οι “Αγανακτισμένοι” αμφισβητούν την εξουσία και χρεωκοπούν την παλιά Αριστερά
Δημοσιεύθηκε: 31 Μαΐου, 2011 Filed under: Κουβεντα Να Γινεται | Tags: πολιτικη, αριστερα, morrison, strikes, videos 5 Σχόλια »«Μπορούμε να αναγνωρίσουμε, μόνο αυτά που ήδη ξέρουμε»[1]
Τελικά, τι είναι οι «αγανακτισμένοι» που μαζεύονται στις πλατείες; Μικροαστοί τηλεθεατές του ΣΚΑΙ; Μυστική φάλαγγα ακροδεξιών ομάδων και της ΣΠΙΘΑΣ; Αυθόρμητο επαναστατικό κίνημα; Λαϊκή εξέγερση; Τρέντιδες που κοπιάρουν τα φάσιον από τη Μαδρίτη; Κουβελικοί ακτιβιστές και ΑΤΕΝΙΣΤΑΣ με σκοπό να «σπείρουν» τις μικροαστικές αυταπάτες μες το κίνημα;
Για άλλη μια φορά οι πολιτικές δυνάμεις αναλώνονται σε fake αντιπαραθέσεις για το «ποιον» των κινητοποιήσεων… Οι μισοί «γλύφουν» τους διαδηλωτές και οι υπόλοιποι τους «καταγγέλλουν».. Μου θυμίζει τις ατέλειωτες συζητήσεις για την «εργατική τάξη» που κάποιοι την ηρωοποιούν σαν τον «περιούσιο λαό», σαν να είναι μια ιδιαίτερη συνομοταξία με αυξημένα πολιτικά και πολιτιστικά κριτήρια, ενώ άλλοι την αντιμετωπίζουν με τον αστικό ελιτισμό τους.. κάτι σαν βάρβαρους υπανθρώπους, άξεστους και αμόρφωτους..
Για άλλη μια φορά αποδεικνύεται πως ο «κόσμος», η «τάξη», ο «λαός» ή όπως αλλιώς θέλετε να τον πείτε, συνεχίζει να ΠΡΑΤΤΕΙ, να ΑΓΩΝΙΖΕΤΑΙ μέσα από τις αντιφάσεις και τις ελλείψεις του. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »
Jim Morrison – Unknown Soldier
Δημοσιεύθηκε: 28 Μαρτίου, 2011 Filed under: africa, το τραγουδι της εβδομάδας | Tags: πολιτικη, ιμπεριαλισμός, μουσικη, morrison, videos Αφήστε σχόλιο »Wait until the war is over
And we’re both a little older
Η Ιταλία και Γαλλία θυμούνται το ένδοξο πολεμικό παρελθόν τους.
Κάτι από Αλγερίες και Αβησσυνίες…
Breakfast where the news is read
Television children fed
Bullet strikes the helmet’s head
Αααα..
Δεν μπορούμε να έχουμε παράπονο.
Δεν περιμένουμε πλέον τους Αμερικάνους όπως στη Σερβία-Κροατία. Η Ευρώπη αποκτά εξωτερική πολιτική.
Ακούστε τα γρυλίσματα από τον ευρωπαϊκό μας πολιτισμό.
Τα σκυλιά πρώτα θα φάνε τους άραβες και μετά τους δικούς μας.
Όλα πάνε όπως πρέπει να πάνε…
Make a grave for the unknown soldier
έλεγε ο Jim Morrison 45 χρόνια πριν.
Εμείς ας συνεχίσουμε τους στρουθοκαμιλισμούς.
Ο πόλεμος είναι μακριά, έτσι δεν είναι;
ένα ευχαριστώ…
Δημοσιεύθηκε: 31 Δεκεμβρίου, 2010 Filed under: παραληρήματα | Tags: ποιητικη αδεια, αν-ηθική, morrison 6 Σχόλια »
Μου αρέσει το γράφημα των στατιστικών του μπλογκ μου.
Το ξέρω πως περιαυτολογώ, αλλά βλέπω μια ασυνήθιστη «υγεία» στους αριθμούς.
Παρ’ όλη την καταθλιπτική σχιζοφρένεια μου, καταφέρνω και διατηρώ ένα χώρο άποψης με στοιχειώδη αξιοπρέπεια και αξιοπιστία.
Αυτό που βγαίνει από τα νούμερα, είναι πως μετά από κάποια αλματώδη άνοδο, ο Gatouleas κερδίζει τους νέους επισκέπτες και σταθεροποιείται σε υψηλότερους μέσους όρους.
Ανάμεσα σε φρικαρίσματα , εντάσεις και αφόρητο πήξιμο χρόνου και διάθεσης, προσπαθώ…
Θέλω να δοκιμάσω και άλλα πράματα γύρω από το μπλογκ. Υπάρχουν ιδέες για ραδιόφωνο, σινεμά, αθλητικά… Θα ‘θελα να βρεθεί ο τρόπος να φτιάξω και πράματα με ανθρώπους που αγαπώ.
Πολλές φορές αισθάνομαι πως έχω χάσει ένα πιο προσωπικό λόγο, μια πιο βαθειά εξομολόγηση για χάρη της «αντικειμενικότητας»… πρέπει να το αλλάξω.
Ελπίζω σε μια χρονιά διαφορετική από τις άλλες.
Μια χρονιά που θα φέρει νέα πρόσωπα και νέες λογικές στο παιχνίδι.
Παραφράζοντας τον Jim Morrison, πιστεύω πως έφτασε η ώρα να μαστιγώσουμε τα μάτια του αλόγου.
Άλλο ένα μικρό ευχολόγιο έφτασε στο τέλος του. Φταίει που μεγαλώνω ακόμα ένα χρόνο…
Ένα ευχαριστώ σε όλους σας και … εδώ θα είμαστε να τα λέμε!
you cannot petition the Lord with prayer
Δημοσιεύθηκε: 18 Μαΐου, 2010 Filed under: για τα μάτια σου (και όχι μόνο) | Tags: πολιτικη, τα κολληματα μου, morrison Αφήστε σχόλιο »
Δέκα μέρες μετά το ποστ, είδα αύτη τη φώτο σε κάποιο μπλογκ, που δε θυμάμαι τώρα.
Είναι πάντα εντυπωσιακό, 40 χρόνια μετά, να βρίσκεται σε στόματα και τοίχους… ψυθιριστά… μπερδεμένος ανάμεσα σε σκέψεις και επιθυμίες.
Αλλά πάντα παρών…
The Doors – The Soft Parade
Δημοσιεύθηκε: 3 Μαΐου, 2010 Filed under: το τραγουδι της εβδομάδας | Tags: πολιτιστικη βιομηχανια, πολιτικη, Ρεμπώ, αριστερα, μουσικη, morrison, videos Αφήστε σχόλιο »
Έχω μια δυσκολία να γράψω ποστ για τους Doors…
Αν τους ξέρετε, δεν έχω πολλά να προσθέσω…
Αν όχι, δεν ξέρω από πού να αρχίσω…
Σημασία είναι πως αυτό το συγκρότημα και ειδικά το βασικό μέλος τους, ο Jim Morrison, δεν μπορούν ούτε να καταταχτούν σε κάποια κατηγορία και γι` αυτό και δεν έχουν «συνεχιστές» τους.
Είναι από αυτή τη φάρα καλλιτεχνών που και το σύστημα δυσκολεύεται να τους μετατρέψει σε mainstream, αλλά και η σχηματική αριστερά δεν τους «προτείνει».
Τι να κάνεις ένα τραγούδι που δεν χορεύεται; Μα να μην έχει ένα μότο να γίνει τζιγκλάκι για διαφημιστικό; Μια καλή μπασιά, τέλος πάντων, ένα γερό μπιτ να το πουλήσουμε πακέτο με την αφίσα του Τσε και το μπλουζάκι revolution σε τρία χρώματα;
Από την άλλη πώς να τραγουδάνε οι κομμουνιστές το «Ήρθε το τέλος, φίλε μου» μες το Μάη του `68;
Παρ` όλα αυτά, σαράντα χρόνια τώρα πιτσιρικάδες σε όλο τον κόσμο ανακαλύπτουν ξανά και ξανά χωρίς ραδιόφωνα, χωρίς πάρτι και αφιερώματα τους Doors.
Ένα συγκρότημα που μέσα σε 4 χρόνια και 6 συλλογές δημιούργησε τη δική του ροκ ιστορία. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »
μπούρου-μπούρου