Ο γυαλός είναι πάντα στη θέση του… Όμως ο καπετάνιος στη φουρτούνα τα έκανε θάλασσα…

fuck_youUpdate: Συναφή ποστ Παραίτηση Καραμανλή, ή Στραβός είναι ο γυαλός ή στραβά αρμενίζουμε, Μάλλον στραβά αρμενίζουμε

Το ύστατο επιχείρημα για τη συνθηκολόγηση της Αριστεράς, είναι η συντηρητική μετατόπιση των πολιτών. Στο πρώτο ποστ αυτής της ενότητας, λανθασμένα το «χρέωσα» μόνο στους ΣΥΡΙΖαίους. Όμως γρήγορα ξαναθυμήθηκα τις συνωμοσιολογίες του ΚΚΕ για τις «προβοκάτσιες» και το «σχέδιο» που εκπονήθηκε κατά του ΚΚΕ[1]. Και τα δυο κόμματα, όντας από την ίδια πολιτική μήτρα, τι πιο φυσιολογικό να χρησιμοποιούν τα ίδια κόλπα.

Πάντως στο ΚΚΕ η προσδοκία για επανάκαμψη στα ποσοστά του 2007 κάνει το κόμμα να «ξεχνά» τις επιθέσεις. Ξαφνικά μέσα σε 3 μήνες θα καμφθούν οι «προβοκάτσιες», το «κίνημα θα έχει ξαναβρεί τους βηματισμούς του» και ξανά η ελπίδα θα είναι μπροστά. Ο οπορτουνισμός στο μεγαλείο του. Γιατί αν σε 2-3 μήνες ξαναέχουμε  τίποτε πρόωρες και υπάρχει συμπίεση ποσοστών, ξανά-μανά η «δεξιά πολιτική θα προελαύνει»!! Σύντροφοι, το κίνημα δεν παίρνει χάπια και να αλλάζει ρυθμούς και κατεύθυνση ανά μήνα…

Ο ΣΥΡΙΖΑ, όμως, που θα συνεχίσει με στοχοπροσήλωση της καθοδική του πορεία, έχει έτοιμο το κουστουμάκι… δεν αρκεί μόνο το «ευρωπαϊκό δυσμενές κλίμα» που σχολίασα στο δεύτερο ποστ, αλλά υπάρχει μια βαθιά συντηρητική μετατόπιση στην Ελλάδα. Εδώ ανασύρει τις μικροαστικές κραυγές των νοικοκυραίων του Δεκέμβρη, το μαζικό αίσθημα υπέρ του γηπέδου του Παναθηναϊκού, τις ισχνές και αδύναμες αντιστάσεις απέναντι στα πογκρόμ στον καταυλισμό της Πάτρας, στο Εφετείο, στον Αγ. Παντελεήμονα. Θα θυμηθεί την αδυναμία αντίστασης στην ιδιωτικοποίηση της Ολυμπιακής και των λιμανιών.

Θα αφήσει την ήττα να μπει μέσα στο μεδούλι μας…

Να μας κάνει να πούμε «Ωχχχ»…

Να τρομάξουμε με τις δύσκολες μέρες που έρχονται..

Θα στείλει και τους αριστερούς αυλοκόλακες από δίπλα να σιγοντάρουν.. «Αν επιμείνουμε στον ακραίο ριζοσπαστισμό της προηγούμενης περιόδου θα γίνουμε ΑΝΤΑΡΣΥΑ».

Μας προβάλλει το ψευδές δίλημμα «Ριζοσπαστισμός και περιθωριοποίηση ή προσαρμογή και επιβίωση»;

Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΩΣ ΟΡΓΑΝΩΤΗΣ ΔΥΝΑΜΙΚΩΝ ΜΕΙΟΨΗΦΙΩΝ

Αν παρακολουθήσουμε την αρθρογραφία των τελευταίων μηνών θα δούμε πολλά ίδια κείμενα του τύπου «Η Κοινωνία Θέλει Δημοκρατία και Τάξη»[2] όπου το 50% είναι υπέρ της ολικής κατάργησης του πανεπιστημιακού ασύλου και το 70% υπέρ της επέμβασης της αστυνομίας σε αυτά. Την επόμενη μέρα άλλο ανησυχεί και δηλώνει «Αίσθημα ανασφάλειας δείχνουν τα γκάλοπ»[3] όπου το 60% αισθάνεται ανασφαλής στη γειτονιά του. Η Αυγή αν και σχολιάζει πως μετά τις έρευνες «..Και ύστερα ήρθαν οι μπουλντόζες»[4] για τον καταυλισμό της Πάτρας, δύσκολα θα βρεις μια αντίδραση σε αυτή τη μεθόδευση.

Γιατί, πράγματι, ένα από τα βασικά όπλα του καθεστώτος είναι η πλειοψηφία των γκάλοπ. Η στατική απεικόνιση της μικροαστικής φοβίας, της εγκατάλειψης του ανθρώπου απέναντι στους φόβους του. Τι πιο απλό από το να πάρεις ένα άνθρωπο και να τον θέσεις προ των ευθυνών του..

Ευτυχώς που οι επιστήμονες δεν ρωτιούνται από γκάλοπ για τη θεωρία της εξέλιξης κόντρα στη χριστιανική Γένεση και δεν αφήνονται οι ζωές μας στα χέρια του Θεού αλλά του γιατρού, όταν ασθενούμε.

Ευτυχώς οι κάτοικοι στον Ελλαδικό χώρο στα 1821 και στα 1941 δεν ρωτήθηκαν από δημοσκόπους αν επιθυμούν τον διωγμό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και των Γερμανών Ναζί.

Ευτυχώς που οι εργαζόμενοι δεν τσεκάρονται σε πανεθνικές δημοσκοπήσεις πριν φτιάξουν σωματεία και συνδικάτα.

Η ιδέες της αριστεράς δεν είναι πλειοψηφικές. Ακόμα και για τα πιο «απλά» και «λογικά» αιτήματα έχει να αντιπαλέψει ιδεοληψίες, συντεχνιασμούς, φοβίες και ωχαδερφισμούς.

Η μεγαλύτερη μάχη που δίνει η αριστερά, δεν είναι με τους συντεταγμένους αντιπάλους της. Όταν τα πράματα θα έχουν φτάσει σε αυτό το σημείο όπου ο λαός θα είναι από τη μία και οι αστοί από την άλλη, τότε η μάχη θα έχει ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ…

Σημασία έχει πως κερδίζεις συντρόφους και συναδέλφους σου που έχουν πέσει στο λάκο του «ωχαδερφισμού». Πως ανατρέπεις λογικές «κι εμένα τι με νοιάζει»…  «ότι φάμε κι ότι αρπάξει ο κώλος μας».

Το βασικό καθήκον της αριστεράς δεν είναι να σιγοντάρει αυτές τις φοβίες, αλλά να οργανώσει δράσεις που να τις σπάνε. Ένα κομμάτι της αριστεράς επιμένει να αρνείται αυτά τα καθήκοντα και αναγνωρίζει τον εαυτό του μόνο σαν εκφραστή των κοινωνικών πιέσεων.

Έτσι ο αγωνιστής μετατρέπεται σε κοινωνιολόγο… και αυτός ο κοινωνιολόγος όπως πιέζεται από τα κινήματα έτσι πιέζεται και από το καθεστώς. Είναι στη διακριτική του ευχέρεια τι απ` όλα θα επιλέξει να εκφράσει.

ΕΝΑ ΑΝΑΠΟΔΟ ΔΙΑΒΑΣΜΑ ΤΩΝ ΓΚΑΛΟΠ

Έρχεται τώρα ο σοβαρός αναλυτής και θέτει το ζήτημα: «Όσο και να διαφωνούμε για το ρόλο της αριστεράς, τα γκάλοπ δείχνουν μια αντικειμενική πραγματικότητα και με αυτή πρέπει να πορευτούμε».

…Και δεν μπορώ, πράγματι, να διαφωνήσω μαζί του. Όμως μου αρέσει να κάνω συγκρίσεις, κιόλας.

Ξαναδιάβαζα λοιπόν την σημαντικότατη έρευνα του Δήμου Ρέντη για την μετανάστευση  όπου το αίσθημα ανασφάλειας των πολιτών άγγιζε το 66%! Προφανώς είναι διαφορετικό γκάλοπ από αυτό της Καθημερινής, αλλά, σοβαρά τώρα, έχει καμιά ουσιαστική διαφορά σαν εύρημα;

AFISSA SYRIZA ASTYNOMIA

"Απαγορευμένη" και "ακραία" αφίσα του Δεκέμβρη. Μάχες που δεν δώθηκαν ποτέ. "Παπαπαπα... καλέ μην τη θυμηθεί κανένας Πρετεντέρης και τον τσαντίσουμε"

Ο Νίκος Μαρκάτος στις 23-11-2006, λίγο από το μεγάλο εκπαιδευτικό κίνημα έγραφε σε άρθρο του για την τότε συζήτηση περί πανεπιστημιακού ασύλου.

“Οι πιέσεις που δέχεται το Universitas από τις δυνάμεις της αγοράς είναι αφόρητες, ώστε δύσκολα θα μπορέσει να αντισταθεί, μέσα στο γενικευμένο πλαίσιο της ορθολογικής «εκσυγχρονιστικής» διαλεκτικής των καιρών μας. Ας διατηρήσουμε τουλάχιστον όσο μπορούμε την αξιοπρέπεια των ακαδημαϊκών θεσμών μας, έστω και ενάντια σε γκάλοπ του 98%. Άλλωστε, θυμηθείτε ότι το γκάλοπ του Γολγοθά, έδειξε 98% «σταύρωσον, σταύρωσον». Και αν η Ιστορία δεν δικαιώσει το αποτέλεσμα της δημιουργικής αντίδρασής μας, θα δικαιώσει σίγουρα την προσπάθεια.”[5]

Τον Μάρτη του 2007, ανάμεσα στη νικηφόρα μάχη για το άρθρο 16 και το νόμο πλαίσιο της Γιαννάκου, ο πανεπιστημιακός Κων. Καβουλάκος μας υπενθυμίζει τον τρόπο αντιμετώπισης της «κοινής γνώμης»:

“Τα θέματα που προβλήθηκαν ως κύρια -αιώνιοι φοιτητές, άσυλο, συγγράμματα- δεν επελέγησαν με βάση την πραγματική τους σημασία, αλλά επειδή τα γκάλοπ είχαν δείξει ότι συγκέντρωναν το ενδιαφέρον και τη συναίνεση του ευρύτερου κοινού. Όταν όμως το πανεπιστημιακό κίνημα προκάλεσε μεταστροφή της κοινής γνώμης, οι μετρήσεις ανάγκασαν την κυβέρνηση σε αναδίπλωση.”[6]

Το μεγάλο δίδαγμα του χειμώνα 2006-2007, είναι πως η οργανωμένη συγκρότηση των μειοψηφικών απόψεων της αριστεράς μπορεί, ΕΝΔΕΧΟΜΕΝΑ, να ανατρέψει αυτούς τους υπαρκτούς  συσχετισμούς.

Δεν φαντασιώνομαι πως ΚΑΘΕ φορά θα νικάμε, αλλά είναι απόλυτα διαπιστωμένο πως καμία νίκη δεν έχει καταχτηθεί χωρίς να δοθεί μάχη για αυτή.

Δυστυχώς αυτές οι δυνάμεις που κέρδισαν το άρθρο 16, που ανέτρεψαν την πανίσχυρη πολιτική συμφωνία του 90% ΠΑΣΟΚ-ΝΔ για την ιδιωτικοποίηση των πανεπιστήμιων, ξέχασαν τη νικηφόρα συνταγή και προσπάθησαν να μιμηθούν τη σοσιαλδημοκρατική εκδοχή του «ώριμου φρούτου».

ΔΕΝ ΑΛΛΑΞΑΝ ΟΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΙ ΣΥΣΧΕΤΙΣΜΟΙ, ΑΛΛΑ Η ΑΝΑΓΝΩΣΗ ΤΟΥΣ

Όπως έδειξα στην προηγούμενη ενότητα δεν υπάρχει καμιά σοβαρή μετατόπιση του υπάρχοντος αρνητικού συσχετισμού της τελευταίας δεκαετίας και στα θέματα ασύλου και μετανάστευσης.

Μπορούμε όλοι να θυμηθούμε και να υποθέσουμε πως οι ίδιοι αρνητικοί δείχτες είναι και στα ζητήματα των ιδιωτικοποιήσεων των πανεπιστημίων, του δημόσιου χώρου, των επιχειρήσεων.

Η σημαντική στροφή αρχίζει και γίνεται ξεκάθαρη από το Δεκέμβρη και μετά. Πλέον η αριστερά δεν αντλεί δυνάμεις από τα «μειοψηφικά» 30άρια και 40άρια, αλλά βλέπει τα «βουνά» των 50 και 70%.

Δεν βλέπει τις γλάστρες που τρώνε τα ΜΑΤ στην κηδεία του Αλέξη, αλλά τις κραυγές των μεγαλομαγαζάτορων του εμπορικού κέντρου.

Δεν βλέπει ένα κράτος έντρομο από τις μαζικές επιθέσεις στα αστυνομικά τμήματα, αλλά τρώει μια βόμβα από ένα βλακέντιο ακροδεξιό στα Εξάρχεια και λουφάζει τρομαγμένη ανασύροντας θεωρίες περί «στρατηγικής της έντασης».

Δεν βλέπει το πρωτοφανές κλίμα συμπάθειας απέναντι στην Κούνεβα που αναγκάζει ακόμα και στελέχη της ΝΔ να πάνε στο νοσοκομείο, αλλά φοβάται ανατροπή των συνδικαλιστικών συσχετισμών. Αναρωτιούνται: «Αν αναδείξω την Κούνεβα, πως θα δικαιολογήσω τη διάσπαση του συνδικαλιστικού κινήματος, τη δημιουργία ξεχωριστού σωματείου από την ΠΕΚΟΠ, ταυτίζοντας την με τα εργοδοτικά τσιράκια;» λέει το ΚΚΕ. «Αν κεντρικοποιήσω τη μάχη της Κούνεβα, πως θα συνεχίσω να τα κάνω πλακάκια με την ΠΑΣΚΕ σε κεντρικό συνδικαλιστικό επίπεδο» λέει ο ΣΥΝ.

Δεν βλέπει τη διαδήλωση των Πακιστανών για το Κοράνι. Λες και είναι «εύκολο» να διαδηλώνεις σε ξένη χώρα χωρίς καμία απολύτως υποστήριξη από ντόπια κόμματα. Δες βλέπει τον πάπα της ενορίας και τις ΜΚΟ που δουλεύουν αφιλοκερδώς για τους φτωχοδιάβολους. Για πρώτη φορά, σιωπά στις θολωμένες ρατσιστικές κραυγές φοβισμένων νοικοκυραίων. Αποδέχεται και αδυνατεί να αντιστρέψει το ρατσιστικό δηλητήριο που μπολιάζονται γειτονιές όλης της Ελλάδας.

parko

Γιατί οι ΣΥΡΙΖαίοι βλέπουν μόνο το 48; "Λίγο" τους πέφτει το 24; Ή μηπως δεν ασχολούνται με "μικρά' ποσοστά;

Ακόμα και στο Βοτανικό το γκάλοπ που έκανε η VPRC για την Ανοιχτή Πόλη έδειξε πως το 24% των Αθηναίων ζητούσαν ΜΟΝΟ πάρκο κόντρα ΚΑΙ σε MALL ΚΑΙ σε Παναθηναϊκό. Όμως ο ΣΥΡΙΖΑ επέλεξε να ταυτιστεί με το «πλατύ» 50%.

Βλέποντας όλα αυτά τα γκάλοπ μου χτύπησε κάτι στο μάτι. Όλα τα διαπερνάει ένα «άγνωστο» 30% του λαού που γουστάρει μετανάστες, δημόσια γη και περιουσία, δημοκρατική ζωή και αντιστέκεται σθεναρά σε κάθε εθνικιστική, ρατσιστική και νεοφιλελεύθερη ιδεοληψία.

Αν θεωρήσουμε ένα 10% του ΚΚΕ και της παραδοσιακής εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς δε μας θυμίζει κάτι αυτό το υπόλοιπο 15-20%;

Δε μας θυμίζει κάποια δημοσκοπικά 18άρια; Κάποια ποσοστά που θα ξαναχαθούν στην πολιτική ανικανότητα των υπαρκτών σχημάτων;

Η ΔΥΝΑΜΙΚΗ ΜΕΙΟΨΗΦΙΑ ΑΝΤΕΧΕΙ… ΚΑΙ ΘΑ ΕΠΑΝΕΛΘΕΙ

Αυτή η μειοψηφία δεν είναι σαν την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, δεν είναι σαν σημερινό ΣΥΡΙΖΑ του Κουβέλη και του Παπαδημούλη που αγκομαχά για το 3% ώστε να παζαρέψει αναβαθμισμένη σχέση με τους «έχοντες και κατέχοντες».

Αγγίζει το 30 και αναζητεί διέξοδο και δικαίωση…

Δεν την έχουμε «σίγουρη»… Πριν από 30 χρόνια ήταν μεγαλύτερη και σε αριθμούς και σε αυτοπεποίθηση, αλλά πριν από 10 ήταν ευνουχισμένη , φοβισμένη και συρρικνωμένη.

Όμως τον περασμένο χειμώνα μας έδωσε κάποια μαθήματα…

Χωρίς να έχει κανένα κοινοβουλευτικό μηχανισμό βρήκε τη δύναμη και έβγαλε την οργή της στα αστυνομικά τμήματα. Το Δεκέμβρη, έστω και λίγα 24ώρα, δεν έσπασε κάποιες βιτρίνες στην Ομόνοια.. Όχι! Αυτό το έκαναν πολιτικές ομάδες. Οι πιτσιρικάδες απονομιμοποίησαν την αστυνομία. Μετέτρεψαν τους αστυνομικούς σε κατοχικές δυνάμεις. Ώθησαν απολίτικους μικρομεσαίους πενηντάρηδες να τραβάνε από τα μανίκια ΜΑΤατήδες.

Αυτή η μειοψηφία οργάνωσε δεκάδες σωματεία σε αλληλεγγύη για την Κούνεβα. Ποτέ άλλοτε στο παρελθόν εξωκοινοβουλευτικές δυνάμεις δεν είχαν τη δυνατότητα και το κύρος να το καταφέρουν.

Αυτό δεν είναι φυσικό φαινόμενο. Αύριο μπορεί να ηττηθεί.. ή να φουντώσει.

Όμως σήμερα είναι υπαρκτή.

Στις εκλογές της 4ης Οκτώβρη θα διαχυθεί..

Κομμάτια της θα βρίσκονται στο ΚΚΕ, στο ΣΥΡΙΖΑ, στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ… Θα πεταχτούν να δουν τι παίζει στους Οικολόγους… κάποια θα εκτιμήσουν ένα δήμαρχο της Τήλου ή απλά η σιχασιά απέναντι στη ΝΔ θα τα στείλει στο ΠΑΣΟΚ.

Μεγάλα τμήματα θα ψηφίσουν … «Κούνεβα» ή «Κοροβέση στην Πάτρα»… άλλα, απλά, δε θα υποβάλλουν τον εαυτό τους σε αυτό το βασανιστήριο.

Η πραγματικότητα είναι όμως, μια..

Δεν έχουμε τον κατάλληλο οπλισμό για τις επερχόμενες μάχες… και δε μιλώ για τις εκλογές.

Δεν αμφιβάλλω πως θα παλέψουμε με νύχια και με δόντια.

Αν μας κόψουν τα χέρια και τα πόδια θα τους δαγκώσουμε.

Αν μας ξεδοντιάσουν θα τους φτύσουμε και θα τους κουφάνουμε με τη δύναμη της φωνής μας.

Αν μας φιμώσουν και δέσουν το ακρωτηριασμένο σώμα μας, θα τους χέσουμε όλο το σπίτι να ψοφήσουν από τη βρώμα.

Αλλά καλό είναι να μη φτάσουμε σε αυτό το σημείο.

Ας φτιάξουμε καλύτερα όπλα για τις αυριανές μάχες.


[1] Πρώτη εκτίμηση για το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών. Ριζοσπάστης 9/6/2009

[2] Ζητείται ευνομούμενη δημοκρατία. Καθημερινή 22/3/2009

[3] Ελευθεροτυπία 23/3/2009

[4] Αυγή 19/7/2009

[5] Η Περί Ασύλου Νομοθεσία και οι Πιέσεις. Ελευθεροτυπία 23/11/2006

[6] Όταν η πολιτική για την Παιδεία γίνεται με βάση τα γκάλοπ. Ελευθεροτυπία 7/3/2007

Advertisements

11 Σχόλια on “Ο γυαλός είναι πάντα στη θέση του… Όμως ο καπετάνιος στη φουρτούνα τα έκανε θάλασσα…”

  1. Ο/Η χαρη λέει:

    γεια σου Γατουλέα

    στο «ή στραβός είν’ ο γυαλός…» μού έδειξες ότι διαφωνούμε, μολονότι εγώ δεν το είχα καταλάβει έτσι. Και με ρώτησες στο τέλος κι από ποια πλευρά τών οδοφραγμάτων θα είναι ο καθένας μας (όταν έρθει εκείνη…η ώρα). Τώρα, μ’ αυτά που γράφεις εδώ, αν σού πω ότι κάτι λίγο μού θυμίζεις τίς δικές μου «αμφιβολίες» εκεί (σαφώς εγώ δεν ανάλυσα τα πράγματα με την εμπεριστωμένη και λεπτομερή σκέψη τή δική σου, είπα κάποια γενικότερα, όμως μού φαίνεται (και πάλι) σαν να συμφωνούμε), μού μένει λοιπόν και πάλι η απορία, την απορία σου για τα «οδοφράγματα» γιατί την χρησιμοποίησες εναντίον μου ;
    Ας είναι, δεν θέλω να μείνω σ’ αυτό. Απλώς, επειδή συμφωνώ μαζί σου εδώ, αναγκάστηκα να «γυρίσω» στο προηγούμενό σου ποστ για να δω αν θυμόμουνα καλά…
    Και για να επαναληφτώ λοιπόν κι εγώ και να ξαναπώ ίσως τα ίδια (σε περίληψη τώρα) : Τίποτα δεν μπορούν να φανταστούν απ’ ό,τι έρχεται. Αυτό είναι το αποκαρδιωτικό για μένα. Το ότι «ακολουθούν» τα γκάλοπ, είναι ένα δευτερεύον σύμπτωμα κατά τη γνώμη μου, αυτού τού κυρίαρχου «συμπτώματος» : ότι δεν έχουν τί άλλο να φανταστούν, απ’ αυτό που ήδη υπάρχει. Πίσω απ’ τα γεγονότα θα ξανατρέξουν.
    Παραμονή εκλογών στα λέω, αλλά τι να κάνουμε, τώρα σέ διάβασα…

  2. Ο/Η GREEK RIDER λέει:

    Γατουλέα καλησπέρα. Εγώ πιστεύω ότι ο Σύριζα άνετα θα μπει στη βουλή και αυτές οι εκλογές θα είναι οι εκλογές των μικρών κομμάτων. Θα σκίσουν τα μικρά κόμματα, όλα τα μικρά κόμματα ΚΑΙ το ΛΑΟΣ.

    Όμως επειδή βλέπω ότι ξέρεις πολλά πράγματα, προσωπικά δεν έχω ούτε 1 γνωστό σε αριστερό κόμμα, θα πρέπει κάποια στιγμή αν θέλεις να μας πεις (επειδή κάτι ανέφερες) τι γίνεται μέσα στον Συριζα καθάρα και με απλά λόγια για να καταλάβουμε.

    Προς το παρόν αυτό που έχω καταλάβει είναι ότι:

    α) Ο Αλαβάνος- όπως είπε ο Λαζόπουλος (φαντάσου να δεις από που προσπαθούμε να μάθουμε)- ετοίμαζε τον ΣΥΡΙΖΑ για το ΠΑΣΟΚ.

    β) Λες εσύ τώρα ότι ο Παπαδημούλης και ο Κούβελης θέλόυν να διαπραγματευτούν με το ΠΑΣΟΚ.

    Υπάρχει αντικαπιταλιστικό κομμάτι τελικά στον ΣΥΡΙΖΑ ή να τα πατρατήσουμε και να πάμε με την/τον ΑΝΤΑΡΣΥΑ;

    Ο κόσμος μπορεί να μην το λέει με τα ίδια λόγια (αντικαπιταλισμός) αλλά η ψυχολογία του είναι ένα χιλιοστό από εκεί. Είναι αηδιασμένος με το σύστημα. Οικογένειες διαλύονται από την πολύ δουλειά, άλλοι αρρωστένουν από την εργασιακή καταπίεση, άλλοι ψάχνουν δουλειά και δεν βρίσκουν, άλλοι κατάντησαν γιουσουφάκια των στέιτζ.

    ΑΚόμη και αυτοί που ζούσαν από την αγορά και πίστευαν στην αγορά βλέπουν ότι η αγορά είναι καλή μόνο για ΤΟΥς ΠΡΆΚΤΟΡΕς ΤΟΥ ΟΠΑΠ και τους περιπτεράδες. Όλοι οι άλλοι τον πουλο.

    Ας μη μιλήσουμε για τράπεζες, παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα και ΄΄ολα τα σχετικά.

    Δεν ξέρω αν υπάρχουν σαίνια που σκέφτονται συνεργασίες με το ΠΑΣΟΚ αλλά αν συμβαίνει κάτι τέτοιο τότε θα πρέπει να βάλουμε μια πέτρα στο λαιμό μας και να βουτήξουμε από το καράβι της αριστεράς. Ίσως θα αρχίζουμε και εμείς να πετάμε πέτρες αφού δεν θα έχει μείνει άλλη λύση…

    Στην ΕΥρώπη σε 1-2 ακόμη εκλογικές αναμετρήσεις η αριστερά αν καταφέρει να ενωθεί στοιχειωδώς θα αντικαταστήσει την σοσιαλδημοκρατία.

    Στην Ελλάδα συζητάμε ακόμη τα προφανή. Η αφίσα π.χ. που δείχνεις είναι πολύ σωστή. Εννοείται ότι θα πρέπει να αφοπλιστούν οι δολοφόνοι. Εννοείται ότι οι τρομοκρατία σ΄΄ημερα ασκείται από την εξουσία.

    Εγώ δεν είμαι πολιτικός και δεν έχω ιδέα από εκλογικές τακτικές. Αυτό που ξέρω είναι ότι η καρδιά της Ευρώπης αρχίζει και χτυπάει αριστερά, οι άνθρωποι ψηφίζουν αντικαπιταλιστικά κόμματα και κάτι νέο γεννιέται. Σε αυτά τα γεννητούρια η αριστερά τρέμει τον Πρετεντέρη μην τυχόν και της «την πει» σε κανέα δελτίο ειδήσεων!!

    Η ισηγορία της δημοκρατίας ξεκινάει και τελειώνει από τον Μπόμπολα….

    Το μέλλον που βλέπω είναι π.χ. το ΑΝΤΑΡΣΥΑ μαζί με τις αντικαπιταλιστικές-κομμουνιστικές-εργατικές-κτλ συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ (πλην αυτών που θέλουν να κυβερνήσουν με νεοφιλελεύθερους όρους) να ενωθούν μαζί και με τυχόν άλλους και να φτιάξουν μια μεγάλη ενιαία αντικαπιταλιστική αριστερά του 12%+, όπως και στο εξωτερικό.

    Και το λέω αυτό γιατί ένα κομμάτι του κόσμου που ψηφίζει τώρα ΚΚΕ το κάνει ως διαμαρτυρία και τίποτε άλλο. ΆΛλο ένα κομμάτι δεν πάει καθόλου να ψηφίσει και κάποιοι άλλοι που έχουν ζήσει την καπιταλιστική αισχρότητα από πολύ κοντά ψηφίζουν ΣΥΡΙΖΑ επειδή θέλουν να ψηφίσουν αντικαπιταλισμό.

    Και άσε τους νερόβραστους να πάνε στο Πασοκ να ξεψυχίσουν μαζί τους. Ό,τι γίνεται δηλαδή σε όλα τα κόμματα στην Ευρώπη.

    Δεν μπορώ να καταλάβω, ακόμη δεν ξεκόλλησαν οι νερόβραστοι από τις νεοφιλελεύθερες σειρήνες του δήθεν ρεαλισμού;

    Ο νεοφιλελευθερισμός καταρρέει και οι νερόβραστοι ακόμη ψάχνουν τον ρεαλισμό που έψαχναν την περίοδο μετά το 1989;

    Ο κόσμος απαιτεί αντικαπιταλισμό. Δεν θέλει λύσεις, θέλει ΜΠΛΟΚΟ και στην καπιταλιστική λειτουργικότητα.

    Ο κοσμάκης αναστενάζει σε βασανιστικές εργασίες, βλέποντας τους δήθεν συνδικαλιστές τις μέρες της απεργίας να βάζουν αφίσες για χοροσπερίδες! Ο κοσμάκης της εργασίας είναι στα όρια τρέλας και κάποιοι κοιτάνε δεξιά; Δεν μπορεί να είναι τόσο ηλίθιοι μάλλον σε διατεταγμένη υπηρεσία είναι.

    Ας βγει κάποιος και να πει τα προφανή: Σπίτια για όλους, δουλειά για όλους, έλεγχος των ανωτάτων επιπέδων πλούτου και στα τέτοια μας ο ρεαλιστικός νεοφιλελευθερισμός. ΜΕ ΘΡΑΣΟΣ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΤΥΨΕΙΣ. Φοβούνται να μην τους ρωτήσει ο Πρετεντέρης πώς θα τα πετύχουν όλα αυτά;; ΜΕ ΜΠΛΟΚΟ ΚΑΙ ΣΑΜΠΟΤΑΖ!

    Να πούμε και να δούμε τα προφανή: Είναι σωστό κάποιος σήμερα να επιτρέπεται να πλουτίζει απεριόριστα; Να αμφισβητήσουμε τα θεμέλια του καπιταλιστικού «πολιτισμού» μας.

    Συγνώμη για τα πολλά και σκόριπια που είπα αλλά βλέπω ότι ο κόσμος μπούχτησε από τον καπίταλισμό. Θέλουμε αντικαπιταλιστικές παρεμβάσεις με τα 1000. Και πάνω από όλα θράσσος διεκδίκησης.

  3. Ο/Η fyge λέει:

    Αγαπητέ Gatoulea,
    με όλο το θάρρος κάποιες παρατηρήσεις σχετικά με τα σχόλια του Greek Rider.
    Εκτός από τον κόσμο που περιγράφει υπάρχει και ο άλλος κόσμος αυτός που θεωρεί δεδομένο τον καπιταλισμό, την πάρτη του και τον πλουτισμό του. Τον βλέπω καθημερινά στο χώρο που εργάζομαι και όχι μόνο.
    Έχει περάσει στη συνείδηση του κόσμου οι «ρεαλιστικές» λύσεις και η σωστρή διαχείριση ως το νούμερο ένα ζητούμενο.
    Αυτός που αξίζει είναι αυτός που διαχειρίζεται σωστά το πελατολόγιό του, τις πωλήσεις του, τη χώρα του. Είναι μαγκιά.

    Το θέμα μου λοιπόν είναι, πως Αριστερός λόγος δεν μπορεί να σημαίνει παρά ρίζωμα στις υπάρχουσες αντιλήψεις και πέταγμα προς κάτι διαφορετικό.

    Ατομισμός δεν σημαίνει κατ’ανάγκη κάτι κακό. Σημαίνει κάτι αποκλειστικά κακό όταν δεν μπορείς να κάνεις κάτι με αυτόν.

    Έτσι λοιπόν παγώνεις το κακό έξω από σένα, εσύ είσαι ακίνητος και αλάνθαστος (έχεις βλέπεις κάποιες αρχές) και φταίει η κοινωνία που συντηρικοποιείται.

    Όλη η κοινωνία αλλάζει, εσύ παραμένεις ίδιος. Αυτό θα πρέπει να μας το εξηγήσει ο συριζα.

    • Ο/Η Greek Rider λέει:

      Επειδή δεν κατάλαβα καλά το σχόλιο του fyge από πάνω θέλω να κάνω μια διευκρίνηση:

      Προσωπικά εγώ μεγάλωσα με τις αρχές του νεοφιλελευθερισμού. Δεν μπορούσα στην αρχή να καταλάβω πώς είναι δυνατόν κάποιος να τις αρνείται. Νόμιζα ότι όσοι αρνούνταν τις νεοφιλελεύθερες αρχές απλά δεν γνώριζαν βασικά οικονομικά! Όλη μου η ριζοσπαστικότητα ήταν στο πεδίο της θρησκείας και των μεταναστών.

      Τα τελευταία όμως 5 χρόνια και εγώ και πολλοί άλλοι είδαμε με τα μάτια μας μέσα από τα καπιταλιστικά γραφεία στους ψηλούς ορόφους και τα γυάλινα κτήρια, ότι ο καπιταλισμός είχε ξεφύγει προς κάτι πολύ λάθος και από εκεί μπήκαμε σε υποψίες.

      Σιγά, σιγά φτάσαμε στο σημείο να είμαστε αντικαπιταλιστές. Όχι μόνο εγώ αλλά πολλοί πρώην συνάδελφοί μου και πολλά στελέχη.

      Συνεπώς κάναμε κάτι παράδοξο: Ενώ όλοι πάντοτε (ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ) υποστηρίζαμε ότι η αριστερά είναι μονόχνοτη και δυσλεξική φτάσαμε να γίνουμε πιο ακραίοι από αυτούς επειδή είδαμε ρεαλιστικά τι συμβαίνει!

      Κινηθήκαμε πολύ αριστερότερα, ενώ όλοι έχουν συνηθίζει και θεωρούν φυσιολογικό το αντίθετο!

      Αντίθετα, οι μετριοπαθείς αριστεροί τύπου Ανδρουλάκη έγιναν οι νεοφιλελεύθεροι γενίτσαροι της αριστεράς.

      Αυτοί βασίστηκαν σε δεδομένα των αρχών του 1990 μετά από ήττες 30 ετών. Εμείς βασιζόμαστε σε δεδομένα 5ετίας που τώρα ανακαλύπτουν σε όλο τον κόσμο..

  4. Ο/Η fyge λέει:

    Greek Rider,
    το σχόλιό σου με άγγιξε γιατί υπάρχω και γω εκεί μέσα.

    Εκτός από τον κόσμο της Αριστεράς υπάρχει και ένας άλλος κόσμος που στέκεται στο πλευρό της ΝΔ του ΛΑΟΣ του πΑΣΟΚ και των οικολόγων.

    Αν η Αριστερά δεν απευθυνθεί και σε αυτούς με έναν πραγματικά ριζοσπαστικό λόγο τότε δεν είναι Αριστερά.

    Δε γίνεται να προσπαθείς να αποδείξεις στον άλλον ότι είναι λάθος ντε και καλά. Πρέπει αυτό που πιστεύει (ο άλλος) να το μετουσιώσει σε κάτι άλλο (η Αριστερά) και όχι να το τοποθετεί επέκεινα των αρχών της απλά.

    Αυτό λέω απλά εν είδει σχολίου στο κείμενο του Gatoulea και στο δικό σου σχόλιο.

    υστερογραφικά, την αλλαγή συνείδησης που περιέγραψες τη βρίσκω εντελώς ουτοπική… η παραγωγή δεν αφορά μόνο την αναπαραγωγή των παραγωγών αλλά και τις κοινωνικές σχέσεις μέσα στις οποίες αυτή πραγματοποιείται. Η τελευταία πρόταση είναι φυσικά κλεμμένη. Εσείς προφανώς βγήκατε από τον κύκλο αυτής της αναπαραγωγής αλλά επίτρεψέ μου να μην περιμένω κάτι τέτοιο για τον υπόλοιπο κόσμο.

    • Ο/Η Greek Rider λέει:

      Εδώ στην Ελλάδα είμαστε εξαιρέσεις επειδή ο καπιταλισμός δεν αναπτύχθηκε ποτέ ιδιαίτερα και γι’ αυτό τον έχουμε εξιδανικεύσει.

      Στο εξωτερικό όμως η στάση μας είναι πάρα, πάρα πολύ συχνή. Πλέον υπάρχουν άνθρωποι που κάνουν σπουδές Α κατηγορίας και επιλέγουν σε μεγάλα ποσοστά να κυνηγήσουν την ποιότητα ζωής.

      Αυτά είναι μαθήματα που εγγράφονται στις συνειδήσεις από γενιά σε γενιά.

      Η νέα γενιά δεν ενδιαφέρεται πια να τα δίνει όλα όπως τα έδινα (και κακώς) η δική μου γενιά, είναι και αυτό μια αρχή.

      Πάντως το μέτρο είναι ότι ο καπιταλισμός δεν είναι στα μάτια των πολλών αυτό το αυτονόητο πράγμα που ήταν πριν από 20 χρόνια.

      Ακόμη και οι Financial Times στη σελίδα τους έχουν ειδικό ανοιχτό αφιέρωμα για το μέλλον του καπιταλισμού το οποίο θεωρούν σκοτεινό….. Θέμα ταμπού στην Ελλάδα αφού όποιος δεν θεωρεί εδώ τον καπιταλισμό δεδομένο είναι ουτοπιστής και πρέπει να αναμορφωθεί κατά τα Ανδρουλάκια πρότυπα και ιδέες…

  5. Ο/Η fyge λέει:

    Ας με συγχωρήσεις και εσύ και ο Gatouleas μιας και δεν αφήνω να πέσει τίποτα κάτω-

    δεν καταλαβαίνω τι σημαίνει αυτό που λες, ότι ο καπιταλισμός δεν αναπτύχθηκε στην ελλάδα ιδιαίτερα: είμαστε μια υπανάπτυκτη χώρα; δεν έχει αναπτυχθει τίποτα ιδιαίτερα;

    δουλεύω σε μια εισαγωγική εμπορική εταιρεία μικρο-μεσαίου μεγέθους και βλέπω στην εργασιακή κουλτούρα των συναδέλφων μου τελειωμένες αξίες (τελειωμένες με την έννοια του μη υπανάπτυκτου, του όχι-υπό-διαμόρφωση).

    Αυτό για μένα συνιστά ανάπτυξη ενός ορισμένου είδους (υπάρχει άραγε καθαρός καπιταλισμός ορισμένου είδους;)-

    ή θα έπρεπε να περιμένουμε να αναπτυχτεί εδώ ο καπιταλισμός όπως στα λίκνα της δύσης για να αρχίσει μία κάποια μεταστροφή;

    Και επειδή ανέφερες τον Ανδρουλάκη δύο φορές και τον έχεις αφήσει να πετάει σα μύγα (:-)),

    φαντάσου μία κοινοβουλευτική αριστερά να μιλάει για τις αξίες του ατομισμού σε αμεσοδημοκρατικά πλαίσια, για να καταλάβεις τι εννοώ όταν λέω ότι ο λόγος της πρέπει να ριζώσει σε αυτό που υπάρχει εδώ και τώρα και όχι στο επέκεινα.

    Χονδροειδές παράδειγμα, μπορεί, αλλά παράδειγμα.

  6. Ο/Η Greek Rider λέει:

    fyge γι’ αυτό που ρωτάς για τον καπιταλισμό απαντάω σε αυτό που λένε οι φιλελεύθεροι: Αυτοί λένε ότι εδώ στην Ελλάδα δεν γνωρίσαμε ποτέ τα καλά του καπιταλισμού, μόνο τα κακά. Ε, στο εξωτερικό που γνώρισαν και τα καλά στο δικό τους ανεπτυγμένο καπιταλισμό είδα τι έπαθαν. Αυτοί ψηφίζουν τώρα 10%+ αριστερά.

  7. Ο/Η gatouleas λέει:

    Γύρισα από την βόλτα μου στο κέντρο του Πειραιά και παρακολουθώ ένα ενδιαφερον διάλογο που δε θελω να διακόψω. Μόνο μια-δυο παρατηρήσεις..
    Χάρη@, η μόνη «διαφωνία» μου ήταν για το εύρος της αριστεράς. Όπως διαπιστώνεις και σε αυτό το ποστ, στην αριστερά κατατάσσω ένα 30% (περίπου) της ελλ. κοινωνίας κι όχι κομμάτια από αναρχικούς και ανανεωτικούς (μόνο). Ένα κομμάτι που αρνέιται την παράδοση της κοινωνίας στην αγορά και στην καταπάτηση κάθε δημοκρατικού δικαιώματος.
    Greek Rider@, αντικαπιταλιστικά κομμάτια υπάρχουν παντού. Το πρόβλημα βρίσκεται στην καταστροφική «ηγεσία» της. Θα ετοιμάσω τις επόμενες μέρες ένα πιο αναλυτικό ποστ για τη ΡΙΖοσπαστική Αριστερα και την αποτυχία του ΣΥΡΙΖΑ.
    Fyge@, ο ρόλος της αριστεράς είναι να οργανώνει τις αντιστάσεις στην καπιταλιστική βαρβαρότητα, όχι μόνο από μια «ανθρωπιστική» μεριά αλλά από μια επιστημονική ανάλυση και σχέδιο για τη ρεαλιστική οργάνωση της ζωής με διαφορετικά εντελώς μέτρα και σταθμά.
    Αν η αριστερά δεν μπορεί να παράξει ένα τέτοιο σχέδιο τότε ας παραδώσει τη θέση της (όπως έιχε αρχίσει να κάνει στη δεκαετία του `90) σε «ρεαλιστικού διαχειριστές» και φιλανθρωπικές οργανώσεις.
    Εκτιμώ πως προσεγγίζουμε μια περίοδο που ο αστικός τρόπος οργάνωση της κοινωνίας και οικονομίας απονομιμοποιείται γρήγορα.
    Πχ μια πρόταση ΕΘΕΛΟΝΤΙΚΗΣ κρατικοποίησης της μικρης επιχειρηματικής δραστηριότητας θα είχε πολύ μεγάλη ανταπόκριση. Βάζω στοίχημα πως χιλιάδες περιπτεράδες, μπακάληδες κλπ θα προσέφεραν με χαρά τα μαγαζιά τους σε ένα εθνικό δίκτυο και αυτοί να είχαν «μόνο» ένα μισθό 1500€, ασφάλιση και 8ωρη εργασία χωρίς το άγχος των επιταγών.
    Όμως πρέπει να δημιουργηθεί μια αριστερά που να προβάλλει και να οργανώνει όχι τις διαβουλεύσεις, αλλά τα εναλλακτικά σχέδια.
    Δεν θέλω να αντιπαρατεθώ με τα στελεχη που είναι – ακόμα – εγκλωβισμένα στον ατομικισμό. Θέλω να συσπειρωθούμε οι υπόλοιποι και να αναδέιξουμε τα πλεονεκτήματα της συλλογικης δράσης, ελπίζοντας πως τα θέλγητρα της θα πείσουν και τους πιο φανατικους νεοφιλελεύθερους.

  8. Ο/Η xamogelo λέει:

    @gatouleas
    πάντως η πρόταση για κρατικοποίηση δεν είναι πρόταση της αριστεράς.
    Κοινωνικοποίηση είναι το ζητούμενο και αυτό θα πρέπει να ζητάμε.

    Γενικότερα επειδή η αριστερά ταυτίζεται με την κρατικοποίηση στα μάτια του κόσμου έχει σαν αποτέλεσμα να κοιτάζει την Σοβιετική ένωση και να καταλήγει σε απλουστευτικές σκέψεις δεν είναι εφικτό.
    Πιστεύω ότι αιχμή του δώρατος της αριστεράς θα πρέπει να είναι να τέθονται διάφορες μονάδες της παραγωγής υπο κοινωνικό έλεγχο. Αυτό πιστεύω μπορεί να φέρει μεγάλες ανατροπές στο σήμερα. Και ως προς την αντίληψη του κόσμου για το τι είναι αριστερά αλλά και ως προς τους συσχετισμούς στην κοινωνία.

  9. Ο/Η gatouleas λέει:

    @xamogelo, δεν θεωρώ πως κατέθεσα μια ολοκληρωμενη πρόταση. Απλά μια ένδειξη για διαφορετικής κατευθυνσης αιτήματα.
    Όσο για την κρατικοποίηση, πράγματι, έχει ταυτιστεί σα μια καταναγκαστική πράξη εις βάρος του ατόμου (όπως στη ΣΕ)και σε μια απλή εναλλαγή αφεντικού.
    Από την αλλή και η κοινωνικοποίση έχει ταυτιστεί είτε με μια συνδιαχειριστική λογική όπου γραφειοκρατικά συνδικάτα βγάζουν τις νόρμες παρέα με τους υπουργούς, είτε σα μια ευσχημη δικαιολογία της αριστερας να «περνάει» από την κρατική ιδιοκτησία στην ιδιωτική με «δημόσιο και κοινωνικό έλεγχο».
    Γι` αυτό και μίλησα για μια ΕΘΕΛΟΝΤΙΚΗ κρατικοποίηση, όπου στο κράτος προσχωρούν μόνο όσα πχ μπακάλικα επιθυμούν να ενταχθούν σε ένα δίκτυο καταστημάτων με 8ωρη εργασία, ασφάλιση και ανθρώπινες αμοιβες.
    Και φυσικα δεν είναι ένα μέτρο παράλληλης οικονομίας, αλλά, επι της ουσίας, μια υπονόμευση της υποτιθέμενης αλάνθαστης αγοράς.
    Μια τέτοια καμπάνια θα ξεκίναγε από εξαθλιωμένους μικροαστούς με σλόγκαν «τι προτιμάς; δάνεια, 16ωρο, ΤΕΒΕ, ΦΠΑ και επιταγές ή 8ωρο, 1500€, ΙΚΑ, άδειες και χωρίς κολίτιδες;»


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s