Κραχ στην Αμερική – Ψεύτικες αντιπαραθέσεις σε διεφθαρμένο περιβάλλον

Τις τελευταίες ημέρες παρακολουθούμε ένα απίστευτο show γύρω από τη χρηματιστηριακή κρίση στις ΗΠΑ. Πραγματικά μου έχει κάνει εντύπωση η οργανωμένη προσπάθεια να περιγραφεί το οικονομικό αυτό κραχ, σαν ένα μια φυσική τραγωδία. Βέβαια, όταν οι φυσικές καταστροφές αντιμετωπίζονται σα θεομηνίες, γιατί ρε Gatoulea να μη θεωρούνται τα αποτελέσματα ανθρωπίνων πράξεων σαν φυσικό φαινόμενο; Λυπάμαι αλλά για άλλη μια φορά θα κάνω τον τρελό του χωριού. Θα υπερασπιστώ με πάθος πως η Πολιτική Οικονομία ΔΕΝ είναι φυσικό φαινόμενο, ΔΕΝ έχει «αιώνιες» αλήθειες αλλά είναι από τις πιο καθαρόαιμες ανθρώπινες ενέργειες. Η φύση έχει οικονομία, αλλά όχι ΠΟΛΙΤΙΚΗ. Αποκλείεται ένα κουνάβι να πεινάσει αν τα δελφίνια ποντάρουν πως τα μυρμήγκια θα φτιάξουν 2 χλμ φωλιά κι αυτά πιάσουν το 80% του πλάνου. Αυτήν την παράνοια ζούμε σήμερα.

Γιατί χιλιάδες άνθρωποι χάνουν τις δουλειές τους; Γιατί θα έρθουν ακόμα χειρότερες μέρες για όλους μας; Γιατί καταρρέουν, λοιπόν, κολοσσοί στην μητρόπολη της ελεύθερης αγοράς; Μήπως είναι απαρχαιωμένης τεχνολογίας; Μήπως «κρατιστικές» αντιλήψεις παρεμποδίζουν την ανάπτυξη;  Μήπως η λύση είναι ο κρατισμός, όπως η λύση Πόλσον-Μπερνσάκι; Πως ανατράπηκε αυτό το σχέδιο και από ποιούς;

Προσωπική άποψη μου είναι πως αυτό που εκτυλίσσεται τον τελευταίο μήνα είναι η πλήρη απογείωση της Οικονομίας και της Πολιτικής από την Κοινωνία. Έχει δημιουργηθεί ένα πεδίο οικονομικής δράσης και κοινοβουλευτικού έργου που γράφει ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΑ τις ανθρώπινες ανάγκες στα παλιά του τα παπούτσια… και όταν δημιουργείς ένα παρανοϊκό σύστημα, είναι λογικό να καταρρέει…

Η ΤΡΕΛΑ ΤΟΥ ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΗΡΙΟΥ

Οι μετοχές, στην αρχική λογική, ήταν να εκπροσωπούν την αξία της επιχείρησης. Η μεταφορά τους στο χρηματιστήριου δημιούργησε ένα νέο ΑΧΡΗΣΤΟ προϊόν, την αξία της μετοχής σαν εκφραστή της ΠΡΟΒΛΕΨΗΣ της αξίας της επιχείρησης. Πλέον δεν αγοράζει κανείς ένα μερίδιο μιας εταιρίας, άλλα «ποντάρει» πως αυτό το προϊόν θα πουληθεί πιο ακριβά αύριο. Αυτό το συνεχές αλισβερίσι μετοχών δημιουργεί τις «επενδυτικές» εταιρίες που εμπορεύονται διαφορετικές μετοχές… και φυσικά είναι μετοχοποιημένες οι ίδιες! Έτσι οι παίχτες-«επενδυτές» αντί να αγοράζουν λ.χ. ΟΤΕ ή Εθνική, ρίχνουν τα λεφτά σ` αυτές τις εταιρίες. Σαν να πηγαίνεις καζίνο και να ποντάρεις ποιος παίχτης θα κερδίσει απόψε. Γιατί όχι, στο φινάλε; Έτσι δεν είναι;

Νέα παιχνίδια δημιουργούνται σιγά-σιγά… Μετά το ΠΡΟ-ΠΟ και ΚΙΝΟ και Στοίχημα κλπ ομολογιακά δάνεια, εγγυημένα συμβόλαια και φυσικά δομημένα ομόλογα και σύνθετα χρηματοοικονομικά προϊόντα. Νέα προϊόντα με πιθανά πολλαπλά κέρδη αλλά και τεράστιο ρίσκο. Αυτά τα νέα προϊόντα έχουν συνδυασμό πετυχημένων μετοχών, υψηλότοκων δάνειων και προσδοκία χαμηλού πληθωρισμού. Οι πελάτες-επενδυτές-τζογαδόροι έχουν φύγει από το μονό αποδεκτό του Στοιχήματος και έχουν πάει σε συνδυασμό 17 αγώνων, 13αρι στο ΠΡΟ-ΠΟ και ΛΟΤΤΟ, ΜΑΖΙ! Αν τα πιάσουν θησαύρισαν… Αλλιώς τον πούλο!

Υπάρχει κι άλλη μια τραγελαφική παράμετρος… Υπάρχει πιθανότητα μια εταιρία λ.χ. η ΙΝΤΡΑΚΟΜ να τζογάρει τα αποθεματικά της σε ένα προϊόν το οποίο να περιέχει σαν παράμετρο κέρδους τη χρεοκοπία της ίδιας της ΙΝΤΡΑΚΟΜ!

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ 1ο: Η διακίνηση αυτή κεφαλαίων, προφανώς κάνει κάποιους πολύ πλούσιους. Καμιά αμφιβολία. Ακόμα και στο προηγούμενο παράδειγμα, η διάλυση λ.χ. της ΙΝΤΡΑΚΟΜ θα έκανε πάμπλουτο τον μεγαλομέτοχο!

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ 2ο: Σε περιόδους αστάθειας τα κρισιακά, αυτά φαινόμενα διογκώνονται, και τα αποτελέσματα δημιουργούν τεράστια εργασιακή και οικονομική ανασφάλεια για όλους τους φουκαράδες. Εκεί που προσπαθείς να συμμαζέψεις τη ζωή σου με τα 500-1000 ή 1500€, , τσούπ… κλείνει η επιχείρηση που δούλευες και άντε πάλι από την αρχή… και από χειρότερη βάση.

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΩΣ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΟ SHOW

Στην Αμερική έχουμε την εκκωφαντική κατάρρευση του χρηματοπιστωτικού συστήματος και ξαφνικά όλοι έγιναν «σοσιαλιστές»!!  Όλοι έγιναν «κρατιστές», θυμήθηκαν τον προστατευτισμό, τα λεφτά των πολιτών κλπ. Αυτό όμως το οποίο συμβαίνει είναι ΟΛΟΙ βγάζουν τα πιο χυδαία χαρακτηριστικά τους.  Όταν δε βρίσκουν σέντσι για μισθούς ή περίθαλψη, μέσα σε λίγες μέρες εξασφαλίζουν 700 δισεκατομμύρια(!!!) $ για να σώσουν κάποιες τράπεζες.

ΧΥΔΑΙΟΤΗΤΑ 1η: Την ώρα που Ομπάμα – ΜακΚέην προσπαθούσαν να πείσουν στο τηλεοπτικό ντιμπέιτ, πόσο διαφέρουν, κατέθεταν ΑΠΟ ΚΟΙΝΟΥ νομοσχέδιο κρατικοποιήσεων των ιδρυμάτων. Με βιντεάκια κατηγορεί ο ένας τον άλλο για φασίστα ή σύμμαχο του Μπιν Λάντεν αλλά συνομολογούν κοινή πορεία στα κρίσιμα εθνικά και οικονομικά θέματα.  Όσο ανεβάζουν τις κορώνες, τόσο έρχονται πιο κοντά. Τότε που διαφέρουν; Πιθανά στις μουσικές προτιμήσεις…[1]

ΧΥΔΑΙΟΤΗΤΗΤΑ 2η: Οι υποστηρικτές του σχεδίου διάσωσης νοιάζονται τάχα μου για τις χαμένες θέσεις εργασίας και τους δανειολήπτες. Η πραγματικότητα, όμως, λέει πως τα κονδύλια θα έχουν τον εξής διπλό ΚΑΙ ΜΟΝΟ στόχο:

  1. Αποτροπή μιας οικονομικής κατάρρευσης ντόμινο. Κανείς δεν ξέρει ποιες και πόσες εταιρίες είχαν ποντάρει στις χρεωκοπημένες, και
  2. Αποκατάσταση της αξιοπιστίας των χρηματοοικονομικών προϊόντων.

ΧΥΔΑΙΟΤΗΤΑ 3η: Οι αντίθετοι στο νόμο Πόλσον εμφανίζονται να κόπτονται για τα χρήματα των πολιτών. Θεωρούν απίστευτη σπατάλη τα 700δις$. Στην ουσία κι αυτοί, έχουν δυο ειδών εντελώς διαφορετικά επιχειρήματα:

  1. Τα «Ορθόδοξα» υποστηρίζουν τη χρεοκοπία σαν μια «κάθαρση» του συστήματος  που θα ενδυναμώσει τις εναπομείναντες εταιρίες, ενώ έχουν και το φαινομενικά ακλόνητο επιχείρημα: Γιατί η ΙΔΙΑ εταιρία, κρατώντας τους ΙΔΙΟΥΣ υπάλληλους θα τα καταφέρει αύριο, αφού το υλικό αυτό απέτυχε χτες;[2]
  2. Τα «υπόγεια» ή «της πιάτσας» υποστηρίζουν πως το σχέδιο διάσωσης θα δώσει, επί της ουσίας, ΚΙΝΗΤΡΑ στους μετόχους και διευθυντές να χρεοκοπούν την επιχείρηση τους και να αμείβονται, κιόλας, από το γενναιόδωρο κράτος μέσω των αποζημιώσεων.

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΠΟΥΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

Έχουμε δηλαδή έναν κοινό τόπο για το σύνολο των πολιτικών δυνάμεων. ΚΑΝΕΙΣ δεν τολμά να αγγίξει την γενεσιουργό αιτία αυτής της τεράστιας κρίσης. ΚΑΝΕΙΣ δεν θέτει το «απλούστατο» ζήτημα:

Το κράτος θα μπορούσε είτε να κατέχει είτε να προστατεύει χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, μόνο αν είχε μια ΡΙΖΙΚΑ διαφορετική κατεύθυνση. Οι κρατικές τράπεζες έχουν νόημα ΜΟΝΟ αν βοηθάνε στην αναδιανομή του εισοδήματος μέσα από επιδοτήσεις σε μη προνομιούχα τμήματα.

Η άκριτη αποδοχή του φαύλου και τζογαδόρικου τραπεζικού συστήματος δεν δημιουργεί πραγματικά διλήμματα. Επί της ουσίας Δημοκρατικοί και Ρεπουμπλικάνοι έχουν αποδεχτεί πως θα πέσουν μαζί με αυτό, μέσα ή έξω από το κράτος.

Έτσι, για να πάμε και στα δικά μας, εξηγείται η αμήχανη στάση του ελληνικού πολιτικού συστήματος. Οι πάντες πλέον αναφέρονται στην κρίση με σχεδόν δημοσιογραφικό τρόπο, αποφεύγοντας αξιολογήσεις και προτάσεις. Γιατί είναι σχετικά εύκολο να σπεκουλάρεις για τον ΟΣΕ ή τα Λιμάνια. Αλλά για την ιερή αγελάδα που λέγεται τραπεζικό σύστημα, πώς να εκστομίσεις τη λέξη ΚΡΑΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ; Γιατί αν δεν περιγράψεις ένα διαφορετικό σκεπτικό, η όποια συζήτηση για την εθνικοποίηση του 49, 51 ή 100% των μετοχών διατηρώντας αυτούσια την «εντολή» για περιορισμό των δανείων και έλεγχο των δανειοληπτών, θα είναι απλά μια τεχνική μελέτη που θα μετατρέπει τους πολιτικούς σε συνένοχους των τζογαδόρων-«επενδυτών» τύπου Βγενόπουλου.

Κι όμως υπήρχε και υπάρχει (;) διαφορετική κατεύθυνση. Μια Κρατική τράπεζα που θα «έσπρωχνε» ζεστό χρήμα με μηδενικό επιτόκιο για λ.χ. αγορά πρώτης στέγης, φοιτητές κλπ, θα είχε πράγματι ουσιαστική συμμετοχή στην ανακούφιση των φτωχότερων κομματιών της κοινωνίας. Θα ήταν μεν ελλειμματική και ζημιογόνα, αλλά έτσι πρέπει να είναι η κοινωνική πολιτική. Το κράτος τα κέρδη τα έχει από την άμεση φορολογία των μεγάλων ιδιωτικών επιχειρήσεων.

Το ερώτημα είναι, όταν διαδηλώνουμε στο Σηάτλ, στη Γένοβα και στη Φλωρεντία το εννοούμε το «άνθρωποι πάνω από τα κέρδη», ψάχνουμε να βρούμε πολιτικές που να υποτάσσουν τη λογική της κερδοφορίας στην ανάγκη της κοινωνικής πολιτικής, ή το εντάσσουμε κι αυτό σε ένα ταχτικό, πολίτικό ελιγμό;

Γιατί να αισθάνομαι, γαμώτο, πως η πλειοψηφία των πολιτικών μας αναλώνεται σε ανούσιες επικοινωνιακές κορώνες στυλ Δημοκρατικών – Συντηρητικών αλλά κάνει τουμπεκί σε καυτά ζητήματα όπως τα εθνικά, οικονομικής στρατηγικής και εκκλησίας; Γιατί;

Αλλά είπαμε… είμαι ο τρελός του χωριού που όλα τα βλέπω ανάποδα.


[1] Candidate Top Ten Songs

[2] Εφημερίδα Κέρδος 30/9/2008. Άρθρο του Kenneth Rogoff, καθηγητή Harvard και μέχρι το 2003 επικεφαλής των οικονομολόγων του ΔΝΤ.

Advertisements

One Comment on “Κραχ στην Αμερική – Ψεύτικες αντιπαραθέσεις σε διεφθαρμένο περιβάλλον”


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s