παράνομος έρωτας σ`ένα στενό του Πειραιά…

Προχωρούσα προς το Πανεπιστήμιο Πειραιά για να πάρω μια μυρωδιά από φοιτητικές εκλογές και χιλιάδες πράματα έπνιγαν το μυαλό μου. Όμως, κάποιος ανακατωσούρης θεός αποφάσισε να λοξέψω απ` το δρόμο μου. Τα βήματά μου μ` έκαναν να στρίψω σ` ένα στενό. Μυρωδιές πρωτόγνωρες κυριαρχούσαν στο τοπίο και χρώματα ονειρικά πλημύριζαν τα μάτια μου. Παραπατούσα ζαλισμένος έχοντας ξεχάσει το τι ήθελα να κάνω, όταν μια ζωοφόρος λάμψη ξεχύθηκε στην πόλη από ένα παράθυρο…

Αναρωτήθηκα για τι θα μπορούσε να εκπέμπει τέτοιο φως και πλησίασα… με δέος αλλά και λαχτάρα…. ΤΗΝ ΕΙΔΑ….. ο χρόνος άλλαξε για μας…. έγινε ανατολή κι εκείνη ο ήλιος.

Είναι η κυρά μου , είναι η αγάπη μου… αχ, και να το `ξερε πως είναι!

Μιλάει, μα δε λέει τίποτα… και τι μ` αυτό; Το βλέμμα της μιλάει: μ` αυτό θα συνομιλήσω.

Τι λέω, δε μιλάει σε `μένα… Τα μάτια της στροβιλίζονται στον ουρανό και κάνουν τ` άστρα να φαντάζουν μπροστά τους όπως τα κεράκια στην ηλιαχτίδα .

Πέρασαν ώρες πολλές και νύχτωσε κι όπως σε φώς ξεπρόβαλλε, σε φως αποσύρθηκε… Καληνύχτα, καληνύχτα! Ο χωρισμός έχει καημό τόσο γλυκό που θα σου λέω καληνύχτα ως το πρωί. Ύπνος στα μάτια σου, στο στήθος σου γαλήνη! Αχ, να `μουν ύπνος και γαλήνη!

Τρέχω στην πόλη να ζητήσω βοήθεια, την καλή μου τύχη να ομολογήσω.

Advertisements


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s