Αρχείο Ετικετών: videos

Οι Girls είναι ένα boy band ανάλαφρης indie μουσικής. Το Lust For Life είναι ένα απλό δίλεπτο που προσπαθούν να πουν

And Maybe If I Really Tried With All Of My Heart

Then I Could Make A Brand New Start In Love With You

Έτσι κι αλλιώς είναι ένα κομμάτι που ακούγεται πολύ ευχάριστα και το βρήκα μέσα στις πολλές και ευχαριστες προτάσεις του m.hulot. Εδώ το βίντεο του τραγουδιού.

Το πιο kinky στοιχείο σε όλο το concept, όμως, είναι που το ίδιο το συγκροτήμα έβγαλε μια hardcore version. Πιστοί στο bisexual casual feeling, gay ζυγάρια χρησιμοποιούν ορθωμένα πέη για μικρόφωνα και άλλες αντίστοιχες καταστάσεις.

Εδώ η unrated version. Μια προειδοποίηση – για να μην υπάρχουν μπλεξίματα και παρεξηγήσεις – είναι totally NSFW, ακατάλληλο για ομοφοβικούς και όσοι είστε κάτω των 18 χρονώνσας λέω πως  ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΟ και κάντε ότι σας έχει πει η μαμά για αυτά τα πράματα.

Η τελευταία συνεργασία του μεγάλου Tom Waits.

Αυτή τη φορά “δανείζει” τη φωνάρα του σε ένα νέο hip hop συγκρότημα, τους N.A.S.A. Οι North America, South America είναι ένα νέο πολυεθνικό συγκρότημα με βάση τη Βραζιλία και το Βλεβάρη έβγαλε το πρώτο του άλμπουμ, The Spirit Of Apollo.

Σε αυτό υπάρχουν μεγάλες συμμετοχές. David Byrne, RZA και πολλοί άλλοι.

Στο σημερινό Spacious Thoughts έχουμε κάποια δείγματα από την εντυπωσιακή φωνή μοναδικού Tom Waits. “Παίρνει” το τραγούδι μετά το 1.10′ και το μετατρέπει από ενά απλό hip hop, σε κεραυνό…

Το βίντεο κλιπ του τραγουδιού είναι μια πολύ καλή δουλειά σε animation. Αν έχετε καλή σύνδεση, δείτε το σε high definition.

ΥΓ Μονο σε μένα έρχεται γεύση από ουίσκι όταν ακούω Tom Waits;

Update: Απ` ότι φαίνεται μπορεί να υπάρξουν προβλήματα με την NBC και τα πνευματικά δικαιώματα. Αν δεν μπορείτε να δείτε “απ` ευθείας” τα βίντεο , κλικάρετε πάνω τους για να μεταφερθείτε στο YouTube Κανάλι μου.

Σήμερα έχουμε γεύση από Ισπανία… Μια ανάσα από φλαμένγκο και το παραδοσιακό τραγούδι El Que Se Tenga Por Grande. Μιλάει για τους υπερφίαλους, τους Υβριστές… «Αυτός που νομίζει πως είναι καλύτερος από τους άλλους, ας ρίξει μια ματιά στο νεκροταφείο», τραγουδάει ο ποιητής…

He who thinks he is bigger than the others,

let him go to the cemetary,

where he can see what the world is really like -

it is but a hand full of dust.

Το άκουσα στην τελευταία ταινία του Jim Jarmusch, The Limits Of Control (Στα Όρια Του Ελέγχου) που άγνωστο πότε θα προβληθεί την Πέμπτη στους κινηματογράφους.

Δεν είναι η καλύτερη του, αλλά παραμένει συνεπής στη λιτή ματιά του. Δεν έχει σημασία το στόρυ της ταινίας. Ο βασικός ήρωας, ο Isaach De Bankole (ο απίστευτος παγωτατζής του Ghost Dog), είναι ο διαμεσολαβητής και εκτελεστής διάφορων εντολών. Αλλά ο Jarmusch, όπως πάντα, δεν στέκεται σε αυτό.

Οι ήρωες του δεν κάνουν τόσο διαφορετικά πράγματα από τους υπόλοιπους, αλλά πάντα κουβαλάνε μια «περίεργη» εμμονή, μια εμβάθυνση στους στόχους και στους τρόπους τους που τους κάνουν να μοιάζουν με αλλόκοτες φιγούρες.

Πάντως το κόλλημα με την ταινία το έφαγα με τον τρόπο που περιφερόταν στη Μαδρίτη.

Μου θύμισε πολλά πράματα… Ο τρόπος που περιφερότανε… ο τρόπος που επικοινωνούσε(;)…

Τεσπα…

Η ταινία απευθύνεται στους Τζαρμουσικούς, αλλά το τραγούδι και ο φοβερός χορός της χορεύτριας , σε όλους…

Εδώ είναι ένα κλιπάκι που έφτιαξα για την ταινία…

…και εδώ τo τραγούδι καθώς και η αντίστοιχη σκηνή στην ταινία..

Η διάθεση μου είναι μελό σήμερα… Με πιάνουν κάτι γλυκανάλατα πότε-πότε και πέφτω σε μια ρομαντσάδα ..

Σε αυτές τις συνθήκες απολαμβάνω κάτι ταινίες κομεντί εποχής σαν το «Η Μέρα Που Άρχισα Να Ζω» (Miss Pettigrew Lives For A Day).

Η υπόθεση της διαδραματίζεται σε μία μέρα στο Λονδίνο στον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο. Εκεί έχουμε τη σχέση της Πέτιγκριου (Φράνσις Μακντέρμοντ)  ως παλιών αρχών  (και… άνεργης και πεινασμένης) οικονόμος της Ντελύσια Λαφός (Έιμι Άνταμς), μιας ενζενί «ελευθέρων» ηθών στάρλετ που «τα έχει» με τρεις άντρες ταυτόχρονα. Και οι δύο αναζητούν μέσα από προσωπικούς συμβιβασμούς να επιβιώσουν αλλά και να βρουν τον Πραγματικό Έρωτα…

Το φινάλε είναι ένα κλασσικό happy end όπου η Ντελύσια θα προτιμήσει τον φτωχό πλην τίμιο και ερωτευμένο πιανίστα.

Η ταινία είναι απολαυστική μέσα από το, σχεδόν, θεατρικό περιβάλλον, ένα καλογραμμένο σενάριο χωρίς υπερβολές, έναν αβίαστο ρυθμό, αλλά και από τις εξαίρετες (για mainstream ταινίες) ερμηνείες. Η δροσιά και η σεξουαλικότητα της Άνταμς είναι ανακουφιστική, η Μακντέρμοτ «γεμίζει» με ενδιαφέροντες λεπτομέρειες το ρόλο της, αλλά υπάρχουν και δύο «δεύτεροι» ρόλοι που ανεβάζουν το επίπεδο. Η «κακιά» Σίρλεϊ Χέντερσον δίνει ένα “kinky” αλατοπίπερο και ο Κίραν Χάιντς ως ώριμος μεσήλικας, δίνουν ένα άλλο «άρωμα» στην ταινία.

Μια ταινία για ένα κρύο Σαββατοκύριακο που βρέχει …

Εδώ το τρέιλερ…

Εδώ το τραγούδι από το music hall, όπου ο πιανίστας παίζει το «τελευταίο» του χαρτί για τον ερώτα του…

Η Ντελύσια έχει ανακοινώσει το γάμο της με γόη παραγωγό της ταινίας της και αυτός την «εξαναγκάζει» να τραγουδήσει το “If I didn`t care”, ένα τραγούδι του 1939.

Ένα τραγούδι που, αισθάνομαι, ότι το έχουμε τραγουδήσει όλοι μας..

Ένα τραγούδι που προσπαθεί να πει στον άλλο πόσο νοιάζεσαι γι` αυτόν…

Ένα τραγούδι που το τραγουδώ συχνά τα τελευταία χρόνια…

If I didn’t care more than words can say
If I didn’t care would I feel this way?
If this isn’t love then why do I thrill?

ΟΚ…

Με τα βλαμμένα κατώτερα είδη του ζωικού βασίλειου, δεν τα πάω και πολύ καλά…

Αλλά δεν μπορώ να μην πω ένα “μπράβο” σε αυτό το φιλαράκο που (ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!) αποφάσισε να βοηθήσει και κανέναν άλλο πέρα από το “αφεντικό” του…

 

Ιστορικό τραγούδι – ιστορικής γενιάς… Δεν υπάρχει κάποια συγκεκριμένη αφορμή για την σημερινή μου πρόταση… Απλά έπεσε στην αντίληψη μου αυτό το βίντεο που είναι από μια τηλεοπτική εμφάνιση των Jefferson Airplane… εκεί… 40 χρόνια πριν… μέσα στις φλόγες του Βιετνάμ και του rock…

Μπορεί μετά να φλώρεψαν και να παραέγιναν mainstream, αλλά το White Rabbit θα είναι μια συγκλονιστική στιγμή της μουσικής..

Go Ask Alice…

ΟΚ… Η φωνή της Vanessa Paradis, δεν είναι κάτι το εξαιρετικό (γι αυτό και βάζω μόνο το βίντεο). Αλλά η τότε σχέση της (μόνο μουσική;) με τον Lenny Kravitch, της είχε δώσει ένα grunge στυλάκι, που στα 20 της νόμιζες πως θα πάει πιο μακριά..

Το μπλέξιμο της την τα τελευταία 12 χρόνια με τον Johnny Depp και την έχει περιθωριοποιήσει από τη μουσική σκηνή (πολύ κακό το τελευταίο της cd πριν 2 χρόνια) και την έχει μεταμορφώσει σε ένα ανορεξικό cocaine-addicted-look-a-like μοντέλο.

Κρίμα…

Οπότε ας θυμηθούμε την top στιγμή της, το Be My Baby του 1992.

Ο Gatouleas πάντα υπέρμαχος των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, δεν ήταν δυνατόν να αποσιωπήσει ένα τόσο σημαντικό γεγονός.

Εξάλλου στα πλαίσια ενότητας της αριστεράς, δεν κρίνουμε ούτε προθέσεις ούτε πλαίσια. Κάθε προσπάθεια πρέπει να αθροίζεται. Στο φινάλε τι λιγότερο έχει η Lady GaGa από τον Bono, την Paula Abdul ή την Angelina Jolie?

Έτσι εμφανίστηκε το Σάββατο στην Ουάσιγκτον σε δείπνο για τον πρόεδρο Ομπάμα και τα Ανθρώπινα Δικαιώματα. Με ένα απλό μαύρο φόρεμα και μαύρα γυαλιά, παίζοντας σε πιάνο τη γνωστή μελωδία του John Lennon, Imagine.

“Σήμερα δε θα παίξω κάποιο από τα τραγουδια μου, γιατί η σημερινή μέρα δεν είναι για μένα, αλλά για σας” δήλωσε  με σεμνότητα η υπέρμαχος των ανθρωπινων δικαιωμάτων.

Θέλετε κι άλλη Lady GaGa? Τότε προλαβαίνετε να βγάλετε εισιτήριο για τις 14 Νοέμβρη που θα συμμετάσχει σε μια περφορμανς μαζί με τα μπαλέτα Μπολσόι!!!

Προς το παρόν ας θαυμάξουμε την ερμηνεία της…

Δύο σημαντικές εκθέσεις λαμβάνουν χώρα μέσα στον Οκτώβρη στην Ιαπωνία.

Η CEATEC κράτησε από τις 6 ως τις 10 του μηνός, ενώ το TOKYO MOTOR SHOW θα ξεκινήσει στις 24 και θα τελειώσει στις 4 του Νοέμβρη.

Η CEATEC είναι αυτό που λέει το όνομα της: Combine Exhibition of Advanced TEChnologies. Δηλαδή, έκθεση προηγμένης τεχνολογίας.

Στις φώτο που παραθέτω πιο κάτω, μπορούμε να δούμε κάποιες από τις πιο προχώ γκατζετιές.

ceatec_fishcars

Πειραματικές κινούμενες μονάδες στη λογική των ψαριών. Η μελέτη των κοπαδιών των ψαριών, είναι η τελευταία πρόταση για τα μποτιλιαρισματα των αυτοκινητων.

Κινητό από υπολείμματα κατεργασμένου ξύλου με επεξεργασια αδιαβροχου.

Ανάγνωση περισσότερων »

Σήμερα το τραγούδι που θα σας προτείνω, το θυμήθηκα μετά την ταινία Antichrist που είδα την Παρασκευή.

Η Charlotte Gainsbourg, η ηθοποιός του ταινίας, πρωτοεμφανίστηκε στον χώρο των media από την ηλικία των 13 χρόνων σε αυτό το τραγούδι του πατέρα της Serge, Lemon Incest.

Το τραγούδι αυτό είχε προκαλέσει σκάνδαλο στη Γαλλική κοινωνία στα 1984, γιατί οι στίχοι του είχαν διφορούμενη ερμηνεία. Η διαχυτικότητα μεταξύ πατέρα-κόρης και το λογοπάιχνιο “incest de citron” – “un zeste de citron”, άφηνε ανοιχτές τις εκδοχές προς την παιδοφιλία και την αιμομιξία. (Σημ. Δεν ξέρω γαλλικά, απλα δέχομαι αυτές τις παρατηρησεις).

Το βίντεο κλιπ του τραγουδιού ενίσχυε το σκανδαλισμό των γάλλων πολιτών μιας και έδειχνε μισόγυμνους τον Serge και την μικρή Charlotte πάνω σε ένα κρεβάτι να λένε ο ένας στον άλλο “σ` αγαπώ”.

Ο Serge Gainsbourg ιστορική και αμφιλεγόμενη μουσική φυσιογνωμία, μέχρι το θάνατο του στα 1991 σε ηλικία 62 ετών από τις συνεχής καταχρήσεις, συχνά προβόκαρε το Γαλλικό καθωσπρεπισμό.

Η Charlotte μέχρι σήμερα έχει βγάλει δυο μουσικά cd και έχει παίξει σε πολλές κινηματογραφικές ταινίες.

ΥΓ. Το τραγούδι είναι μια μετριότητα ηλεκτρονική `80ίλα

Update: Συναφή ποστ “η Πρώτη Εντύπωση”, “ο, κατά Gatoulea, Antichrist”

Όταν έιχα γράψει για την Πρώτη Εντύπωση γύρω από το θόρυβο που είχε προκαλέσει ο “Αντίχριστος”, δε μπορούσα να φανταστώ τη “βουτιά” που θα επιχειρούσε ο Λαρς Φον Τρίαρ σε αυτή την ταινία. Σε λίγες μέρες, αφού κατασταλάξω σε κάποια πράματα, θα καταθέσω την πλήρη άποψη μου.

Κάποιες πρώτες παρατηρήσεις, μόνο:

1) Παρακαλώ όσους διαπιστώνουν μισογυνισμό στο έργο, να το κόψουν το άθλημα. Άντε, το πολύ, κανένα σηριαλάκι εικοσάλεπτο.

2) Οι περιβόητες βίαιες σκηνές είναι ελάχιστων δευτερολέπτων και μέτριας έντασης. Στο Seven είχε πιο άγριες εικόνες (παρ` εκτός και αν έχετε ταμπού με τα γεννητικά όργανα).

3) Συγκλονιστική η Γκαίνσμπουργκ… Απίθανη σωματική πειθαρχία και 1000% εντός ρόλου σε κάθε καρέ..

4) Τρομέρη δουλειά στην εικόνα. Το αποτέλεσμα είναι μια ανώτερη σύνθεση του “Στοιχείου του Εγκλήματος” με το “Δαμάζωντας τα Κύματα”.

5) Σίγουρα η πιο πρόσωπική του ταινία του Τρίερ. Δεν νομίζω πως έχω δει πιο γλαφυρή εικόνα μιας “Παραδεισένιας Κόλασης”.

Σε πρωτη ματιά, η ταινία διαπραγμετεύεται τη φύση. Τη βία που κρύβει, την μάχη της αναπαραγωγής και της επιβίωσης…

Αν έχουμε μάθει τη “θεϊκή” ισορροπία της, ώρα να αναγνωρίσουμε και τον “Αντίχριστό” της…

Αυτόν που είναι υπαίτιος του θάνατου ως “φυσικό” γεγονός, του σαπίσματος του δέντρου, της επιβίωσης ή μη του νεογνού…

Εδώ ο Πρόλογος της ταινίας..

ΥΓ Μόλις έπιασε μια φοβερή μπόρα. Ο ήχος πάνω στις τέντες  είναι τρομαχτικός (;)… Μάλλον τυχαίο θα είναι…

Οι Massive Attack είναι περισσότερο, μια σχολή μουσικής παρά ένα συγκρότημα με τους παραδοσιακούς όρους. Περνάνε από διαφορετικά είδη και συνεργάζονται με πολλούς και διαφορετικούς μουσικούς. Για αυτό και πολλές φορές περισσότερο ΔΙΑΙΣΘΑΝΕΣΑΙ πως ένα τραγούδι είναι δικό τους πάρα το αναγνωρίζεις.
Στα 1991 διασκευάζουν μια soulια από τα `70ies, το Be Thankful For What You`ve Got. Το έχουν δοκιμάσει κι άλλοι (πχ στη δεκαετία του `80 η Sade), αλλά οι τύποι το απογείωσαν.
Κυρίως, όμως, έχω μείνει μαλάκας με το video του τραγουδιου..
Το concept του, απλούστατο. Έχουν βάλει μια πραγματική stripper να κάνει το καθιερωμένο της πρόγραμμα κάτω από τους ήχους του τραγουδιού…
Και συμβαίνει το εξής περίεργο… Τα τραγούδι, και γαμάτο είναι, και ερωτικό είναι, και “κολλάει” αφού μέχρι σήμερα χρησιμεύει για “χαλί” σε strip shows, και η γκόμενα είναι τούμπανο, και ο χορός της είναι άψογος, αλλά…
Κάποια θλίψη περνάει στον αέρα…
Μια μοναξιά κυριαρχεί…
Ο ερωτισμός εκλείπει… κρέας κινείται… κρέας αγοράζεται…
Αυτό το κενό μεγαλώνει, παρά “καλύπτεται”…
Μπράβο στο σκηνοθέτη για ένα πεντάλεπτο βίντεο που, παρεμπιπτόντως, τόσο δύσκολα βρίσκεται στο ιντερνετ γιατί το μπλοκάρουν συνεχώς για πνευματικά δικαιώματα.

You may not have a car at all

But remember, brothers and sisters

You can still stand tall