για τα γράμματα του Ρεμπώ…

tichipic176

η αρχή τών χειρογράφων τού Credo in Unam "Πιστεύω σε Μία (Θεά)"

Μάλλον θα φταίει το φθινόπωρο και αυτή η μουντάδα που ανακουφίζει το σώμα και το πνεύμα για τη διάθεση μου, αλλά σίγουρα έπαιξε ρόλο ένα κείμενο της Χάρης για τα γράμματα του Ρεμπώ… όλα ξαναζωντάνεψαν μέσα μου μαζί με τη ζωή κάποιου άγνωστου 2 αιώνες πριν… δεν πρέπει να διαβάζεις γράμματα που δεν απευθύνονται σε σένα, γιατί παραβιάζεις μια ιερή ιδιωτικότητα και γίνεσαι ένας ηδονοβλεψίας στα αισθήματα άλλου… τα δικά μου τα έκαψα στα 23 μου στο Θησείο …μάλλον… κείμενα που τα έγραψα νύχτες ανάμεσα σε ύπνο και ξύπνιο… γράμματα σε Εκείνη… σε Μένα… στον Κόσμο… στους Υπηκόους μου… αλλά ποιος δεν γράφει προς το Σύμπαν σε αυτή τη γλυκιά εφηβεία… ..τέλος…. τα έκαψα στα 23 μου… τέλος… ο Ρεμπώ ήταν καλλιτέχνης αλλά και ήρωας καλλιτεχνικού έργου, έγινε Ρωμαίος με διαφορετικό φινάλε, δεν αυτοκτόνησε αλλά έζησε… προσπάθησε να ζήσει .. ήταν νεκρός και πέθανε δυο φορές όταν αρνήθηκε την εφηβεία του, αρνήθηκε την ποίηση και αποφάσισε να ζήσει, τότε πέθανε, όταν αποφάσισε να Ζήσει… ο Ρωμαίος μεταφέρει την κατάρα που δεν αυτοκτόνησε και στα 37 πεθαίνει από αρρώστιες του σώματος, όχι ο Ρωμαίος αλλά ο Ρεμπώ… ακούω φωνές από φίλους να μου λένε γιατί δε γράφω για αυτά που είμαι, αλλά το κάνω με όσες δυνάμεις έχω, ξέρω πως χρειάζομαι παραπάνω αλλά πως να μπεις στην καρδιά αν δε σκίσεις το δέρμα σου, προσπαθώ και γράφω τα «εύκολα», τα δύσκολα θα έρθουν σιγά σιγά, όταν προσπάθησα να δραματοποιήσω Ρεμπώ, όταν μετέφραζα Μόρισον, όταν ανακάλυπτα πως δεν υπάρχει Τέλειος Έρωτας παρά μόνο Θάνατος… ακούω να μιλάνε τα παιχνίδια που έπαιξα και γέλασα, τα αγγίγματα που έκαναν τη ψυχή μου να πετάει, για όλα αυτά που συνέθλιψα για να θραφώ και να γελάσω στη μούρη τους, τα υλικά της ζωής μου… έπρεπε να κανιβαλίσω πάνω τους και έγινα κανίβαλος .. ξανά σε focus… Ρεμπώ… θα διάβαζα κρυφά γράμματα του Σέξπιρ και  του Λόρκα…  θα κρυφοκοίταζα τον βουρκωμένο έφηβο όταν λέει «σ` αγαπώ» ή «μη φεύγεις».. το έχω κάνει στον εαυτό μου… πλέον δεν υπάρχω….

Alles In Ordnung…

Θα ` θελα να ήξερα την κατάσταση μου…

…Παρακαλώ, μη με περιγελάτε:

Είμαι ένας ανόητος,

Ξεμωραμένος γέρος,

…και, για να είμαι ειλικρινής,

Φοβάμαι πως δεν είμαι στα καλά μου.

Μη με κοροϊδεύετε…


Σέξπιρ… Βασιλιάς Ληρ

Πράξη 4η, Σκηνή 7η

Advertisements

5 Σχόλια on “για τα γράμματα του Ρεμπώ…”

  1. Ο/Η lousy λέει:

    Γατουλέα καλώς σε ξαναβρίσκω!
    Ο Ρεμπώ έγραψε χαρακτηριστικά για τον εαυτό του σε μια από τις «Εκλάμψεις» του: «Η πραγματικότητα έχει πολλά αγκαθια για το λεπτό μου χαρακτήρα» που νομίζω ότι αποκαλύπτει σε μεγάλο βαθμο την ευαίσθητη ψυχή του την περιστοιχισμένη απο μια σκληρή για τις αντοχές του πραγματικότητα. Επικρίθηκε για την ομοφυλοφιλία του και την τείνουσα προς τον αναρχισμό ιδεολογία του, μα ας μην ξεχνάμε πως έζησε σε μια εποχή που κάθε άλλο παρά ευάρεστες ήταν τέτοιες συμπεριφορές και αντιλήψεις. Στα έργα του είναι διάχυτη η δυσκολία προσαρμογής κ η αντικοινωνικότητα του και πώς να μην του δικαιολογησουμε τις τάσεις φυγής, όταν διαπίστωνε πως το μόνο καταφύγιο του ήταν η αγκαλιά της αγαπημένης του -πλην αυταρχικής- μητερας? Ρεμπώ, Φύση αθώα, άστατη, μοναχικη κ απόκοσμη, φορτωμένη με απογοητεύσεις, προικισμένη με μοναδική έμπνευση που όποτε αποτυπώθηκε στο χαρτί, χάρισε ένα δώρο στην παγκόσμια συγγραφική δημιουργία. Οπως σ αυτόν τον ιδιαίτερο ορισμό του έρωτα «Είναι ο έρωτας μέτρο τέλειο και καλεσμένο πάλι, δικαιολογία υπέροχη κι απρόσμενη, και η αιωνιότητα μηχανή αγαπημένη των μοιραίων φυσεων»

  2. Ο/Η χαρη λέει:

    Ξέρεις, το κείμενό σου είναι πολύ ωραίο, και έχω έρθει ξημερώματα, και δεν το περίμενα – ούτε αυτό, ούτε το συσχετισμό – κάτι μού’λεγες εσύ στο «δικό μου» αλλά δεν το κατάλαβα έτσι…
    Γατουλέα μ’ άρεσε τόσο αυτό που’γραψες, που το βρίσκω χαζό τώρα να σού πω «ευχαριστώ» για τις παραπομπές και τέτοια…
    Κανονικά τώρα πρέπει να πάω για ύπνο και να ξανάρθω αύριο

    Λοιπόν, θα πω τώρα κάτι που δεν μού φαίνεται τόσο χαζό : κάτι τέτοιες αναγνώσεις «αναρτήσεων» (που «ανεβαίνουν» πάντα μ΄έναν υπόγειο φόβο κάπου προς το στομάχι ότι ίσως και να μην ενδιαφέρουν κανέναν) λοιπόν κάτι τέτοια δείγματα ανάγνωσης από τρεις ανθρώπους εδωμέσα, μού είπαν ότι καλά κάνω και … μιλάω μόνη μου ώρες-ώρες.

    «ακούω να μιλάνε τα παιχνίδια που έπαιξα και γέλασα» :

    άντε, ξημερώνει, καληνύχτα. Να’σαι καλά, σε φιλώ.

  3. Ο/Η gatouleas λέει:

    Γειά σου Lousy και καλό φθινόπωρο.. όλα καλα το καλοκαίρι; Όλα αυτά που αναφέρεις σωστα, αλλά την «Κόλαση» και τον «Παράδεισο» μόνοι μας τον φτιάχνουμε… Θα μπορούσε να είχε πολλα «καταφύγια» πλην την μητέρας του.. ή και κανένα.. Θα μπορούσε (;) αντί να «κάθεται να μπεκροπίνει και να χαζολογά πάνω σε χαρτιά που δε θα φέρουν φαϊ σπίτι, να έπιανε μια σοβαρή δουλεια και να παντρευοτανε, ικανοποιώντας το κουσουρι του στα κρυφά, όπως τόσοι άλλοι».
    Βλέποντας δυο βόδια να σέρνουν μια άμαξα, μπορείς..
    α) να σκεφτείς πως υπαρχει μια ευκαιρεία μπίζνας με τον αγρότη
    β) να στεναχωρηθεις για τη ταλαιπωρία των δύο ζώων
    γ) να μην τα παρατηρήσεις καν
    δ) να γράψεις ένα γράμμα όπως η γνωστή επαναστατρια Ρόζα Λούξεμπουργ, που περιέγραφε το τόσο ανθρώπινο βλέμμα των ζώων που την έκανε να κλαψει..
    Η πραγματικότητα είναι μια.. Η αντίληψη για αυτή είναι στο χέρι μας…
    @Χάρη, άλλο ήθελα να σου πω, αλλα κοίτα πως τα φέρνει ο διάολος… Γράφοντας στη Lousy, πάλι για γράμματα μίλησα και σου ορκίζομαι πως δεν το είχα συσχετίσει, μέχρι που τέλειωσα το γράψιμο…
    Γράμματα ενήλικα αυτά…. που βγήκαν μετά το θάνατο της..
    Υπάρχουν στιγμές που μένω έκθαμβος στα περίεργα παιχνία του ασυνείδητου…

  4. Ο/Η lousy λέει:

    Καλό Φθινόπωρο και σε σενα gatoulea. Επίτρεψε μου να διαφωνίσω με την προσέγγιση σου. Η ζωή του Ρεμπώ ήταν πολυτάραχη ήδη απο τα παιδικά του χρόνια, η εγκατάλειψη της οικογενειακή στέγης απο τον πατέρα, ενω ο ιδιος ηταν σε τρυφερη ηλικία, το συνακόλουθο πέρασμα απο μια άνετη ζωή στη φτώχια και η καταπιεστική συμπεριφορά της μητέρας, με άλλα λόγια ο προβληματικός εν γένει οικογενειακός περίγυρος υπήρξαν στοιχεία καθοριστικά για τη διαμορφωση της εσωστρέφειας κ της αντικοινωνικότητάς του. Σκέψου έναν άνθρωπο ετεροκατευθυνόμενο, με μια μητέρα «κουμανταδόρα»,εναν φιλήσυχο αντρα που μέχρι και στη φυλακή βρέθηκε ή μήπως το σκάνδαλο γύρω απο τη σχέση του με το Βερλαίν (ο οποίος σημειωτέον παράτησε γυναίκα και παιδια για να το σκάσει με τον εραστή του) δεν έδρασαν καταλυτικά στο πλάσιμο αυτής της αμφιλεγόμενης προσωπικότητας? Με ρωτάς γιατι δεν παντρευτηκε. Κ εγω σου λέω οτι ήταν παντρεμένος με την μητέρα του, αυτή ήταν το κέντρο της ζωής του,αυτή κατηύθυνε τα πάντα, ίσως σήμερα να τον χαρακτηρίζαμε και «μαμάκια»… ο Ρεμπώ ήταν μοιρολατρικά παραδωμένος στη μητρική εξάρτηση,μα και δειλός για να πατήσει πόδι και να επαναστατήσει. Δεν ήξερε πώς να το κανει, πάντα εφευγε μακρια της κ πάντα σ αυτη γύρναγε. Εν πάση περιπτώσει νομίζω πως η παντοδυναμία διαμόρφωσης της ζωής μας,η αρνηση υποταγής σ αυτο που αποκαλουμε πεπρωμενο, για ορισμένους ανθρώπους που μεγάλωσαν σ ενα περιορισμένο και κλειστό περιβάλλον, ειναι εξ ορισμου περιορισμένη. Ετσι κ ο Ρεμπώ, μόνο που είχε την τυχη να γεννηθει με καλλιγράφον χέρι, ωστε μοιραζόμενος την «Κόλαση» του με μας ή τις «Εκλάμψεις» του να μας απενοχοποιήσει, αν οχι να μας λυτρώσει.

    Παραποιώντας την κατακλειδα σου, θα σου λεγα οτι η πραγματικότητα είναι αριθμού πληθυντικού κ είναι στο χέρι μας να επιλέξουμε εκεινη την εκδοχή που μας συμφέρει περισσοτερο.

    BtW μιας κ εκανες αναφορά στις επιστολές της Λούξενμπουργκ, διαβασα πρόσφατα στο «7» της Κ.Ε. για αυτή την ευαίσθητη πλευρά της σκληροπηρυνικής Ρόζας κ επειδή μου κίνησαν το ενδιαφέρον κάποια αποσπάσματα των επιστολών αυτων, θα θελα να αφιερώσεις και 2 γραμμές πάνω σ’ αυτό το θέμα.

  5. Ο/Η χαρη λέει:

    ναι, το ασυνείδητο, και τα γράμματα… Πάντως είναι τεράστια συζήτηση Γατουλέα το αν μάς «επιτρέπεται» ή όχι να τα διαβάζουμε, μετά από χρόνια και αιώνες…

    …Εσύ, πάντως, μη σκίζεις άλλο τα δικά σου…

    (Ποτέ δεν ξέρεις σε ποιους θα χρησιμέψουν – μετά από αιώνες 🙂 (εκείνη η φτωχειά Ελοΐζα ακόμα μάς στοιχειώνει γιατί ποτέ δεν θέλησε να τα σκίσει… Κάτι ήξερε τού λόγου της…ε; 🙂 )

    Η lousy θέτει κάποια ζητήματα που πολύ αξίζουν να συζητηθούν, αλλά θελουν άλλους και χρόνους και χώρους : για να τής αντιλέξω σε ένα μόνο : καθόλου ερωτευμένος δεν ήταν με τη μαμά του, και καθόλου μαμάκιας δεν ήταν αγαπητή, τουλάχιστον όχι απ’ ό,τι στοιχεία έχουμε : Και «παντρεμμένος» υπήρξε στην αιθιοπία με «άλλην», το ξέραν όλοι και το συζητούσαν –
    Και τα σκασιαρχεία του – από σπίτι και σχολείο – άρχισαν πολύ νωρίς…

    Δεν φταίνε τα παιδιά για τούς γονείς που φορτώνονται στην πλάτη… Κι αλοίμονο (μας) αν για κάθε αυταρχικό πρόσωπο που μάς επιβάλλεται στα χρόνια που’μαστε υποχρεωτικά με την οικογενεια, αντιστοιχεί «νομοτελειακά» κι ένας «ερωτας» – ξέρω ότι η «συμβατική» ψυχανάλυση κάπου εκεί επαναπαύεται – καθησυχασμένη και ήρεμη – αλλά όχι πια κι εμείς…

    🙂


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s