Καμερούν: 2ο μέρος… Η υγρή Αφρική

Φύγαμε Τρίτη μεσημέρι για Παρίσι με την Air France. Τέσσερις ώρες παραμονής με μια μικρή βόλτα στη Μονμάρτη. Μέσα σε αυτό το διάστημα κατάφερα να με σταματήσει μια διμοιρία CRS (τα γαλλικά ΜΑΤ) για έλεγχο στο γαλλικό μετρό. Πλάκα είχε… Κατά τις 8 το βράδυ απογειωθήκαμε για Ντουάλα, τη μεγαλύτερη πόλη του Καμερούν. Με μια ενδιάμεση στάση σε Νιγηρία, θα φτάναμε μετά από 12 ώρες. Ήταν μια εποχή που και το κάπνισμα επιτρέπονταν στις διεθνής πτήσεις και εγώ ήμουν φανατικός καπνιστής. Πραγματικά δεν ξέρω πως θα άντεχα – τότε – τέτοια τεράστια, σε διάρκεια, άκαπνη πτήση… Τέσπα… Προσγειωθήκαμε στο αεροδρόμιο της Ντουάλα χωρίς την παραμικρή καθυστέρηση.

Αν το αεροδρόμιο του Charles De Gaulle μας φαίνονταν υπερσύγχρονο σε σχέση με το παλιό αεροδρόμιο του Ελληνικού, η σύγκριση με το αυτό του Καμερούν ήταν απελπιστική. Ήταν ένας μεγάλος ενιαίος χώρος με λίγα γκισέ και δυο-τρία κιόσκια τουριστικών ειδών. Αυτό που με απασχολούσε περισσότερο, πάντως, ήταν να εξοικειωθώ με το κλίμα της περιοχής. Έχω την άποψη πως για να γνωρίσεις ένα καινούριο τόπο δεν αρκούν κάποιες περιηγήσεις. Ακόμα και γνωρίμιες με ντόπιο πληθυσμό καταντούν φολκλόρ, αν δεν αφεθείς στο ρυθμό που καθορίζεται από τις κλιματολογικές συνθήκες..από το φαγητό… από τις μυρωδιές…

ΥΓΡΑΣΙΑ… Όταν ακούω αυτή τη λέξη, πλέον, σκέφτομαι το λιμάνι της Ντουάλα. Οι 35-37 βαθμοί του ισημερινού, η θαλασσινή αρμύρα σε συνδυασμό με την πλήρη άπνοια είχαν μετατρέψει τον αέρα σε ένα τεράστιο σφουγγάρι. Αισθανόμουν σαν να ανάπνεα υγρή και μαλακή άμμο. Σαν να ήμουν ψάρι που θα έπρεπε να φιλτράρω αυτό που κατάπινα για να βρω οξυγόνο. Η παραμικρή κίνηση γινόταν με δυσκολία. Το μόνο που ήθελες ήταν να ξαπλώσεις κάτω από κάποια σκιά. Τα τέλη Μαρτίου, βλέπετε, είναι μια μεταβατική εποχή για το Καμερούν. Έχει τελειώσει η περίοδος της ξηρασίας και μπαίνουμε σιγά-σιγά την περίοδο των βροχών. Οι τροπικές καταιγίδες είναι πλέον στην ημερήσια διάταξη.

Έχοντας φτάσει γύρω στις 10 το πρωί, έπρεπε να πάρουμε το τοπικό λεωφορείο για Γιαούντε, την πρωτεύουσα, όπου και μας περίμεναν. Άλλο ένα μίνι ταξίδι ξεκίναγε. Οι δύο αυτές πόλεις απέχουν γύρω στα 200 χλμ. Τα λεωφορεία ήταν σε σχετικά καλή κατάσταση και έβγαλαν με ευκολία τη διαδρομή σε περίπου 3 ώρες. Ο φαρδύς και υπερσύγχρονος αυτοκινητόδρομος που ένωνε σε, σχεδόν, απόλυτη ευθεία τις 2 πόλεις, έκανε ακόμα πιο εντυπωσιακή την αχανή ζούγκλα αριστερά και δεξιά του. Δεν υπήρχαν ενδιάμεσες πόλεις ή χωριά…! Κουστουμαρισμένοι με τις επιχειρηματικές τσάντες κατέβαιναν στη μέση του πουθενά, να κάνουν κανένα πεντάωρο ποδαρόδρομο μέσα στη ζούγκλα, με σκοπό να επισκεφτούν τους γονείς τους στο χωριό. Εγώ, πάντως, απολάμβανα το σήριαλ που έδειχνε η τηλεόραση στο πούλμαν. Γαλλικά, δε σκαμπάζω λέξη… Αλλά τους αξύριστους, χαρακωμένους ΛΕΥΚΟΥΣ πρεζέμπορους, που θέλουν να παρασύρουν τα αγνά παιδιά της Αφρικής στην άβυσσο των ναρκωτικών και της διαφθοράς, μπορώ να τους αναγνωρίσω από μίλια μακριά!

HOTEL INDEPENDENCE Σε αυτό το ξενοδοχείο μείναμε. ΟΚ.. χρειάστηκε να καθαρίσουμε λίγο τη μπανιέρα που είχε λογιών-λογιών ζωύφια. Αλλά έτσι κι αλλιώς μερικές φορές κάναμε μπάνιο στην πίσω αυλή αφού υπήρχε διακοπή στη τροφοδοσία νερού. Οι άνθρωποι του ξενοδοχείου σκιζόντουσαν να μας εξυπηρετήσουν με κουβάδες νερό που έφερναν από πηγάδι ή μετέφεραν τις λιγοστές τηλεοράσεις από δωμάτιο σε δωμάτιο για να αποδείξουν πως παρέχουν υψηλής κατηγορίας φιλοξενία. Βλέπετε, είμαστε φιλοξενούμενοι της κυβέρνησης και της ελληνικής κοινότητας. Ο θίασος μας θα παίξει στο διεθνές θεατρικό φεστιβάλ του Καμερούν. Αργότερα, μάλιστα, μας επισκέφτηκαν εκπρόσωποι του υπουργείου πολιτισμού, της ελληνικής πρεσβείας και της ελληνικής κοινότητας. Αυτή η συνάντηση έμελλε να αλλάξει την ομάδα αλλά και εμένα προσωπικά. Καταρχήν, θεώρησα πως ένα τραπέζι δεν μπορεί να χωρίζεται σε δύο μέρη… Στο ένα οι έλληνες λευκοί και ο εκπρόσωπος του υπουργείου και στο άλλο οι εντεταλμένοι από την κυβέρνηση συνοδοί μας… Έτσι, παρακολούθησα την επίσημη ενημέρωση από το τραπέζι των ανθρώπων που θα περνάγαμε μαζί τις υπόλοιπες 10 μέρες. Μία συνοδός μας ήταν και η Christine, που για αυτήν θα σας πω πολύ περισσότερα πράγματα σε όλη την υπόλοιπη αφήγηση.

Κάποιες, off the record, προτάσεις της κοινότητας άρχισαν να σπέρνουν διχόνοια στην ομάδα και, προσωπικά, να αντιμετωπίζω με καχυποψία τους συμπατριώτες μου. Μας ενημέρωσαν πως νυχτερινή ζωή δεν υπάρχει στη Γιαούντε και οι μετακινήσεις ειδικά μετά τη δύση του ήλιου είναι επικίνδυνες. Υπάρχει το καζίνο και οι ίδιοι κυκλοφορούν μόνο με τζιπ, οπλοφορώντας και πάντοτε περισσότεροι από δύο. Παράλληλα μας πρότειναν να μας φιλοξενήσουν στα «καθαρά» σπίτια τους αντί να μείνουμε στα «μαύρικα»[1]. Δύο παιδιά αρνήθηκαν να παραμείνουν στο «τρισάθλιο» ξενοδοχείο και δώσαμε ραντεβού την Πέμπτη για την πρώτη μας πρόβα. Η de facto διάσπαση της ομάδας θα γινόταν ορατή αργότερα. Όπως ραντεβού για ποτό δώσαμε με τους ξεναγούς μας για αργότερα, στο μπαράκι του ξενοδοχείου.

Τακτοποιώντας τα πράγματά μου στο δωμάτιο ήρθα αντιμέτωπος με την πρώτη μου τροπική καταιγίδα. Πρέπει να ήταν γύρω στις 5 το απόγευμά όταν σε κλάσματα του δευτερολέπτου το ζεστό ράθυμο μεσημέρι μετατράπηκε σε κατακλυσμιαία βροχή. Ο καιρός στη Γιαούντε ήταν σχεδόν ευρωπαϊκός. Ήπιο 35άρι με φυσιολογικά επίπεδα υγρασίας. Και ξαφνικά αυτός ο καιρός μετατρέπεται σε κατακλυσμό του Νώε. Δεν κρατάει πολύ, αλλά ή δύναμη της καταιγίδας είναι εντυπωσιακή. Στη συνέχεια έρχομαι σε επαφή με το δειλινό στον ισημερινό. Το Καμερούν βρίσκεται, περίπου, 4ο βόρεια του ισημερινού, που σημαίνει πως έχει σταθερή απόσταση από τον ήλιο όλο το χρόνο. Η διάρκεια της μέρας (όπως και της νύχτας) είναι, σταθερά, 12 ώρες καθ` όλη τη διάρκεια του χρόνου, ενώ, σχεδόν, εκμηδενίζεται η διάρκεια της ανατολής και της δύσης. Έτσι ενώ, λοιπόν, στις 5.45 μμ έχεις ντάλα ήλιο σα μεσημέρι, στις 6.15μμ επικρατεί πίσσα σκοτάδι! Είχε απίστευτη πλάκα να έχεις π.χ. ραντεβού σε μια πλατεία , να ξεκίναγες μέρα μεσημέρι και να έφτανες νύχτα!

Το βράδυ στο μπαράκι ήταν μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία να γνωριστώ λίγο πιο ανθρώπινα με τους ξεναγούς και τους γλυκύτατους ανθρώπους στο ξενοδοχείο. Από την πρώτη στιγμή, πάντως, είχα εντυπωσιαστεί από την Christine. Δεν ξέρω αν ήταν τα μάτια της, το εξαίσιο μαύρο δέρμα της ή, απλά, ό τρόπος που φόραγε το κόκκινο καπελάκι. Το δίωρο χορού που ρίξαμε, σίγουρα έπαιξε καθοριστικό ρόλο. Για να είμαι ακριβής, εκείνη χόρευε κι εγώ έκανα τις γνωστές ατσούμπαλες κινήσεις που οι λευκοί τις έχουμε ονομάσει χορό. Γιατί μόνο εκεί κατάλαβα το βαθμό αποξένωσης από το σώμα μας, στις «πολιτισμένες» μας κοινωνίες. Όλο το βράδυ προσπαθούσε να μου εξηγήσει πως στο Α τραγούδι κινούνται τα γόνατα και οι ώμοι ενώ οι γοφοί παραμένουν ακίνητοι. Τα γόνατα του ενός περιπλέκονται με τα γόνατα του άλλου σαν το χάιδεμα της γάτας. Αντίθετα, στο Β τραγούδι οι γοφοί κινούνται κυκλικά, ενώ τα γόνατα και οι ώμοι δεν σαλεύουν. Τα χέρια – και στις δύο περιπτώσεις – ενώνονται με τα χέρια του παρτενέρ και «ζωγραφίζουν» στον αέρα.

Είπαμε πολλά εκείνο το βράδυ και δώσαμε ραντεβού για την επόμενη μέρα, μετά την πρόβα, για την πρώτη μας βόλτα στο κέντρο της Γιαούντε. Ένας νέος κόσμος ανοιγότανε… Μπροστά μου αλλά και μέσα μου! Στο επόμενο μέρος θα σας αφηγηθώ για την πρώτη μου γνωριμία με την Μαύρη Αφρική… την ανέχεια… τα πιστεύω των ντόπιων… τους αγώνες τους… για την Πέμπτη πού γύρναγα στα στρατιωτικά μπλόκα… στα club που με κοίταζαν με μίσος για το δέρμα μου… για τους νέους μου φίλους, γυναίκες και άντρες, πού περπατάγαμε αγκαζέ γελώντας στους δρόμους τις Γιαούντε….


[1] «μαύρικο»: ορισμός από τους έλληνες του Καμερούν οποιασδήποτε επιχείρησης ανήκει σε μαύρο, ντόπιο. Σύμφωνα με τους έλληνες οι ντόπιοι έχουν βρώμικες και χαμηλών προδιαγραφών επιχειρήσεις.

Advertisements

One Comment on “Καμερούν: 2ο μέρος… Η υγρή Αφρική”

  1. Ο/Η aikaterinitempeli λέει:

    Χαίρομαι πολύ που έχεις αυτή την οπτική για τα πράγματα. Αυτό θα πω μόνο και είμαι σίγουρη ότι θα καταλάβεις πολύ περισσότερα. Καλησπέρα.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s