Ο, κατά Gatoulea, Antichrist

Σημείωση 1: Έχω γράψει δύο ακόμα ποστ για την ταινία… Το Η Πρώτη Εντύπωση αφορά την αίσθηση που μου έδινε η συζήτηση για την ταινία ΠΡΙΝ τη δω. Το Μόλις Γύρισα από τον Κινηματογράφο είναι ένα σχόλιο – περισσότερο τσαντίλας – για τις απίθανες υπερβολές που συνοδεύουν την ταινία και που θα μπορούσαν να αποτρέψουν κάποιους να την δουν. Όσο απομακρύνομαι από τη μέρα της προβολής και μετά από συζητήσεις που είχα με ανθρώπους που διαμόρφωσαν ακόμα και διαμετρικά αντίθετες απόψεις, άρχισα να ανακαλύπτω κάποιες διαφορετικές πλευρές της.

Αυτή είναι η χρησιμότητα του σημερινού νηφάλιου(;) σχολιασμού.

Σημείωση 2: Το ποστ αφορά συζήτηση για την ταινία και έχει spoilers (αποκαλυπτικά στοιχεία).

Σημείωση 3: Σας προτείνω να διαβάσετε κάποιες συνεντεύξεις, σχόλια και κριτικές. «Είναι τρομαχτική η γυναικεία σεξουαλικότητα» Λαρς Φον Τρίαρ, «Με έλεγαν Μάγισσα» από τον Old Boy, «Αντίχριστος: Παραλήρημα μισογυνισμού ή παρεξηγημένο αριστούργημα» συζήτηση στην Ελευθεροτυπία, «Ο μεσαίωνας της πρωτοπορίας» από τον Δ. Δανίκα, αλλά και σχόλια κοινού στο Cine.gr.

Πόσο χαίρομαι που διαφωνώ πλήρως με τους εκφραστές και της «παλιάς» αλλά και της «εκσυγχρονισμένης» αριστεράς, Δανίκα και Ρεπούση…

ΠΡΟΟΙΜΙΟ

Πριν δω την ταινία, πίστευα πως ήταν ένα σχόλιο για τη σχέση ανθρώπου και φύσης, όπου η φύση νοείται όχι σαν ντεκόρ, «περιβάλλον χώρος», αλλά σαν πηγή των πάντων και συνεχίζει να «υπάρχει» μέσα μας.

Η σύγκρουση γυναίκας – άνδρα αποκτούσε, απλά , μια διαφορετική οπτική των πραγμάτων και η αποξένωση του ανθρώπου από τη φύση του, ήταν η αιτία της Κόλασης του.

Μέσα, όμως, από συζητήσεις άρχισα να ανακαλύπτω κάποιες εντελώς διαφορετικές απόψεις. Οι διαφορές τους, μάλιστα, δεν είχαν αφετηρία τη θετική ή αρνητική εικόνα για την ταινία. Κάποιες σκόρπιες που θυμάμαι, ήταν:

CEATEC Japan 2009 & Tokyo Motor Show

Δύο σημαντικές εκθέσεις λαμβάνουν χώρα μέσα στον Οκτώβρη στην Ιαπωνία.

Η CEATEC κράτησε από τις 6 ως τις 10 του μηνός, ενώ το TOKYO MOTOR SHOW θα ξεκινήσει στις 24 και θα τελειώσει στις 4 του Νοέμβρη.

Η CEATEC είναι αυτό που λέει το όνομα της: Combine Exhibition of Advanced TEChnologies. Δηλαδή, έκθεση προηγμένης τεχνολογίας.

Στις φώτο που παραθέτω πιο κάτω, μπορούμε να δούμε κάποιες από τις πιο προχώ γκατζετιές.

Πειραματικές κινούμενες μονάδες στη λογική των ψαριών. Η μελέτη των κοπαδιών των ψαριών, είναι η τελευταία πρόταση για τα μποτιλιαρισματα των αυτοκινητων.

Κινητό από υπολείμματα κατεργασμένου ξύλου με επεξεργασια αδιαβροχου.

Antichrist – Lars Von Trier: μόλις γύρισα από τον κινηματογράφο..

Update: Συναφή ποστ “η Πρώτη Εντύπωση”, “ο, κατά Gatoulea, Antichrist”

Όταν έιχα γράψει για την Πρώτη Εντύπωση γύρω από το θόρυβο που είχε προκαλέσει ο “Αντίχριστος”, δε μπορούσα να φανταστώ τη “βουτιά” που θα επιχειρούσε ο Λαρς Φον Τρίαρ σε αυτή την ταινία. Σε λίγες μέρες, αφού κατασταλάξω σε κάποια πράματα, θα καταθέσω την πλήρη άποψη μου.

Κάποιες πρώτες παρατηρήσεις, μόνο:

1) Παρακαλώ όσους διαπιστώνουν μισογυνισμό στο έργο, να το κόψουν το άθλημα. Άντε, το πολύ, κανένα σηριαλάκι εικοσάλεπτο.

2) Οι περιβόητες βίαιες σκηνές είναι ελάχιστων δευτερολέπτων και μέτριας έντασης. Στο Seven είχε πιο άγριες εικόνες (παρ` εκτός και αν έχετε ταμπού με τα γεννητικά όργανα).

3) Συγκλονιστική η Γκαίνσμπουργκ… Απίθανη σωματική πειθαρχία και 1000% εντός ρόλου σε κάθε καρέ..

4) Τρομέρη δουλειά στην εικόνα. Το αποτέλεσμα είναι μια ανώτερη σύνθεση του “Στοιχείου του Εγκλήματος” με το “Δαμάζωντας τα Κύματα”.

5) Σίγουρα η πιο πρόσωπική του ταινία του Τρίερ. Δεν νομίζω πως έχω δει πιο γλαφυρή εικόνα μιας “Παραδεισένιας Κόλασης”.

Σε πρωτη ματιά, η ταινία διαπραγμετεύεται τη φύση. Τη βία που κρύβει, την μάχη της αναπαραγωγής και της επιβίωσης…

Αν έχουμε μάθει τη “θεϊκή” ισορροπία της, ώρα να αναγνωρίσουμε και τον “Αντίχριστό” της…

Αυτόν που είναι υπαίτιος του θάνατου ως “φυσικό” γεγονός, του σαπίσματος του δέντρου, της επιβίωσης ή μη του νεογνού…

Εδώ ο Πρόλογος της ταινίας..

ΥΓ Μόλις έπιασε μια φοβερή μπόρα. Ο ήχος πάνω στις τέντες  είναι τρομαχτικός (;)… Μάλλον τυχαίο θα είναι…

ο εξωσκελετός σαν καθημερινή εφαρμογή

Άλλη μια ρομποτική ενίσχυση του ανθρώπου από τη μακρινή Ιαπωνία…

Η HONDA άρχισε την εφαρμογή σε πραγματικές συνθήκες ενός «απλού» αλλά τόσο καινοτόμου μηχανισμού. Δημιούργησε ένα εξωσκελετό που απορροφά τη μεγαλύτερη καταπόνηση που δέχεται το σώμα μας κατά τη διάρκεια μερικών απλών κινήσεων.

Αποτελείται από ένα κάθισμα, τον σκελετό του και ένα ζευγάρι παπούτσια… Φορώντας κάποιος τα παπούτσια και ρυθμίζοντας το κάθισμα ανάλογα με το ύψος του, μπορεί να περπατήσει, να ανέβει σκάλες, να λυγίσει τα γόνατα του χωρίς αυτό να επιβαρύνει τους μυς του ή τον «κανονικό» σκελετό.

Καλό είναι όσοι χρησιμοποιούν αυτό το μηχάνημα να κόψουν τα πολλά πατατάκια, γιατί οι καύσεις του οργανισμού θα περιοριστούν ακόμα περισσότερο.  Η «τροφή» που θα χρειάζεστε θα είναι οι μπαταρίες λιθίου που απαιτεί ο εξωσκελετός…

ΟΚ… Το μηχάνημα απευθύνεται σε ανθρώπους που έχουν δυνατότητα να περπατήσουν από μόνοι τους.

Το ανθρώπινο σώμα δεν είναι απαρχαιωμένο… ακόμα…

Ryuchi Sakamoto – Merry Christmas Mr. Lawrence

Υπάρχουν κάποιες μουσικές που έχουν ταυτιστεί με ταινίες, όπως και οι ταινίες αυτές δεν μπορούν να ειδωθούν χωρίς τη μουσική τους.

Τέτοιο παράδειγμα είναι το «Merry Christmas Mr. Lawrence», η, στα 1983, ταινία του Nagisa Oshima με μουσική σύνθεση του Ryuichy Sakamoto.

Το soundtrack καθιστά τον Oshima πασίγνωστο, πλέον. Συνεργασίες με Bertollucci και σύνθεση Ολυμπιακών Ισπανίας το 1992. Μια εκπληκτική του τελευταία δουλειά χρησιμεύει σαν μουσική τίτλων στη ταινία Babel, το Bibo No Aozora 04.

για τα γράμματα του Ρεμπώ…

η αρχή τών χειρογράφων τού Credo in Unam "Πιστεύω σε Μία (Θεά)"

Μάλλον θα φταίει το φθινόπωρο και αυτή η μουντάδα που ανακουφίζει το σώμα και το πνεύμα για τη διάθεση μου, αλλά σίγουρα έπαιξε ρόλο ένα κείμενο της Χάρης για τα γράμματα του Ρεμπώ… όλα ξαναζωντάνεψαν μέσα μου μαζί με τη ζωή κάποιου άγνωστου 2 αιώνες πριν… δεν πρέπει να διαβάζεις γράμματα που δεν απευθύνονται σε σένα, γιατί παραβιάζεις μια ιερή ιδιωτικότητα και γίνεσαι ένας ηδονοβλεψίας στα αισθήματα άλλου… τα δικά μου τα έκαψα στα 23 μου στο Θησείο …μάλλον… κείμενα που τα έγραψα νύχτες ανάμεσα σε ύπνο και ξύπνιο… γράμματα σε Εκείνη… σε Μένα… στον Κόσμο… στους Υπηκόους μου… αλλά ποιος δεν γράφει προς το Σύμπαν σε αυτή τη γλυκιά εφηβεία… ..τέλος…. τα έκαψα στα 23 μου… τέλος… ο Ρεμπώ ήταν καλλιτέχνης αλλά και ήρωας καλλιτεχνικού έργου, έγινε Ρωμαίος με διαφορετικό φινάλε, δεν αυτοκτόνησε αλλά έζησε… προσπάθησε να ζήσει .. ήταν νεκρός και πέθανε δυο φορές όταν αρνήθηκε την εφηβεία του, αρνήθηκε την ποίηση και αποφάσισε να ζήσει, τότε πέθανε, όταν αποφάσισε να Ζήσει… ο Ρωμαίος μεταφέρει την κατάρα που δεν αυτοκτόνησε και στα 37 πεθαίνει από αρρώστιες του σώματος, όχι ο Ρωμαίος αλλά ο Ρεμπώ… ακούω φωνές από φίλους να μου λένε γιατί δε γράφω για αυτά που είμαι, αλλά το κάνω με όσες δυνάμεις έχω, ξέρω πως χρειάζομαι παραπάνω αλλά πως να μπεις στην καρδιά αν δε σκίσεις το δέρμα σου, προσπαθώ και γράφω τα «εύκολα», τα δύσκολα θα έρθουν σιγά σιγά, όταν προσπάθησα να δραματοποιήσω Ρεμπώ, όταν μετέφραζα Μόρισον, όταν ανακάλυπτα πως δεν υπάρχει Τέλειος Έρωτας παρά μόνο Θάνατος… ακούω να μιλάνε τα παιχνίδια που έπαιξα και γέλασα, τα αγγίγματα που έκαναν τη ψυχή μου να πετάει, για όλα αυτά που συνέθλιψα για να θραφώ και να γελάσω στη μούρη τους, τα υλικά της ζωής μου… έπρεπε να κανιβαλίσω πάνω τους και έγινα κανίβαλος .. ξανά σε focus… Ρεμπώ… θα διάβαζα κρυφά γράμματα του Σέξπιρ και  του Λόρκα…  θα κρυφοκοίταζα τον βουρκωμένο έφηβο όταν λέει «σ` αγαπώ» ή «μη φεύγεις».. το έχω κάνει στον εαυτό μου… πλέον δεν υπάρχω….

Alles In Ordnung…

Θα ` θελα να ήξερα την κατάσταση μου…

…Παρακαλώ, μη με περιγελάτε:

Είμαι ένας ανόητος,

Ξεμωραμένος γέρος,

…και, για να είμαι ειλικρινής,

Φοβάμαι πως δεν είμαι στα καλά μου.

Μη με κοροϊδεύετε…

Σέξπιρ… Βασιλιάς Ληρ

Πράξη 4^η, Σκηνή 7η

Simon`s Cat – Fly Guy

Ο Simon έφτιαξε  νεό βιντάκι με τον/την γάτα του. Έχει θέμα αυτή την παχια μύγα που προκάλεσε τα προβλήματα στη γατοσύναξη που περιεγραφα στο Μιάο-Μιάο.

Τα προηγούμενα μπορείτε να τα βρείτε στα ποστ μου εδώ και εδώ.

Μιάο – μιάο/ Όχι στον αντι-Γατικό ρατσισμό…

Για πρώτη φορά ένα κείμενο και στη Γατική!

(ακολουθεί μετάφραση στα Ελληνικά)

(πινιάου μια, μιαου μιαουουου, νια….)

Πρρρ—τρρρ-ουάαα… μια, μιαού…

Μινιάου, νιιιιιάου!

Χσσς! Ξξξξξ νιαο, νιάοουυυυ μνιά….

Νιάο, μιάουυυυυυ πρρρρ μνίιιιαααα (yo, miaou men!)

(πρρρρρ…πρρρρρρ….πρρρρ)

Μινιάου νια μιάααα ουυυ!

«τρρρρρ..πρρ…βρρρρ…τρρρρ».. Χχχχ!!!! Φσσσχσσσσς… Μιάουυυυ!!!

(σλουρπ….φλαπ-φλαπ…σλλλλλλρρρππ)

Κνιάου…πνιάο…μιάοοοο…

Νιαο-νιαο-νιαααααοοο… “psi-psi”, φινιαό…νννννιάο..

“psi-psi” χχχχχχιιιιι…

(…βρουμ… ντρουκουνταμ…. Νιαμ-νιαμ)

Νιάο-νιαο-μνιάο..

Μμμμμμμνιάααααοο..

Πρρ-τρρ-πρρρ

Μιάοοοο-μιαουυυυυ

(πρρρρρ—τρρρρρρρρ—ααααχχχουμμμ—πρρρρ—τρρρρ—σλουρπ—πρρρ—τρρρ)

μόνο στην Ιαπωνία…

Τέτοιο αστικό περιβάλλον, μόνο στην Ιαπωνία μπορείς να βρεις…

Γι` αυτό τη λατρεύω…

ο αλαφροϊσκιωτος

Έχει παρατηρηθεί ότι οι άνθρωποι της στέπας κατευθύνουν οριζοντίως το βλέμμα τους. Η επίπεδη και άμυθη γη τους, ελκύει τα μάτια τους προς την έκταση. Αντιθέτως, μια ορεινή χώρα κατοικημένη από θεούς και με κινούμενο ουρανό  σε κάνει να κοιτάζεις ψηλά. Ο Αλαφροΐσκιωτος υψώνει κατακόρυφα τη ματιά του: προς τους θεούς, την Άνω Ελλάδα και τα βουνά του νησιού του. Οι ανήφοροι τον καλούν.

Ελένη Μπάλιου

Αφιέρωμα στον  Άγγελο Σικελιανό

Είμαι σίγουρος πως σε κάποια άλλη περίοδο θα με χαρακτήριζαν αλαφροΐσκιωτο… Περπατάω στο δρόμο και προσέχω πράματα και ήχους «αλλιώτικους»…

Προσπαθώ να το διασκεδάσω, αλλά με τρελαίνει ώρες –ώρες…

Έχω μια κλίση να αναγνωρίζω τις ψυχές της νύχτας…

Περπατώ και «ακούω» μια γάτα που περπατά  σε ένα κλαρί από πάνω μου ή απλά με κοιτά από ένα μπαλκόνι…

Χθες αναγνώρισα την προσπάθεια του μικρού αυτού να πάει στα αδερφάκια του. Έδινε μια σκληρή μάχη επιβίωσης…

Συνέχισα το δρόμο μου…

Στο λεωφορείο είδα έναν αλκοολικό και μια πουτάνα…

Συχνά με κατηγορούν για μισάνθρωπο που «χαρακτηρίζω» ανθρώπους με μια ματιά. Με θεωρούν προκατειλημμένο… και ίσως να έχουν δίκιο.

Αλλά δεν μπορώ να αρνηθώ αυτό που διαβάζω στα μάτια τους.

Έβλεπα το κενό στα μάτια του άντρα… Αυτό το χάσιμο είναι διαφορετικό της πρέζας ή της κόκας ( κι αυτά τα «βλέπω»). Υπάρχει μια φθορά από τα μέσα προς τα έξω…

Το βλέμμα μου καρφώθηκε σε μια κοπέλα με ένα σακ βουαγιάζ…

Ήταν εφτά το απόγευμα και πήγαινε στη δουλειά..

«Σταμάτα μαλάκα Gatoulea!» έλεγα από μέσα μου.

Ήθελα να πείσω τον εαυτό μου πως λέω ανοησίες… Πάει γυμναστήριο, στο σπίτι της , στο γκόμενο της…

Αλλά ήξερα κατά βάθος…

Όλοι στη νύχτα κάτι θέλουν να κρύψουν… Τη δουλειά τους, τα πάθη τους, τις ακυρωμένες ελπίδες τους.

Αυτό τους κάνει ευάλωτους τη μέρα.  Είναι έξω από τα νερά τους… Ο μαγικός τους κόσμος λείπει και χωρίς τα φτιασιδώματα τους γίνονται θνητοί.

Αλλά όλοι έχουν το ίδιο βλέμμα.. με αυτό αναγνωρίζει ο ένας τον άλλο.

Σαν το γατί που βγήκε παγανιά την ημέρα και σε καρφώνει διαπεραστικά…

Συμπτωματικά κατεβήκαμε με την κοπέλα στην ίδια στάση…

Την είδα που μπήκε στο καινούριο «μασατζίδικο» της Πειραιώς . Μετά από δυο λεπτά τρεις «πελάτες» την ακολούθησαν.

Μουσικές πλημμύρισαν το μυαλό μου…

Ήθελα να διαγράψω τη μνήμη μου… Έκλαιγα σαν τρελός στη γωνία…

Πήγε τρεις τη νύχτα και δεν μπορώ να ξεχάσω το άβαφτο πρόσωπο της που προετοιμαζόταν να χαμογελάσει για 20€…

cute overdose…

Έπιασαν οι πρώτες ζέστες και θυμήθηκα τα διάφορα viral βίντεο και φωτογραφίες, που κυκλοφορούν εδώ και καιρό, από τον καύσωνα της Αυστραλίας στα τέλη Φλεβάρη  (το νότιο ημισφαίριο έχει “ανάποδα” τις εποχές). Τα σαραντάρια βαράγανε κατακούτελα και αυτό είχε επιπτώσεις και στα πασίγνωστα κοάλα.

Τα κοάλα κάτω από νορμάλ συνθήκες δεν πίνουν νερό… το βρίσκουν μέσα από  τα φύλλα ευκαλύπτου που μασουλάνε συνεχώς. Τα φουκαριάρικα είχαν ζαβλακωθεί και άρχισαν να αναζητούν νερό σε κάθε συνθήκη. Έτσι, στην πρώτη περίπτωση, ποδηλάτες βοήθαγαν εξουθενωμένα ζωάκια, μικρά κοάλα μπούκαραν σε αυλές σπιτιών και κυριολεκτικά βούταγαν σε λεκάνες που έβαζαν οι κάτοικοι, ενώ στο βίντεο έχουμε πυροσβέστη που προσφέρει νερό σε αποκαμωμένη που πέτυχε στη μέση μιας πυρκαγιάς…

Πάντως αυτά τα ζωάκια (που παρ`όλο που τα αποκαλούν “αρκουδάκια”, είναι μαρσιποφόρα και συγγενής των καγκουρώ) είναι σα να φτιάχτηκαν για να χαζογελάνε κάτι τύποι σαν κι εμένα….

σαββατόβραδο και… anime party στην Αθήνα

Μπορεί να ζέστανε, αλλά ακόμα μου κάνει…