Christina Ricci στο Black Snake Moan: sexy ή σεξισμός;

Πριν κάνα μήνα με αφορμή το True Blood, έκανα ένα σχόλιο για ένα ερωτισμό που αναδύεται ξανά στις αμερικάνικες ταινίες. Λίγο το καλοκαίρι, λίγο κάποιες συζητήσεις που είχαμε με μια παρέα στις διακοπές θα `θελα να συνεχίσω τον προβληματισμό μου για αυτό το θέμα.

Αφορμή είναι το Black Snake Moan, μια ταινία που κυκλοφορεί μόνο σε dvd και έχει κατηγορηθεί ακόμα και από την ίδια την Christina Ricci σαν προσβλητική και σεξιστική. Το στόρι της φορά τη νυμφομανή Ray (Christina Ricci) και ένα γέρο ερασιτέχνη μπλουζίστα, τον Lazarus (Samuel Jackson) που προσπαθεί να «της βγάλει το διάολο από μέσα της». Η ταινία έχει στοιχεία που θα μπορούσαν να την κάνουν ενδιαφέρουσα. Όμως το «κεντράρισμα» της στην πιο αμφιλεγόμενη σκηνή του έργου που ο Lazarus  την αλυσοδένει για να την   «προστατέψει» από τον ίδιο της τον εαυτό και το όλο προμότιον της ταινίας είναι που την μετατρέπουν από «προκλητική» σε «ταινία για καυλωμένα κολεγιόπαιδα» όπως έλεγε (περίπου) και η ίδια η Ricci σε συνέντευξή της[1].

Εδώ δε θα σταθούμε στην ταινία αλλά στην εικόνα της Ray, τη γεύση και οσμή που αναδύει η παρουσία της στην οθόνη…


Η Ray όχι μόνο δεν κρύβει τη σεξουαλικότητα της αλλά παίρνει δύναμη από αυτή. Ο τρόπος που προχωρεί αγέρωχη στο αγροτικό μονοπάτι και γράφει στο μουνί της το «θηριώδες ανδρικό εργαλείο» (βλ. τρακτέρ) που μουγκρίζει από πίσω της, με κάνει την κατατάσσω στις πιο ερωτικές σκηνές του κινηματογράφου την τελευταία 20ετία…

Δεν είναι αστική πόζα από το Sex & City, δεν είναι η «τσουλάρα που πάει να τυλίξει το γαμπρό». Είναι η σεξουαλικότητα της γης και της σωματικής επαφής. Δεν είναι έρμαιο και θύμα των αρσενικών αλλά μια δυναμική προβολή του «θέλω» της.

Ακόμα και όταν «γιατρεύεται» από τον διάβολο της ο χορός στο καταγώγι του Jackson μας υπενθυμίζει πως ο ερωτισμός δεν έχει καθώς πρέπει… Τα κορμιά λικνίζονται μεταξύ τους… Ο ιδρώτας κυλά και ανδρικά και γυναικεία σώματα μπλέκονται σε ένα τελετουργικό πανάρχαιο. Όπως αναφέρουν και οι ντοκυμαντερίστικες παρεμβολές από τα 50ies,

«τα μπλουζ μερικές φορές σε κάνουν να σκοτώσεις ή να κάνεις και άλλες τρέλες, γιατί πηγάζουν από την καρδιά».

Έχουμε πήξει από ένα δίπολο συντηρητισμού που στη μία άκρη του είναι η μικροαστική πόζα και από την άλλη ένα οφθαλμόλουτρο ημίγυμνων κορμιών. Όμως όλα υποκύπτουν σε μια καλή δουλειά, σε ένα καλό γάμο, σε μια καλή ξεπέτα. Τα σώματα δεν επικοινωνούν παρά μόνο οι φαντασιακές εικόνες που έχουμε για τον εαυτό μας… Ζητάμε ανεκπαίδευτα σώματα να υποταχτούν στις «λογικές και κοινωνικές» σχέσεις που έχουμε ανάγκη. Έτσι μένουμε μισεροί και ανικανοποίητοι.

Ο σεξισμός δεν υπάρχει στη σεξουαλικότητα αλλά στην ενοχοποίηση της. Έχουμε συνηθίσει όταν συναντάμε ένα ερωτικό άτομο στο πίσω μέρος του μυαλού μας να αρχίσει να σιγοψιθυρίζει μια φωνούλα… «τα θέλει ο κώλος του/της». Το σώμα δεν ανήκει σε αυτόν/αυτήν παρά μόνο στους κυνηγούς, στους διεκδικητές του θηράματος.

Σκεφτόμουν να «τραβήξω» λίγο τους προβληματισμούς μου και να αρχίσω ένα λογίδριο  για το πόσο καταπιέζουμε τη σεξουαλικότητα μας, πόσο τη μετατρέπουμε σε μέσο επίτευξης στόχων, πόσο έχει χαθεί η σωματική επαφή και διάφορες άλλες αερολογίες…

Θα χανόταν όμως ο βασικός σκοπός του ποστ… Να αναδείξει μια εκπληκτική ερωτική ερμηνεία της Christina Ricci.

Άλλη φορά τα υπόλοιπα, maybe…


[1] Ricci upset by black snake moan marketing. 19/4/2008

Advertisements

8 Σχόλια on “Christina Ricci στο Black Snake Moan: sexy ή σεξισμός;”

  1. Ο/Η xamogelo λέει:

    bookmarked για να ρίξω μια ματιά στην ταινία όταν βρω χρόνο :-p

  2. Ο/Η Maria λέει:

    perito na sou po oti to true blood ta spaei oloklirotika….

  3. Ο/Η xamogelo λέει:

    yap το ξέρω! το παρακολουθώ 🙂

  4. Ο/Η gatouleas λέει:

    Οι καμένοι με το True Blood να περάσουν στο αντίστοιχο post.. :p

  5. Ο/Η Greek Rider λέει:

    Ναι το έχω δει και συμφωνώ μαζί σου.

  6. Ο/Η gatouleas λέει:

    Χαίρομαι που παίρνεις θέση, γιατί δε μου είναι «εύκολα» αυτά τα θέματα…
    Και η όποια άποψη (υπερ ή κατά) βοηθά τον προβληματισμό όλων μας..

  7. Ο/Η pakiboy λέει:

    ***spoiler***

    είδα την ταινία χθες επ αφορμή αυτού του ποστ

    κανά δυο σχόλια κι από μένα

    ο «νότιος» ερωτισμός που αναφέρεις πράγματι υπάρχει και νομίζω ότι κάποια σχέση΄έχει με τον προλεταριακό νότο του αλκοόλ, της παραβατικότητας και απειθαρχίας (και της σεξουαλικής προκλητικότητας επίσης). θυμήθηκα αυτές εδώ τις φωτό: http://www.aliciapatterson.org/APF1903/Steber/Steber.html δες και το σχόλιο για το slow drag

    ο σεξισμός της ταινίας όμως δεν έχει σχέση με αυτό τον ερωτισμό (αυτό θα ήταν όντως πουριτανισμός όπως λες), ούτε με το promotion που έτυχε της ταινίας, λες και είναι κάνα exploitation b-movie. Ο σεξισμός της νομίζω έχει να κάνει με τη ματιά του σκηνοθέτη για τη Ρει (Ricci) σαν μια «ασθενή» που όντως χρειάζεται θεραπεία. Η νυμφομανία λέει το wiki δεν κατατάσεται πλέον στο DMS IV (ισχύει όντως το τσέκαρα, και ευτυχώς! Ο σκηνοθέτης όμως δε φαίνεται να το χει πάρει χαμπάρι. Αντίθετα φαίνεται να συμμερίζεται την άποψη του πρωταγωνιστή του για «δαιμονισμό» και άντε ο Λαζ δικαιολογείται που είναι ένας χριστιανοχτυπημένος αγρότης, ο σκηνοθέτης τι έπαθε; Κάποια στοιχεία της «ματιάς» του , όπως τα flash back, τα οράματα, ο αυνανισμός με την αλυσίδα και αποκορύφωμα όλων η σκηνή που η ρέι πηδάει πάνω στο αγοράκι λες και είναι η mystique απο τους x men, συμβάλλουν με το υπεδβολικό στοιχείο τους στην απεικόνιση μιας γυναικείας συμπεριφοράς σαν παθολογικής. Και φυσικά το τραγικό δεν είναι η ιστορία καθαυτή (άλλωστε τέτοια μεσαιωνικού τύπου πράγματα με κυνήγι μαγισσών και δαιμονοποίηση της γυναικείας σεξυαλικόητας πράγματι συμβαίνουν), αυτή θα μπορούσε να είναι καλή βάση για μια ωραία αφήγηση, το τραγικό είναι η (πολιτική) θέση του σκηνοθέτη, ο οποίος τελικά απαντά σε όλα αυτά -σε μια ιστορία παιδικής κακοποίησης, παρεκλίνουσας κοινωνικά σεξουαλικότητας, σε μια θρησκειοκεντρική κοινωνία κλπ- παρουσιάζοντας την «αλυσοδεμένη νυμφομανή» σαν κάτι το αναπόφευκτό και ανθρωπιστικό (δεν της κάνανε και εξορκισμό άλλωστε όπως στην εμιλυ ρόουζ,ο παπάς ήταν μοντέρνος και το παιξε κοινωνικός λειτουργός και σύμβουλος γάμου) που έπρεπε να γίνει, ενώ η τελική έκβαση της αφήγησης είναι ένας γάμος που «νικάει τις δυσκολίες». δηλαδή έλεος…

    τα μπλουζ της ταινίας μου άρεσαν πολύ κατέβασα και το σάουντ-τρακ. ο son house που παρεμβάλεται σε ασπρόμαυρα αποσπάσματα τα λέει πιο απλά ο άνθρωπος. τα μπλουζ λέει μιλάνε για τη σχέση ανδρα-γυναίκας, για σχέσεις που ο ένας σκοτώνει τον άλλο ενώ νομίζουν ότι αγαπιούνται. Ο σκηνοθέτης νόμιζε ότι οι ήρωες του αγαπιούνται μεταξύ τους όπως νόμιζε πως και αυτός τους αγαπούσε. Όμως ούτε οι ήρωες του «αγαπιούνται» με την έννοια της ελευθερίας στη σχέση τους, ούτε ο ίδιος αγαπάει την ηρωίδα. Προτίμησε ανταυτού να τη «θεραπεύσει» και να τη βάλει στον «ίσιο δρόμο» σαν άλλος μριονετίστας…

  8. Ο/Η gatouleas λέει:

    Μάλλον δεν έχεις άδικο.
    Μόνο η ποιότητα και το υποκριτικό βάθος των Ρίτσι – Τζάκσον είναι που προσδίδουν και άλλες πλευρές στη ταινία.
    Γιατί πείθομαι ολοένα και περισσότερο, πως ο σκηνοθέτης μια φαλοκρατική κοινοτυπία ήθελε να φτιάξει.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s