η επίθεση στο θεάτρο για την Κούνεβα: μια θλιβερή απόδειξη της ανυπαρξίας

When all else fails, we can whip the horse`s eyes…and make them sleep…and cry…

The Celebration Of The Lizard, Jim Morrison

Την περασμένη εβδομάδα παρακολουθήσαμε ένα γελοίο διαγωνισμό στο όνομα της τέχνης και του πολιτισμού. Όχι! Δε μιλώ για τη Eurovision, γιατί οι ίδιοι οι διοργανωτές της έχουν παραδεχθεί πως πρόκειται για ένα «πανηγυράκι» μουσικής. Μιλώ για το διαγωνισμό  ηλιθίων που στήθηκε πάνω στο θεατρικό έργο «Το Κίτρινο Σκυλί». Προσπάθησα να αντισταθώ… Να το παρακάμψω… Αλλά ας δούμε τα γεγονότα από την αρχή και να προσπαθήσω να συμβάλλω με κανα-δυο κριτήρια στη συζήτηση.

«Επίθεση με μπογιές στο «Από Μηχανής Θέατρο» πραγματοποίησε ομάδα 20-25 νεαρών, το βράδυ της bogiesΚυριακής, μισή ώρα πριν από την έναρξη της παράστασης, «Το κίτρινο σκυλί», έργο του Μισέλ Φάις επηρεασμένο από τη δολοφονική επίθεση κατά της μετανάστριας Κωνσταντίνας Κούνεβα.

Η παράσταση, που τελικά αναβλήθηκε λόγω της επίθεσης, ξεκινούσε στις 10.15 το βράδυ. Στις 9.45 οι δράστες της επίθεσης, μπήκαν στο θέατρο, πέταξαν μπογιές και έγραψαν συνθήματα φωνάζοντας «βγάζετε λεφτά από τον πόνο της Κούνεβα», «κάνατε αστικό θέμα την Κούνεβα» και άλλα..»  Ελευθεροτυπία 11/5/2009

Τι έχουμε εδώ, λοιπόν; Κατά την κρίση μου μια παρέα βλακέντιων, διανοούμενων της πλάκας, επαναστατών «εξ αποκαλύψεως», wannabe κατόχων του ελληνικού κοπιράιτ της εξέγερσης και τεμπέληδων εκ πεποιθήσεως σηκώθηκαν μια μέρα από τη νάρκη τους, νόμισαν πως είχε ξημερώσει η Αναρχική Δημοκρατία, είχαν λύσει όλα τα προβλήματα, των αφεντικών, του πολέμου, των άθλιων συνθηκών εργασίας και διαβίωσης και αποφάσισαν να λύσουν τα ζητήματα του πασιφισμού στη λογοτεχνία και της θεατρικής βιομηχανίας.

Από την άλλη, βέβαια, έχουμε μια σειρά δημοσιογράφων και πολιτικών που ζουν στη δική τους Σοσιαλιστική Δημοκρατία. Ξαφνικά, αφού έλυσαν όλα τα ζητήματα της κρατικής καταστολής, της οπλοφορίας των δολοφόνων μπάτσων, τις ελεγχόμενης βιομηχανίας της πληροφόρησης, της «πνευματικής ιδιοκτησίας» και του ελεύθερου ίντερνετ, ξύπνησαν το επόμενο πρωί και ανακάλυψαν πως ο βασικός τους εχθρός στρατοπεδεύει στα Εξάρχεια και ετοιμάζεται να καταλύσει τη δημοκρατία. Αλλά για αυτούς θα τα πούμε πιο κάτω.

ΠΟΣΕΣ ΜΠΑΡΟΥΦΕΣ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΜΑΖΕΥΤΟΥΝ;

prokirixi_aside

Η 1η σελίδα της προκήρυξης που μοίρασε η ομάδα

Το πρώτο και τεράστιο φάουλ που έπεσε η «επαναστατική» μας παρέα, είναι η ταύτιση έργου και παράστασης. Λειτούργησε σαν τις ιδεοληπτικές ομάδες που ταυτίζουν το έργο με την πραγματικότητα και τον ηθοποιό με το ρόλο. Αν το πρόβλημα ήταν το έργο και ο συγγραφέας, γιατί δεν πήγαν π.χ. έξω από του Πατάκη και να σκίζουν το βιβλίο; Από τη άλλη η παράσταση δεν είχε παιχτεί ούτε μία φορά. Πιθανά οι φίλοι με τις μπογιές είχαν το κληρονομικό χάρισμα και ήξεραν από πριν την παράσταση και μιλούσαν για «αστικό δράμα» κλπ Δυστυχώς δεν υπήρχε ούτε ένας σώφρων άνθρωπος στην παρέα τους να τους εξηγήσει πως μια παράσταση μπορεί να μετατρέψει το καλύτερο έργο σε μικροαστική σούπα ή ένα μέτριο έργο σε ένα πολιτιστικό και (πολιτικό, πολλές φορές) γεγονός…

«Μήπως δεν υπάρχουν ζητήματα μαύρης εργασίας σε ηθοποιούς και προσωπικό στα θέατρα;» διατρανώνουν οι υποστηρικτές τους. Μόνο που αυτό είναι άσχετο από την συγκεκριμένη παράσταση. Είναι μια γενική καταγγελία και ένας τέτοιος σαματάς αν συνέβαινε σε μια «εμπορική» παράσταση με χιλιάδες εισιτήρια ίσως να περισσότερη σημασία. Ίσως να είχε γίνει γνωστή (και, άρα να είχε κριθεί πιο αποτελεσματικά) σε ένα ευρύτερο κοινό από το «δικό» μας. Αλλά είπαμε.. ο εχθρός είναι ο εσωτερικός, πλέον.

prokirixi_bside

Η 2η σελίδα...

«Μα δεν είναι υποκριτικό να επικρατεί μαύρη εργασία σε θέατρα που, θεωρητικά στηρίζουν την Κούνεβα;» Χαριτωμένο επιχείρημα, αλλά εξυπνακίστικο. Αδυνατεί να διαφοροποιήσει το καλλιτεχνικό προϊόν από τη διαδικασία παραγωγής του. Και όσοι το υποστηρίζουν δεν θα πρέπει να ακούνε καθόλου μουσική, δεν θα πρέπει να πηγαίνουν συναυλίες, δεν θα πρέπει να διαβάζουν κανένα βιβλίο. Ακόμα και η προκήρυξη που κυκλοφόρησαν γράφτηκε, πιθανά, σε χαρτί βιομηχανίας που ευθύνεται για τη δολοφονία συνδικαλιστών προστασίας του Αμαζόνιου και το φωτοτυπείο που τις τύπωσαν, κατά πάσα πιθανότητα,  το προσωπικό του (και η καθαρίστρια του) δουλεύει ανασφάλιστο. Δεν νομίζω πως είναι πρέπον να σκίζουμε τις προκηρύξεις για αυτούς τους λόγους.

Το τελικό επιχείρημα τους είναι πως «πρόκειται για μια αγνή, αντίδραση των νεολαίων του Δεκέμβρη απέναντι στα διανοουμενίστικα κατεστημένα. Δεν ξέρουμε και ούτε γουστάρουμε να μπούμε σε καθώς πρέπει και ανούσιες φλυαρίες με την καθεστωτική και μικροαστική αριστερά. Η τέχνη σας είναι ξένη για μας.» Νομίζω πως μεταφέρω σωστά το κλίμα.  Όλα αυτά θα ίσχυαν στον υπερθετικό βαθμό αν επρόκειτο για ένα θέαμα με πανελλαδική εμβέλεια, ένα γεγονός που λ.χ. είναι υπό την αιγίδα του υπουργείου και προμοτάρεται από τα πρωινάδικα. Όμως μια παράσταση που τη μαθαίνει μόνο το «σκληρό» θεατρικό κοινό, αδυνατώ να πιστέψω πως σηκώθηκαν 15 μαθητές από το τεχνικό στο Κερατσίνι, είδαν το δελτίο τύπου του Φάις  που μιλά για «τη Ρούσεβα, την ονειρική αντανάκλαση της Κούνεβα… μακρινή συγγενής της Αντιγόνης, της Σεχραζάτ, της Ζαν Ντ` Αρκ» και είπανε να πάνε να δώσουν ένα μάθημα σε αυτούς τους σκατοφλώρους που θα πουν τη Κούνεβα, Σεχραζάτ. Για αυτό μίλησα για διανοούμενους τεμπέληδες στην αρχή. Γιατί  ΚΑΙ γνωρίζουν την παραμικρή καλλιτεχνική δράση που συμβαίνει στα εκατοντάδες καλλιτεχνικά στέκια, αλλά έχουν και απεριόριστο χρόνο και ενέργεια για να σπαταλούν σε ανώφελες και ανέξοδες ενέργειες.

Το έργο του Φάις δεν το ξέρω, και δε με ενδιαφέρει να το μάθω. Η ιστορία της Κούνεβα είναι παγκόσμια και πέρα απόtrikaki03 την ίδια. Θα γραφτούν και θα ειπωθούν σημαντικά πράγματα αλλά θα κατατεθούν μύριες μπούρδες σαν και τη δική μου. Η ενέργεια των 20 που μπούκαραν στο θέατρο είχε 2 αδιαμφισβήτητα αποτελέσματα. Ένα σίγουρο νικητή και έναν εν δυνάμει χαμένο.

  1. Ο νικητής είναι ο Φάις. Το κείμενό του, πλέον, είναι πολύ πιο γνωστό και σίγουρα θα κάνει τρελές πωλήσεις
  2. Οι εν δυνάμει χαμένοι είναι οι ηθοποιοί. Είναι αδύνατον να σας περιγράψω την ακύρωση, τη διάλυση που φέρνει στον ηθοποιό η ακύρωση της πρεμιέρας. Έχει δουλέψει μήνες για να κριθεί από το κοινό. Και ξαφνικά κρίνεται ΠΡΙΝ παίξει, πριν η δουλειά του οσμωθεί με τους θεατές. Πραγματικά εύχομαι ολόψυχα να γίνουν αυτές οι παραστάσεις. Είμαι σίγουρος πως η ένταση των γεγονότων θα προσφέρει μια ακόμα πιο ενδιαφέρουσα πινελιά στις ερμηνείες τους.

ΤΑ ΦΤΩΧΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΑ ΤΩΝ «ΥΠΟΣΤΗΡΙΚΤΩΝ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ»

Μέσα στην προσπάθεια να καταδικάσουν τη «βία απ` όπου κι αν προέρχεται» δεκάδες αριστεροί άρχισαν να εξαπολύουν επιχειρήματα τόσο αστήρικτα, που απλώς συνέβαλλαν στην εξάπλωση της σύγχυσης.

Ξαφνικά οι επικριτές του διάσημου, πλέον, Ημερολόγιου του Ριζοσπάστη υποστηρίζουν το δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης στη τέχνη. Έτσι, σύμφωνα με τη λογική τους, δεν μπορεί να παρεμποδιστεί η έκφραση στη τέχνη… παρ` εκτός κι αν κάποιοι «ειδικοί» αποφανθούν πως «κάποια πράματα δεν είναι τέχνη». Να μας πείτε κι εμάς ρε παλικάρια ποιοι αποτελούν την επιτροπή των φωστήρων που θα κρίνουν τι είναι τέχνη και τι δεν είναι. Επίσης να βγει και ένας αντίστοιχος κατάλογος που θα εξηγεί στους καλλιτέχνες σε ποια μέσα (πέρα από το Ριζοσπάστη) η δημοσίευση διηγημάτων, εξ ορισμού δεν είναι τέχνη.

Ένα άλλο επιχείρημα είναι πως η Κούνεβα ήταν σύμφωνη για το έργο. Μάλιστα στο indymedia είχε παιχτεί μια γελοία αντιπαράθεση για μέρες κατά πόσο το σημείωμα ήταν αυθεντικό, πλαστογραφημένο ή αποτέλεσμα εκβιασμού. Για ένα καλλιτεχνικό έργο η βούληση των προσώπων που αποτελούν την έμπνευση του καλλιτέχνη kouneva gia ergoείναι ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΑΔΙΑΦΟΡΗ. Αυτό έλειπε να ζητούσε ο Τσάρλι Τσάπλιν την άδεια του Χίτλερ για να γυρίσει το «Μεγάλο Δικτάτορα». Για να γραφτεί ένα διήγημα για το Μάη του `68 ή το Πολυτεχνείο, πρέπει να συμφωνεί ο Κον Μπεντίτ και η Δαμανάκη. Σιγά μη ρωτήσουμε τον Κορκωνέα για ότι γράψουμε απ` εδώ και πέρα για το Δεκέμβρη. Τα πρόσωπα, όταν αποκτάνε  τέτοια σημασία, παύουν αν έχουν τον έλεγχο της εικόνας τους. Έτσι και η Κούνεβα-Μυθικό Πρόσωπο είναι διαφορετική από την Κωνσταντίνα που κραύγαζε στους δολοφόνους της «εγώ πως θα ζήσω τα παιδιά μου τώρα;». Κάποιοι θα αναγνωρίζουν Παναγιά και κάποιοι Διάβολο στο όνομα της… άλλοι θα βλέπουν χρώματα κι σ` άλλους θα στροβιλίζονται στίχοι και μελωδίες στο μυαλό τους… αν θα `ναι βιολιά ή samplers κανείς δε ξέρει… και κανένας δεν μπορεί να κάνει τίποτα για αυτό.

Μήπως είχαμε μια εκδήλωση λογοκρισίας; Δυστυχώς οι μικροπολιτικοί ανταγωνισμοί γύρω από τα Εξάρχεια μπερδεύουν ακόμα περισσότερο τη συζήτηση. Έτσι ένα περιθωριακό γεγονός μιας χούφτας ατόμων έχει καθορίσει τις καθημερινές συζητήσεις δεκάδων «σοβαρών» και «κινηματικών» ατόμων. Μια ενέργεια που δεν την πήρε χαμπάρι κανένας μέσος πολίτης στην επικράτεια και δεν έχει καμία απολύτως επίπτωση σε οποιοδήποτε τομέα της καθημερινότητας μας, από την μία μεριά βαφτίζεται «χτύπημα στους εμπορευματικούς μηχανισμούς» και από την άλλη  «αναβίωση φασιστικών, σταλινικών και λογοκριτικών μεθόδων». Τίποτα από τα δύο δεν συνέβη…

Λογοκρισία είναι η προσπάθεια ενός καθεστώτος μέσα από θεσμικά, κυρίως, μέσα να ελέγξει πληροφορίες και έργα και να παρεμποδίσει την ελεύθερη διακίνηση ιδεών. Οι αντιδράσεις ομάδων απέναντι σε καλλιτεχνικά έργα είναι συνηθισμένη συνθήκη και μάλιστα, θεμιτή θα προσέθετα. Ακόμα κι αν φτάνουν στο ακραίο σημείο να παρεμποδίζουν έργα, δεν τις μετατρέπει σε «λογοκριτές».

Πέρυσι κυκλοφορούσε ένα παγκόσμιο ψήφισμα για να απαγορευτούν οι εκθέσεις του Vargas, γιατί – υποτίθεται- άφησε να πεθάνει από πείνα ένας σκύλος-έκθεμα . Οι πρώτες προβολές της ταινίας «Ελένη» του Γκατζογιάννη είχαν συναντήσει τις μαζικές διαδηλώσεις της αριστεράς γιατί «η ταινία πρόσβαλλε την εθνική αντίσταση».

Κλείνοντας, θέλω να υποστηρίξω το απόλυτο δικαίωμα της οποιαδήποτε ομάδας να κρίνει, κατακρίνει ή και να ζητήσει το κατέβασμα μιας παράστασης που εκτιμά πως την προσβάλλει. Όμως αυτό το δικαίωμα υπάρχει απ` όλες τις πλευρές. Προσωπικά, ως θαυμαστής της παράδοσης των Ντανταϊστών, είμαι φανατικός υποστηρικτής της δυνατότητας του καλλιτέχνη να κρίνει το κοινό. Μέχρι εκτόξευσης μπριζόλας, θα έλεγα…

Γιατί, φίλοι, όλοι κρινόμαστε… «Επαναστάτες» και «υποταγμένοι», «ηθοποιοί» και «κοινό».

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ 1: ΘΕΑΤΡΟ ΚΑΙ ΚΟΙΝΟ

Στο θέατρο τα πάντα μεγεθύνονται…

Το θέατρο είναι το μόνο είδος τέχνης που υπάρχει ΜΟΝΟ με τη ζωντανή σχέση με το κοινό. Δεν υπάρχει τίποτα πριν και δε μένει τίποτα μετά. Μόνο θύμηση και συναίσθημα. Μόνο φήμες έχουμε οι σύγχρονοι για το μεγαλείο της Λαμπέτη, τον όγκο του Λόρενς Ολίβιε, τη δύναμη του Μάρλον Μπράντο… Μόνο αφηγήσεις έχουμε για τις εργατικές παραστάσεις των Μπρεχτικών κειμένων, τα ντανταϊστικά χάπενινγκ του 1ου Παγκοσμίου Πολέμου, το απαγορευμένο θέατρο της ομάδας ΟΜΠΕΟΥ στη Ρωσία τη δεκαετία του 30. Και δεν μπορεί να είναι αλλιώς…

Αυτή η «θύμηση» του κοινού είναι που μετατρέπει μια παράσταση από «αδιάφορη» σε «αξέχαστη».

Αυτή η «θύμηση» μένει και , δυστυχώς ή ευτυχώς, δεν μπορεί να αλλάξει στον αιώνα τον άπαντα. Ένα βιβλίο μπορεί να διαβαστεί διαφορετικά σε μια άλλη εποχή. Ένας ζωγράφος μπορεί να αναγνωριστεί μετά θάνατο μέσα από τους πίνακες του. Μια μουσική το ίδιο. Ο θεατρικός ηθοποιός υπάρχει όσο υπάρχει η παράσταση. Αν γιουχαϊστεί, αυτό θα μείνει. Αν αποθεωθεί, το ίδιο.

lucky luke1

Από τον "Λευκό Ιππότη"

Για αυτή τη θύμηση ζούνε και αναπνέουν οι θεατρικοί ηθοποιοί. Αυτοί οι 20, 100, 1000 θεατές είναι που θα εξυψώσουν ή θα καταδικάσουν μια παράσταση. Και για αυτό έχουν μείνει θρυλικές περιγραφές και για επευφημίες αλλά και για λυντσαρίσματα. Ποιος δεν έχει γελάσει με τα βάσανα των αυτοσχέδιων θιάσων στο Φαρ-Ουέστ στα χαριτωμένα καρεδάκια του Λούκι Λουκ;

Από το σύντομο πέρασμα μου από το θεατρικό χώρο μπορώ να σας διαβεβαιώσω πως αυτή η προβληματική για «τα όρια της κριτικής από το κοινό», είναι ατέρμονη στο χώρο. Και φυσικά υπάρχουν πολλές προσεγγίσεις. Ακόμα και σήμερα, σε αυτό το «μικροαστικό» περιβάλλον του θεάτρου γεννιούνται αντιφατικές συμπεριφορές. Τα γιουχαΐσματα σε κάποιες παραστάσεις στο Ηρώδειο «που δεν τιμούν το χώρο», «που δεν σέβονται την αρχαία τραγωδία» είναι, σχεδόν, ετήσιο φαινόμενο.

Το κοινό, κατά την άποψη μου, όχι απλά δικαιούται να επιδοκιμάζει ή αποδοκιμάζει μια παράσταση, αλλά πρέπει και να ενθαρρύνεται για αυτό. Το κράτημα της ανάσας, τα γουρλωμένα μάτια, η σιωπή της εγρήγορσης αλλά και η εγκατάλειψη της παράστασης κατά τη διάρκεια του έργου είναι πολύ πιο σημαντικά κι από 15 κριτικές σε περιοδικά «του χώρου».

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ 2: ΤΟ ΝΕΟ ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΤΗΣ ΘΕΑΤΡΙΚΗΣ ΟΜΑΔΑΣ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Ο μονόλογος «Κίτρινο σκυλί» γράφτηκε στον απόηχο μιας δύσκολης περιόδου για τον τόπο. Εν μέσω αλυσιδωτών σκανδάλων, βίαιης καταστολής και τυφλής κοινωνικής οργής. Με δυο λόγια: γράφτηκε σ΄ ένα ανησυχητικό περιβάλλον όπου το κεντρικό θέμα είναι, εδώ και καιρό, η απουσία νοήματος―πολιτικού, κοινωνικού, καλλιτεχνικού, καθημερινού. Ο καιρός περνάει και στο μεταξύ βουλιάζουμε  απαθείς, χαρούμενοι ή φοβικοί στην έλλειψη νοήματος.

Το έργο γράφτηκε πυρετωδώς και μεταφέρθηκε επί σκηνής πυρετωδώς. Με υποτυπώδη οικονομικά μέσα εξού και όλοι οι συντελεστές δούλεψαν αφοσιωμένα ώστε να παρουσιάσουν μια άρτια παράσταση. Κι όμως…

Στις 10 Μαίου, μισή ώρα πριν την πρεμιέρα, μια ομάδα νεαρών (με αδιευκρίνηστα «επιχειρήματα») σταμάτησε βίαια την προγραμματισμένη παράσταση, τα έσοδα της οποίας θα κατατείθονταν στον λογαριασμό της Κωσνταντίνας Κούνεβα. Βανδάλισαν τη σκηνή και το θέατρο και απεχώρησαν πεζή.  Δηλαδή;

Επιχείρησαν να καταργήσουν το δικαίωμα ενός συγγραφέα, μιας ηθοποιού, μια σκηνοθέτριας, μια σκηνογράφου, ενός φωτιστή, ενός μουσικού κι ενός ολόκληρου θεάτρου να διατυπώσουν τη θέση τους για αυτό που μας συγκλόνησε όλους την νύχτα της 22 Δεκεμβρίου 2008.

Επιχείρησαν να στερήσουν το δικαίωμα της Ρούσκα Ρούσεβα (σκηνική αντανάκλαση της Κωνσταντίνα Κούνεβα) να πει:  «Η αγάπη ανταλλάσσεται μόνο με αγάπη (Μάρξ) ή  «Γιατί δεν έχω κάρτα; Λιακάδα. Γιατί δεν ισχύουν οι νόμοι; Λιακάδα. Γιατί κλέβουν οι  από πάνω; Λιακάδα. Γιατί σπάνε οι απο κάτω; Λιακάδα. Κανένας δεν μιλάει σε κανέναν. Δέκα εκατομμύρια τσακωμένοι. Λιακάδα στη λιακάδα»

Επιχείρησαν να καταστρέψουν την εργασία και τον κόπο κάποιων ανθρώπων, προσπαθώντας να αμαυρώσουν το ήθος αυτής της χειρονομίας.

Δεν θα σταθούμε στα βάρβαρα καταργημένα αυτονόητα: το δικαίωμα στην ελευθερία της έκφρασης, το δικαίωμα στην αλληλεγγύη (με ποιό δικαίωμα στερείς τη δυνατότητα σε κάποιον, που συμβαίνει να μην συμφωνεί με τα πιστεύω σου, να  υπερασπιστεί ένα κοινό πρόβλημα), το δικαίωμα στη διαφωνία κτλ.

Και να αποσαφηνίσουμε κάτι κρίσιμο: εμείς δεν νιώθουμε ότι βοηθάμε την Κούνεβα, η Κούνεβα μας βοηθάει. Καμμία συναυλία, καμμία παράσταση, κανένα βιβλίο δεν στέκεται πάνω από το ψυχικό σθένος της, την πολιτική της συγκρότηση, το ηθικό της έρμα.

Γι’  αυτό η τέχνη πρέπει να ξαναγίνει τέχνη (να μας ταράζει βαθιά―ελπίζουμε τα βιβλία που πήραν από το θέατρο, όσοι  διέκοψαν τη χτεσινή παράσταση, να τα διαβάσουν: είναι κι αυτό ένα βήμα..). Η αστυνομία, αστυνομία (να συλλάβει τους ενόχους αυτού του ωμού εγκλήματος κατά της Κούνεβα). Η πολιτική, πολιτική (να βγεί έξω από τον μικρόκοσμο μιας αδιέξοδης φλυαρίας), η κοινωνία κοινωνία (ας συνομολογήσουμε, επιτέλους, τις επιθυμίες μας και τα όρια μας, ας υπερασπιστούμε επιτέλους τα δικαιώματά μας).

Η σημερινή και αυριανή παράσταση αναβάλλονται.

Το έργο θα ανέβει. Συνεχίζουμε. Το ιδιωτεύειν δεν μας ταιριάζει…

Δημήτρης Ίσαρης, Αλεξία Καλτσίκη, Ηλίας Κοσίντας, Εύα Μανιδάκη, Λίλυ Μελεμέ, Λευτέρης Παυλόπουλος, Μισέλ

Advertisements

2 Σχόλια on “η επίθεση στο θεάτρο για την Κούνεβα: μια θλιβερή απόδειξη της ανυπαρξίας”

  1. Ο/Η χαρη λέει:

    πάλι ελαφρά καθυστερημένο σχόλιο Γατουλέα, μια που είμαι (τόσο) καινούργια στα μέρη σου

    δεν θα πω πολλά – τα λες πολύ καλά – συμφωνώ σχεδόν με όλα – θα σού πω πού διαφωνώ

    κατ’ αρχάς με άγγιξε ιδιαίτερα η ανάλυσή σου για τον «χρόνο» της θεατρικής εμπειρίας – και για την επίπτωση αυτού τού χρόνου πάνω στους ηθοποιούς (σ’ ένα βιβλίο μου έχω πει μερικά ανάλογα – παρεμπ. αυτό, το λέω μόνο για να σού δείξω ότι ο προβληματισμός μέ έχει – ήδη – αγγίξει, και συνεπώς έχει ένα νόημα όταν λέω ότι ο δικός σου έχει κατά τη γνώμη μου εξαιρετική αποτελεσματικότητα)

    όπως καταλαβαίνεις όταν λέω ότι συμφωνώ σε όλα εννοώ την ανάλυσή σου και για τούς εισβολείς και για τούς ηθοποιούς και για τον συγγραφέα (οι δικές μου υποψίες για την προχειρότητα τού εγχειρήματος είναι εκτός θέματος εδώ). Δεν θα είχα να προσθέσω και πολλά, ακόμα κι αν δεν φοβόμουν μην καταχραστώ τον χώρο σου. Μια ένσταση έχω μόνο – στο θέμα τής λογοκρισίας: ασφαλώς και είναι επικίνδυνη και ανεπίτρεπτη πρωτίστως η «θεσμοποιημένη» λογοκρισία, αυτή που ασκεί δηλαδή βασικά ένα κράτος με τούς φορείς του, αλλά το λυπηρό (και ανησυχητικό) για μένα στην ελλάδα είναι ότι το ήθος τών πολιτών δεν διαχωρίζεται από αυτό τού «αφεντικού» σ’ αυτήν την περίπτωση. Και δεν είναι ανώδυνο, ούτε άνευ σημασίας, το λυντσάρισμα βιβλίων ή ανθρώπων από «αγανακτισμένους». Για να το πω αλλιώς, πάνω σ’ αυτούς πατάει τελικά το κράτος, και το ξέρει ότι τούς έχει μαζί του όταν «ασκεί» κι αυτό «κριτική» επί θεμάτων αισθητικής – και συνεπώς πιστεύω ότι (εδώ και χρόνια πολλά στην ελλάδα) (από την εποχή τής απαγόρευσης του de sade θυμάμαι εγώ τουλάχιστον, κάπου στη δεκαετία τού 80) αυτό το κράτος χαίρεται πολύ όταν βλέπει ότι έχει υπηκόους που θεωρούν ότι είναι δουλειά του να ασκεί κριτική επί τής τέχνης, και έτσι εν συνεχεία και οι υπήκοοι ενδυναμώνουν την αυταπάτη τους ότι μπορούν να απαγορεύουν κι αυτοί ό,τι τούς παίρνει – ουροβόρος όφις και φαύλος κύκλος κατά τα κοινώς λεγόμενα.

    βασικά δεν νομίζω ότι διαφωνούμε, μια διατύπωσή σου μόνο κάπου μέ μπέρδεψε και άρπαξα την ευκαιρία…
    🙂

  2. Ο/Η gatouleas λέει:

    Ακριβώς.. Δε διαφωνούμε καθόλου… Επείδή η κριτική μας ματιά βαδίζει σε τεντωμένο σχοινί εύκολα παρεξηγείται…
    Δυστυχώς το επίπέδο κριτικής αντίληψης είναι παρόμοιο με αυτό που λιθοβολούσαν το Ματσα το 1950 σαν «προδότη» γι` αυτό και το υπαινικτό σκίτσο από το λυντσάρισμα του Λουκυ Λουκ.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s