για την κηδεία του αλέξη…

Ένα ποίημα; Ένα, ακόμα, μπινελίκι; Ένα politically correct κείμενο που να καλεί σε αυριανούς και μεθαυριανούς αγώνες;

Καλύτερα το συγκλονιστικό κείμενο από τον kaltsovrako… Μια γενιά ολόκληρη…

Θυμήθηκα γιατί, πριν ανοίξω το δικό μου μπλογκ, ήταν το μοναδικό που διάβαζα.

δειλός

Τα βλέφαρα μου τρεμοπαίζουν. Ασταμάτητα. Θα περίμενε κανείς πως αυτές τις μέρες, αυτες τις ατελείωτα φωτεινές μέρες από τις φωτιές, διαβάζοντας το, θα πίστευε πως τα χημικά θα φταίνε. Τζίφος.

Η μικροαστική τσίμπλα μου είναι παράγωγο της δουλειάς. Της ασταμάτητης. Της συνεχούς. Της αξημέρωτης. Ανασφαλής, μοναχικός, δουλεύω από ό,σο με θυμάμαι -δίχως ίχνος υπερβολής. Ενστικτο προφανώς. Περνούν συνεχώς οι φόβοι της παιδικής μου ηλικίας -μιας ηλικίας που όσοι με έχουν ζήσει, ξέρουν πως ονομάζεται έτσι μόνο και μόνο για να προσδιορίσουμε εκείνα τα χρόνια με κάποιο τρόπο. Τρόμος. Μουγκαμάρα και μια συνεχής παρακολούθηση της ίδιας μου της ζωής έξω από την υποκειμενική γωνία θέασης μου. Περιμένοντας να πληρωθεί η μάνα από το εργοστάσιο μεντεσέδων κάθε μήνα, να αγοράσουμε ένα τέταρτο σαλάμι. Αυτό το ωραίο. Το πικάντικο. Θεέ μου. Τί νόστιμο. Αυτό θυμάμαι πιο έντονα από την παιδική μου ηλικία. Αυτό θυμήθηκα και δάκρυσα μπαίνοντας τον περασμένο Αύγουστο σ’ εκείνο το φαρμακείο που πριν δεκατρία περίπου χρόνια ήταν όρθιο το καμαράκι που ζούσα. Στάθηκα περίπου εκεί που υπήρχε τότε το ξύλινο παράθυρο που το κλεινε μια Αγγλική οβίδα, απομεινάρι του βομβαρδισμού του Πειραιά, και κοιτούσα το δρόμο, όπως τον κοιτούσα τότε με το σαλάμι στο στόμα. «Ενα κολλήριο» ζήτησα, «κι ένα Depon» που έτσι κι αλλιώς χρειαζόμουν.

Γι’ αυτό μάλλον δουλευω έτσι. Και τί καταλαβαίνεις; Δε τελειώνει ποτέ, ρε! Τί θα τα κάνεις τα λεφτά; Χαχαχαχα. Τηλεόραση Plasma, γυαλιστερή και τσίλικια, ρε! Να βλέπω τον Παυλόπουλο να σηκώνει το φρύδι, να σουφρώνει τα σαρκώδη ερωτικά του χείλη, λέγοντας λόγια στρόγγυλα και πομπώδη με αυτό το εντέχνως δουλεμένο κρυφο-ειρωνικό ύφος. Να σιχτιρίζω βρίζοντας και καταριώντας όχι το γάλα της μάνας που τον πρωτόθρεψε, αλλά το σαλάμι που παραμπουκώθηκε από μικρός. Ναι, εκεί αρχίζει και τελειώνει η σημερινή μαχητικότητα μου. Μπροστά από μια τηλεόραση. Γι’ αυτό κλαίω σήμερα. Επειδή είμαι δειλός. Επειδή έγινα πια δειλός. Δεν υπάρχει χρόνος για να μιλήσω με την συνείδησή μου. Εκπαίδευσα τον εαυτό μου πιά. Γι’ αυτό κλαίω. Γιατί αυτά τα πιτσιρίκια που βγήκαν σήμερα στους δρόμους δεν έχουν πλέον την ανάγκη να γευτούν από εκείνο το γαμημένο σαλαμάκι.

Advertisements

One Comment on “για την κηδεία του αλέξη…”

  1. Ο/Η kaltsovrako λέει:

    όπως ακριβώς το γράφεις… «Μια γενιά ολόκληρη…»
    Εκεί πρέπει να σταθούμε.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s