η λευκή ματιά στη bossa nova

Η μαύρη φυλή, η Βραζιλία, η σάμπα ήταν πάντα ένα ευχάριστο θέμα για τους λευκούς αστούς. Μια νότα ξενοιασιάς, μια διέξοδος από τη βάρβαρη καθημερινότητα. Εκεί στους brutal, savage «άγριους» (αχχχ!!) που το μόνο που κάνουν είναι να γελάνε και να πηδιούνται, ο κάθε μικροαστός/μικροαστή μπορούσε να φαντασιωθεί χαρά στα σκέλια του.

Η συνταγή απλή: Από τη μία μετατρέπεις το γνήσιο πόθο σε στέρηση, τη σεξουαλική ελευθερία σε ελευθεριότητα, εντέλει  τα πρόσωπα από ερωτικά υποκείμενα σε αντικείμενα. Από την άλλη, αφαιρείς κάθε αιχμή, κάθε νεύρο από τη μουσική φόρμα. Τα τραγούδια δεν απευθύνονται σε ανθρώπους που ζούνε στην ένταση της καθημερινότητας αλλά στη μαλθακότητα του μικροαστικού σαλονιού. Το κοινό δεν αλληλεπιδρά με το τραγούδι, αλλά καταπίνει εύπεπτα «διασκεδαστικά» μοτίβα.

Θα χρησιμοποιήσω τα ποιοτικότερα, ίσως, παραδείγματα.

Το The Girl From Ipanema από τους Getz & Gilberto το 1963 έφερε τη bossa nova στο προσκήνιο της αμερικανικής και ευρωπαϊκής σκηνής. Το θεωρώ, πράγματι, γλυκύτατο τραγούδι. Πόσο, όμως, άνευρο, άγευστο και άοσμο, πόσο «νερουλό» σε σχέση με τον ήχο του Luiz Bonfa που είχα παρουσιάσει τη Δευτέρα…. Και να τονίσω πως ο Antonio Jobim  έγραψε ΚΑΙ το soundtrack του «Μαύρου Ορφέα» ΚΑΙ το The Girl From Ipanema. Απλά, αυτά τα 5 χρόνια τον οδήγησαν σε πιο συμβατικές φόρμες.

Τώρα, εδώ έχω το χορό της Μίρα από τον «Μαύρο Ορφέα».

Update : Επειδή το παραπάνω βίντεο δεν υπάρχει,πλέον, δείτε τη σκηνή του καρναβαλιού από την ίδια ταινία… η αίσθηση είναι η ίδια.

Η γυναίκα του Ορφέα χορεύει χαρούμενη που θα παντρευτούν. Χορεύει με τους περαστικούς και αποφασίζει να δανείσει τον απένταρο άντρα της για να της πάρει γαμήλιο δαχτυλίδι. Πανέμορφη, ερωτική, σαγηνευτική…

Δυο χρόνια πριν, στα 1956, το μάμπο της 18χρονης Μπριζίτ Μπαρντό στο «Ο Θεός έπλασε τη Γυναίκα» του Ροζέ Βαντίμ έκοψε την ανάσα εκατομμυρίων αντρών (και όχι μόνο). Ξυπόλητη, ατίθαση, ανοιχτά σεξουαλική προκαλεί χορεύοντας ξυπόλητη πάνω στα τραπέζια. Για πάμε νη τη δούμε και να συγκρίνουμε…

Πόσο διαφορετική θέση έχει… Εδώ το θηλυκό από σεξουαλικό υποκείμενο γίνεται αντικείμενο. Η Μπριζίτ «παίζει», φαινομενικά ανέμελη ανάμεσα στους άντρες της σκηνής. Οι μαύροι είναι ερωτικά «ζώα» που την «αναστατώνουν» και χαριεντίζεται εκ του ασφαλούς μαζί τους. Από ‘κει και πέρα αμφιταλαντεύεται «μοιραία» και «με σκέρτσο» ανάμεσα στους Άντρες – Κυνηγούς. Σε όλη τη ταινία αδυνατεί να επιλέξει με ποιον να πάει… Με τον αρκετά μεγαλύτερό της Κροίσο που της προσφέρει ασφάλεια και πατρική φιγούρα; Με τον μεγαλύτερο και όμορφο γιο που ερωτεύεται αλλά την έχει μόνο για πήδημα;  Ή με το μικρότερο γιο που την αγαπάει τρελά αλλά τον βαριέται; Η πρωτοβουλία έχει περάσει στα αρσενικά. Αχ… τι τραβάει κι αυτή η κοπέλα…

Δεν κατακρίνω τη ράτσα μου… Και για να μην παρεξηγιόμαστε, ούτε την καταπληκτική Μπριζίτ… Απλά, ας προσπαθούμε να πάψουμε να είμαστε θεατές των συναισθημάτων μας. Θεατές της ίδιας της ζωής μας.

Advertisements

One Comment on “η λευκή ματιά στη bossa nova”

  1. […] first collected Added 30 Oct 08 from gatouleas.wordpress.com Flag as inappropriate or […]


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s