπο;
Ένα μαχαίρι έχω κρεμάσει μες στον ανταριασμένο αγέρα,
που λαχταράει, μολύβι τώρα, πόνος να γίνει μες στο αίμα.
Αφήστε με να μπω! Παγώνω στους τοίχους και στα παραθύρια.
Μια στέγη ανοίχτε, μια καρδιά, να μπω να ζεσταθώ λιγάκι!
Αχ, πως κρυώνω! Οι στάχτες μου – μέταλλα κοιμισμένα –
ψάχνουν σε κάμπους και βουνά της φλόγας την κορφή να βρούνε.
Όμως το χιόνι με κουβαλάει στις χαλαζένιες πλάτες του,
και με βυθίζει όλο παγωνιά στα χαλκοπράσινα βαλτονέρια.
Μα τούτη τη νύχτα θα βαφτούν τα μάγουλα μου κόκκινο αίμα,
και τ` άγρια βούρλα θα ζαρώσουν κάτου απ` τα πέλματα του αγέρα.
Ίσκιο δε θα `βρουν και φυλλωσιά για να γλιτώσουν από μένα!
Θέλω μονάχα μια καρδιά! Ζεστή!
Το αίμα της να βάψει τα κρύα βουνά τα στήθια μου.
Αφήστε με να μπω, αχ, αφήστε!
(Στα κλαδιά.)
Ίσκιους δε θέλω. Οι αχτίδες μου πρέπει να μπουν, και μέσα
στα κατασκότεινα κλαριά το φως μου πρέπει να κυλήσει,
για να βαφτούν τη νύχτα τούτη τα μάγουλα μου αίμα γλυκό,
και τα` άγρια βούρλα να ζαρώσουν κάτου απ` τα πέλματα του αγέρα.
Ποιος κρύβεται; Να `βγει έξω είπα!
Κανείς δε μου γλυτώνει εμένα!
Θε να τα` αστράψω τα` άλογο με διαμαντένιο πυρετό.
Φεγγάρι: Ο αγέρας γίνεται κοφτερός σα δίκοπο μαχαίρι.
Ζητιάνα: Να φωτίσεις καλά το γελέκο και να μεριάσεις τα κουμπιά, κι έννοια σου, τα
μαχαίρια θα τονε βρούνε το δρόμο τους.
Φεγγάρι: Θέλω ν` αργήσουν όμως να πεθάνουν. Θέλω το αίμα σιγά σιγά να μου ποτίσει
τα δάχτυλα με τ` απαλό σφύριγμα του. Κοίτα πως καρτερούνε οι λαγκαδιές μου
οι στάχτινες το κεφαλάρι το ζεστό ν` ανοίξει!
Ζητιάνα: Μην τους αφήσουμε να περάσουν το ποτάμι. Το νου σου!
Φεγγάρι: Να τοι, ζυγώνουν!
Ζητιάνα: Γρήγορα. Φως! Ακόμα φως! Το νου μας μην ξεφύγουνε!
Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα
Ματωμένος Γάμος
Πράξη Τρίτη, Σκηνή Πρώτη
Εκδόσεις Ίκαρος
Μετάφραση Νίκος Γκάτσος
Advertisements

7 Σχόλια on “Ο, κατά Gatoulea, Antichrist”

  1. Ο/Η χαρη λέει:

    Αυτό που κατάλαβα Γατουλέα, είναι πως πρέπει να δω τήν ταινία !
    Με τον Τρίαρ έχω μια σχέση αμφιθυμίας γενικά. Το Dogville μού άρεσε εξαιρετικά. Πιστεύω πως είναι, καταρχάς, ένας πολύ τίμιος, και πραγματικός καλλιτέχνης, που συνεπώς πειραματίζεται συνεχώς (με τον εαυτό του πάνω απ’ όλα)και δεν διστάζει να πει τα πράγματα πέρα από τούς «κοινούς τόπους» – εγώ αυτό τό σέβομαι φυσικά αφάνταστα.
    Τώρα μ’ αυτήν την ταινία (είχα διαβάσει μια του συνέντευξη, ότι περνούσε μια φάση προσωπικής κατάθλιψης όταν την έκανε, κτλ) δεν ξέρω τι ακριβώς να περιμένω – φοβάμαι την «αντρική» κατάθλιψη γιατί η πείρα μου λέει ότι συνήθως καταλήγει σε μισογυνισμούς… Πάντως αυτή σου η διεξοδική ανάρτηση με προετοιμάζει πολύ…
    Θα δω την ταινία και ίσως επανέλθω
    (Θα δω και τα λινκ κάποια στιγμή με περισσότερη ησυχία)

    (Ο Λόρκα είναι (επίσης ; ) μια πολύ ειδική περίπτωση και χαίρομαι που τον ξέρεις τόσο καλά
    – ίσως «επιστρέφει» σε «προγενέστερες» αντιλήψεις για τη Σελήνη, χωρίς να το ξέρει ούτε ο ίδιος καλά-καλά – μην ξεχνάς ότι η Εκάτη στη μυθολογία τήν παλια (αρχαία) τη «δικιά μας» είναι μια θεότητα πολύ διαφορετική από τό φεγγαράκι τού ρομαντισμού)

    τα λέμε 🙂

  2. Ο/Η gatouleas λέει:

    Χάρη, δεν έχεις άδικο για την ανδρική κατάψλιψη. Αν και ποτέ δεν την είχα ταυτίσει με το μισογυνισμό, έχεις απόλυτο δίκιο.
    Όταν φρικάρουμε ο μισανθρωπισμός μας «εύκολα» επικεντρώνεται στο αντίθετο φύλο.
    Αυτή όμως είναι και κατάρα… Γιατί δεν μας αφήνει να «βουτήξουμε» απενοχοποιήμένα σε ένα προσωπικό βούρκο, μιας που πάντα(;) θα πρέπει να προσέχουμε μην και παραβιάσουμε αυτό το όριο.
    Για άλλη μια φορά μου έδωσες υλικό, thanx!
    Αν ο Λόρκα ονόμαζε «Σελήνη» το «πρόσωπο» τρου έργου, τότε ναι… θα έιχε μια ευθέια παραπομπή στη θεά. Αλλά χρησιμοποιώντας «φεγγάρι», μάλλον θέλει να κάνει ένα «παιχνίδι» συναισθημάτων.
    Βέβαια, είτε με την μία οπτική είτε με την άλλη, πάντα θα υπάρχει και η αρχετυπική εικόνα του (συνειδητά ή όχι). Εξ` άλλου και οι αρχαίες θεότητες σε αρχετυπικές μορφές βασίζονται.
    Γι` αυτό και βρίσκουμε εδώ και χιλιάδες χρόνια αναφορές σε αυτες.

  3. Ο/Η Πηνελόπη λέει:

    Καλησπέρα.
    Διάβασα τα ποστ (όλα) που ανέβασες σχετικά με την ταινία. Χαίρομαι ιδιαιτέρως για την οπτική σου και κυρίως, για την αντίδρασή σου στο παράλογο σοκ, που υπέστησαν οι… σινεφίλ, στις Κάννες και μετά.
    Πρόσφατα, ανέβασα κριτική για το φιλμ, με τίτλο «Λίγη ψυχραιμία δε βλάπτει» που σε πολλά σημεία συμφωνεί με τη δική σου.

  4. Ο/Η gatouleas λέει:

    Γειά σου Πηνελόπη, είναι απίστευτη αυτή μαζική παράκρουση… btw, μου άρεσε που ΔΕΝ είχες στο μπλοκ σου «κάτι» που να περιγραφεις τα κίνητρα σου για το blogging.

  5. Ο/Η χαρη λέει:

    μπήκα για να σχολιάσω τα καινούργια σου Γατουλέα κι είπα να ρίξω μια ματιά στα παλιά και κόλλησα με τήν Πηνελόπη…και μένα μ’ άρεσε το βλογ της…θα ξαναπάω κι από κει να της τα πω κι από κοντά

    με την ευκαιρία, από πού συνάγεις πως ο Λόρκα είχε τη δυνατότητα να επιλέξει ανάμεσα σε 2 διαφορετικές ονομασίες τού φεγγαριού ; (το λέω γιατί δεν ξέρω εγώ ισπανικά)

    φιλιά (αν μού επιτρέπεις…) χχχ

  6. Ο/Η gatouleas λέει:

    ΟΚ.. μάλλον παρασύρθηκα από τη μεταφράση στα ελληνικά. Αλλα και τις «μπαρούφες» μου τις αφήνω να τις βλέπω..
    Πάντως ακόμα και στα ισπανικά είναι άλλο το luna (φεγγάρι) και άλλο το selene (σελήνη). Δε γνωρίζω αν μπορεί να χρησιμοποιηθεί το selene για τον δορυφόρο της γης ή είναι μόνο για την ελληνική θεότητα.
    Μάλλον, όπως επισημαίνεις εύστοχα, επιστρέφει ασυνείδητα στην αρχετυπική Σελήνη.
    …. και τα φιλιά επιτρέπονται, γίνονται δεκτά, και επιστρέφονται ψηφιακά… 😉


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s