τι μας έφερε η κάλπη, λοιπόν;… κάποιες πρώτες σκέψεις και εκτιμήσεις

Πέρα από την όποια γκρίνια (αν είσαι ΣΥΡΙΖΑ) ή συγκρατημένη χαρά (αν είσαι ΠΑΣΟΚ, ΚΚΕ ή οικολόγος), ας κάνω δυο-τρεις πρώτες παρατηρήσεις. Τις επόμενες μέρες θα μπορέσουμε να έχουμε τη δυνατότητα να τα ψάξουμε πιο βαθειά τα πράματα.

  1. Η αποχή έφτασε στο 50%, αλλά αυτό δε σημαίνει «αντισυστημική» ή «αντιδικομματική» στάση. Κάποιος βαριέται, δε βρίσκει τίποτα ενδιαφέρον για να χαλάσει τη ζαχαρένια του. Να είστε σίγουροι πως ένα πολύ μεγάλο κομμάτι από αυτούς θα κατέβαινε να ψηφίσει «με τα μπούνια» αν τα κανάλια τον βομβάρδιζαν πως θα βγουν πρώτοι «οι κομμουνιστές, οι ισλαμιστές ή οι κουκουλοφόροι». Ένα μεγάλο κομμάτι απέχει γιατί ΒΟΛΕΥΕΤΑΙ να βγαίνουν οι ίδιοι. Η αριστερά μόνο με τη διαμόρφωση «επικίνδυνης» (για το σύστημα) πρότασης μπορεί να μειώσει την αποχή… Κάτι που να ταράξει τα νερά…. Να χεστούν οι «νοικοκυραίοι» και να πωρωθούν οι αγωνιστές…
  2. Σε ένα κλίμα, λοιπόν, απ` όπου η πανευρωπαϊκή συμμαχία Δεξιάς-Ακροδεξιάς συσπειρώνει γύρω στο 55-60%, στην Ελλάδα βρίσκεται γύρω στο 40-42. Η πλειοψηφία της Ελλάδας αποδοκιμάζει τα σκάνδαλα, την άθλια οικονομική της πολιτική εν μέσω κρίσης, τη στάση της το Δεκέμβρη και την αστυνομία.

     

    en-drasei

    αυτοί οι πιτσιρικάδες ούτε είχαν ψήφο και δε νομίζω πως θα έβρισκαν και κανέναν να στηρίξουν...

  3. Φαίνεται να διαμορφώνεται (ξανά) ένα μπλοκ γύρω από το ΠΑΣΟΚ όπου ζητάνε ηπιότερη οικονομική πολιτική – δημοκρατικότερη κοινωνική πολιτική γύρω από μετανάστες και αστυνομία. Όλοι οι αγώνες και οι ευκαιρίες που δημιουργήθηκαν τα προηγούμενα 2 χρόνια , αφού αξιολογήθηκαν σαν «δύσκολη περίοδος» από το σύνολο της Αριστεράς, αναζητούν την «ήπια» και «ρεαλιστική» προοπτική της σοσιαλδημοκρατίας.
  4. Οι φυγόκεντρες δυνάμεις από τη ΝΔ δεν οδηγούνται, μόνο, προς την ηπιότερη διαχείριση του ΠΑΣΟΚ, αλλά μια μειοψηφία πάει στο ΛΑΟΣ όπου συγκροτείται ένα αντιπολιτευτικό κέντρο που αναζητά την αδίστακτη και αδιάλλακτη Δεξιά.
  5. Το ΚΚΕ χάνει 1% γιατί πληρώνει την οχταετή παθητικότητα του στις σημαντικότερες κοινωνικές μάχες (Άρθρο 16, Παγκόσμιο Αντιπολεμικό κίνημα και Ευρωπαϊκό Φόρουμ, κινήματα πόλης Ελληνικού-Βοτανικού, Δεκέμβρης, Κούνεβα κλπ). Για πρώτη φορά πέφτουν τα ποσοστά του και παρ` όλες τις μεμονωμένους (και βλακώδους) πανηγυρισμούς για την τρίτη θέση, η ανησυχία είναι έντονη. Ένα κόμμα δεν μπορεί να συγκροτείται μόνο στη βάση της μίρλας και της γκρίνιας.
  6. Οι Οικολόγοι μάζεψαν ένα κομμάτι παραδοσιακής κεντροαριστερής, «εύκολης» (λόγω Ευρωεκλογών) κριτικής στο ΠΑΣΟΚ.
  7. Ο ΣΥΡΙΖΑ παρέμεινε στα ίδια της τελευταίας τετραετίας. Έχασε ένα κομμάτι κεντροαριστεράς προς τους Οικολόγους, αλλά δεν κέρδισε τίποτα από τα κινήματα της περασμένης περιόδου. Αν για το ΚΚΕ λέμε πως δεν μπορείς να συγκροτηθείς πάνω στη γκρίνια, έτσι δεν μπορείς να πας παρακάτω με μια πατερναλιστική και κοινωνιολογική προσέγγιση των γεγονότων. Πιο συγκεκριμένα:

7.1.    Μετατράπηκε από την «ενότητα στη δράση» στο «ενότητα των αντιπαρατιθέμενων». Στο εσωτερικό του δεν υπήρχαν διαφορετικές απόψεις του κινήματος αλλά διαφορετικές και αλληλοσυγκρουόμενες κοινωνικές ομάδες. Η γενια που «πάλεψε την αναθεώρηση του άρθρου 16» έπρεπε να πειστεί να θεωρεί συντρόφους τη Ρεπούση και την ΑΡΜΕ, αυτούς που αποκαλούσε «τσάτσους της Γιαννάκου». Οι συνδικαλιστές που προσπαθούσαν να πολεμήσουν τη μαύρη και ανασφάλιστη εργασία, έπρεπε να είναι «σύντροφοι» με «συνδικαλιστές» που συναινούσαν σε αυτή. Προσπάθησε ο ΣΥΡΙΖΑ να μαζέψει στο κόμμα και τα πιτσιρίκια που έκαναν ντου στα αστυνομικά τμήματα αλλά και τους μπάτσους, τους Κουβέληδες και Κύρκους που αγανακτούσαν στα σπασίματα.

7.2.    Η επιλογή να διατηρηθούν και οι δύο κοινωνικές ομάδες εντός, τον οδήγησε σε ένα ιδιότυπο πολιτικό stand off, όπου αδυνατούσε  να αρθρώσει την οποιαδήποτε πολιτική πρωτοβουλία. Για να μη τρομάξει κανέναν, δεν διαμόρφωνε προτάσεις και πρωτοβουλίες.

7.3.    Ο ΣΥΡΙΖΑ προσπάθησε να γίνει ΠΑΣΟΚ στη θέση του ΠΑΣΟΚ. Η ηγετική του ομάδα είναι φανερό πως ζηλεύει αφάνταστα την πολυσυλλεκτικότητα του μεγάλου αδερφού. Ξεχνά, όμως, το δρόμο που έχει διαβεί το ΠΑΣΟΚ. Ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί να κόψει δρόμο. Από την ανυποληψία του 2000, επιχειρήθηκε ένα δημοσκοπικό και εκλογικό άλμα μετά από 8 χρόνια χωρίς να επιχειρηθεί η οργανική σχέση με κοινωνικές ομάδες. Ο ΣΥΡΙΖΑ επιχειρεί να εκφράσει «όλη» την κοινωνία, χωρίς να στρώσει τον κώλο της να οργανώσει και να εκφράσει κατ` αρχήν έστω ένα σωματείο, μια Κούνεβα. Τουλάχιστον το ΠΑΣΟΚ, πρώτα έπαιρνε την κυβέρνηση κα μετά «ξεπουλούσε». Εδώ «μαλάκωναν» το λόγο τους πριν βγάλουν καν τους βουλευτές…

Συμπερασματικά, τα πράματα δεν είναι άσχημα. Η κοινωνία αντιδρά στις δεξιές προτάσεις της ΝΔ. Αυτό που είναι πράγματι ανησυχητικό είναι η απολίτικη στάση της ηγεσίας της αριστεράς. Θα κρίνουν «εξ ιδίων τα αλλότρια» και θα συνεχίσουν να λειτουργούν σπασμωδικά και με ταχτικισμούς.

Οι επερχόμενες βουλευτικές εκλογές που θα γίνουν το αργότερο σε 8-9 μήνες, μπορεί να γίνουν μαρτύριο για την αριστερά. Η πίεση που θα ασκήσει το ΠΑΣΟΚ πάνω τους θα είναι αφόρητη με κύριους αποδέκτες Οικολόγους-ΣΥΡΙΖΑ.

Έχω την εντύπωση πως ο ΣΥΝ, με πρώτο-πρώτο τον Αλαβάνο, θα επιχειρήσει μια κεντροαριστερή στροφή tsiprasalavanosσυνεργασίας με τους Οικολόγους. Επειδή αυτοί οι άνθρωποι είναι ταχτικιστές και εκλογιστές, μόνο ένα συμπέρασμα μπορούν να διαβάσουν από τις εκλογές. «Με το ΣΥΡΙΖΑ πήραμε όσα και μόνοι μας. Οι Οικολόγοι έχουν ένα 3,5% που μας φέρνει και τους δύο στο 8.» Πλέον την πορεία να μεταμορφωθεί ο ΣΥΡΙΖΑ σε μια «θεσμική και με θέσεις» πρόταση διαλόγου στο ΠΑΣΟΚ, τη θεωρώ τετελεσμένη. Να υπενθυμίσω τη στάση του Αλαβάνου στο debate, όπου σταμάτησε την πολεμική στους Οικολόγους.

Οι ριζοσπαστικές δυνάμεις στο ΣΥΡΙΖΑ έχουν ελάχιστες δυνατότητες πλέον. Όχι γιατί δεν υπάρχουν επιχειρήματα να εξηγήσουν το φτωχό 4,7%… Όχι γιατί η κεντροαριστερά δεν παραμένει συνταγή ήττας και οριστικής διάλυσης του σχηματισμούς… Αλλά γιατί δεν προσπάθησαν να κάνουν κάτι «απλό»… Να διαμορφώσουν μια στοιχειώδη αντιπολίτευση εντός του ΣΥΡΙΖΑ. Να κάνουν ότι έκαναν και οι Ανανεωτικοί. Σε κρίσιμες στιγμές του κινήματος σιώπησαν… Τη ώρα που έβγαιναν Κουβέληδες και μιλούσαν για «αριστερισμούς» του ΣΥΡΙΖΑ, θα έπρεπε να υπήρχαν αντίστοιχες φωνές… Να έβγαιναν πχ 10-20-50 συνδικαλιστές και να κατηγορούσαν δημόσια τη συναινετική στάση της Αυτόνομης Παρέμβασης για την Κούνεβα. Όχι, όμως… Έμειναν εγκλωβισμένοι στα παζάρια των γραφείων, ελπίζοντας να είναι «με το μέρος των νικητών». Τώρα δεν μπορούν να αρθρώσουν ένα στοιχειώδες «εμείς τα λέγαμε», όπως κάνουν κάτι Παπαδημούληδες. Κι έτσι θα πρέπει να απολογηθούν για μια πολιτική που δεν χάραξαν οι ίδιοι, και , εν τέλει, διαφωνούν μαζί της.

Για μένα υπάρχει μια και μόνη λύση…

Η συγκρότηση μιας πολιτική αντιπολίτευσης. Μιας αντιπολίτευσης που να θέλει να εκφράσει τα κοινωνικά κινήματα με όλες τις απόψεις τους.

Μιας παράταξης που να προσπαθεί να χτίζει σωματεία, να οργανώνει αγώνες για δημόσιους χώρους και όχι γήπεδα, να ανοίγει τα πάρκα στους πολίτες έλληνες και μετανάστες και να κοντράρει τις φασιστικές παρακρούσεις όπου εμφανίζονται.

Μιας παράταξης που να είναι οργανωτικός ιστός των αγώνων κι όχι διαμεσολαβητής…

Υ.Γ. Άκουσα τις προτροπές φίλων μου και σιώπησα την τελευταία εβδομάδα… και πραγματικά δεν είχε άλλο νόημα. Όταν ο άλλος έχει φουλάρει με 200 χιλιόμετρα να στουκάρει σε κολώνα, τι να κάνεις; Να αρπάξεις το τιμόνι; Να βρίζεσαι και να του αποσπάς και τη προσοχή, κιόλας; Οπότε παρακολούθησα την τελευταία εβδομάδα αντιστεκόμενος ακόμα και σε απίστευτης χυδαιότητας συμβάντα (όπως η διανομή e-mail από το ΣΥΝ που κατηγορούσε τους Οικολόγους για συνεργασία με Ουράνιο Τόξο και υποστήριξη Μακεδονικής, Τούρκικης μειονότητας και Τσάμηδων). Πάμε παρακάτω, όμως… Η κάλπη γέννησε και μας άφησε κάποια παιδάκια…

Advertisements

14 Σχόλια on “τι μας έφερε η κάλπη, λοιπόν;… κάποιες πρώτες σκέψεις και εκτιμήσεις”

  1. Ο/Η Άγγελος λέει:

    Εξαιρετικό το άρθρο σου Γιώργο. Περιεκτικό και ουσιώδες. Λίγα πράγματα έχω να προσθέσω.
    Πάντως η εκλογική (και όχι μόνο) αποτυχία αφορά και τους έτερους των συντρόφων που επιζήτησαν ένα άλλο δρόμο. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ απέτυχε να δημιουργήσει μια εναλλακτική δυναμική, μιας και ήταν εμφανής η εκλογικίστικη συγκρότηση. Το ζητούμενο είναι αν θα μπορέσει να ξεπεράσει την επόμενη περίοδο τις αντιτιθέμενες δυνάμεις στο εσωτερικό της και να πείσει ότι δεν είναι απλώς ένα εκλογικό σχήμα που στο μεσοδιάστημα απλώς εξαφανίζεται.
    Ενώ συμφωνώ μαζί σου ότι οι εκλογές δεν ήταν… μαυρίλα (η κεντροαριστερά εξακολουθεί να είναι πλειοψηφία στην Ελλάδα) για την Αριστερά το σήμα κινδύνου είναι κάτι περισσότερο από εμφανές…

  2. […] πολιτικα (ωχου αδερφε τωρα) εγω μεχρι τωρα ξεχωρισα αυτο, αυτο και αυτο. Αλλα ας μη […]

  3. Ο/Η gatouleas λέει:

    Άγγελε, μακάρι η ΑΝΤΑΡΣΥΑ να έφτανε στο σημείο να τη σχολιάζουμε, έστω αρνητικά. Δυστυχώς η εκλογίστικη (και ανταγωνιστικη στο εσωτερικό της) κατάσταση την έφερε στην καταγραφή των περιορισμένων δυνάμεων της. Μακάρι κάποια στιγμή οι σύντροφοι να συνειδητοποιήσουν την τεράστια κοινωνική σημασία κάποιων παρεμβάσεων τους (όπως στους μετανάστες και στην πρωτοβουλία σωματείων για την Κούνεβα) και να γίνουν πιο απλοί, μαζικοί και καθημερινοί…
    Υ.Γ. Εδώ υπάρχει μόνο Gatouleas…

  4. Ο/Η χαρη λέει:

    Gatoulea τα λες καλά, και τα ξέρεις και καλά απ’ ό,τι φαίνεται
    Κι εγώ είπα να μη μιλήσω και πολύ (σε άλλα βλόγια εννοείται αφού δεν έχω δικό μου) αλλά (τώρα που «πέρασαν» όλα) μπορώ να στο πω – εσύ ειδικά θα ήθελα να το ξέρεις – κοίτα αυτό το «γράμμα»

    http://psi-action.blogspot.com/

    (αν νομίζουμε ότι θα βαδίζουμε σε νέο και αιώνα και χιλιετία με τα μυαλά τού 1800, θα το πληρώνουμε…Προσωπικά με απογοήτεψε αφάνταστα το ότι κανένα από τα «υπαρκτά» κόμματα δεν μπόρεσε να «μιμηθεί» έστω τη φαντασία – έστω και λίγο – τών παιδιών στους δρόμους)

    Ζούμε σε μια κοινωνία που «δεν έχει» γυναίκες (καταρχάς) – λυντσαριζόμενες ή μη – «δεν έχει» ανάπηρους, «δεν έχει» τρελούς… και δεν έχει και «παιδιά»… Ε, ας πούμε λοιπόν ότι κι αυτοί «δεν θα ψηφίζουν» (ως τέτοιοι), όσο δεν υπάρχουν. Η έννοια τής κομματικής πειθαρχίας δεν τραβάει παρά μόνο εκεί που όλα έχουν μείνει ακίνητα (στο 1800, είπαμε). Μ’ απογοήτεψε κι «ανταρσύα» – σαν να άκουγα τους γνωστούς σταλινικούς μονο πιο μορφωμένους…

    Ας πούμε ότι ήτανε καλό μάθημα (για τούς καθηλωμένους) το ότι όσα παιδιά (κορίτσια – αγόρια) βγήκαν στους δρόμους τον δεκεμβρη (και μπορούσαν φέτος να ψηφίσουν) δεν εξαργύρωσαν τις – εντέλει – ανυπεράσπιστες φωνές τους με το γνωστό χαρτάκι

    φιλιά από μένα

  5. Ο/Η gatouleas λέει:

    Χάρη μου, αυτός ο αφόρητος πολιτικός συμβιβασμός είναι που με «τρελαίνει» (χα!) και μένα… Ο κάθε νέος (;) πολιτικός αστέρας (ή σχηματισμός) μεταφέρει τις ίδιες βαριεστημένες και αγχώδεις κοινοτυπίες των προηγούμενων.
    Η πολιτική τους, εν τέλει, απευθύνεται στα συστήματα των τηλεοπτικών καναλιών και της κρατικής γραφειοκρατίας. Και έτσι αποκτούν αυτό το διεκπεραιωτικό πολιτικό στυλάκι, γιατί η σύγχρονη πολιτική δεν απαιτεί «τομές» αλλά ικανότητα συμβιβασμού.
    Όσο για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, σχολίασα παραπάνω. Συμφωνώ απόλυτα μαζί σου για το ότι φαντάζουν σε μας σαν «μορφωμένοι σταλινικοί».

  6. Ο/Η efi λέει:

    Ενα στοιχείο για την αποχή:Η πραγματική αποχή σύμφωνα με άρθρο του Κούλογλου είναι στα πλαίσια του 15-20% και το 50% οφείλεται σε διπλοεγγεγράμενους στους εκλογικούς καταλόγους ή σε άτομα που δεν έχουν το δικαίωμα να ψηφίσουν. Οχι ότι δεν έχει αυξηθεί βέβαια αλλά είναι μικρότερης τάξης από ότι παρουσιάζουν.
    Γατού, μπράβο για άλλη μια περιεκτική,ξεκάθαρη και πλήρη πολιτική ανάλυση! Για να δούμε τι θα γίνει στο Ριζα….υπάρχει άραγε διαύγεια και αντανακλαστικά;

  7. Ο/Η χαρη λέει:

    και με την ευκαιρία αυτού που είπε η efi να προσθέσω και μια απορία που την είχα από την αρχή (που άρχισε το βιολί για τη «μεγάλη αποχή»): δεν πρέπει να σβήνουν τον μέσο όρο αποχής όλων τών προηγούμενων χρόνων; έτσι που το κάνουν είναι σαν να μην υπήρχε αποχή παλιότερα
    (και βάζω κι εγώ στοίχημα ότι άμα «καθαρίσουν» οι κατάλογοι, και αφαιρέσουμε και την «πάγια» αποχή, θα βγει ένα νούμερο π ο λ ύ κ ο ν τ ά σ’ αυτό τών ανθρώπων («παιδιών») που θα ψηφίζανε φέτος για πρώτη φορά -)
    😛

  8. Ο/Η gatouleas λέει:

    Efi, δυστυχώς η διαύγεια σπανίζει στις μέρες μας… και από αντανακλαστικά έχουμε ισοδύναμα ενός νεκρού.
    Χαρη, στους εκλογικούς καταλόγους υπάρχουν ακόμα γεννημένοι στα 1800τόσο… Υπολογίζεται ένα 20-25% fake εγγεγραμμένων.
    Αλλά και πάλι η (πραγματική) αποχή δεν αντιμετοπίζεται με ευχολόγια και «ξόρκια»… Ούτε με επίκληση ενός «δημοκρατικίστικού» συναισθήματος. Οι άνθρωποι «γουστάρουν» να ψηφίζουν όταν συμμετέχουν σε κόμματα, συνδικάτα και κινήσεις… Όταν πάνε σε συνελέυσεις και ψάχνουν να βρουν λύσεις.
    Η αριστερά αυτό πρέπει να αναζητήσει… τη συμμετοχή στα κοινά μέσα από στόχους που να ΣΗΜΑΙΝΟΥΝ ΚΑΤΙ στον πολίτη…
    Κάτι που να «worth to fight for»…
    Προς το παρόν τα πραγματικά προβλήματα του, η αριστερά τα αντιμετωπίζει με «διαβούλευση»…

  9. Ο/Η bill λέει:

    Για εμένα πάντως,το τραγικότερο (εκτός της προφανούς κατάντιας του ΣΥΡΙΖΑ) είναι το ότι τα πιο «ταξικά» κομμάτια της αριστεράς, όλοι αυτοί που αναφέρονται στην ΑΝΤΑΡΣΙΑ, στην πραγματικότητα δεν έχουν καμιά επαφή με την κοινωνία αν κρίνουμε εκ του αποτελέσματος. Έτσι εξακολουθεί να μπαίνει επιτακτικά η ανάγκη συνεργασίας με αυτό που οι μυημένοι ονομάζουν «ρεφορμισμό» και αυτή ακριβώς είναι και οι λογική των μετώπων.(ΣΥΡΙΖΑ) Τελικά,δεν βλέπω να φτάνουμε και πουθενά όμως άρα μάλλον το να πάμε για μπάνιο ίσως να είναι και καλύτερο και μάλιστα λίγο μακριά (Βραζιλία, Ουρουγουάη, Βολιβία, κλπ)

    • Ο/Η gatouleas λέει:

      Bill, μέσα σε μία φράση περιγράφεις το φρικάρισμα ενος αριστερού… Ξεκινάς με την κατάντια του ΣΥΡΙΖΑ, περνάς στον απομονωτισμό της ΑΝΤΑΡΣΥΑΣ και ξανακαταλήγεις στην επίκληση μιας ενότητας με την «κατάντια» που περιέγραψες στην αρχή.
      Εγώ, πάντως, θλίβομαι…Ειδικά όταν ιστορικά στελέχη της ΡΙΖ.Α., θεωρούν τα μικρά ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ αποτέλεσμα κακής προεκλογικής καμπάνιας και μεταμοντέρνας αφίσσας…

  10. Ο/Η ioannis64 λέει:

    εξαιρετική η ανάλυσή σου για τον Σύριζα.
    Έχεις απόλυτο δίκιο. Επίσης συμφωνώ και με την πρότασή σου για δομική και συστημική αντιπολίτευση

  11. Ο/Η ioannis64 λέει:

    δες κι αυτό και πές μου τη γνώμη σου:

    http://anarchy-syriza.blogspot.com

  12. Ο/Η ioannis64 λέει:

    δεν τολμώ να πώ οτι είμαι αναρχικός πολιτικά, γιατί αυτό δεν συμβιβάζεται με την ιδιότητα μου ως μέλος του ΣΥΝ. Μόνο φιλοσοφικά και επιστμολογικά θα έλεγα οτι είμαι αναρχικός…Βέβαια όλες οι τελευταίες εξελίξεις στον χώρο μου μάλλον με πιέζουν να αναθεωρήσω και τις πολιτικές μου παραδόσεις και να κάνω το βήμα. Πέρα απο τις ταμπέλες ωστόσο, πιο΄πολύ με ενδιαφέρει να αλλάζουν τα πράγματα, αυτό για μένα είναι το κύριο κι όχι σε ποιό χώρο ανήκω…


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s