Ποδόσφαιρο!…τι είναι και τι θέλω από αυτό.

Το ποδόσφαιρο είναι μακρινός συγγενής της «μπάλας». Ναι, βασίζεται στη λογική πως κάποιοι άνθρωποι κλωτσάνε ένα τόπι όμως έχει τόση σχέση όσο έχει η παντομίμα που παίζουμε σπίτι μας με τα Oscar και τον Brad Pitt. Παρακάτω θα προσπαθήσω να εξηγήσω τον τρόπο που θα προσεγγίσουν επόμενα κείμενα μου και τον αθλητισμό αλλά και την ελληνική Superleague, το Τσαμπιονς Λιγκ, το Euro κλπ, το θέαμα που προσφέρουν αλλά και το νομικό πλαίσιο, τους κανονισμούς και τις εργασιακές σχέσεις που τους διέπουν.

Η «μπάλα» είναι σπορ που ασκείται σε ανοιχτούς, κυρίως, χώρους και σκοπό έχει την εκγύμναση συνδυασμένη με τη διασκέδαση των συμμετεχόντων . Έχει τέσσερις μόνο κανονισμούς, το «γκολ», το «βγήκε έξω, ρε», το «εεε, χέρι» και το «μη κλωτσάς έτσι, ρε μαλάκα». Επειδή, σχεδόν όλες, οι «φάσεις» είναι αμφισβητούμενες και δεν υπάρχει διαιτητής, η «διαπραγματευτική» ικανότητα των παιχτών είναι βασικό συστατικό του παιχνιδιού. Χρειαζόμαστε, πλέον, την οριοθέτηση ενός (για μονότερμα) ή δύο τερμάτων καθώς και τη συμμετοχή μίνιμουμ 3 παιχτών (για το οριακό μονότερμα) και το παιχνίδι ξεκινάει. Η κατάλληλη προετοιμασία των παιχτών διαμέσου ποτών- τσιγάρων-καθιστικής δουλειάς (ή ραχατιού για μαθητές-φοιτητές) είναι που εξασφαλίζει στιγμές απίθανης διασκέδασης. Μετά το τέλος του παιχνιδιού, ακολουθεί η διαδικασία αναπλήρωσης δυνάμεων όπου 1 πακέτο τσιγάρα με 12 μπύρες στην ψησταριά της γειτονιάς είναι παραδοσιακό τελετουργικό. Αν υπάρχει ευχέρεια χρόνου οργανώνονται και παράλληλες δραστηριότητες (όπως π.χ. τουρνουά ταβλιού ή παρακολούθησης ποδοσφαίρου).

Το ποδόσφαιρο ουδεμία σχέση έχει με τα παραπάνω.

Κατ` αρχήν δεν είναι άθλημα, δεν έχει σκοπό την εκγύμναση ούτε τη διασκέδαση των συμμετεχόντων, παρά μόνο των θεατών. Περισσότερο μοιάζει στο τσίρκο και γι` αυτό ανήκει στην βιομηχανία διασκέδασης (entertainment industry)και της show business όπως ανήκει η βιομηχανία της τηλεόρασης, του κινηματογράφου, του θεάτρου και της μουσικής. Η ταύτιση του με τον αθλητισμό οφείλεται στην πολιτεία που με ένα σμπάρο χτυπάει δυο τρυγόνια. Εξυπηρετεί τους επιχειρηματίες που επενδύουν στην αθλητική βιομηχανία και παριστάνει πως ενισχύει την άθληση και εκγύμναση των πολιτών της.

Οι ιδιοκτήτες των ομάδων πρέπει να λύνουν την ίδια εξίσωση που λύνουν και π.χ. τα κινηματογραφικά στούντιο. Πως με τα λιγότερα χρήματα να πουλήσουν περισσότερα εισιτήρια και τηλεοπτικά δικαιώματα; Επειδή η παραγωγή σημαντικού πολιτιστικού έργου «κοστίζει», επιλέγουν άλλους τρόπους. Το star system, δηλ. η μεγάλη «μεταγραφή» που θα ξεσηκώσει τα πλήθη, οι πολλαπλές χρήσεις των γηπέδων (καφέ, fast food κλπ), η εξαγγελία μεγαλόπνοων πλάνων που ΘΑ εκπληρωθούν στο μακρινό μέλλον και, φυσικά, η δημιουργία «εχθρών» που «εμποδίζουν την εξέλιξη της ομάδας μας». Κατασκευάζονται στόχοι για να ξεχάσουμε το ζητούμενο, να χαρούμε λίγη μπάλα, βρε αδερφέ.

Επειδή, όμως, συνεχίζουν να υποβαθμίζουν το προϊόν τους, δημιουργούν και μια θηλιά γύρω από το λαιμό τους. Οι θεατές είναι ολοένα και πιο δυσαρεστημένοι με το θέαμα που προσφέρουν. Πλέον η διασκέδαση των θεατών πρέπει να μετατοπιστεί από το καθεαυτό ποδοσφαιρικό γεγονός, στην εκπλήρωση του στόχου. «Να ξηλώσουμε τη δυναστεία του Κόκκαλη», «να δώσουμε ένα μάθημα στον Γκαγκάτση και την παρέα του», «να σηκώσουμε την κούπα για 57η φορά» κλπ. Για να «προστατευτούν οι επενδύσεις» αλλάζουν συνεχώς τα πλαίσια ανταγωνισμού των ομάδων. Από τη διοργάνωση κυπέλλων (ειδικά αγγλικού στυλ που διεξάγονται στις έδρες των αδύνατων ομάδων), ενισχύονται τα πρωταθλήματα και οι όμιλοι στο Τσαμπιονς Λιγκ, γιατί σ` έναν αγώνα νοκ-άουτ όλο και τίποτα Γιάννενα και Τρίκαλα μπορεί να έχουν τύχη. Σε 30 αγώνες πρωταθλήματος το ΠΟΚ, όμως, δεν νικιέται. Αλλά επειδή και σε σειρά 30 αγώνων μπορεί να έχουμε τίποτα εκπλήξεις, τα πρωταθλήματα ενισχύονται με πλει-οφ, προκριματικούς γύρους αδύνατων ομάδων, μέχρι και με οικονομικές προϋποθέσεις (γήπεδα κλπ) ώστε να εξαλειφθεί κάθε πιθανότητα ανατροπής της ιεραρχίας.

Η υποταγή των ομάδων σε αυτό το μοντέλο φέρνει και τις ανάλογες αγωνιστικές συμπεριφορές. Το περίφημο «τσούκου -τσούκου μπολ» του Κυράστα, ο φετινός Ολυμπιακός, ο Αστέρας Τρίπολης και η Ρέιντζερς στην Ευρώπη είναι κάποια παραδείγματα. Το κώδωνα του κινδύνου τον είχε χτυπήσει η Ν. Κορέα στο Μουντιάλ του 2002. Η αποθέωση, όμως, της κακοποίησης της ομορφιάς του ποδοσφαίρου ήταν η Ελλάδα του Euro 2004. Ο Ρεχαγγελισμός εμπέδωσε στους επιχειρηματίες την πεποίθηση πως μια χούφτα άμπαλοι ποδοσφαιριστές μπορούν να αποτελέσουν πηγή τεράστιων κερδών γι` αυτούς. Το στυλάκι «ταμπούρι άμυνα να πάρουμε το μισό-μηδέν να πάμε παρακάτω» το θεωρώ αντιαισθητικό, σαν θεατής.

Προφανώς δεν παριστάνω τον τάχα μου αδιάφορο για το αποτέλεσμα. Όμως να το ορίσουμε ποιο είναι αυτό και να πάμε παρακάτω. Εγώ ζητώ από το ποδόσφαιρο μια χορογραφία 22 παιχτών και μιας μπάλας. Βεβαίως και με ενδιαφέρει να κερδίσει η ομάδα μου τον αγώνα και να κάνω και την πλάκα μου στους αντίπαλους οπαδούς. Αρνούμαι, όμως, να παίξω το ρόλο του υποστηρικτή των οικονομικών πλάνων και μπατζετ μιας Α.Ε. που θα πάρει μια σειρά από «επαγγελματικές» νίκες και στο τέλος να πάρει το πρωτάθλημα. Δε χρειάζεται να παρακολουθώ αυτούς τους αγώνες. Θα μαθαίνω το αποτέλεσμα και θα χαίρομαι ή θα λυπάμαι.

Είμαι φανατικός υποστηρικτής του επιθετικού ποδοσφαίρου καθώς και όσων ενεργειών μέσα στα γήπεδα μου θυμίζουν την απλή, παιδική καζούρα. Σαν κι αυτή του Γεωργάτου στο ΠΑΟ-Ολυμπιακός 1-4 ή και την κόντρα Ρίμπο-Ολυμπιακού με τα 4 δαχτυλάκια (κι όχι τις κλάψες περί Κλέιτον).

Δυστυχώς, μέσα από χειρισμούς των διοικήσεων, των 3 μεγάλων ομάδων η συζήτηση ξαναέφυγε από το θέμα της. Την ώρα που και οι 3 ομάδες έπαιξαν τη χειρότερη μπάλα της 30ετίας κατάφεραν να ξανασυσπειρώσουν τους οπαδούς τους με fake επιχειρήματα. Ο Γκαγκάτσης για την ΑΕΚ, ο Ρίμπο για τον Ολυμπιακό είναι οι νέοι στόχοι και ο Βγενόπουλος για τον ΠΑΟ η νέα ελπίδα. Ο Ολυμπιακός πανηγύρισε το νταμπλ, η ΑΕΚ το ηθικό της πρωτάθλημα, ο ΠΑΟ την ολομέλεια των οικονομικών του παραγόντων στο τελευταίο του παιχνίδι… και εις υγείαν του κορόιδου!!!

Πριν 3 μέρες η Ζενίτ κέρδισε τη Ρέιντζερς. Δεν το είδα το παιχνίδι αλλά το μήνυμα είναι καθαρό. Όταν όλοι το γυρνάνε στο αμυντικό ποδόσφαιρο κατοχής μπάλας, κάποιοι θα δοκιμάσουν να το υπερβούν και να ξαναθυμίσουν πως είναι «να βάζεις τους αντίπαλους στα δίχτυα». Για να δούμε… εδώ θα είμαστε να τα λέμε…

Υ.Γ. Γίνεται μια προσπάθεια να ταυτιστεί ο χουλιγκανισμός και η βία με το γήπεδο και μέσα σ` αυτό το πλαίσιο να καθιερωθεί ένα γηπεδικό savoirvivre που δε συναντάται ούτε στις «παπαρολογίες» τις βουλής. Θα υπάρχει ειδικό αρθράκι γι` αυτό αλλά θα ήθελα να κάνω ένα πρώτο σχόλιο. 1) Υπάρχει η λεγόμενη αθώα και ανθρώπινη πλάκα 2) Υπάρχει το κράξιμο (ας είναι και πολύ έντονο) που προσωπικά το θεωρώ φυσιολογικό και απαραίτητο. Η έννοια «θα πέσει τομάτα» έχει καθιερωθεί στο χώρο του θεάματος όταν οι θεατές αισθάνονταν ότι το προϊόν που τους πρόσφεραν ήταν κατώτερο των προσδοκιών τους (και του εισιτήριου). 3) Υπάρχει και η βία μεταξύ οργανωμένων ομάδων. Σοβαροί άνθρωποι λένε πως η βία οφείλεται από τη μία στη φτώχεια και στην ανεργία και από την άλλη υποκινείται από παράγοντες ομάδων και φασιστικές συμμορίες. Αν ισχύουν αυτά τότε η λύση είναι η κατάργηση των ΑΙΤΙΩΝ της βίας. Δηλαδή να ανοίξουν δουλειές και να κλείσουν τις ομάδες και τις συμμορίες αυτές. Όχι, να μπουζουριάζουν κάθε φτωχοδιάβολο που κάνει μια μαλακία και πάει φυλακή χωρίς αναστολή. Αλλά, θα επανέλθω αναλυτικότερα….

Advertisements

One Comment on “Ποδόσφαιρο!…τι είναι και τι θέλω από αυτό.”

  1. Ο/Η xamogelo λέει:

    εγώ απλώς κλωτσώ την μπάλα….


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s