κουκούλα και φιλελευθερισμός

«Γιατί κρύβεις το πρόσωπο σου;», «Τι έχεις να φοβηθείς σε ένα δημοκρατικό πολίτευμα;», «Μόνο αυτοί που κάνουν κάτι παράνομο κρύβουν τα χαρακτηριστικά τους». Αυτά είναι κάποια από τα βασικότερα επιχειρήματα ενάντια στους κουκουλοφόρους. Αν τα διαβάσεις ως έχουν, κρύβουν μια φαινομενικά αδιαφιλονίκητη αλήθεια. Βασίζονται στο σόφισμα «μόνο οι πονηροί κρύβονται». Αλήθεια, αυτός δεν είναι ο πυρήνας της επιχειρηματολογίας μιας σειράς μέτρων αστυνόμευσης; Λ.χ. με τις κάμερες παρακολούθησης… «Αν δεν κάνεις κάτι παράνομο, γιατί έχεις mitropoulosπρόβλημα να σε κινηματογραφούμε στο δρόμο, στα μαγαζιά, στο μετρό , παντού;» «Γιατί υπάρχει ανωνυμία στα μπλογκς; Αν δεν συκοφαντείς ηθελημένα, τι ακριβώς φοβάσαι;» Κι όμως… η αποδοχή αυτού του σοφίσματος ανατρέπει τον πυρήνα όλης της ευρωπαϊκής δημοκρατίας των δύο τελευταίων αιώνων..

Φανταστείτε κάποιες «αντίστοιχες» νομοθετικές ρυθμίσεις.

  • Γιατί να υπάρχει οικογενειακό άσυλο; Αν δεν έχεις κάνει κάτι παράνομο, τι πρόβλημα έχεις αν μπει η αστυνομία σπίτι σου να κάνει έναν «προληπτικό έλεγχο ρουτίνας»;
  • Γιατί να υπάρχει δικηγορικό απόρρητο; Όλοι δικαιούνται νομικής υποστήριξης, αλλά αν ο δικηγόρος διαπιστώσει επιβαρυντικά στοιχεία ενάντια στον πελάτη του γιατί να μην τα αποκαλύπτει και να μη θεωρείται συνένοχος, σε περίπτωση συγκάλυψης ; Δεν πρέπει η «αποκάλυψη της αλήθειας» και η «αποκατάσταση της δικαιοσύνης» να είναι πιο σημαντικές αξίες από τα «δικαιώματα του ενόχου»;
  • Γιατί η ψηφοφορία στις εκλογές να είναι μυστική; «Αφού έχουμε δημοκρατία, γιατί κρύβεις τις πολιτικές σου πεποιθήσεις;»

Η δαιμονοποίηση της κουκούλας προσπαθεί να πετύχει δύο πράματα. Το πρώτο είναι να δημιουργήσει εσωτερικούς εχθρούς. Ξαφνικά όλα τα δεινά της κοινωνίας μας οφείλονται στους κουκουλοφόρους. «Ο κόσμος δεν ψωνίζει στα μαγαζιά γιατί τα σπάνε οι κουκουλοφόροι.» «Έχει αυξηθεί η εγκληματικότητα από τους κουκουλοφόρους». Το δεύτερο είναι να δημιουργηθεί το ηθικό και ιδεολογικό υπόβαθρο για δυναμιτιστεί η βασική αξία της αστικής δημοκρατίας… η προστασία του ατόμου απέναντι στο κράτος. Με αυτό το θέμα θα προσπαθήσω να καταπιαστώ παρακάτω.

ΜΕΣΑΙΩΝΑΣ: ελέω θεού δίκαιο

Μέχρι το 19ο αιώνα δεν υπήρχε ούτε δείγμα ατομικών δικαιωμάτων. Ο Βασιλιάς, με τις ευλογίες της εκάστοτε θρησκείας, ήταν ο «πολιτικός εκπρόσωπος» του θεού επί της γης. Και με τη «θεία χάρη», είχε το δικαίωμα ελέγχουinquisition και τιμωρίας κάθε συμβάντος. Ακόμα και το τι θεωρούταν «παράνομο» ήταν στη διακριτική ευχέρεια του.

Ο υπήκοος του δεν μπορούσε να επικαλεστεί κανένα δικαίωμα. Η έννοια «πολίτης» και «ιδιωτικότητα» (privacy), είναι μεταγενέστερες έννοιες. Ο θεός και οι εκπρόσωποι του είναι «πανταχού παρών» και έχουν δικαιώματα ζωής και θανάτου πάνω σε κάθε πληβείο.

Η συζήτηση περί δικαίου και αδίκου, αποκτούν ηθική και μόνο σημασία. Δεν υπάρχει κανένας μηχανισμός ελέγχου και άρα κοινωνικής νομιμοποίησης της εξουσίας.

Ο διαφωτισμός και η αστική δημοκρατία μεταφέρουν τη συζήτηση για τα δικαιώματα από «την καλοσύνη του αυτοκράτορα» στην οργανωμένη πολιτική ζωή.

19Ος ΑΙΩΝΑΣ ΚΑΙ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΣ: προστασία του ατόμου απέναντι στο κράτος

Το Κοινωνικό Συμβόλαιο του Ρουσώ, η ιδεολογική βάση της σύγχρονης δημοκρατίας, θεωρεί πως οι ελεύθεροι πολίτες μιας κοινωνίας συνάπτουν ένα «συμβόλαιο» μεταξύ τους για να οργανωθεί η κοινωνία. Μέσα από αυτό το συμβόλαιο εκχωρούν στο κοινωνικό σύνολο ένα «μέρος» της ατομικότητας τους προς όφελος του όλου. Αυτό το συμβόλαιο είναι πάντα υπό δημοκρατική αναίρεση. Όμως,  πρέπει να δημιουργηθεί ένα πλέγμα ασφαλιστικών socialcontratδικλείδων, ώστε ο πολίτης να παραμένει «ελεύθερος» από το κράτος και να ασκεί τα δημοκρατικά του καθήκοντα.

Σύμφωνα με τον φιλελευθερισμό το κράτος είναι ΕΞ ΟΡΙΣΜΟΥ «αναγκαίο κακό» και πρέπει να δημιουργηθεί ένα ηθικό και νομικό οπλοστάσιο προστασίας του ατόμου.

Έτσι το κράτος πρέπει να αποδείξει την ενοχή κάποιου κι όχι ο μεμονωμένος την αθωότητα του. Ο πολίτης έχει άβατα… Η οικογενειακή του εστία θεωρείται απαραβίαστη…  Η οικονομική του δραστηριότητα είναι αθρόα και ανώνυμη (Α.Ε. και μετοχές). Η μυστική ψήφος δεν είναι ένα δικαίωμα υπό διαπραγμάτευση, γιατί θεωρείται προϋπόθεση της δημοκρατίας. Το κράτος θεωρείται εν δυνάμει δυνάστης και γι’ αυτό υπάρχει νομικό απόρρητο για προστασία του πολίτη ενώ ο εισαγγελέας δεν το δικαιούται. Ιατρικό απόρρητο, προσωπική ζωή και πολλά άλλα δημιουργούν ένα πλέγμα προστασίας του ατόμου.

Αυτά τα δικαιώματα δεν είναι διαπραγματεύσιμά γιατί έτσι το άτομο καθίσταται ανελεύθερο και, άρα, ανίκανο να υπογράψει «κοινωνικό συμβόλαιο. Σε περίπτωση «αναστολής» αυτών των δικαιωμάτων, η δημοκρατία υποχωρεί στην παρελθούσα κατάσταση. Κάποιοι κρατικοί εκπρόσωποι θα ανακηρύξουν τον εαυτό τους σε γνήσιο εκφραστή της δικαιοσύνης και της νομιμότητας. Γρήγορα θα επικαλεστούν και τη θεία χάρη (ή το κληρονομικό χάρισμα) που τους καθιστά «άξιους».

ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ: συλλογική έκφραση της τάξης και απελευθέρωση του ατόμου

Κάνω ειδική μνεία στην κομμουνιστική αντίληψη γιατί παρ’ όλο που δεν υπάρχει κάποιο κομμουνιστικό καθεστώς να κριθεί η σχέση ατόμου – κοινωνίας, είναι μια ιδεολογία που προσπαθεί να οργανώσει την ανατροπή του υφιστάμενου καθεστώτος.

Έχει πέσει πολύ σπέκουλα από δεξιούς αναθεωρητές του κομμουνισμού σαν την Λιάνα Κανέλλη, πως η κομμουνιστική ιδεολογία περιέχει την αντίληψη της «ατομικής και επώνυμης, αντρίκειας, face to face, αντιπαράθεσης του αγωνιστή με το κράτος». Ο κομμουνισμός προσπαθεί απέναντι στο δίλημμα «ατομικά δικαιώματα ή καθόλου δικαιώματα» να δημιουργήσει ένα τρίτο πλαίσιο οργάνωσης, τη συλλογική έκφραση του ατόμου. Όταν τα πράματα πάνε καλά, τότε είναι πιο ορατή αυτή η συνθήκη. Όταν βασιλεύει η ηττοπάθεια, τότε ο ατομικισμός θεριεύει.

Αυτή η συλλογική αίσθηση των εργαζόμενων είναι και ακατανόητη και εν τέλει εχθρική για το κράτος. Έτσι μέσα σε ένα σύμβολο, σε μια σημαία, στα αρχικά ενός κόμματος εκατομμύρια άνθρωποι αναγνωρίζουν τον εαυτό τους, όμως τα αφεντικά και το κράτος τους μπορεί να βλέπουν τρομοκράτες.

Απέναντι στον ταξικό εχθρό το βαθμό της συνωμοτικής δράσης μπορούν να τον καθορίσουν μόνο τα μέλη της τάξης και όχι ο εχθρός. Αν θα έχουν κλειστά συνέδρια για το κοινό ή όχι, ανυπόγραφα άρθρα ή όχι, ψευδώνυμα, ανοιχτά οικονομικά δεδομένα, κατάλογο μελών που δημοσιεύεται στον ημερήσιο τύπο, φανερές ή κρυφές ψηφοφορίες.

Η ΚΟΥΚΟΥΛΑ, Η ΑΝΩΝΥΜΙΑ ΚΑΙ Η ΙΔΙΩΤΙΚΟΤΗΤΑ ΩΣ ΜΙΝΙΜΟΥΜ ΑΤΟΜΙΚΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ

Θεωρώ πως τα σύγχρονα κράτη με μπροστάρη το αμερικάνικό δημιούργημα της Μπουσικής περιόδου, ανακαλούν μονομερώς το αστικό Κοινωνικό Συμβόλαιο. Ο πολίτης, πλέον, είναι υποψήφιος τρομοκράτης, κλέφτης, παιδεραστής, πρεζέμπορας… «Δώσε μας το δικαίωμα να σε ψάχνουμε παντού και για πάντα για να σε προφυλάξουμε από τον εαυτό σου»… Αυτός είναι ο σύγχρονος κώδικας συμπεριφοράς του κράτους.

Η κοινωνία διχοτομείται.. Οι μισοί σύμφωνα με τα τελευταία γκάλοπ του Πρετεντέρη ζητούν περισσότερη αστυνομία, κατάργηση του άσυλου, απέλαση των μεταναστών… Για το Δίκαιο και το Καλό που έλεγε ο πρόεδρος Μπους, θα μπορούσαν να δεχτούν πολλά πράματα.

Υπάρχει και το άλλο 50% που ανθίσταται στις παλαβομάρες. Που προσπαθεί να προτάξει ένα πιο νηφάλιο λόγο. Έλα μου ντε που η οργανωτική αδυναμία τους, ο ασαφής λόγος τους και εν τέλει η ΑΝΗΜΠΟΡΙΑ τους  να προτάξουν ένα στοπ στον κατήφορο μετατρέπει όλο αυτό το 50% σε σιωπηλούς ακροατές των Καρατζαφερικών παραληρημάτων;

Ναι, θεωρώ θεμιτό κάποιοι συμπολίτες μας να θεωρούν το κράτος εχθρό τους και να παίρνουν μέτρα αυτοπροστασίας. Αυτό οφείλεται στην ολοένα και μεγαλύτερη αποξένωση τους από συλλογικές διαδικασίες. Ο συνδικαλισμός (όχι ο κρατικός) ωθείται στο περιθώριο. Το ίδιο και οι διαδηλώσεις, οι κινήσεις πολιτών. Μέχρι και οι καλοπληρωμένοι ακτιβιστές  της Greenpeace που δίνουν το τελεσίγραφο τους στους ένοχους ενήλικες, φαντάζουν στα όρια της τρομοκρατίας… «We won’t be cute» απειλεί(;)  το κουκουλοφόρο παιδί στο βίντεο.

«Μα έχουμε δημοκρατία… Τι φοβάται;» το μονότονα επαναλαμβανόμενο επιχείρημα…. Τόσο έξυπνο επιχείρημα.. Λες και θα βγει ποτέ υπουργός κυβέρνησης και θα πει «Μα δεν έχουμε δημοκρατία… Δικαίως φοβάται…» .

Advertisements

One Comment on “κουκούλα και φιλελευθερισμός”

  1. Ο/Η Greenpeace Video Video λέει:

    […] if (vbc) vbc.style.visibility = ‘hidden’; e.style.backgroundColor = ‘#fff’ }); }); today κουκούλα και φιλελευθερισμός trackback from post […«Γιατί κρύβεις το πρόσωπο σου;», «Τι […]


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s