ΟΚ…
Με τα βλαμμένα κατώτερα είδη του ζωικού βασίλειου, δεν τα πάω και πολύ καλά…
Αλλά δεν μπορώ να μην πω ένα “μπράβο” σε αυτό το φιλαράκο που (ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!) αποφάσισε να βοηθήσει και κανέναν άλλο πέρα από το “αφεντικό” του…
Ιστορικό τραγούδι – ιστορικής γενιάς… Δεν υπάρχει κάποια συγκεκριμένη αφορμή για την σημερινή μου πρόταση… Απλά έπεσε στην αντίληψη μου αυτό το βίντεο που είναι από μια τηλεοπτική εμφάνιση των Jefferson Airplane… εκεί… 40 χρόνια πριν… μέσα στις φλόγες του Βιετνάμ και του rock…
Μπορεί μετά να φλώρεψαν και να παραέγιναν mainstream, αλλά το White Rabbit θα είναι μια συγκλονιστική στιγμή της μουσικής..
Go Ask Alice…
ΟΚ… Η φωνή της Vanessa Paradis, δεν είναι κάτι το εξαιρετικό (γι αυτό και βάζω μόνο το βίντεο). Αλλά η τότε σχέση της (μόνο μουσική;) με τον Lenny Kravitch, της είχε δώσει ένα grunge στυλάκι, που στα 20 της νόμιζες πως θα πάει πιο μακριά..
Το μπλέξιμο της την τα τελευταία 12 χρόνια με τον Johnny Depp και την έχει περιθωριοποιήσει από τη μουσική σκηνή (πολύ κακό το τελευταίο της cd πριν 2 χρόνια) και την έχει μεταμορφώσει σε ένα ανορεξικό cocaine-addicted-look-a-like μοντέλο.
Κρίμα…
Οπότε ας θυμηθούμε την top στιγμή της, το Be My Baby του 1992.
Ο Gatouleas πάντα υπέρμαχος των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, δεν ήταν δυνατόν να αποσιωπήσει ένα τόσο σημαντικό γεγονός.
Εξάλλου στα πλαίσια ενότητας της αριστεράς, δεν κρίνουμε ούτε προθέσεις ούτε πλαίσια. Κάθε προσπάθεια πρέπει να αθροίζεται. Στο φινάλε τι λιγότερο έχει η Lady GaGa από τον Bono, την Paula Abdul ή την Angelina Jolie?
Έτσι εμφανίστηκε το Σάββατο στην Ουάσιγκτον σε δείπνο για τον πρόεδρο Ομπάμα και τα Ανθρώπινα Δικαιώματα. Με ένα απλό μαύρο φόρεμα και μαύρα γυαλιά, παίζοντας σε πιάνο τη γνωστή μελωδία του John Lennon, Imagine.
“Σήμερα δε θα παίξω κάποιο από τα τραγουδια μου, γιατί η σημερινή μέρα δεν είναι για μένα, αλλά για σας” δήλωσε με σεμνότητα η υπέρμαχος των ανθρωπινων δικαιωμάτων.
Θέλετε κι άλλη Lady GaGa? Τότε προλαβαίνετε να βγάλετε εισιτήριο για τις 14 Νοέμβρη που θα συμμετάσχει σε μια περφορμανς μαζί με τα μπαλέτα Μπολσόι!!!
Προς το παρόν ας θαυμάξουμε την ερμηνεία της…
Δύο σημαντικές εκθέσεις λαμβάνουν χώρα μέσα στον Οκτώβρη στην Ιαπωνία.
Η CEATEC κράτησε από τις 6 ως τις 10 του μηνός, ενώ το TOKYO MOTOR SHOW θα ξεκινήσει στις 24 και θα τελειώσει στις 4 του Νοέμβρη.
Η CEATEC είναι αυτό που λέει το όνομα της: Combine Exhibition of Advanced TEChnologies. Δηλαδή, έκθεση προηγμένης τεχνολογίας.
Στις φώτο που παραθέτω πιο κάτω, μπορούμε να δούμε κάποιες από τις πιο προχώ γκατζετιές.
Πειραματικές κινούμενες μονάδες στη λογική των ψαριών. Η μελέτη των κοπαδιών των ψαριών, είναι η τελευταία πρόταση για τα μποτιλιαρισματα των αυτοκινητων.
Κινητό από υπολείμματα κατεργασμένου ξύλου με επεξεργασια αδιαβροχου.
Σήμερα το τραγούδι που θα σας προτείνω, το θυμήθηκα μετά την ταινία Antichrist που είδα την Παρασκευή.
Η Charlotte Gainsbourg, η ηθοποιός του ταινίας, πρωτοεμφανίστηκε στον χώρο των media από την ηλικία των 13 χρόνων σε αυτό το τραγούδι του πατέρα της Serge, Lemon Incest.
Το τραγούδι αυτό είχε προκαλέσει σκάνδαλο στη Γαλλική κοινωνία στα 1984, γιατί οι στίχοι του είχαν διφορούμενη ερμηνεία. Η διαχυτικότητα μεταξύ πατέρα-κόρης και το λογοπάιχνιο “incest de citron” – “un zeste de citron”, άφηνε ανοιχτές τις εκδοχές προς την παιδοφιλία και την αιμομιξία. (Σημ. Δεν ξέρω γαλλικά, απλα δέχομαι αυτές τις παρατηρησεις).
Το βίντεο κλιπ του τραγουδιού ενίσχυε το σκανδαλισμό των γάλλων πολιτών μιας και έδειχνε μισόγυμνους τον Serge και την μικρή Charlotte πάνω σε ένα κρεβάτι να λένε ο ένας στον άλλο “σ` αγαπώ”.
Ο Serge Gainsbourg ιστορική και αμφιλεγόμενη μουσική φυσιογνωμία, μέχρι το θάνατο του στα 1991 σε ηλικία 62 ετών από τις συνεχής καταχρήσεις, συχνά προβόκαρε το Γαλλικό καθωσπρεπισμό.
Η Charlotte μέχρι σήμερα έχει βγάλει δυο μουσικά cd και έχει παίξει σε πολλές κινηματογραφικές ταινίες.
ΥΓ. Το τραγούδι είναι μια μετριότητα ηλεκτρονική `80ίλα
Update: Συναφή ποστ “η Πρώτη Εντύπωση”, “ο, κατά Gatoulea, Antichrist”
Όταν έιχα γράψει για την Πρώτη Εντύπωση γύρω από το θόρυβο που είχε προκαλέσει ο “Αντίχριστος”, δε μπορούσα να φανταστώ τη “βουτιά” που θα επιχειρούσε ο Λαρς Φον Τρίαρ σε αυτή την ταινία. Σε λίγες μέρες, αφού κατασταλάξω σε κάποια πράματα, θα καταθέσω την πλήρη άποψη μου.
Κάποιες πρώτες παρατηρήσεις, μόνο:
1) Παρακαλώ όσους διαπιστώνουν μισογυνισμό στο έργο, να το κόψουν το άθλημα. Άντε, το πολύ, κανένα σηριαλάκι εικοσάλεπτο.
2) Οι περιβόητες βίαιες σκηνές είναι ελάχιστων δευτερολέπτων και μέτριας έντασης. Στο Seven είχε πιο άγριες εικόνες (παρ` εκτός και αν έχετε ταμπού με τα γεννητικά όργανα).
3) Συγκλονιστική η Γκαίνσμπουργκ… Απίθανη σωματική πειθαρχία και 1000% εντός ρόλου σε κάθε καρέ..
4) Τρομέρη δουλειά στην εικόνα. Το αποτέλεσμα είναι μια ανώτερη σύνθεση του “Στοιχείου του Εγκλήματος” με το “Δαμάζωντας τα Κύματα”.
5) Σίγουρα η πιο πρόσωπική του ταινία του Τρίερ. Δεν νομίζω πως έχω δει πιο γλαφυρή εικόνα μιας “Παραδεισένιας Κόλασης”.
Σε πρωτη ματιά, η ταινία διαπραγμετεύεται τη φύση. Τη βία που κρύβει, την μάχη της αναπαραγωγής και της επιβίωσης…
Αν έχουμε μάθει τη “θεϊκή” ισορροπία της, ώρα να αναγνωρίσουμε και τον “Αντίχριστό” της…
Αυτόν που είναι υπαίτιος του θάνατου ως “φυσικό” γεγονός, του σαπίσματος του δέντρου, της επιβίωσης ή μη του νεογνού…
Εδώ ο Πρόλογος της ταινίας..
ΥΓ Μόλις έπιασε μια φοβερή μπόρα. Ο ήχος πάνω στις τέντες είναι τρομαχτικός (;)… Μάλλον τυχαίο θα είναι…
Οι Massive Attack είναι περισσότερο, μια σχολή μουσικής παρά ένα συγκρότημα με τους παραδοσιακούς όρους. Περνάνε από διαφορετικά είδη και συνεργάζονται με πολλούς και διαφορετικούς μουσικούς. Για αυτό και πολλές φορές περισσότερο ΔΙΑΙΣΘΑΝΕΣΑΙ πως ένα τραγούδι είναι δικό τους πάρα το αναγνωρίζεις.
Στα 1991 διασκευάζουν μια soulια από τα `70ies, το Be Thankful For What You`ve Got. Το έχουν δοκιμάσει κι άλλοι (πχ στη δεκαετία του `80 η Sade), αλλά οι τύποι το απογείωσαν.
Κυρίως, όμως, έχω μείνει μαλάκας με το video του τραγουδιου..
Το concept του, απλούστατο. Έχουν βάλει μια πραγματική stripper να κάνει το καθιερωμένο της πρόγραμμα κάτω από τους ήχους του τραγουδιού…
Και συμβαίνει το εξής περίεργο… Τα τραγούδι, και γαμάτο είναι, και ερωτικό είναι, και “κολλάει” αφού μέχρι σήμερα χρησιμεύει για “χαλί” σε strip shows, και η γκόμενα είναι τούμπανο, και ο χορός της είναι άψογος, αλλά…
Κάποια θλίψη περνάει στον αέρα…
Μια μοναξιά κυριαρχεί…
Ο ερωτισμός εκλείπει… κρέας κινείται… κρέας αγοράζεται…
Αυτό το κενό μεγαλώνει, παρά “καλύπτεται”…
Μπράβο στο σκηνοθέτη για ένα πεντάλεπτο βίντεο που, παρεμπιπτόντως, τόσο δύσκολα βρίσκεται στο ιντερνετ γιατί το μπλοκάρουν συνεχώς για πνευματικά δικαιώματα.
You may not have a car at all
But remember, brothers and sisters
You can still stand tall
Έχει πήξει το ίντερνετ από βιντεάκια του Χίτλερ να διακωμωδούν καταστάσεις τις επικαιρότητας. Αυτή η υπέροχη – κατά τα άλλα – ταινία “Η Πτώση“, τελικά έχει γίνει διασημη από αυτά τα κλιπάκια.
Μερικά τραγούδια “δένονται” με μια ταινία χωρίς να είναι musical. Ένα από αυτά είναι το Voodoo People των Prodigy. Το τραγούδι βγήκε στα 1994 και χρησιμοποιήθηκε σαν “χαλί” σε μια σκηνή στη γαλλική ταινία Dobermann του 1997.
Το στόρυ αφορά μια “ποζάτη” συμμορία με ψευδώνυμα από σκύλους και ο αρχηγός είναι ο Ντόμπερμαν, ο Vincent Cassel και ένα μέλος της την κωφάλαλη (και πιτσιρίκα, τότε) Monica Bellucci. Βάλτε τώρα ένα καθίκι σαδιστή μπάτσο που τους καταδιώκει, ένα club που βαράει ελέκτρο, κόκες και Drag Queens και καταλαβαίνετε τι συμβαίνει όταν μπουκάρουν οι ειδικές δυνάμεις…
Απο τις πιο μπιτάτες και “κον-πάουερ” σκηνές….
Πέρα από το τραγούδι, έχω φτιάξει με δικό μου μοντάζ την εν λόγω σκηνή, για να πάρετε μια ιδέα….
Ακούστε το τραγούδι – χαζέψτε την ταινία…
Πριν κάνα μήνα με αφορμή το True Blood, έκανα ένα σχόλιο για ένα ερωτισμό που αναδύεται ξανά στις αμερικάνικες ταινίες. Λίγο το καλοκαίρι, λίγο κάποιες συζητήσεις που είχαμε με μια παρέα στις διακοπές θα `θελα να συνεχίσω τον προβληματισμό μου για αυτό το θέμα.
Αφορμή είναι το Black Snake Moan, μια ταινία που κυκλοφορεί μόνο σε dvd και έχει κατηγορηθεί ακόμα και από την ίδια την Christina Ricci σαν προσβλητική και σεξιστική. Το στόρι της φορά τη νυμφομανή Ray (Christina Ricci) και ένα γέρο ερασιτέχνη μπλουζίστα, τον Lazarus (Samuel Jackson) που προσπαθεί να «της βγάλει το διάολο από μέσα της». Η ταινία έχει στοιχεία που θα μπορούσαν να την κάνουν ενδιαφέρουσα. Όμως το «κεντράρισμα» της στην πιο αμφιλεγόμενη σκηνή του έργου που ο Lazarus την αλυσοδένει για να την «προστατέψει» από τον ίδιο της τον εαυτό και το όλο προμότιον της ταινίας είναι που την μετατρέπουν από «προκλητική» σε «ταινία για καυλωμένα κολεγιόπαιδα» όπως έλεγε (περίπου) και η ίδια η Ricci σε συνέντευξή της[1].
Εδώ δε θα σταθούμε στην ταινία αλλά στην εικόνα της Ray, τη γεύση και οσμή που αναδύει η παρουσία της στην οθόνη… Ανάγνωση περισσότερων »
Στα ελληνικά νησιά υπάρχουν πολλών ειδών “μπαρ” και “καφέ” για όλα τα γούστα…
Πάντως ενώ τα “ελληνάδικα” ολοένα και μπαίνουν στο περιθώριο μια νέα μόδα αρχίζει και να αναδεικνύεται… Τα “έντεχνα”…
Μου έφαγαν φέτος τα αυτιά αυτές οι εκδοχές ροκ τραγουδιών σε λάτιν φλωροκοτεράδικες εκτελέσεις. Λες και άκουγα τα summer collection που διαφημίζουν τα κανάλια…
Αλήθεια, τι ευχαρίστηση μπορεί κάποιος να έχει ακούγοντας πχ Stooges ή Patti Smith με γλυκερές φωνούλες, μαράκας και “σαλαλαλα”;
Έτσι και φέτος μου έλειψαν διάφορα ποπ τραγουδάκια που θα με έκαναν να χορεύω ασταμάτητα. Προφανώς σε ένα δυο μήνες θα έχουν ξεχαστεί αλλά τη “δουλειά” τους θα την είχαν κάνει.
Η Alisha Dixton έφτασε στα 30 της και ακόμα το παλεύει να τα γίνει διάσημη. Πιο ψηλά από το Let`s Get Excited δε νομίζω πως θα πάει, αλλά χαλάλι της κοπέλας… Το `φχαριστήθηκα…
Θα μπορούσα να προσθέσω και τους Black Eyed Peαs και το I Gotta Feeling καθώς και άλλα χιτάκια, αλλά όση Lady Gaga και να άκουγα, ποτέ δε μου έφτανε. Έχω “αρρωστήσει” με το καλύτερο trash κατασκεύασμα της τελευταίας 20ετίας (και βάλε…). Αλλά για αυτή που θα σαρώσει τη Britney, θα υπάρξει ξεχωριστό αφιέρωμα. Προς το παρόν ακούστε (;) και θαυμάξτε! το Love Game..
