ένα διήγημα κι ένα ημερολόγιο: μια άλλη οπτική για τη διαμάχη ΚΚΕ – ΣΥΝ

copΉξερα πως οι τάσεις της αριστεράς διαφοροποιούνται σε θέσεις για το κράτος, το σοσιαλισμό, τον ιμπεριαλισμό, τον πόλεμο, την επανάσταση και τις μεταρρυθμίσεις. Μπορεί επίσης να πλακώνεται και για ζητήματα τακτικής… συνδικάτα, ΠΑΣΟΚ , καταλήψεις ή απεργίες.  Στην Ελλάδα του 2009 όμως, η αριστερά σφάζεται για ένα διήγημα κι ένα ημερολόγιο. «Με μας ή με τους άλλους;», αλαλάζει κάθε πιστός της μιας ή της άλλης άποψης. Όχι! Το ΚΚΕ με το ΣΥΝ δεν έχουν πολιτικές διαφορές. Δεν υπάρχουν διαφορετικές προτάσεις και προσεγγίσεις. Μόνο άναρθρες κραυγές και κομματικές στοιχίσεις.

Πριν καμιά βδομάδα ήθελα να κάνω ένα σχόλιο για το περίφημο, πλέον, διήγημα του Ριζοσπάστη. Μέχρι τότε η απίστευτη αρλουμπολογία ήταν μόνο σε επίπεδο φόρουμ και προσωπικών συζητήσεων… και κυρίως από μέλη και στελέχη του αριστερισμού. Επιφανή στελέχη της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς  (μέσα κι έξω από το ΣΥ.ΡΙΖ.Α.) επιδίδονταν σε κραυγές του στυλ «εμετός από το Ριζοσπάστη». Θεωρούσα τα εκπάγλου ωραιότητας επιχειρήματα για την κατατρόπωση του ΚΚΕ, τουλάχιστον αφελή και απόρροια ιδεοληπτικών αντιλήψεων. Πίστευα πως οι ψευδείς και φαιδρές τοποθετήσεις τους («το ΚΚΕ θέλει την αθώωση του μπάτσου» ή «οι μπάτσοι είναι αστικής κοινωνικής καταγωγής με τεράστια εισοδήματα μέσα από το εμπόριο ναρκωτικών»)  ήταν απόρροια πολιτικής σύγχυσης και της Εξαρχειοκεντρικής αντι-μπατσικής πολιτικής τους παρέμβασης.

Μετά τις τοποθετήσεις και της Αυγής το περασμένο Σ/Κ το πράμα άλλαξε. Μέχρι τότε πίστευα πως το πέσιμο στο ΚΚΕ ήταν αποτέλεσμα ενός αριστερίστικου μαξιμαλισμού. Πλέον είναι οριστικό… ο ΣΥΝ κατρακυλάει στην αδιέξοδη πολιτική της «μάχης γραμμών» απέναντι στην υπόλοιπη αριστερά, που το κοπυράιτ κατέχει το ΚΚΕ. Μέσα σε αυτή τη μάχη καταφεύγει σε ψεύδη και γελοιότητες.

ΚΚΕ-ΣΥΝ: Ίδια αντίληψη για την αστυνομία και την εξέγερση του Δεκέμβρη

Όπως το ΚΚΕ έχει χτίσει ένα μιντιακό προφίλ ντούρου εργατικού κόμματος, έτσι και ο ΣΥΝ εμφανίζεται να είναι πιο «αντι-μπατσικός» και πιο «φιλο-μπαχαλικός». Γιατί συμβαίνει αυτό;

 

clowncop1991

"καλός" μπάτσος

 

Κατ’ αρχήν και τα δύο κόμματα πιστεύουν πως οι μπάτσοι είναι κομμάτι της εργατικής τάξης. Ο ΣΥΝ, μάλιστα, είχε ψηφίσει μαζί με ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ στο συνέδριο της ΑΔΕΔΥ το 2001, ώστε τα σώματα ασφαλείας να ανήκουν στο δυναμικό της. Αλλά και τα δύο κόμματα θεωρούν πως η αστυνομία πρέπει να υπάρχει, απλά με άλλη πολιτική. Χυδαία ταυτίζουν την εργατική πολιτοφυλακή της Ρωσίας του 1917 με την αστυνομία. Όπως το «ξήλωμα του αστικού κράτους» έχει μεταλλαχθεί σε κατάληψη του αστικού κράτους έτσι και η «διάλυση της αστυνομίας» έχει μεταλλαχθεί σε αναμόρφωση της.

Όσο για τα «Δεκεμβριανά» του 2008 απέναντι στα αυθόρμητα ντου των μαθητών στα αστυνομικά τμήματα πρότειναν να συνεχιστεί ο αγώνας «με άλλες μεθόδους». Φυσικά και δεν είμαι παλαβός και φυσικά υποστηρίζω πως τα ντου είναι αδιέξοδα. Η διαφορά, όμως, μιας πρότασης που χρησιμοποιεί την ένταση του Δεκέμβρη για να πάει παρακάτω με το ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ, είναι η συνειδητή εμπλοκή σου να οργανώσεις το παρακάτω.

Έτσι εδώ κι ένα μήνα παρακολουθώ τις φιλότιμες προσπάθειες του αναρχικού χώρου να δώσει μια διέξοδο μέσα από τις καταλήψεις στη ΓΣΕΕ, στον ΗΣΑΠ, τώρα στην ΕΣΗΕΑ και αλλού, αλλά δεν βλέπω ούτε μια πρόταση από μεριάς ΚΚΕ ή ΣΥΝ. Γιατί δεν προτείνουν καταλήψεις στα σχολεία; Απεργία στην ΟΛΜΕ; Στην ΠΟΣΔΕΠ; Τι ακριβώς εννοείτε με το να μεταφερθεί ο αγώνας στα σχολεία; Να πάμε πίσω στα μαθήματα; Έτσι τα στελέχη του ΚΚΕ αναλώθηκαν να γίνονταν διαδηλώσεις «αλλού», ενώ του ΣΥΝ να δημιουργούν αλυσίδες ασφάλειας ανάμεσα στους μπάτσους και στους διαδηλωτές.

Η μοναδική διαφορά ανάμεσα στο ΚΚΕ και στο ΣΥΝ ήταν στην αντιμετώπιση των πιτσιρικάδων «μπάχαλων», και αυτή οφειλόταν πως το ΚΚΕ έχει οργανωμένους μαθητές ενώ ο ΣΥΝ όχι. Έτσι το ΚΚΕ ήταν υποχρεωμένο να προσπαθήσει να οργανώσει με μαθητές συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις που να ΜΗΝ την πέφτουνε σε μπάτσους. Ενώ ο ΣΥΝ εφάρμοζε μια πατερναλιστική ταχτική με σκοπό να τσιμπολογήσει συμπάθειες και μέλη. Αν ο ΣΥΝ είχε μαθητικό πιστεύετε πως θα σχεδίαζε το ντου στην ασφάλεια Πειραιά λχ ή θα προσπαθούσε να κάνει ΑΚΡΙΒΩΣ τα ίδια με το ΚΚΕ, δηλαδή ειρηνικές διαδηλώσεις; Παρακολουθώντας το πώς εννοεί ο ΣΥΝ κλιμάκωση του αγώνα μέσα από τις ανύπαρκτες προτάσεις του σε ΓΣΕΕ, ΟΛΜΕ και ΠΟΣΔΕΠ, αμφιβάλλουμε με το τι θα έκανε στους μαθητές;

Αυτό που διαδραματίζεται το τελευταίο διάστημα είναι μια μάχη εντυπώσεων προς το καθεστώς για το ποια δύναμη είναι που μπορεί να γυρίσει με ομαλό τρόπο τους μαθητές στα θρανία. Με το ΣΑΣΑ του ΚΚΕ ή με το «ακούστε τη νεολαία» του Αλαβάνου;

Το ημερολόγιο της Αυγής

Αν και είναι μεταγενέστερο του διηγήματος, ξεκινάω από αυτό για να σκιτσάρω δυο διαπιστώσεις. Το ΚΚΕ θεωρεί πως υπάρχει μόνο μία αριστερή, ταξική γραμμή. Οποιαδήποτε άλλη αν δεν είναι αστική ή δεξιά, είναι ή μικροαστική ή προβοκατόρική.  Έτσι είναι αναγκασμένο όποια αυθόρμητη εκδήλωση να αδυνατεί να την επεξεργαστεί και άρα είναι προβοκατόρικη είτε συνειδητά (χαφιέδες) είτε αντικειμενικά (εξ αποτελέσματος).

Το ημερολόγιο της Αυγής (που παρεμπιπτόντως δεν το έχω δει) λέγεται πως έχει φωτογραφίες φιγούρων να πετάνε πέτρες ή κάτι αντίστοιχο.  To KKE μέσα από τις επιθέσεις του στο ΣΥΝ για τους κουκουλοφόρους από τη μία προσπαθεί να τσιμεντάρει τα μέλη του και από την άλλη να τεντώσει τη σχέση «εξαρχειοεξεγερσιακών» με τους «κυριλέδες» του ΣΥΝ ελπίζοντας (όχι αβάσιμα) πως το συνεχές μπρος-πίσω από την «εξέγερση» στο «δημοκρατικό διάλογο» και γκάφες και ρεζιλίκια θα φέρει.

Έτσι ο ΣΥΝ απαντά πως η Αυγή είναι ανεξάρτητη εφημερίδα κι όχι όργανο του ΣΥΝ (φαντάζομαι ο Τσίπρας πήγαινε στις συνελεύσεις της Αυγής ως προσωπικός μεγαλομέτοχος, έτσι;) , ενώ το ημερολόγιο δεν είναι πολιτικό ντοκουμέντο αλλά πρέπει να ειδωθεί με καλλιτεχνική και δημοσιογραφική οπτική… (Δε σχολιάζω άλλο, που λέει κι ο σ. Χελάκης…)

Το διήγημα του Ριζοσπάστη

Εδώ θα σταθώ περισσότερο γιατί υπάρχουν πολύ πιο σύνθετα ερωτήματα και προβληματισμοί. Κυρίως υπάρχουν δυο ειδών προβλήματα… είτε εμπαθούς κριτικής είτε λάθος ανάγνωσης του κειμένου.

Προσωπικά το θεωρώ ένα ενδιαφέρον κείμενο που με εμπλουτίζει με δυο-τρία στοιχεία για τη σιχαμερή φυσιογνωμία ενός μπάτσου. Είναι ένα κείμενο ηθογραφικό όπως τα νεοελληνικά στη δεκαετία του ’70. Περιγράφει με ένα κάπως επίπεδο τρόπο τη μετάλλαξη ενός λούμπεν σε χαφιέ των αστών. Ο «ήρωας» αφομοιώνει στερεοτυπικές μαλακίες για να «δικαιώσει» τα εγκλήματα του. Η σεναριακή δομή είναι επιπέδου «Ανατομία ενός εγκλήματος» αντιστρέφοντας, όμως, το ρόλο του καλού με τον κακό.  Ο «δολοφόνος με τα διαταραγμένα παιδικά χρόνια» είναι, πλέον, ο μπάτσος. Απλά πράματα που θα άξιζαν κάποιες παραπάνω αράδες. Εδώ ξεκινά η παράνοια… Το διήγημα «παραδίδεται στην πυρά» με δύο βασικές κατηγορίες: α) Ο ΣΤΟΧΟΣ του Ριζοσπάστη είναι να αθωώσει το δολοφόνο, και β) άσχετα με τις προθέσεις της εφημερίδας ή και του συγγραφέα, το καθ’ εαυτό κείμενο εξυμνεί και αθωώνει το μπάτσο.

Για να τα δούμε ένα ένα…

Α) Το ΚΚΕ θέλει να αθωώσει το δολοφόνο! Αυτή η αρλούμπα υποστηρίζεται κυρίως από την Αυγή γιατί πολύ απλά είναι το μοναδικό πράγμα που μπορεί να κατασκευάσει ο ΣΥΝ για να ομογενοποιήσει τα μέλη του απέναντι στο ΚΚΕ. Οι απόψεις του ΚΚΕ για την αστυνομία και τους κουκουλοφόρους είναι ευρύτατα διαδεδομένες στο ΣΥΝ, όπως επιχειρηματολόγησα πιο πάνω. Έτσι πρέπει να βρεθεί ένα casus belli για να στηρίξει τον τριμέτωπο αγώνα. Και φυσικά επειδή δεν μπορεί να βρει ένα κείμενο, χρησιμοποιεί ένα διήγημα για το οποίο αρνείται την καλλιτεχνική φύση του (όπως επικαλέστηκε για το ημερολόγιο) και το θεωρεί «γραμμιτζίδικο» .

 

"κακός" μπάτσος

"κακός" μπάτσος

 

Η εξωκοινοβουλευτική αριστερά το εξέλαβε ως προσπάθεια να προσδώσει λαϊκό χαρακτήρα στο δολοφόνο και να υποστηρίξει την αστυνομία ως κομμάτι του κοινωνικού ιστού. Αυτή η κριτική έχει μια βάση, όμως ο ΣΥΝ έχει πανομοιότυπη αντίληψη με το ΚΚΕ (και συνδικαλιστική παράταξη στους μπάτσους) , οπότε αυτή η κριτική είναι άχρηστη.

Έτσι κατασκευάζεται μια υποτιθέμενη θέση του ΚΚΕ για να δημιουργηθεί τεχνητή ένταση. Αυτός ο δρόμος είναι, κατά την προσωπική μου εκτίμηση αδιέξοδος, γιατί ενώ το ΚΚΕ έχει μια στοιχειώδη πολιτικοϊδεολογική συνεκτικότητα, ο ΣΥΝ (και πολύ περισσότερο ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α.) είναι ζήτημα αν μπορούν να έχουν ένα κοινό σημείο που να τους δημιουργεί «δύο κόσμους»… του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. από τη μία και της ΝΔ-ΛΑΟΣ-ΚΚΕ. Οι μοναδικοί που μπορώ να διαισθανθώ είναι τόσο ευτελείς, που αρνούμαι καν να τους καταγράψω έστω σαν προβληματισμό.

Όμως ακόμα και μια τέτοια πρόθεση να είχε το ΚΚΕ (που επαναλαμβάνω δεν προκύπτει από πουθενά), τα καλλιτεχνικά έργα κρίνονται ΜΟΝΟ εκ του αποτελέσματος… ούτε καν η πρόθεση του καλλιτέχνη δεν έχει σημασία.

Θα παραθέσω τέσσερα διαφορετικά παραδείγματα χονδροειδέστατης και ξεκάθαρης πρόθεσης που επ’ ουδενί αλλοίωσαν το αποτέλεσμα. Το ότι χρησιμοποιώ εγνωσμένης αξίας έργα, δε σημαίνει πως τα εξισώνω με ηθογραφήματα κυριακάτικής στήλης.

Όμως ο Χατζηδάκης γράφοντας «Τα παιδιά κάτω στον κάμπο» ήθελε να κατακεραυνώσει τις σφαγές των κομμουνιστών στον εμφύλιο. Ο μεγάλος ρόκερ Σιδηρόπουλος ένα χρόνο μετά τη δολοφονία Καλτέζα έδινε συναυλίες στα φεστιβάλ της κυβερνητικής νεολαίας ΠΑΣΟΚ και έτρωγε τα γιαούρτια του.  Ο Σαββόπουλος τραγουδούσε τα «Παιδιά από το Λαύριο» στα φεστιβάλ της ΝΔ το 1989. Ο Μπρεχτ ήταν ο εθνικός συγγραφέας της σταλινικής Ανατολικής Γερμανίας. Όσοι και όσο ξευτίλες κι αν ήταν(;) οι δημιουργοί με τις προθέσεις τους, το έργο παρέμενε αναλλοίωτο. Να υπενθυμίσω πως το ίδιο διάστημα το ΚΚΕ έβγαλε μια αφίσα με ρητό από τον Τσε, με προφανή σχέδιο να στοχοποιήσει τους κουκουλοφόρους . Δεν νομίζω κανένας να διανοήθηκε να γράψει «εμετός από τον Τσε»…

Β)  Μήπως το κείμενο έστω και παρά τη θέληση της εφημερίδας και του συγγραφέα, ουσιαστικά στηρίζει το δολοφόνο μπάτσο; Για να δούμε τα επιχειρήματα…

1.       Γιατί κεντράρει στον μπάτσο; Τι μας νοιάζει η ψυχοσύνθεση του εχθρού, εν ώρα αγώνα, μάλιστα; Αυτή είναι μια ευρέως διαδεδομένη άποψη στην αριστερά. Δεν θα επιχειρηματολογήσω γιατί είναι εντελώς υποκειμενική. Απλά, αριστουργήματα δε θα υπήρχαν με αυτή την άποψη. Να υπενθυμίσω τις ταινίες του Μπονουέλ, το «Αποκάλυψη τώρα», αλλά και την τελευταία ταινία «Το Κύμα» όπου παρακολουθούμε τη μετάλλαξη καθημερινών νεολαίων σε φασίστες. Αν για κάποιους είναι αποπροσανατολιστικές, λυπάμαι αλλά θα διαφωνήσω

2.       Γιατί τον δείχνει λαϊκής καταγωγής με «πλύστρα μάνα»; Δεν τον κάνει συμπαθή; Θα μπορούσα να προβοκάρω και να αναρωτηθώ… «πώς να τον δείξει δηλαδή; Γιο μεγαλοβιομήχανου , με γλοιώδη φάτσα και χαρακτηριστικά που (παρ’ όλο που είναι πάμπλουτος) πάει στην αστυνομία για να ικανοποιήσει τις διεστραμμένες ορέξεις του βασανίζοντας και δολοφονώντας ανήλικα παιδιά βιοπαλαιστών από τη Κοκκινιά;» Ενδιαφέρον σενάριο για B-movie splatter ταινία, αλλά νομίζω ο συγγραφέας ήθελε να αναδείξει πως ένας λούμπεν μαλάκας οικογενειάρχης, μέσα από συνεχείς εκπτώσεις ηθικών αξιών φτάνει να σκοτώνει κάποιον «χωρίς να έχει πιει, χωρίς να το μετανιώσει».

Η απάντηση βρίσκεται στη φράση «εγώ, ο γιος της πλύστρας θέλησα να ζήσω έξω στην κοινωνία και με στολή εξουσίας». Εδώ μετατρέπεται σε δοσίλογο, σε προδότη της τάξης του. Αντί να πάει να κάνει μεροκάματο του τρόμου όπως όλοι οι γείτονες του, αποφασίζει να φορέσει τη στολή, να πάρει ένα κουμπούρι και να το παίξει ο δερβέναγας της γειτονιάς. Αυτές οι φυσιογνωμίες είναι οι πιο απεχθείς στη λαϊκή κουλτούρα και ο συμβολισμός του στο διήγημα είναι καταφανής. Αν δείτε λ.χ. τη διαδικασία μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο σε όλες τις χώρες υπήρξαν μίνι πογκρόμ στους χαφιέδες της γειτονιάς. Γιατί το αφεντικό το αντιπαλεύεις αλλά  το χαφιέ του αφεντικού, αυτό το καθίκι που ζει χαφιεδίζοντας σε, θέλεις  να το ξεσκίσεις. Απλά για να συνεχιστεί η ομαλή μετάβαση μετά την κατοχή δημιουργήθηκε ο μύθος του «Αρτέμη Μάτσα», πως δηλαδή οι χαφιέδες ήταν ελάχιστοι και προσωπικά διεστραμμένοι.

                                                                                                                                               Η επίκληση των παιδιών είναι ένα επιχείρημα που απευθύνεται στους μικροαστούς. Οι καλοζωισμένοι μικρομεσαίοι θλίβονται από τα φτωχά παιδιά και είναι συμπονετικά προς αυτούς που εκλιπαρούν τη συγχώρεση προς χάριν των παιδιών τους.  Αυτή η επίκληση είναι παντελώς άχρηστη στους εργαζόμενους. Όντας είσαι στην ίδια κοινωνική και οικονομική θέση είσαι αμείλικτος στο χαφιέ που τάχα μου «λύγισε» και η πιο συνηθισμένη απάντηση που τρώνε οι χαφιέδες είναι «δηλαδή τα δικά μας είναι μούλικα που πείνασαν;»                                                                                      Δυστυχώς η αριστερά είναι τόσο απομακρυσμένη από τις λαϊκές συνοικίες και τόσο μικροαστικοποιημένη, που δημιουργεί ιδεολογήματα για το πώς ένα λαϊκό παιδί μπορεί να ξεπέσει και να γίνει σεκιουριτάς, δημ. Αστυνομικός, μπάτσος ή εθελοντής στο Αφγανιστάν. Αυτά τα λουμπεναριά είναι δίπλα μας και μπορεί να κάνουν πογκρόμ στους Πακιστανούς στο Ρέντη ή να πλακώνουν τη γυναίκα τους στο ξύλο γιατί έχασαν στο Στοίχημα.

3.       Το κείμενο επιχειρηματολογεί υπέρ της οπλοφορίας των μπάτσων. Συγγνώμη αλλά η φράση «Ξέρεις πως είναι να έχεις σιδερικό στη θήκη και να σε βλαστημάνε και να σου ρίχνουν μπουκάλια» θεωρώ πως δημιουργεί επιχειρήματα πως την αντίθετη κατεύθυνση. Άνθρωποι διαταραγμένοι και παράνομοι κατέχουν σε καθημερινή βάση οπλισμό; Που για ένα (ή πολλά μπινελίκια) σκέφτονται το κουμπούρι; Όχι, φίλε ξέρουμε… Βλέπουμε τους σκυλάδες που αν είχαν ένα όπλο θα πυροβολιόντουσαν στα φανάρια για μια προσπέραση. Γι’ αυτό δεν πρέπει να έχετε όπλο…

4.       Το κείμενο αναπαράγει την επιχειρηματολογία για τα παιδιά ΒΠ και τους πράκτορες στα Εξάρχεια. Προφανώς!!  Γιατί είναι μπάτσος και είναι τίγκα  στις στερεοτυπικές αντιλήψεις. Κι όπως κάθε παιγμένος ψυχανώμαλος αραδιάζει αντιφατικές παπαριές… Στα Εξάρχεια βρίσκονται χαφιέδες, αλλά ο νεκρός (όπως και όλοι οι προηγούμενοι) είναι απλά φουκαριάρικα παιδιά, που όμως τον βρίζουνε πατόκορφα. Τελικά για τον μπάτσο, ο Αλέξης είναι ένα μίγμα χαφιέ, αστού κωλόπαιδου και αθώου πιτσιρικιού. Ο δολοφόνος ψάχνει να δικαιολογήσει την πράξη του και αποτυγχάνει παταγωδώς.

5.       Το κείμενο εξυμνεί το ΚΚΕ και τη Κανέλλη. Γιατί κι εδώ το διαβάζω ανάποδα; Είναι άραγε πολύ τιμητικό για το ΚΚΕ και την Κανέλλη να λέει ο δολοφόνος του Αλέξη «μόνο η καριόλα η Λιάνα σα να μου φάνηκε να πλησίασε το θέμα». Προσωπικά θεωρώ πως είναι μια απόδειξη πως οι ελεγκτές των κειμένων του «Ρ» δεν είναι τόσο τσακάλια. Εγώ θα τη χρησιμοποιούσα σε βάρος της Κανέλλη αυτή την ατάκα.

6.       Μέσα από την ψυχολογική προσέγγιση, ο μπάτσος εξανθρωπίζεται και άρα γίνεται συμπαθής. Πρέπει να πάμε στο μεσοπόλεμο για αν βρούμε λογοτεχνικές φιγούρες αμιγώς και εκ γενετής κακές. Τα τελευταία 60 χρόνια ακόμα και οι χειρότεροι εγκληματίες είχαν «ανθρώπινο» μπαγκράουντ, χωρίς αυτό να αθωώνει τις πράξεις τους. Αν δούμε μια βαθειά συντηρητική ταινία της πρώιμης Μπουσικής περιόδου «Η Σιωπή Των Αμνών», θα δούμε την εξαιρετικά καλοδουλεμένη ανάλυση των εγκληματιών. Ο serial killer είναι φτωχός ομοφυλόφιλος και διεστραμμένος που απαγάγει πλούσιες κακομαθημένες πιτσιρίκες και τις γδέρνει. Παρ’ όλη τη σαφή οικονομικοκοινωνική οριοθέτηση, παρ’ όλο που συμπονέσαμε(;) τον καταπιεσμένο ομοφυλόφιλο ειδικά στη σκηνή που η κοπέλα τον εκβιάζει με το σκύλο και εκείνος κραυγάζει «τι ξέρεις εσύ από πόνο», αλλά όλοι περιμέναμε την αστυνόμο να δώσει τη λύτρωση. Η ψυχρή λογική της αστυνομίας έλυσε το γόρδιο δεσμό και έφερε την κοινωνική ισορροπία. Η ψυχολογική αιτιολόγηση ενός εγκληματία, πολλές φορές λειτουργεί απομυθοποιητικά για να μπορείς να τον καταδικάσεις χωρίς ενοχές.

Συμπέρασμα

Το κείμενο καθ’ εαυτό δημιουργεί ακόμα μεγαλύτερη αηδία για τον μπάτσο. Δεν έχω βρει ούτε ένα που μέσα από

 

απλά μπάτσος... αν είναι φτωχός και εργατικής οικογ�νειας, δικαιώνεται η πράξη του;

απλά μπάτσος... αν είναι φτωχός και εργατικής οικογένειας, δικαιώνεται η πράξη του;

 

αυτό το διήγημα να έχει υποστηρίξει τον μπάτσο. Αντίθετα δεκάδες τον έχουν σιχαθεί περισσότερο. Αυτός δεν πρέπει να είναι ο στόχος του; Ακόμα και αυτό το ασφυκτικό πλέγμα κοινωνικών συνθηκών και προσωπικών επιλογών που γεννά τραμπούκους, δεν είναι ένα χρήσιμο στοιχείο; Αν υπάρχει έστω και ένας πιτσιρικάς που έφυγε από την παραμύθα του μεμονωμένου συμβάντος και οδηγήθηκε στην αναγνώριση του συστήματος, ακόμα καλύτερα.

Αντί για επίλογο

Τώρα, γιατί η αριστερά αντί να ρίχνει εργατοώρες για την ανασύνταξη του κινήματος  αναλώνεται σε συντροφικά μαχαιρώματα μόνο οι εκλογολόγοι και οι γκαλοπίστες μπορούν να το απαντήσουν. Και όλοι μαζί να δίνουν εγγυήσεις στους Πρεντετοροβορίδιδες πως «ουδεμία σχέση έχουμε με βία και σπασίματα». Και φυσικά θα αρχίσει το ξεψάχνισμα της εφημερίδας του καθενός για να βρεθούν νέες αποδείξεις του ξεπουλήματος του αντίπαλου.

Υ.Γ. Ανέφερα στο κείμενο, μόνο ΣΥΝ γιατί πλέον σε αυτή την ιστορία το μαρς το έχει πάρει ο ΣΥΝ και οι υπόλοιποι αδυνατούν να χαράξουν ξεχωριστή στρατηγική. Καλά κουράγια σύντροφοι…

Advertisements

8 Σχόλια on “ένα διήγημα κι ένα ημερολόγιο: μια άλλη οπτική για τη διαμάχη ΚΚΕ – ΣΥΝ”

  1. Ο/Η Αρης Χιωτης λέει:

    Διάβασες πολύ προσεχτικά το αριστούργημα του Ριζοσπάστη αλλά δεν είδες το ημερολόγιο της Αυγής.
    Σιχάθηκες ποιο πολύ τον μπάτσο διαβάζοντας το, ενώ τα κνιτάκια στη συζήτηση που κάνουμε τον δικαιολογούν .
    Βρήκες τόσα για να εκθειάσεις το διήγημα και το ΚΚΕ ενώ έθαψες κανονικά τον ΣΥΡΙΖΑ και τον ΣΥΝ.
    Διαβάζοντας το δικό σου…….. διήγημα φίλε καταλαβαίνω ότι έχει κάποια σχέση με την πρόσφατη στάση σου στον ΣΥΡΙΖΑ
    Δεν σε γνωρίζω αλλά διαβάζω το blog σου.
    Συντροφικά Αρης Χιώτης

  2. Ο/Η gatouleas λέει:

    Προσπαθώ να διαβάζω προσεχτικά τις εφημερίδες στο ίντερνετ, μην έχοντας πρόσβαση σε κανένα ένθετο. Το διήγημα το είχα προσπεράσει και επανήλθα μετά τις κραυγές.
    Το ποστ μου έχει δύο θέματα. Το ένα είναι η προσωπική μου ανάγνωση (το «δικό μου διήγημα») ενός κειμένου. Επιμένω πως, από να τον καταγγείλω ως φασίστα, η προσωπική μου προσέγγιση δίνει περισσότερα εργαλεία γόνιμης συζήτησης με κάποιον συνάδελφο, σύντροφο (Κνίτη ή μη) που απαλλάσσει των προσωπικών ευθυνών το δολοφόνο μπάτσο. Πάντα, όμως, αντιλαμβανόμουνα ως τριτεύουσας σημασίας ένα διήγημα.
    Η ανάδειξή του ως «σημείο που χωρίζει το ΣΥΝ από το ΛΑΟΣ-ΝΔ-ΚΚΕ» είναι που γεννά την ανάγκη μου για το δεύτερο θέμα.
    Έχει ενδιαφέρον πως οι απόψεις μου για το κατρακύλισμα του ΣΥΝ στη λογική ΚΚΕ και πως έχουν ταυτόσημες θέσεις για την αστυνομία, ερμηνεύεται ως εκθειασμός του ΚΚΕ και θάψιμο του ΣΥΝ.
    Σε ευχαριστώ σύντροφε Άρη για τη συνεισφορά σου και εφ` όσον παρακολουθείς το μπλογκ θα έχεις παρατηρήσει μηδαμινές κομματικές αναφορές πριν το Δεκέμβρη. Ακόμα και κατά το Δεκέμβρη η όποια κριτική μου στα κόμματα της Αριστεράς (στο ΚΚΕ για τους κουκουλοφόρους, στο ΣΥΝ για τις παλινδρομίες του), προσπαθήθηκε να είναι ήπια και να προβάλλω θετικές ενέργειες που προάγουν το κίνημα και την ταξική ενότητα. Αυτή είναι και η ζωτική μου προσωπική θέση. Απλά αδυνατώ να παρακολουθήσω ένα κατήφορο που συναγωνιστές θα βρίζουν ο ένας τον άλλο για συνεργάτη του «ΠΑΣΟΚ» από τη μία και του «ΛΑΟΣ» από την άλλη.

  3. Ο/Η ΑΡΗΣ ΧΙΩΤΗΣ λέει:

    O αγώνας σύντροφε γεννάει μετερίζια εμείς σίγουρα κάπου θα βρεθούμε, στην ίδια την πλευρά.
    Ελπίζω στην άλλη πλευρά να μην έχουμε το ΚΚΕ

  4. Ο/Η katilinas λέει:

    Εντελώς άστοχο το κείμενο σου.

    Μερικές παρατηρήσεις :

    α)Ένταξει έχουμε διαβάσει πολλά αυτό το καιρό, αλλά λογοτεχνική ανάλυση της μαλακίας του Ριζοσπάστη θα έλεγα ότι πάει πολύ, στο όνομα μάλιστα της «μιας άλλης οπτικής».

    β)Η αριστερά (όρος λάστιχο ούτως ή άλλως) δεν πλακώνεται για ένα διήγημα απλώς όπως παραθέτεις στην αρχή. Το ζήτημα είναι πολιτικό και αφορά τη στάση της αριστεράς έναντι του κράτους , πόσο μάλλον μιας αριστεράς που αυτοαποκαλείται μαρξιστική και κομμουνιστική.

    γ)Εντελώς άσχετες οι συγκρίσεις του διηγήματος με τον Χατζηδάκη τον Σαββόπουλο και το Σιδηρόπουλο. Σύντροφε Γατουλέα να σε προσγείωσω λίγο στην πραγματικότητα : ΕΧΟΥΜΕ ΕΝΑ ΝΕΚΡΟ, Η ΔΙΚΗ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΓΙΝΕΙ ΚΑΙ ΑΚΟΥΜΕ ΜΕΤΑΞΥ ΑΛΛΩΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΥΝΗΓΟΡΟ ΤΟΥ ΓΙΑ ΑΠΟΚΛΙΝΟΥΣΕΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΕΣ ΚΑΙ ΠΑΡΕΞΗΓΗΣΕΙΣ . ΜΗΠΩΣ ΤΟ ΕΧΕΙΣ ΞΕΧΑΣΕΙ ;

    δ)Τελικά βρήκαμε τι έλειπε σε αυτό το κίνημα, η καλλιτεχνική ευαισθησία προς τον Κορκονέα !!! Όχι το η παραδειγματική τιμωρία του δολοφόνου για να μην υπάρξουν άλλοι Κορκονέες αλλά η ψυχογραφία του !!! Να πω ότι μου θυμίζει την υπερασπιστική γραμμή του Κούγια ; Να πω ότι ενδέχεται ο συνήγορος να χρησιμοποίησει παρεμφερή επιχειρηματολογία ; Εκτός αν δεν σε ενδιαφέρει το αίτημα της παραδειγματικής τιμωρίας και σε ενδιαφέρει μια καλλιτεχνική απόδοση του γεγονότος.

    ε) Αφήνω ασχολίαστο την συγκριση του διηγήματος με το Αποκάλυψη Τώρα και τα άλλα που αναφέρεις. ΕΛΕΟΣ !!! Μια νεα συγγραφική ιδιοφυία γεννιέται στο Ριζοσπάστη με ήρωα ένα δολοφόνο ενός 15χρονουν. Σύντροφε Γατουλέα, έχεις μπερδέψει το Χόλιγουντ με την πραγματική ζωή, ο πλανήτης γη σε καλεί. Το Σιωπή των Αμνών μου αρέσει. Ξέχασες την Αγκάθα Κρίστι !!!

    στ)Για τον Τσε που αναφέρεις , μάλλον δεν διάβασες αυτό (αν ξέρεις κάτι ευχαρίστως να μας το πεις : http://allotriosi.wordpress.com/2008/12/25/guevarampogiopoylos/

    ζ)Πέρα από τη λογοτεχνική ανάλυση, θα μπορούσες μέσα σε 2 γραμμές να κάνεις τον απλό συλλογισμό. Ότι το διήγημα στο Ριζοσπάστη δεν έρχεται ως αναίρεση της στάσης του ΚΚΕ προς την αστυνομία και τα γεγονότα μετά τη δολοφονία αλλά ως επιστέγασμα. Τόσο απλά. Και αν είναι τόσο λογοτεχνικό αριστούργημα που χρήζει ανάλυσης και σύγκρισης με τον Μπρέχτ(!) το Αποκάλυψη τώρα ή δεν ξέρω εγώ τι άλλο δεν θα έβγαινε ο Μαϊλης να τα συμμαζέψει(λέμε τώρα) λίγο. Πράγμα που σημαίνει ότι είχε αρνητικές εντυπώσεις και εντός του κόμματος.

    η)Το διήγημα προκάλεσε μεγαλύτερη αηδία για τον πάτο του ΚΚΕ σε σχέση με τα γεγονότα και κατ’επέκταση ακόμα περισσότερη για τον μπάτσο ως απάντηση στις αηδίες του πρώτου.

    Υ.Γ. Ο ΣΥΝ δεν με απασχολεί, όντως έχει ίδιες θέσεις για την αστυνομία. Θέσεις πολιτικής παρείσφρυσης της αστυνομίας στις γραμμές του.

  5. Ο/Η Πάνος λέει:

    Για το διήγημα, κάποιες απόψεις στα σχόλια αυτού του ποστ:

    http://panosz.wordpress.com/2009/01/01/rizospastis/

    (και με συνδέσμους για άλλες συζητήσεις)

    *

    …και για το ημερολόγιο:

    http://panosz.wordpress.com/2009/01/06/celendar/

  6. Ο/Η Spiti tou Laou λέει:

    Φίλε Gatoulea, που πρώτη φορά σε γνωρίζω, η ιστορία με την οποία σωστά καταπιάστηκες, προσφέρεται όχι τόσο για γόνιμο διάλογο αλλά για περίσκεψη: Γιατί να εκλαϊκεύονται δήθεν, απόψεις για την καυτή επικαιρότητα με τόσο κακή λογοτεχνία; Γιατί ένα τέτοιο ατόπημα να γίνεται άλλο ένα επεισόδιο στο βαρετό «μικρό τελικό» της Αριστεράς;
    Προσωπικά στο εξωκοινοβούλιο βρίσκω πιο ενδιαφέρουσες προσεγγίσεις για τους μεν, τους δε και τα γεγονότα. Άλλοτε βέβαια δεν κρατιέμαι απ’ τα γέλια μαθαίνοντας τις ιστορίες τους…
    Γεια χαρά!

  7. Ο/Η gatouleas λέει:

    Σύντροφε katilina, η χρήση καλλιτεχνικών αριστουργημάτων έγινε για να αναδειχθεί μια αντίληψη προσέγγισης έργων. Όπως έγραψα και στο ποστ το διήγημα το θεωρώ ένα μετριότατο ηθογράφημα που το είχα προσπεράσει. Η ένταση που έχει δημιουργηθεί του έχει προσδώσει, πράγματι, ένα βάρος δυσανάλογο της πολιτικής και αισθητικής του αξίας. Σε αυτά που αναφέρεις θα ήθελα να κάνω τρεις παρατηρήσεις.
    1) Πράγματι η αριστερά συζητά για τη στάση της απέναντι στο κράτος και τον καπιταλισμό. Το ΚΚΕ, κατά την προσωπική μου άποψη, έχει κάνει ιστορικούς συμβιβασμούς με το κράτος (Βάρκιζα, Ιουλιανά, Πανσπουδαστική Νο8, Κυβέρνηση Τζανετάκη κλπ). Αυτό, όμως, δε μου το κατατάσσει ως ταξικό αντίπαλο. Ο εχθρός μου παραμένει το κράτος και τα αφεντικά. Όταν το 90% των εργαζομένων είναι ασυνδικάλιστοι και από το υπόλοιπο 10 οι μισοί στηρίζουν ΠΑΣΟΚ-ΝΔ, θεωρώ φυσιολογικό, κομμάτια από το υπόλοιπο 5% να είναι ευάλωτα στη συνθηκολόγηση με τον εχθρό. Καθήκον μου θεωρώ να βρω τρόπους να υπερβώ την ηττοπαθή στάση ΚΚΕ-ΣΥΝ κι όχι να αμολάω κορώνες.
    Για το καθ` εαυτό διήγημα τώρα..
    2) «Έχουμε νεκρό και η δίκη δεν έχει γίνει ακόμα». Πότε μπορεί να γραφτεί ηθογραφία ενός καθικιού δολοφόνου; Ας πούμε για τον Καλαμπόκα θα συναινούσες; Τον Γκοτζαμάνη; Τον Ραμόν Μερκαντέρ, δολοφόνο του Τρότσκι; Α..ναι για τον τελευταίο έχει γραφτεί. Τον Χίτλερ, μήπως; Στη Γερμανία πλακώνονται 65 χρόνια κατά πόσο είναι πρέπον. Καταλαβαίνω πως διαφωνούμε σε αυτό το θέμα, αλλά μέχρι εκεί. Ούτε προδοσίες, ούτε ύποπτα σενάρια.
    3) «Ενδέχεται ο συνήγορος να χρησιμοποιήσει αντίστοιχη επιχειρηματολογία». Θα υπερθεματίσω. Έρχεται το τσογλάνι ο Κορκονέας και διαβάζει ΑΥΤΟΥΣΙΟ το διήγημα. Εσύ θα λιποθυμήσεις μπροστά στη δικανική του ευστροφία και θα αλαλάξεις «αθώος»; Εγώ θα του έλεγα «Αυτά σου έμαθε η μάνα σου η πλύστρα; Εγώ ξέρω πως η μάνα σου η πλύστρα κάνει ένα μεροκάματο του τρόμου. Εγώ ξέρω πως η μάνα σου η πλύστρα κάνει σωματείο μαζί με την Κούνεβα. Εγώ ξέρω πως αντί να φυλάξεις τη μάνα σου, πήγες και υπεράσπισες την ΟΙΚΟΜΕΤ και τον Οικονομάκη. Είσαι τόσο αχρείος, που για να σώσεις το τομάρι σου θα βάραγες και την ίδια σου τη μάνα. Να πας να πλύνεις σκάλες όπως η μάνα σου, αλήτη. Κι όχι να μου μοστράρεις τη κουμπούρα σα σερίφης του Τέξας.» Αυτά θα έλεγα, σε ΟΠΟΙΟ μπάτσο μου αμόλαγε αυτά τα επιχειρήματα… είτε ρίχνει είτε τρώει σφαίρες. ΕΡΩΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΣΠΙΤΙ: Αν ο μπάτσος ήταν μέλος μιας συνδικαλιστικής παράταξης του ΚΚΕ ή του ΣΥΝ, θα τον αθωώναμε; Τι πράμα; “Υπάρχουν καλοί μπάτσοι που δεν κάνουν τέτοια πράματα”; Γιατί; Επειδή είναι «παιδιά του λαού» ή γιατί «έχουν καλή οικογενειακή ανατροφή»; Περιμένω απαντήσεις..
    Ανέβασα αυτό το ποστ, γιατί θεωρώ πως τα μπλογκ είναι ο καταλληλότερος χώρος να κουβεντιάζεις τέτοια θέματα. Ας είμαι ο γελοίος της υπόθεσης.. δεν πειράζει. Φτάνει να μη δούμε γενικές συνελεύσεις που συνδικαλιστές ποζάτοι να βρίζονται «κι εσείς με το ημερολόγιο στηρίζετε τους χαφιέδες», «κι εσείς με το διήγημα συνεργάζεστε με το ΛΑΟΣ». Γιατί έτσι, μόνο η κυβέρνηση θα είναι κερδισμένη.
    Σύντροφε Σπαρίλα, μήπως έχουμε πιο υψηλό καλλιτεχνικό επίπεδο ώστε να παράγονται καλύτερα έργα; Ιδιαίτερο στο χώρο του ΚΚΕ, αυτό είναι. «Αναγνώρισε» το δικαίωμα στο ροκ μετά το 1985. Ίσως μετά το 2015 να ανοίξει τη συζήτηση και για το rave. Τι να κάνουμε.. Λοΐζος, Νταλάρας και νεοελληνικές ηθογραφίες του `70. Φαντάζεσαι (λέω εγώ ο προβοκάτορας) Πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση με μουσική π.χ. Active Member; Όσο για το πολύ εύστοχο «μικρό τελικό της αριστεράς», υποστηρίζω πως όσο πιο ευτελείς σκοπούς έχεις, τόσο πιο ευτελή μέσα χρησιμοποιείς.

  8. Ο/Η gatouleas λέει:

    ..Και για τον Τσε. Δηλαδή κι αν το είπε πρέπει ή έγω να αλλάξω άποψη για το δικαίωμα κάποιο ν αφορά κουκούλα, ή να καταγγείλω τον Τσε σαν συναργάτη της εξουσίας; Θεωρώ πιθανό κάποιος, κάποτε να δήλωσε πως οι ηγέτες της επανάστασης δε φοράνε κουκούλες. Δικαιώμα του… Τα πιτσιρίκια που φοράνε κουκούλες, δε νομίζω πως βλέπουν τους εαυτούς τους σαν ηγέτες μιας επανάστασης. Για να μπορούν να πάνε σπίτι τους χωρίς να τους κυνηγάει η αστυνομία, το κάνουνε.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s