για το γυναικείο μπλόγκιν

Λατρεύω να γυρνάω σε άγνωστα blog… ακολουθώντας μια είδηση και ψάχνοντας τα όποια blogroll. Ιδιαίτερα προσέχω αυτά που είναι γραμμένα από γυναίκες. Όταν ανοίγω ένα γυναικείο blog, είναι σαν βρίσκομαι σε μια γυναικοπαρέα.

cat-in-the-sheets

συνεχίστε... απλά κάθομαι εδω γύρω..

Η γυναικοπαρέα με ένα άντρα ανάμεσα, έχει κάποια ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. «Ανοίγονται» θέματα συζήτησης, αλλά με λίγη προσοχή γιατί «δεν είμαστε και μόνες μας». Γι’ αυτό πάντα φτάνω λίγο καθυστερημένος όταν είναι να τις συναντήσω. Όχι πολύ για να τις στήσω, αλλά ίσα – ίσα για να ζεσταθεί η συζήτηση, να δω τα πονηρά γελάκια, τις ματιές για τις συζητήσεις που «δεν μπορούν να συνεχιστούν». Καμιά φορά είμαι τυχερός και συνεχίζουν τη συζήτηση με αυτό τον «προσεχτικό» τρόπο, τον υπαινικτικό, που ξεφεύγει καμιά χοντράδα.

Έτσι είναι και τα μπλογκ. Επειδή είναι ένας προσωπικός διάλογος με ένα συγκεκριμένο κοινό, μιλάς για τις αγωνίες σου, τα θέλω σου, τα γαμώτο σου… Τα περισσότερα μπλογκ έχουν ένα σαφή προσανατολισμό σε ένα προσωπικό περίγυρο, μια προσπάθεια επικοινωνίας, σαν να κουβεντιάζεις με την παρέα σου σε μια ταβέρνα, σε ένα καφέ… εκεί «εισβάλλω» εγώ…

Μπορώ και στήνω αυτί σε αυτούς τους δημόσιους διαλόγους, να χρησιμοποιώ δεκάδες ψευδώνυμα και τρυπώνω σε συζητήσεις. Ενίοτε συμμετέχω, δίνω σαν καλός συνακροατής τη δική μου οπτική… δικαιώνω την αναγκαιότητα αυτού του γεγονότος. Σαν να έχω προσκληθεί να κοιτάξω σε μια μισάνοιχτη γυναικεία τσάντα, μια σακούλα για ψώνια ή ένα βιβλίο… και το κάνω ευχάριστα.

Το γυναικείο μπλόγκιν είναι κομμάτι του γυναικείου λόγου, της γυναικείας γραφής. Τόσο διαφορετικός από τον ανδρικό, τόσο σαφής, τόσο συνεκτικός… Με ξεκουράζει να απομακρύνομαι από την απέραντη γενικούρα που κυριαρχεί στην αντρική γραφή. Πάντα για «μεγάλα θέματα» και ποτέ με προσωπικό τόνο. Σε ένα αντρικό άρθρο θα δεις πράματα που «μου αρέσουν» (αυτοκίνητα, μπάλα, κόμματα κλπ), θα δεις «βαριές» απόψεις, αλλά σχεδόν ποτέ δε δεις πως αυτά προσωποποιούνται. Τι κάνουν ΜΕΣΑ στον άντρα αυτά που του αρέσουν. Αντίθετα σε ένα γυναικείο άρθρο θα βρεις ΠΑΝΤΑ ένα προσωπικό τόνο, μια εσωτερίκευση ακόμα και του πιο συνηθισμένου γεγονότος.

Αυτή είναι η μεγάλη διαφορά στη συγγραφή. Γι’ αυτό και δύσκολα θα βρεις εκχυδαϊσμό ενός γεγονότος από μια γυναίκα, γιατί θα περιέχει ένα προσωπικό φίλτρο. Ακόμα και ένα πήδημα μιας βραδιάς, ο άντρας θα πει «πως τη γάμησα», ενώ μια γυναίκα «πως γαμήθηκα». Η δεύτερη εκδοχή έχει ενδιαφέρον… η πρώτη, μου είναι παντελώς αδιάφορη. Αλλά ακόμα ΚΑΙ στο πολιτικό μπλόγκιν (που παρεμπίπτοντος κυριαρχείται από cocky, «αποψάτους» άντρες) , τα γυναικεία άρθρα έχουν πιο ζωή. Δεν κουβεντιάζω για την όποια θέση εκφράζουν, αλλά για τον τρόπο που την υποστηρίζουν. Σπάνια θα βρεις μια γυναίκα να κάνει copy paste τη κομματική γραφή. Ακόμα και ένα debate μεταξύ της Μπακογιάννη, Δαμανάκη, Παπαρήγα και Δούρου, θα ήταν αφάνταστα πιο ενδιαφέρον από ένα αντίστοιχο Καραμανλή, Παπανδρέου, Χαλβατζή και Τσίπρα. Και ο λόγος είναι πως ενώ στους άντρες θα παρατηρούσαμε την αγωνία τους να βρουν το τέλειο επιχείρημα να υπερνικήσουν τον αντίπαλο, στις γυναίκες θα βλέπαμε τον τρόπο που υπερασπίζουν μια γραμμή που έχουν εσωτερικεύσει.

Αυτό που με ξετρελαίνει είναι η ικανότητα τους να ξεχωρίζουν τα όνειρα και τους στόχους από την 42-16262060καθημερινότητα. Δε λέω πως δεν τρώνε «αμάσητα» παραμύθια, αλλά αυτό το κάνουμε όλοι μας. Έχουν όμως τη δυνατότητα να εκτιμούν τα πιο «ασήμαντα» πράματα για την όποια χρησιμότητα έχουν, να έχουν τη δυνατότητα προσωπικής αξιολόγησης και το δικό τους «δεν ξέρω» είναι πραγματικό και χρήζει απάντησης. Το δικό μας, είναι αποτέλεσμα ραθυμίας, ωχαδερφισμού και αναβλητικότητας σε «κάποια καλύτερη στιγμή στο μέλλον».

Όταν ήτανε να πρωτοξεκινήσω το μπλογκ, πριν καταλήξω στον Gatoulea, σκεφτόμουνα διάφορα πρότζεκτ. Μια πολύ ενδιαφέρουσα ιδέα ήταν για ένα μπλογκ που ο αναγνώστης να μην μπορεί να αναγνωρίσει την καταγωγή, την ηλικία, τη σεξουαλική προτίμηση και το φύλο του/της συγγραφέα. Γρήγορα την εγκατέλειψα αυτή την ιδέα,  για όλους τους παραπάνω λόγους. Θεώρησα πως ήταν αδύνατον να έχεις έναν αμφίφυλο και ταυτόχρονα πανσεξουαλικό τρόπο γραφής. Το πιο κοντινό παράδειγμα που έχω βρει, ήταν ένα μπλογκ που είχα εντοπίσει την άνοιξη και ηλιθιωδώς δεν κράτησα τη διεύθυνση του.  Ήταν στα μαυροκόκκινα και είχε 3 συγγραφείς… δυο γυναίκες και έναν άντρα. Περιγράφανε πως πηδιόντουσαν, αλλά ήταν αδύνατον να αντιληφθείς αν το έγραφε γυναίκα ή gay… τόσο καλογραμμένο ήτανε.

Εγώ δεν σκέφτομαι να κάνω κάτι αντίστοιχο. Απλά από τα Χριστούγεννα και μετά έχω κάνει μια διακριτική πρόσκληση σε μια φίλη μου να χρησιμοποιεί το μπλογκ μου για να γράφει κάποια δικά της ποστ. Χωρίς προαπαιτούμενα κα παρεμβάσεις για το ύφος και τη θεματολογία. Μακάρι να το αποφασίσει !

Αφού δεν μπορώ να γράψω με διαφορετικούς τρόπους, ας «φιλοξενήσω» τουλάχιστον…

Advertisements

5 Σχόλια on “για το γυναικείο μπλόγκιν”

  1. Ο/Η bodyfull λέει:

    Γυναίκες…………..

  2. Ο/Η L’Enfant de la Haute Mer λέει:

    Έξοχο, όμορφο, σωστό, ποίημα !
    Θερμά συγχαρητήρια !

  3. Ο/Η Zagor λέει:

    Μεγαλώνεις όμορφα ,φιλαράκι παραμένοντας παιδί.
    Μου άρεσε πολύ το κείμενο σου.

  4. Ο/Η gatouleas λέει:

    bodyful… Ναι!… Αυτό! Enfant… ευχαριστώ (κοκκίνησα!) Maria… Έτσι κι αλλιώς θα το θεωρούσα κοπλιμέντο. Από `σένα… δυο φορές! Zagor… να σε καλά. Πολύ όμορφο αυτό που είπες. Θα το κρατήσω καλά φυλαγμένο..


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s