λίγες ασυναρτησίες για τους αριστερούς “που δέχονται πιέσεις”

Καθημερινά πρέπει να συμβιβαζόμαστε… και σιωπούμε…

  • Πώς να διεκδικήσεις ένσημα; Πώς να ζητήσεις τις υπερωρίες; Να φτιάξεις σωματείο; Να απεργήσεις; ΧΑ!
  • Πώς να αντιδράσεις στα μαγαζιά που καταλαμβάνουν πλατείες και παραλίες με τα τραπεζάκια και τα «πριβέ πάρκινγκ»;
  • Πώς να αντιδράσεις στα άθλια παραπήγματα που αποκαλούνται «πίστες και night club» και σερβίρουν πανάκριβα μπόμπες ποτά σε προκάτ κατασκευές, χωρίς έξοδο κινδύνου και στοιχειώδες συνθήκες ασφάλειας;
  • Πώς να αντιδράσεις στον καθημερινό εκβιασμό της πολεοδομίας, των νοσοκομείων, των φροντιστηρίων και των τραπεζών όπου «ή πληρώνεις ή τελειώνεις»;

Μα έτσι δεν είναι και οι πολιτικοί μας; Συνδιαλλαγές πάνω και κάτω από το τραπέζι με παπάδες, γερμανούς της SIEMENS, εφοπλιστές και γαλακτοβιομήχανους.

«Το νόμιμο είναι και ηθικό» μας έλεγε ο φίλτατος Βουλγαράκης. Αλλά και το παράνομο το κάνουμε νόμιμο… και άρα ηθικό, μας δίδαξε η υπόθεση Παυλίδη.

Είναι τρομερή η πίεση που νιώθει ο καθένας μας και δεν κακίζω κανένα που δεν αντιδρά. Μάλιστα οι περισσότεροι από μας όλο και κάποια «μικροεπανάσταση» θα κάνουμε στην προσωπική μας ζωή. Με φοβερό και δυσβάσταχτο προσωπικό κόστος, φυσικά…

Άλλοι δε θα το σκάσουμε το φακελάκι, άλλοι δε θα «κάτσουμε» στον προϊστάμενο για την προαγωγή ή την πρόσληψη. Άλλοι δε θα «ρίξουμε» το συνάδελφο για την πάρτη μας . Κάποιοι θα τολμήσουμε κι ένα βήμα παραπάνω… θα φτιάξουμε μια ομάδα για τα αδέσποτα, για μουσική ή θέατρο, για την καφετέρια που έχει καταλάβει το πεζοδρόμιο της γειτονιάς μας… ίσως δειλά – δειλά κοιτάξουμε αν υπάρχει και κανένα σωματείο στον κλάδο μας «να έχουμε κι από ‘κει μια άκρη».

Όλα αυτά με φόβο και τρόμο… Μη γίνει καμιά στραβή, μέρες δύσκολες που είναι, και βρεθούμε χειρότερα και από τον πακιστανό της γειτονιάς μας

Μέχρι τώρα ξέραμε τους πολιτικούς που τα παίρνουν. Τώρα υπάρχουν και αυτοί που φοβούνται…

lambrakis«Ξέρεις τι πίεση δεχόμαστε για το Δεκέμβρη; Μας τους κουκουλοφόρους,  έχουν στρέψει τους νοικοκυραίους εναντίον μας. Στα γκάλοπ είμαστε σε ελεύθερη πτώση. Τα κανάλια και όλα τα άλλα κόμματα μας έχουν βάλει στο στόχαστρο. Δεν μπορούμε να το έχουμε πρώτη μούρη, μας φθείρει…»

«Ξέρεις τι πίεση δεχόμαστε από τον κόσμο του Παναθηναϊκού; Μας έχουν σκίσει καθημερινά. Μας βομβαρδίζουν με τηλέφωνα και mail. Μας έχουν στην μπούκα. Δεν αντέχουμε άλλο αυτήν την κόντρα. Μας διαλύει…»

Δεν πρόκειται να μπω στην ουσία των επιχειρημάτων.

Αλλά αν από το μέσο πολίτη που βρίσκεται μονάχος του ανάμεσα στα θηρία δεν απαιτώ να ορθώνει το ανάστημα του λες και είναι ο Σούπερμαν ή Ζορό, το ανάποδο συμβαίνει με την Αριστερά…

Η Αριστερά υπάρχει για να οργανώνει ενάντια στο Φόβο και την Απελπισία. Να δίνει ελπίδα, σχέδιο αντίστασης στην καθημερινή βαρβαρότητα.

Η Αριστερά υπάρχει γιατί:

  • Στην τρομοκρατία του δεξιού μετεμφυλιακού κράτους δεν «υποχώρησε στις πιέσεις». Ο Γλέζος έλεγε, σε μια πολιτική συγκέντρωση, οι εκδηλώσεις της ΕΔΑ το ’50 διοργανωνόντουσαν υπό την πίεση επιθέσεων παρακρατικών με όπλα
  • Ο Λαμπράκης «δεν υποχώρησε στις πιέσεις», το πλήρωσε με τη ζωή του αλλά έχει δημιουργήσει χιλάδες αγωνιστές με το ανυπότακτο πνεύμα του.
  • Τα σωματεία στη μεταπολίτευση «δεν υποχώρησαν στις πιέσεις» της εργοδοσίας και για αυτό χτιστήκανε
  • Η ΟΣΕ, η ΟΑΚΚΕ και μεμονωμένοι αγωνιστές της Αριστεράς «δεν υποχώρησαν στις πιέσεις» των εθνικιστικών και εκκλησιαστικών συλλαλητηρίων για τη Μακεδονία το 1990.
  • Οι μαθητές το Δεκέμβρη «δεν υποχώρησαν στις πιέσεις» αλλά συνέχισαν να διαδηλώνουν
  • Η Κούνεβα «δεν υποχώρησε στις πιέσεις» του ΗΣΑΠ, της ΟΙΚΟΜΕΤ και των «θεσμικών συνδικαλιστών».

Καταλαβαίνω γιατί αστέρες της πολιτικής, βαθιά εθισμένοι στην πολιτικάντικη διαβούλευση «τρομάξανε» με αυτά τα πράματα. Για αυτούς πολιτική είναι η χρήση σωστού συντακτικού στις αγορεύσεις, έξυπνων ευφυολογημάτων στις αντιπαραθέσεις, γνώση του πολιτικού savoir-vivre μεταξύ βουλευτών και υπουργών ανεξαρτήτου κόμματος και σύνταξη εμπεριστατωμένων προτάσεων με τη «σοφή» χρήση επιστημονικών συνεργατών.

Δεν καταλαβαίνω, όμως, τον ξεπεσμό «κινηματικών» και «αυτόνομων» αστέρων της πολιτικής σε αυτή τη λογική. Την υποταγή τους στην ηττοπάθεια. Κουράστηκαν να διαπραγματεύονται ανούσια προγράμματα σε γραφεία; Αδυνατούν να χαράξουν αυτόνομη πολιτική; Εγκλωβίστηκαν από τις κρατικές επιχορηγήσεις και νομίζουν πως θα έχουν πολιτική παρουσία είτε αγοράζοντας ιδιόκτητα γραφεία είτε καταλαμβάνοντας «κομβικές θέσεις» στο Ίδρυμα Πουλατζά είτε «χώνοντας» μερικά επαγγελματικά στελέχη;

Αυτό που ξέρω είναι πως η Αριστερά υπήρχε και θα υπάρχει γιατί δε λύγισε σε πολύ πιο «χοντρές» πιέσεις από ένα γήπεδο και ένα νομοσχέδιο για τις κουκούλες.

Ξέρουμε να υποχωρούμε μόνοι μας… Να συμβιβαζόμαστε στα μουλωχτά με τα κάθε λογιών λαμόγια. Να βρίζουμε τους απατεώνες που πλουτίζουν εις βάρος μας, χωρίς να μπορούμε να κάνουμε τίποτα.

Για αυτό έχουμε την ανάγκη της αριστεράς. Να μας δημιουργεί μια ελπίδα για κάτι διαφορετικό.

Για να μη λέμε «όλοι ίδιοι είναι».

Γιατί η Αριστερά πρέπει να είναι λεβέντικη, να μην παίρνει τα λόγια της πίσω. Ναι! Να παραδέχεται τα λάθη της αλλά να μάχεται.

Όποιος θέλει να μιλάει για «πιέσεις που δεχτήκαμε» ας φέρει στο μυαλό του Κούνεβα. Να πάει στη Κούνεβα και να wateau-arlekinosτης πει «Ναι! Φοβήθηκα να κοντράρω το Βγενόπουλο… και μάλιστα είναι πιο έξυπνο να υποχωρείς όταν αγριεύουν τα πράματα».  Να βγει αυτός ο «αριστερός» και να μας πει ανοιχτά πόσο απερίσκεπτα έδρασε η πρόεδρος των καθαριστριών, πόσο «υπερεπαναστάτρια» έγινε, πόσο λάθος πολιτικά έκανε που δεν έβαλε νερό στο κρασί της…

Ή θα χτίσεις μια Αριστερά στο πνεύμα της αντίστασης που φέρει η Κούνεβα ή θα χτίσεις μια «έξυπνη παράταξη που ξέρει να ελίσσεται».

Και τα δύο δεν γίνονται..

Μάλιστα το πιο πιθανό είναι με την υποχωρητική σου στάση ΚΑΙ να υπονομεύσεις το «πνεύμα Κούνεβα» ΚΑΙ να μη χτίσεις τίποτα…

Γιατί θα έχεις καταντήσει άλλος ένας αρλεκίνος της πολιτικής με φυσαρμόνικα…

Advertisements

5 Σχόλια on “λίγες ασυναρτησίες για τους αριστερούς “που δέχονται πιέσεις””

  1. Ο/Η Greek Rider λέει:

    Gatoulea καλησπέρα.

    Η αριστερά έχει μόνο συγκρουσιακό και επαναστατικό ρόλο. Να μην ξεχνάμε ότι οι σοσιολδημοκράτες που έχουν αποδεχτεί 100% τον νεοφιλελευθερισμό δεν έχουν καμία ελπίδα επιβίωσης. Από εδώ και πέρα ο κόσμος θα έρχεται όλο και πιο αριστερά.

    Κατ’ αρχήν ο πολιτισμένος δυτικός κόσμος και αργότερα μετά από πολλά χρόνια και οι Κινέζοι, οι ανατολικοί κτλ.

    Κάποτε θα μιλάμε για τους Αφρικανούς που θα είναι νεοφιλελεύθεροι και θα τους λέμε τριτοκοσμικούς, θα μιλάμε για κάποιους μεγάλους νεοφιλελεύθερους καπιταλιστές της ανατολής (π.χ. Κίνα) και θα τους λέμε ανεύθυνους.

    Ο καπιταλισμός χτύπησε τοίχο τα τελευταία χρόνια (πριν την παρούσα οικονομική κρίση), όπως σε αδιέξοδο έφτασε και η λογική της ανάπτυξης και τα οικονομικά δόγματα.

    Απορώ πώς δεν τα βλέπουν αυτά οι άνθρωποι της αριστεράς. Βαρέθηκαν μια ζωή να ηττώνται και άρχισαν να μην πιστεύουν αυτά που έλεγαν μια ζωή; Τώρα που ήρθε ο καιρός που τα πράγματα αλλάζουν για πρώτη φορά κατεύθυνση διεθνώς;…

  2. Ο/Η gatouleas λέει:

    Εγω είμαι πιο πολύ υποστηρικτής της θεωρίας του «αδύνατου κρίκου». Θα τους τσακισουμε εκέι που θα τους βρούμε «μπόσικους». Δεν, νομίζω, πως έχει επιβεβαιωθεί ποτέ ένας γεωγραφικός ιστορικός ντετερμινισμός. Αλλά.. ποτέ δεν ξέρεις, έτσι δεν είναι; Ας κάνει ο καθένας στη χωρα του το κατα δύναμη και βλέπουμε…
    Επίσης ο καπιταλισμός τα οικονομικά του αδιέξοδα θα τα ξαναξεπεράσει να δεν ανατραπεί. Με τον ίδιο τρόπο που το έκανε τη δεκαετια του `30 και `40 τον περασμένο αιώνα. Μόνο που ο καταστροφή κεφάλαιων που θα χρειαστεί, θα πρέπει να είναι πολαπλάσια του 2ου ΠΠ.Και οι επιπτώσεις του θα κάνουν το Χίτλερ να φαντάζει παρανυχίδα…
    Από την αλλή αρχίζω και βλέπω την αριστερά περίσσότερο σαν άθροισμα ανθρωπων (δυστυχώς) με τις ανεκπλήρωτες φιλοδοξίες τους και τις κακομοιριές τους, παρά σαν ένα σύστημα επροσώπησης των καταπιεσμένων.
    Έχω την αίσθηση πως μέχρι να προκύψει ένα σαρωτικό κίνημα που θα τους πλακώσει στα γιαουρτια και θα τους ξαποστείλει στην ιστορική τους απαξίωση, θα ταλαιπωρούμαστε από τις αγωνίες σαραντοπενηνταεξηντάρηδων «εγώ πότε θα γίνω υπουργός;», «εγώ πότε θα ηγηθώ του κόμματος;», «εγώ πότε θα επιβεβαιωθώ πολιτικά;»

  3. Ο/Η χαρη λέει:

    μπράβο σου, μωρέ – τι άλλο να σού πω
    με βρίσκεις τόσο σύμφωνη…
    🙂

  4. Ο/Η gatouleas λέει:

    Σ` ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια και εδώ και στο editorial. Τα κείμενα σου δεν τα έχω δει ακόμη, αλλά η γάτα σου είναι άψογη. Έτσι όπως την κόβω, πρέπει να σου ελέγχει και τα κείμενα πριν τα ανεβάσεις… 🙂

  5. Ο/Η χαρη λέει:

    π ε ρ ν ο ύ σ α ν όλα – χειρόγραφα και δακτυλόγραφα και κομπιουτερικά – λίγα τότε – από την έγκρισή της. Κατάλαβες γιατί την έχω ακόμα μαζί μου, τώρα – και θα συνεχίσω 😦 🙂

    (μα δεν μπορώ να μην απαντήσω τάχιστα: με την εξαίρεση ενός φίλου στας αγγλίας είσαι ο μόνος που την πρόσεξες)


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s