ή στραβός είναι ο γυαλός ή στραβά αρμενίζουμε (1)

Update: Συναφή ποστ Παραίτηση Καραμανλή, Μάλλον στραβά αρμενίζουμε, ο Γυαλός είναι πάντα στη θέση του

Το τελευταίο διάστημα έχει μεγαλώσει ακόμα περισσότερο το συναίσθημα απομονωτισμού που περιέγραφα στο editorial όταν ξεκίνησα αυτό το μπλογκ. Μέσα από τις πολλαπλές συζητήσεις με αρκετούς φίλους, συνειδητοποιώ πως «διαβάζουμε» την πραγματικότητα με τελείως διαφορετικούς όρους και μέτρα.

Λόγου χάρη, μετά και τα αποτελέσματα των τελευταίων ευρωεκλογών, έχει αναπτυχθεί μια κυρίαρχη πεποίθηση στους κόλπους της αριστεράς πως ζούμε μια συντηρητική μετατόπιση του πολιτικού και κοινωνικού σκηνικού. Από το ΚΚΕ[1] και το ΣΥΝ[2], ως και δυνάμεις της ΡΙΖοσπαστικής Αριστεράς, θεωρούν αυτή τη μετατόπιση ως βασική αιτία της ήττας του Ιούνη. Συμφωνά με την ανάλυση τους, αυτή η «δυσμενής περίοδος» οφείλεται για την περιθωριοποίηση του ΚΚΕ ή του ΣΥΡΙΖΑ, που ήταν «too much αριστερά», για τις συνθήκες. Υποψιάζομαι πως αυτή η «δυσμενής περίοδος» θα είναι και η αιτία για τα αποτελέσματα της επόμενης εβδομάδας.

Τα βασικά επιχειρήματα που βασίστηκε αυτή η ανάλυση ήταν 2+1.

  • Η άνοδος του ΛΑΟΣ, και «η διαμόρφωση της πολιτικής ατζέντας από την ακροδεξιά»
  • Η κατάρρευση της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας, η σταθεροποίηση των δεξιών κυβερνήσεων (ειδικά Μπερλουσκόνι και Σαρκοζί) και οι επιτυχίες ακροδεξιών ψηφοδελτίων (πχ Αγγλία, Ολλανδία κλπ), και
  • Ειδικά στον ΣΥΡΙΖΑ, έχει αναπτυχθεί μια ψύχωση στοχοποίησης, όπου με αιχμές τον Δεκέμβρη και το Βοτανικό, υπάρχει μια «δεξιά αντεπίθεση»

Θα προσπαθήσω να κάνω μια νηφάλια προσέγγιση  αυτών των επιχειρημάτων και να δούμε αν, πράγματι, υπήρχε η δυνατότητα μιας άλλης πολιτικής ή και ακόμα πιο πετυχημένων αποτελεσμάτων.

Σήμερα θα δούμε το πρώτο επιχείρημα..

ΛΑΟΣ: το σκιάχτρο της ακροδεξιάς

Δυστυχώς, μέσα από την εκλογική επιτυχία του ΛΑΟΣ, κάποιοι βρήκαν δικαιολογία να αποτινάξουν ευθύνες δεκαετιών.

pagani

οι σταύλοι της Παγανής Λέσβου, δεν φτιάχτηκαν από το ΛΑΟΣ

Η νίκη του ΛΑΟΣ δεν είναι τίποτα άλλο από μια συγκυριακή φουσκονεριά ενός ακροδεξιού μηχανισμού, που συμβαίνει, συνήθως, όταν καταρρέει ο κυρίαρχος δεξιός πόλος. Όταν η ΝΔ παραδίδει σε συνθήκες πλήρης ηττοπάθειας την εξουσία στο ΠΑΣΟΚ και πέφτει  σε βαθειά κρίση ύπαρξης, είναι λογικό να δημιουργούνται φυγόκεντρες τάσεις. Αυτές, άλλες θα συσπειρωθούν γύρω από βαρόνους και «κέντρα» της ΝΔ (Ντόρα, Σουφλιάς, Λιάπης, Αβραμόπουλος κλπ) και άλλες θα στηρίξουν δελφίνους εκτός ΝΔ, όπως ο Καρατζαφέρης.

Δεν είναι η πρώτη ούτε και η τελευταία φορά που συμβαίνει αυτό το γεγονός. Ο Μητσοτάκης είχε ένα κομματίδιο στη μεταπολίτευση, ο Στεφανόπουλος δημιούργησε τη ΔΗΑΝΑ, αλλά το πιο κατάλληλο παράδειγμα είναι η ΠΟΛΑΝ του Σαμαρά στα 1993. Όπως και ο Καρατζαφέρης έτσι και Σαμαράς, δημιούργησε ένα κόμμα το οποίο, υποτίθεται, θα είχε τη «γνήσια εθνική γραμμή για το Σκοπιανό, κόντρα στη συνθηκολογημένη πολιτική ηγεσία». Συσπείρωσε μέχρι τα φασισταριά της Χρυσής Αυγής και πήρε το εντυπωσιακό 4,88%, την ώρα που ο ΣΥΝ έμενε εκτός Βουλής και το ΚΚΕ έπαιρνε το μικρότερο μεταπολιτευτικό ποσοστό του. Μήπως είχαμε και τότε ακροδεξιά και εθνικιστική στροφή;

Ο ρόλος της ακροδεξιάς, συνήθως, είναι η δημιουργία πίεσης και αντίβαρού σε πολιτικές και κοινωνικές καταχτήσεις. Υπάρχουν μερικές χώρες που αυτό το αντίβαρο δεν έχει χρησιμότητα.

Στην Αμερική, στην Ιταλία αλλά και στην Ελλάδα, προς το παρόν, δεν υπάρχουν οι συνθήκες δημιουργίας ακροδεξιού πόλου, πέρα από ολιγάριθμες συμμορίτικες ομάδες.  Ο λόγος είναι πως το επίσημο κράτος εφαρμόζει τη διακηρυγμένη τους στρατηγική. Το μόνο παραπάνω που μπορεί ένας φασίστας Αμερικάνος ή Έλληνας να ονειρεύεται είναι θάλαμοι αερίων. Γιατί η κρατική πολιτική αυτών των χωρών όχι μόνο εφαρμόζει τη πιο βάναυση ακροδεξιά πολιτική αλλά έχουν καταφέρει να μπολιάσουν το μέσο πολίτη αλλά ακόμα και την αριστερά με εθνικιστικά και ρατσιστικά σκουπίδια.

Το ΛΑΟΣ, στην περίπτωση μας, δεν προτείνει  κάποια νέα πολιτική αλλά προσπαθεί να αναδειχτεί ως συνεπής και βασικός εκφραστής της κρατικής πολιτικής. Γι` αυτό και οι συνεχείς ευχαριστίες στην αστυνομία και στο Μαρκογιαννάκη. Ακόμα και τώρα σε συνθήκες διάλυσης, η αστυνομία διάλυσε το καταυλισμό της Πάτρας και το Εφετείο σε χρόνο dt.. όχι τα φασιστικά τάγματα.

Δυστυχώς η αριστερά χρόνια τώρα εθελοτυφλούσε σε αυτά τα ζητήματα και μια πιθανή μελλοντική αποτυχία του ΛΑΟΣ, θα την εφησυχάσει.

Γιατί όταν το κράτος…

  • Έχει εδώ και 20 χρόνια πολιτική μηδενικού πολιτικού ασύλου
  • Έχει καθιερώσει, άτυπα, τη διοικητική απέλαση των μεταναστών χωρίς έννομα δικαιώματα
  • Έχει παρεμποδίσει την αναγνώριση δύο κρατών από τον ΟΗΕ (Β. Κύπρος και Μακεδονία)
  • Είχε καθιερώσει σαν μέσο πλουτισμού των Ελλήνων, να προσλαμβάνουν αλβανό και να φωνάζουν την αστυνομία να τον απελάσει πριν τον πληρώσουν. Ο Πίσλι, ο Αλβανός λεωφορειοπειρατής του 1999, ήταν ένας από αυτούς του φρικαρισμένους.
  • Είναι το μοναδικό κράτος της ΕΕ χωρίς τζαμί ή μουσουλμανικό νεκροταφείο.
  • Απαγορεύει στους μετανάστες να παρακολουθήσουν αθλητικά γεγονότα. Όταν παίζει πχ Ελλάδα – Αλβανία δικαίωμα εισιτήριου έχουν μόνο όσοι φέρουν ελληνική ταυτότητα. Φαντάζεστε να απαγόρευαν στους έλληνες μετανάστες στη Γερμανία να δούνε την εθνική στο ποδόσφαιρο σε αγώνα στο Μόναχο ή στο Βερολίνο;
  • Έχει αποδεχτεί (μαζί με την Ισπανία), να γίνει ο συνοριοφύλακας της ΕΕ. Από το 2004 είναι ένα από τα δύο διεθνή κέντρα ενάντια στη λαθρομετανάστευση, και πλέον πιέζει και την Τουρκία να παίξει αντίστοιχο ρόλο

72.N72.72 6/9/04…οι αντιστάσεις απέναντι σε αυτές τις πολιτικές ήταν από ανύπαρκτες ως, στην καλύτερη των περιπτώσεων, ατομικών και εθελοντικών δράσεων. Η αριστερά είτε είχε σπασμωδικό σχέδιο, είτε σερνόταν σε ένα κρυφορατσισμό όπου οι αντιδράσεις της ήταν πάνω σε ζητήματα πολιτισμού.  Στους ναυτεργάτες κυριαρχούσε το «έξω οι ξένοι από τα καράβια – ελληνικά πληρώματα», είτε ακόμα και μέχρι σήμερα χρησιμοποιείται το επιχείρημα πως «η παρουσία τους αναζωογόνησε την οικονομία τη δεκαετία του `90».  Σα να λέει κάποιος «καλέ, μη τους διώξουμε, αφού με τα χαμηλά μεροκάματα τους μπορούμε να είμαστε όλοι κερδισμένοι».  Η πλήρη αποδοχή της μετατροπής των μεταναστών σε «οικονομική πουτάνα του μικροαστού έλληνα».

Είναι τόσο βαθειά μπασμένη μέσα στο Έλληνα η ακροδεξιά, όπου τα γεγονότα του 2004 περάσανε στο ντούκου. Τότε που μια εκτός έδρας ήττα της Ελλάδας στη μπάλα από την Αλβανία, οδήγησε σε ένα πρωτοφανές πογκρόμ των Αλβανών σε όλη την ελληνική επικράτεια. Από τη Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη ως τη Λάρισα την Κέρκυρα και τη Λέσβο «ελληναράδες»  έδερναν μετανάστες με αποτέλεσμα – τουλάχιστον – 1 νεκρό και δεκάδες τραυματίες.

Το ΛΑΟΣ δεν προσθέτει τίποτα παραπάνω στην υπάρχουσα πολιτική… Ψαρεύει στα ευνοϊκά κύματα την μικροαστικής φοβίας και μαλθακότητας.

ΑΝΤΙΣΤΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΔΥΝΤΟΤΗΤΕΣ

Είναι πράγματι εντυπωσιακό, πως σε ένα τέτοιο καταιγιστικό περιβάλλον υπάρχουν μαζικές αντιστάσεις. Υπάρχει ένα τεράστιο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας που συνεχίζει να παλεύει χωρίς σχέδιο, χωρίς σημαντική πολιτική και οργανωτική υποστήριξη…

Αυτή που είναι θλιβερή είναι η λιποψυχία της θεσμικής αριστεράς.

Πόσο διαφορετικό θα ήταν ένα πολιτικό περιβάλλον αν λχ οι δήμαρχοι της αριστεράς παρακάμπτοντας το δημόσιο μηχανισμό, προσλαμβάνανε μετανάστες από τις κοινότητες;

Γιατί τα αντιρατσιστικά φεστιβάλ να μην ήταν υπό την αιγίδα δήμων και συνδικάτων;

Πράγματι, η ακροδεξιά πολιτική έχει σημαντικά εργαλεία μαζί της… την αστυνομία, τα δικαστήρια, την πολεοδομία, το λιμενικό, την τηλεόραση κλπ

Αυτό που παρακολουθήσαμε το τελευταίο χρόνο, δεν ήταν μια έφοδος της ακροδεξιάς, αλλά η συνεπή συνέχεια του κράτους μας.

Αυτά που ήταν απών ήταν τα στοιχειώδη εργαλεία δημοκρατικής άμυνας και αντεπίθεσης… να τα ξαναφτιάξουμε…


[1] Ριζοσπάστης 9/6/2009

[2] Αυγή 12/6/2009

Advertisements

4 Σχόλια on “ή στραβός είναι ο γυαλός ή στραβά αρμενίζουμε (1)”

  1. Ο/Η χαρη λέει:

    Γεια σου Γατουλέα…

    Συμφωνώ μαζί σου, όσο δεν παίρνει…

    Μια διστακτική (τουλάχιστον) αριστερά πληρώνουμε όλοι μας – όσοι θα θέλαμε μια δυνατή, δημιουργική και γεμάτη φαντασία «αριστερά» στην ελλάδα (και όταν λέω «αριστερά» εγώ, εννοώ κάποιους – ελάχιστους ; – που προέρχονται από το παλιό κκε εσωτερικού – και θυμούνται ακόμα κάποια πράγματα, κάποιους – ελάχιστους ; – αναρχικούς με φαντασία και χωρίς τυφλά απωθημένα «οικονομικού» μίσους και παρόμοιου πουριτανισμού και μισογυνισμού, και μερικούς ακόμα – ελάχιστους ; – με ανατρεπτικές διαθέσεις – που νομίζω υπάρχουν ακόμα – διότι, για πολλούς και διάφορους λόγους δεν θεωρώ με τίποτα το «κ»κε «μας» αριστερά… οι θέσεις του στον φεμινισμό, την ομοφυλοφιλία, τα ναρκωτικά, την εκκλησία, θα εξηγούσαν τη θέση μου περίφημα, αν δεν υπήρχε και η «γενικότερη» προϊστορία του – από την εποχή τής εισβολής στην Πράγα, τουλάχιστον, που την εξηγεί ακόμα πιο περίφημα…)

    Η «αριστερά» λοιπόν, τού σύριζα, συμφωνώ ότι έχει μουχλιάσει, μαγκώσει, μουδιάσει, άσε που (το βλέπεις και στις εφημερίδες της – και την Αυγή, και την Εποχή – ) έχει το ίδιο κλίμα καρεκλολατρείας, καθωσπρεπισμού, και επιμέρους συμφερόντων, που κινούν τα νήματα… Η στάση τους είναι απ’ τη μια μεριά ένα είδος «προσκοπικής» αλληλεγγύης ως προς το «κόμμα», κι από την άλλη μια παραίτηση ως προς την πραγματικά επαναστατική φαντασία
    … Τρέχουν πίσω από τα γεγονότα, ούτε τα εμπνέουν, ούτε τα βοηθούν, ούτε τα προκαλούν… Κι αν τούς «κατηγορήσουνε» για την υποστήριξή τους προς κάποια τέτοια γεγονότα, απολογούνται : δεν ξέρουν να κατηγορήσουν κι αυτοί, ούτε να αντεπιτεθούν… Επιπλέον δεν είδα ούτε έναν απ’ αυτούς να αρνείται να πει τό «λάος» του καρατζαφέρη «λαό» (και να ε ξ η γ ο ύ σ ε κιόλας, για ποιο λόγο) … Δεν είδα ούτε έναν (ο Πάνος Λάμπρου εσχάτως ήταν μεγάλη εξαίρεση, αλλά…) που να αρνηθεί να βγεί στο «γυαλί» και να μιλήσει επί ίσοις όροις με τα φασισταριά τού Πλέυρη και τού Γεωργιάδη…
    Τό «κομματικό συμφέρον» (ένας όρος που μού προκαλεί προσωπικά αναγούλα) είναι πάνω απ’ όλα…
    Το κομματικό συμφέρον με την στενότερη και πιο ξεπερασμένη του έννοια…Γιατί κάποτε έστω η έννοια τού «κόμματος» ήταν πρωτότυπη κι επαναστατική. Σήμερα σημαίνει μόνο «μη θίγετε όσους (καλο)κάθονται»…
    Κάτι άλλο πρέπει να βγει (πολύ καλύτερο) από την ανάγκη (ενός μεγάλου μέρους, εγώ το ελπίζω, τού κόσμου) να τον δει να ανατρέπεται επιτέλους κάπως αυτόν τον καλοτακτοποιημένο κόσμο τής βλακείας, τής ανισότητας, τής αδικίας και τού πουριτανισμού…
    Δεν ξέρω ώς πότε θα δικαιολογούμαστε να τούς δικαιολογούμε

    Κι έτσι, οι γνωστοί φελοί επιπλέουν. Αλλά, τα λες πολύ καλά : (γιατί υπάρχει πράγματι ένα στρώμα πληθυσμού που νομίζει ότι αυτός είν’ ο κόσμος (του) : )

    » …Η πλήρη αποδοχή της μετατροπής των μεταναστών σε «οικονομική πουτάνα του μικροαστού έλληνα».

    Είναι τόσο βαθειά μπασμένη μέσα στο Έλληνα η ακροδεξιά,
    (…)
    Το ΛΑΟΣ δεν προσθέτει τίποτα παραπάνω στην υπάρχουσα πολιτική… Ψαρεύει στα ευνοϊκά κύματα την μικροαστικής φοβίας και μαλθακότητας. »

    Όταν τον ίδιο μικροαστισμό τον έχουν οι άνθρωποι τής «υπαρκτής» για μάς, σήμερα, αριστεράς, τι να κάνεις ; Να χτυπάς το κεφάλι σου στον τοίχο ; Να βγαίνεις βόλτα με τη γάτα σου ; Να γράφεις (εσύ) αυτά που γράφεις, και να «αναδημοσιεύω» εγώ κείμενα κάποιων (έντιμων, και εν πολλοίς άγνωστων) αριστερών ;

    Εξακολουθώ να πιστεύω πως έρχονται μέρες απρόσμενες, που θα τα ανατρέψουν όλ’ αυτά… Και εξακολουθώ να φοβάμαι πως η «αριστερά» μας θα τα «παρακολουθήσει» απλώς, και πάλι…

    Αλλά γιατί να «φοβάμαι» ; Κάτι «αλλο» θα βγει σίγουρα, αργά ή γρήγορα, απ’ όλ’ αυτά …

    καληνύχτα σου

    • Ο/Η gatouleas λέει:

      Χάρη καλημέρα, μόνο μια παρατήρηση στο σχόλιο σου..
      Για μένα αριστερά δεν είναι μόνο η πολιτισμική αλλά και η οικονομική και ταξική.
      Υπάρχουν συναγωνιστές που βρίσκονται είτε στο ΚΚΕ είτε στο ΠΑΣΟΚ είτε ανένταχτοι, που δίνουν ένα τεράστιο αγώνα για το χτίσιμο σωματείων, το αντιπολεμικό και αντιιμπεριαλιστικό κίνημα, την αυτοδιοίκηση και τους ελεύθερους χώρους, την αντιρατσιστική πάλη..
      Δεν μπορώ να τους ξεχωρίσω με βάση την ιδεολογία τους γιατί θα υποτιμούσα την ουσία και τη ρίζα της κοινωνικής ανατροπής σε σχέση με τα εποικοδομήματα…
      Αλλά αυτα είναι «γούστα»… (το εποικοδόμημα, που λέμε)

  2. Ο/Η χαρη λέει:

    θα συμφωνήσω και πάλι μαζί σου, αλλά «εν μέρει» αυτή τη φορά : γιατί εγώ, μόνο για «πολιτισμό» (με τη «στενή» έννοια) δεν μίλησα

    …με την «ευρεία» όμως, έχεις δίκιο, ναι… γι’ αυτό μιλάω…

    σύμφωνοι για τούς σύντροφους που κανουν αυτούς τούς αγώνες – μού επιτρέπεις όμως να νοιάζομαι και για το «παραπέρα» ; Τί «χτίζουμε» (για το «μέλλον»), και με ποια μυαλά ; Εγώ γ’ αυτά μιλούσα κυρίως…

    Όσο δύσκολο είναι να «βάζεις το κέφάλι σου στον ντορβά» και να ρισκάρεις ξύλο και φυλάκιση, άλλο τόσο «εύκολα» θολώνουν όλα «γλυκά» μες στη δράση, και «εξαφανίζονται» κάποιες διαφορές που αργότερα τις πληρώνουμε – ξέρω τι λέω και το’χω ζήσει…


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s