θυμάμαι τη Γώγου…

gogou

Η μοναξιά,
δεν έχει το θλιμένο χρώμα στα μάτια
της συννεφένιας γκόμενας.
Δεν περιφέρεται νωχελικά κι αόριστα
κουνώντας τα γοφιά της στις αίθουσες συναυλιών
και στα παγωμένα μουσεία.
Δεν είναι κίτρινα κάδρα παλαιών «καλών» καιρών
και ναφθαλίνη στα μπαούλα της γιαγιάς
μενεξελιές κορδέλες και ψάθινα πλατύγυρα.
Δεν ανοίγει τα πόδια της με πνιχτά γελάκια
βοϊδίσο βλέμα κοφτούς αναστεναγμούς
κι ασορτί εσώρουχα.
Η μοναξιά.
Έχει το χρώμα των Πακιστανών η μοναξιά
και μετριέται πιάτο-πιάτο,
μαζί με τα κομμάτια τους,
στον πάτο του φωταγωγού.

Στέκεται υπομονετικά όρθια στην ουρά
Μπουρνάζι – Αγ. Βαρβάρα – Κοκκινιά
Τούμπα – Σταυρούπολη – Καλαμαριά
Κάτω από όλους τους καιρούς
με ιδρωμένο κεφάλι.
Εκσπερματώνει ουρλιάζοντας κατεβάζει μ΄αλυσίδες τα τζάμια
κάνει κατάληψη στα μέσα παραγωγής
βάζει μπουρλότο στην ιδιοχτησία
είναι επισκεπτήριο τις Κυριακές στις φυλακές,
ίδιο βήμα στο προαύλιο ποινικοί κι επαναστάτες,
πουλιέται κι αγοράζεται λεφτό λεφτό ανάσα ανάσα,
στα σκλαβοπάζαρα της γης – εδώ κοντά είναι η Κοτζιά-
ξυπνήστε πρωί.
Ξυπνήστε να τη δείτε.
Είναι πουτάνα στα παλιόσπιτα,
το γερμανικό νούμερο στους φαντάρους,
και τα τελευταία
ατελείωτα χιλιόμετρα ΕΘΝΙΚΗ ΟΔΟΣ – ΚΕΝΤΡΟΝ
στα γατζωμένα κρέατα από τη Βουλγαρία.
Κι όταν σφίγγει το αίμα της και δεν κρατάει άλλο,
που ξεπουλάν τη φάρα της,
χορεύει στα τραπέζια ξυπόλυτη ζεμπέκικο,
κρατώντας στα μπλαβιασμένα χέρια της,
ένα καλά ακονισμένο τσεκούρι.
Η μοναξιά
η μοναξιά μας λέω. Για τη δική μας λέω,
είναι τσεκούρι στα χέρια μας,
που πάνω από τα κεφάλια σας γυρίζει γυρίζει γυρίζει γυρίζει

Ποίημα της Κατερίνας Γώγου από το μακρινό (;) 1980…

Το ξαναδημοσίευσε σήμερα η Banshee… Τι ωραία που θα ήτανε να γινόντουσαν και τέτοια viral…

Advertisements

4 Σχόλια on “θυμάμαι τη Γώγου…”

  1. Ο/Η Maria λέει:

    ti krima my friend,ti krima!

  2. Ο/Η billy λέει:

    theiko ,apla theiko.
    kai poso mesa stis skepseis mas.
    euxaristoume Katerina…

  3. Ο/Η ΓΙΑΝΝΑ λέει:

    ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΥ ΣΗΜΕΡΑ ΜΙΑ ΜΟΝΑΧΙΚΗ ΜΕΡΑ ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΜΟΥ ΘΥΜΗΣΕΣ ΤΗΝ ΓΩΓΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ ΠΟΙΗΜΑ ΤΗΣ.ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΕΧΩ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΛΙΓΗ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΘΑ ΤΟ ΚΑΝΩ ΧΑΡΙΣ ΣΕ ΣΕΝΑ
    ΠΟΛΛΑ ΦΙΛΑΚΙΑ
    Η ΦΙΛΗ ΣΟΥ ΓΙΑΝΝΑ

  4. Ο/Η ΓΙΑΝΝΑ λέει:

    ΠΡΩΙΝΟ ΓΕΥΜΑ ΖΑΚ ΠΡΕΒΕΡ
    Έβαλε τον καφέ
    Στο φλιτζάνι
    Έβαλε το γαλα
    Στο φλιτζάνι με τον καφέ
    Έβαλε την ζάχατη
    Στο καφέ με το γάλα
    Με το κοθταλάκι
    Γύρισε
    Ήπιε τον καφέ με το γάλα
    και ξανάφησε το φλιτζάνι
    Χωρίς να μου μιλήσει
    Άναψε
    Ένα τσιγάρο
    Έκανε δαχτυλίδια
    Με τον καπνό
    Έβαλε τισ στάχτες
    Στο τασάκι
    Χωρίς να μου μιλήσει
    Χωρίς να με κοιτάξει
    Σηκώθηκε
    Έβαλε
    Το καπέλο εου στο κεφάλι του
    Έβαλε
    Το αδιαβροχό του
    Γιατί έβρεχε
    Κι έφυγε
    Μέσα στη βροχή
    Χωρίς μια κουβέντα
    Και εγώ πήρα
    Το κεφάλι μου μέσα στα χέρια μου
    Κι έκλαψα


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s