για πες μας…τι κατάλαβες τώρα, βρε fausto;

Ο Fausto Bertinotti ήταν ηγέτης της ιταλικής αριστεράς που εξαφανίστηκε από τον πολιτικό χάρτη. Για πρώτη φορά δε θα υπάρχει αριστερός βουλευτής στην Ιταλία, ενώ θα είναι κυβέρνηση μια συμμαχία διεφθαρμένων καναλαρχών – εθνικιστικών κινημάτων και νεοφασιστικών συμμοριών.

Λυπάμαι, αλλά δε χάφτω ότι οι ιταλοί γίνανε ξαφνικά συντηρητικοί και φασίστες ενώ 5 χρόνια πριν φτιάχνανε το Ευρωπαϊκό Φόρουμ. Απλά επιβεβαιώνεται πως το 3% είναι πολύ πιο κοντά στο 15% από ότι φαντάζονται κάποιοι (ακούς Τσίπρα;). Πολύ μελάνι θα χυθεί για να αναλυθούν τα αίτια της ήττας (για ακόμα μια φορά) ενός αριστερού σχηματισμού. Γιατί, όμως, οι περισσότεροι ηγέτες κάνουν εδώ και δεκάδες χρόνια τα ίδια λάθη; Γιατί στην αρχή μιλάνε για «ειρήνη», «δικαιοσύνη», «αναδιανομή του πλούτου» και όταν πιάνουν τα δημαρχεία και τα υπουργεία τα ξεχνάνε όλα;

Μια άποψη είναι πως «ξεπουλιούνται» ή «λέγανε ψέματα». Προφανώς υπάρχουν οι απατεώνες της πολιτικής και ξεχωρίζουν, γιατί αλλάζουν συνεχώς θέσεις και κόμματα για να διατηρήσουν τις καρέκλες τους. Υπάρχουν όμως και αυτοί που βυθίζονται μαζί με την αποτυχία των ελιγμών τους. Νομίζω πως οι τελευταίοι κολλάνε μια ύπουλη αρρώστια. Διαχωρίζουν την πολιτική από την κοινωνική ανάγκη. Ξεχνάνε ποιους εκπροσωπούν και τα κάνουν όλα ένα αχταρμά πολιτικών διαβουλεύσεων.

Δεν πρόκειται να ξεχάσω ποτέ, μια συνέντευξη του Μητσοτάκη του senior (μπρρρ, θα πέσει ο server) που εξηγούσε το ρόλο των συντηρητικών κυβερνήσεων. Έλεγε: «Εμείς οι πολιτικοί είμαστε συγκεκριμένης χρήσης. Ο ρόλος μας είναι να περάσουμε μια δέσμη μέτρων. Μπορεί να μας βρίζει ο κόσμος, να πέσουμε μετά από 1-2 χρόνια, τη δουλειά μας όμως θα την έχουμε κάνει. Μετά θα αναλάβουν οι επόμενοι, θα πουν πως δε μπορούν να αλλάξουν “δυστυχώς” τίποτα και θα διαχειριστούν τα μέτρα μας.»

Γιατί οι αριστεροί δεν αποκτούν λίγο αυτή τη λογική καμικάζι; Προσφέρω το blog μου, την πλάτη μου για tatoo κι ότι άλλο θέλετε, σε οποιαδήποτε κυβέρνηση που θα δώσει 100% αύξηση στους μισθούς. Ας μην κάνει τίποτε άλλο, ας κάνει εκλογές μετά. Αν η αριστερά δεν μπορεί να τη δώσει, τότε, τι διάολο γυρεύει στην εξουσία; Αν θεωρείτε maximum αυτή την επιθυμία, ορίστε μου εσείς μια άλλη. Αλλά, διάολε, να αξίζει το κόπο να ξεφτιλιστείς. Προσπάθησα λ.χ. να βρω το έργο της κυβέρνησης της αριστεράς στην Ιταλία. Θα δεχόμουν ένα Μπερτινότι που να έλεγε » Ναι, δε φέραμε το σοσιαλισμό, δεν εφαρμόσαμε όλο το πρόγραμμα μας, αλλά είμαι περήφανος για….» και να απαριθμούσε 5-10 μέτρα που να είχαν αλλάξει το τοπίο στην Ιταλία.

Αλλά, δυστυχώς, για άλλη μια φορά η αριστερά λειτούργησε σαν τη Μάνα Κουράγιο του Μπρεχτ. Όπως η Μάνα ξεπουλούσε ένα-ένα τα παιδιά της για να σώσει τα υπόλοιπα, έτσι και η αριστερά «ξεπουλάει» λίγο-λίγο τη στρατηγική, το πρόγραμμα για να κάνει «κάποιες» αλλαγές…

Σ` αυτό το δρόμο δεν υπάρχει επιστροφή. Στο τέλος και η Μανά και η Αριστερά παρατάει όλα τα παιδιά, όλα τα οράματα και γυρνάει ρακένδυτη μπας και σώσει το τομάρι της… Δεν είναι, όμως, πλέον Μάνα…δεν είναι πλέον Αριστερά….

Μπορεί οι απόψεις μου να είναι λάθος. Ναι, γνωρίζω πως και για τη Μάνα Κουράγιο υπάρχουν πολλαπλές προσεγγίσεις. Θέλω, όμως, να προειδοποιήσω αυτούς που σκέφτονται «ευέλικτα» για την εξουσία. Έχουν περάσει 70 χρόνια και δεν ξεχνιέται η Μάνα Κουράγιο…

Advertisements


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s