Beyonce και ποπ συναυλίες στην Ελλάδα

Κάθε φορά που ένας ή μια παγκόσμια ποπ σταρ έρχεται για συναυλία στην Ελλάδα, μια μουρμούρα ακούγεται για την εμφάνιση της…

Όπως και για τη Μαντόνα ή τη Σακίρα, έτσι και για τη Μπιγιονσέ, ένα ψιλοπάγωμα υπήρχε ανάμεσα στους θαυμαστές της…

Καλή η κορμάρα και το γενικότερο λουκ της κάθε μιας της… καλά και τα δεκάδες φορέματα και τα μεικάπ, αλλά τελικά μόνο το γενικότερο γκόσιπ μένει μετά από τις εμφανίσεις τους..

Οι περισσότεροι θεατές αισθάνθηκαν άβολα την Κυριακή με την απέραντη περατζάδα της Μπιγιονσέ. Πιο πολύ ήτανε ντεκόρ σε ένα τηλεοπτικό show, παρά θετές σε μια live συναυλία.

Νομίζω πως υπάρχει ένα πρόβλημα χημείας του ελληνικού ποπ κοινού με τις συναυλίες των star τους.

Το ποπ κοινό στην Ελλάδα, είναι το κοινό της «πίστας» της παραλιακής και οι συναυλίες σε ΟΑΚΑ και Λυκαβηττούς του φαίνονται άβολες . Είναι πιο συνηθισμένο σε «επικοινωνία» με τον καλλιτέχνη μέσα από το «τραπέζι», παρά με τις ανοιχτές συναυλίες σε mall και μικρομάγαζα. Δεν είναι τυχαίο που τα mad secret concert είναι μια αποτυχημένη απομίμηση του mtv.

Από την άλλη το ελληνικό «συναυλιακό» κοινό είναι ροκ – από τα πιο φανατικά και απαιτητικά της Ευρώπης – όπου τα «εντυπωσιακά» (τάχα μου) περάσματα της κάθε Μαντόνα, φαντάζουν απίστευτα ψεύτικα ακόμα και στους πιο καλοπροαίρετους θεατές..

Γι` αυτό σας λέω..

Μόνο στο εξωτερικό θα μπορούμε να είμαστε μέρος μιας αντίστοιχης συναυλίας,,

Εδώ, μόνο ΒΛΕΠΟΥΜΕ τον τραγουδιστή..

Amy Adams – If I Didn`t Care (Miss Pettigrew Lives For A Day OST)

Η διάθεση μου είναι μελό σήμερα… Με πιάνουν κάτι γλυκανάλατα πότε-πότε και πέφτω σε μια ρομαντσάδα ..

Σε αυτές τις συνθήκες απολαμβάνω κάτι ταινίες κομεντί εποχής σαν το «Η Μέρα Που Άρχισα Να Ζω» (Miss Pettigrew Lives For A Day).

Η υπόθεση της διαδραματίζεται σε μία μέρα στο Λονδίνο στον 2^ο Παγκόσμιο Πόλεμο. Εκεί έχουμε τη σχέση της Πέτιγκριου (Φράνσις Μακντέρμοντ)  ως παλιών αρχών  (και… άνεργης και πεινασμένης) οικονόμος της Ντελύσια Λαφός (Έιμι Άνταμς), μιας ενζενί «ελευθέρων» ηθών στάρλετ που «τα έχει» με τρεις άντρες ταυτόχρονα. Και οι δύο αναζητούν μέσα από προσωπικούς συμβιβασμούς να επιβιώσουν αλλά και να βρουν τον Πραγματικό Έρωτα…

Το φινάλε είναι ένα κλασσικό happy end όπου η Ντελύσια θα προτιμήσει τον φτωχό πλην τίμιο και ερωτευμένο πιανίστα.

Η ταινία είναι απολαυστική μέσα από το, σχεδόν, θεατρικό περιβάλλον, ένα καλογραμμένο σενάριο χωρίς υπερβολές, έναν αβίαστο ρυθμό, αλλά και από τις εξαίρετες (για mainstream ταινίες) ερμηνείες. Η δροσιά και η σεξουαλικότητα της Άνταμς είναι ανακουφιστική, η Μακντέρμοτ «γεμίζει» με ενδιαφέροντες λεπτομέρειες το ρόλο της, αλλά υπάρχουν και δύο «δεύτεροι» ρόλοι που ανεβάζουν το επίπεδο. Η «κακιά» Σίρλεϊ Χέντερσον δίνει ένα “kinky” αλατοπίπερο και ο Κίραν Χάιντς ως ώριμος μεσήλικας, δίνουν ένα άλλο «άρωμα» στην ταινία.

Μια ταινία για ένα κρύο Σαββατοκύριακο που βρέχει …

Εδώ το τρέιλερ…

Εδώ το τραγούδι από το music hall, όπου ο πιανίστας παίζει το «τελευταίο» του χαρτί για τον ερώτα του…

Η Ντελύσια έχει ανακοινώσει το γάμο της με γόη παραγωγό της ταινίας της και αυτός την «εξαναγκάζει» να τραγουδήσει το “If I didn`t care”, ένα τραγούδι του 1939.

Ένα τραγούδι που, αισθάνομαι, ότι το έχουμε τραγουδήσει όλοι μας..

Ένα τραγούδι που προσπαθεί να πει στον άλλο πόσο νοιάζεσαι γι` αυτόν…

Ένα τραγούδι που το τραγουδώ συχνά τα τελευταία χρόνια…

If I didn’t care more than words can say
If I didn’t care would I feel this way?
If this isn’t love then why do I thrill?

διαμάντια από την μπλογκόσφαιρα…

Συχνά βρίσκω πολύ σημαντικά ποστ σε διάφορα μπλογκ και (κλαψ!) δεν έχει η wordpress ένα τρόπο να μπορώ να τα προβάλλω..

Έτσι βρίσκω την ευκαιρία, όταν ανακαλυπτω δυο-τρια μαζεμένα, να σας τα προτείνω..

Ο Αντρίκος, που λέτε, έχει ένα ενδιαφέρον άρθρο για τη σχέση θρησκευόμενων και εγκληματικότητας. Μέσα από στατιστικές παρατηρήσεις αποκαλύπτεται το ιδεοληπτικό ψεύδος των θρησκόληπτων πως – τάχα μου – η αθεΐα ως ΑΝ-ήθικη στάση ζωής, προάγει τον εγκληματικό βίο..

Η Κοκκινομπαλόνη την περασμένη εβδομάδα έκανε μια ενδιαφέρουσα παρατήρηση για το δεξιό και μιλιταριστικό μας ελληνικό κράτος, που προτιμά να γιορτάζει την κύρηξη ενός πολέμου που έχασε, παρά το νικηφόρο τέλος του…

Τέλος, το Φονικό Κουνέλι έχει ένα εντυπωσιακό αφιέρωμα στο Gothic μέσα από τέσσερα εκτενή άρθρα, όπου ξεκινά από το Μεσαίωνα και καταλήγει στις μέρες μας. Επειδή οι γνώσεις μου για αυτό το πολιτιστικό είδος παραμένει πρόχειρη και επιφανειακή, δεν μπορω να αξιολογήσω την αξιοπιστία του, αλλά μου φαντάζει έγκυρο και απόλυτα χρήσιμο…

Άντε… καλό διάβασμα και καλό ΣΚ!!

Jefferson Airplane – White Rabbit

Ιστορικό τραγούδι – ιστορικής γενιάς… Δεν υπάρχει κάποια συγκεκριμένη αφορμή για την σημερινή μου πρόταση… Απλά έπεσε στην αντίληψη μου αυτό το βίντεο που είναι από μια τηλεοπτική εμφάνιση των Jefferson Airplane… εκεί… 40 χρόνια πριν… μέσα στις φλόγες του Βιετνάμ και του rock…

Μπορεί μετά να φλώρεψαν και να παραέγιναν mainstream, αλλά το White Rabbit θα είναι μια συγκλονιστική στιγμή της μουσικής..

Go Ask Alice…

Billie Holiday – Don`t Explain

Υπάρχει μια φωνή στη παγκόσμια μουσική σκηνή που πρέπει να θυμόμαστε κάπου-κάπου. Η Billie Holiday είναι μία από τις πιο σημαντικές φυσιογνωμίες στην ιστορία της μουσικής. Ξαφνικά μέσα στο λαμπερό music hall του μεσοπολέμου, λίγο πριν ξεσπάσει ο 2^ος Παγκόσμιος Πόλεμος, μια φωνή έρχεται να ανατρέψει το μουσικό σύμπαν. Ποτέ η μπλουζ δεν θα είναι η ίδια από τότε.

Φαίνεται, όλα τα βάσανα της κατάφερε να τα περάσει με ένα απίστευτο δημιουργικό τρόπο… και δεν ήταν και λίγα. Στα 10 της βιάστηκε και από τα 15 δούλευε σαν πουτάνα. Μπαίνοντας στο λαμπερό κόσμο της μουσικής βιομηχανίας όχι μόνο σαν τραγουδίστρια αλλά και σαν δημιουργός, αναζητεί μέχρι το τέλος της ζωής της τον Έρωτα. Δυστυχώς θα βρει μόνο καθάρματα. Ο κάθε γκόμενος της είναι χειρότερος από τον προηγούμενο. Θα την κερατώνουν, θα της παρακρατούν τα κέρδη από τη μουσική της και θα την κακοποιούν βάναυσα μέχρι το τέλος. Θα πάει δυο φορές φυλακή για ναρκωτικά. Οι συνεχείς καταχρήσεις θα την καταβάλλουν. Θα πεθάνει στα 44 της προφυλακισμένη σε ένα νοσοκομείο με διαλυμένο συκώτι και καρδιά και με 70 σεντς στο λογαριασμό της.

Δεν ξέρω πως, αλλά αισθάνομαι ότι θα μπορούσε να ήταν ηρωίδα του Τρίαρ.

Το Don`t Explain το έγραψε μετά από ένα λεκιασμένο από κραγιόν πουκάμισο.

…και το κραγιόν δεν ήταν δικό της.

…Billy Holiday 1915-1959

Hush now, don’t explain
Just say you’ll remain
I’m glad your back, don’t explain

Quiet, don’t explain
What is there to gain
Skip that lipstick
Don’t explain

Vanessa Paradis – Be My Baby

ΟΚ… Η φωνή της Vanessa Paradis, δεν είναι κάτι το εξαιρετικό (γι αυτό και βάζω μόνο το βίντεο). Αλλά η τότε σχέση της (μόνο μουσική;) με τον Lenny Kravitch, της είχε δώσει ένα grunge στυλάκι, που στα 20 της νόμιζες πως θα πάει πιο μακριά..

Το μπλέξιμο της την τα τελευταία 12 χρόνια με τον Johnny Depp και την έχει περιθωριοποιήσει από τη μουσική σκηνή (πολύ κακό το τελευταίο της cd πριν 2 χρόνια) και την έχει μεταμορφώσει σε ένα ανορεξικό cocaine-addicted-look-a-like μοντέλο.

Κρίμα…

Οπότε ας θυμηθούμε την top στιγμή της, το Be My Baby του 1992.

Ο, κατά Gatoulea, Antichrist

Σημείωση 1: Έχω γράψει δύο ακόμα ποστ για την ταινία… Το Η Πρώτη Εντύπωση αφορά την αίσθηση που μου έδινε η συζήτηση για την ταινία ΠΡΙΝ τη δω. Το Μόλις Γύρισα από τον Κινηματογράφο είναι ένα σχόλιο – περισσότερο τσαντίλας – για τις απίθανες υπερβολές που συνοδεύουν την ταινία και που θα μπορούσαν να αποτρέψουν κάποιους να την δουν. Όσο απομακρύνομαι από τη μέρα της προβολής και μετά από συζητήσεις που είχα με ανθρώπους που διαμόρφωσαν ακόμα και διαμετρικά αντίθετες απόψεις, άρχισα να ανακαλύπτω κάποιες διαφορετικές πλευρές της.

Αυτή είναι η χρησιμότητα του σημερινού νηφάλιου(;) σχολιασμού.

Σημείωση 2: Το ποστ αφορά συζήτηση για την ταινία και έχει spoilers (αποκαλυπτικά στοιχεία).

Σημείωση 3: Σας προτείνω να διαβάσετε κάποιες συνεντεύξεις, σχόλια και κριτικές. «Είναι τρομαχτική η γυναικεία σεξουαλικότητα» Λαρς Φον Τρίαρ, «Με έλεγαν Μάγισσα» από τον Old Boy, «Αντίχριστος: Παραλήρημα μισογυνισμού ή παρεξηγημένο αριστούργημα» συζήτηση στην Ελευθεροτυπία, «Ο μεσαίωνας της πρωτοπορίας» από τον Δ. Δανίκα, αλλά και σχόλια κοινού στο Cine.gr.

Πόσο χαίρομαι που διαφωνώ πλήρως με τους εκφραστές και της «παλιάς» αλλά και της «εκσυγχρονισμένης» αριστεράς, Δανίκα και Ρεπούση…

ΠΡΟΟΙΜΙΟ

Πριν δω την ταινία, πίστευα πως ήταν ένα σχόλιο για τη σχέση ανθρώπου και φύσης, όπου η φύση νοείται όχι σαν ντεκόρ, «περιβάλλον χώρος», αλλά σαν πηγή των πάντων και συνεχίζει να «υπάρχει» μέσα μας.

Η σύγκρουση γυναίκας – άνδρα αποκτούσε, απλά , μια διαφορετική οπτική των πραγμάτων και η αποξένωση του ανθρώπου από τη φύση του, ήταν η αιτία της Κόλασης του.

Μέσα, όμως, από συζητήσεις άρχισα να ανακαλύπτω κάποιες εντελώς διαφορετικές απόψεις. Οι διαφορές τους, μάλιστα, δεν είχαν αφετηρία τη θετική ή αρνητική εικόνα για την ταινία. Κάποιες σκόρπιες που θυμάμαι, ήταν:

Η Lady GaGa τραγουδάει Imagine για τα ανθρώπινα δικαιώματα

Ο Gatouleas πάντα υπέρμαχος των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, δεν ήταν δυνατόν να αποσιωπήσει ένα τόσο σημαντικό γεγονός.

Εξάλλου στα πλαίσια ενότητας της αριστεράς, δεν κρίνουμε ούτε προθέσεις ούτε πλαίσια. Κάθε προσπάθεια πρέπει να αθροίζεται. Στο φινάλε τι λιγότερο έχει η Lady GaGa από τον Bono, την Paula Abdul ή την Angelina Jolie?

Έτσι εμφανίστηκε το Σάββατο στην Ουάσιγκτον σε δείπνο για τον πρόεδρο Ομπάμα και τα Ανθρώπινα Δικαιώματα. Με ένα απλό μαύρο φόρεμα και μαύρα γυαλιά, παίζοντας σε πιάνο τη γνωστή μελωδία του John Lennon, Imagine.

“Σήμερα δε θα παίξω κάποιο από τα τραγουδια μου, γιατί η σημερινή μέρα δεν είναι για μένα, αλλά για σας” δήλωσε  με σεμνότητα η υπέρμαχος των ανθρωπινων δικαιωμάτων.

Θέλετε κι άλλη Lady GaGa? Τότε προλαβαίνετε να βγάλετε εισιτήριο για τις 14 Νοέμβρη που θα συμμετάσχει σε μια περφορμανς μαζί με τα μπαλέτα Μπολσόι!!!

Προς το παρόν ας θαυμάξουμε την ερμηνεία της…

Flaming Lips – Worm Mountain

Η επίμαχη εμφάνιση των Flaming Lips που τους στέρησε το βραβείο.

Αύριο Τρίτη είναι και η επίσημη κυκλοφορία του νεου cd των Flaming Lips, Embryonic. Ο ήχος τους μοιάζει με πρωτόλειο psychedelic rock των `70ies. Σήμερα σας προτείνω το Worm Mountain. To fuzz και η ντραμς του είναι όλα τα λεφτά…

Βρώμικοι ήχοι και “φευγάτοι” στίχοι. Εντελώς lsd χάσιμο…

Back to the roots, λίγο…

Και λίγο gossip… Οι ένα τραγούδι των Flaming Lips είχε ψηφιστεί τον Μάρτη από το κοινό ώς “Το Ροκ Τραγούδι της Οκλαχόμα”. Ένα μέλος του συγκροτήματος έφτασε στην τελετή με μια κόκκινη μπλούζα με σφυροδρέπανο, πράγμα που έφερε διάφορα καρδιακά επεισόδια.

Ο κυβερνήτης της Οκλαχάμα, μετά από ψήφοφορία της τοπικής Γερουσίας, ακύρωσε την βράβευση.

Punk Animals: μια νέα φυλή από το photoshop

Το Worth1000 διοργανώνει διάφορους φωτογραφικούς διαγωνισμούς. Ένας από αυτούς ήταν “punkanimals 2” (υπήρχε και παλαιότερος ίδιος).

Τι σημαίνει αυτό;

Απλά, θαυματουργές φωτοσοπιές που αφήνουν διάφορα είδη του ζωικού βασίλειου να εκφράσουν τις μουσικές (και όχι μόνο) punk προτιμήσεις τους.

Και τις 32 καλύτερες, θα τις βρείτε εδώ.

Η βρετανική λεοπάρδαλη με τη μοϊκάνα, πήρε την πρώτη θέση (φυσικά…)

Serge & Charlotte Gainsbourg – Lemon Incest

Σήμερα το τραγούδι που θα σας προτείνω, το θυμήθηκα μετά την ταινία Antichrist που είδα την Παρασκευή.

Η Charlotte Gainsbourg, η ηθοποιός του ταινίας, πρωτοεμφανίστηκε στον χώρο των media από την ηλικία των 13 χρόνων σε αυτό το τραγούδι του πατέρα της Serge, Lemon Incest.

Το τραγούδι αυτό είχε προκαλέσει σκάνδαλο στη Γαλλική κοινωνία στα 1984, γιατί οι στίχοι του είχαν διφορούμενη ερμηνεία. Η διαχυτικότητα μεταξύ πατέρα-κόρης και το λογοπάιχνιο “incest de citron” – “un zeste de citron”, άφηνε ανοιχτές τις εκδοχές προς την παιδοφιλία και την αιμομιξία. (Σημ. Δεν ξέρω γαλλικά, απλα δέχομαι αυτές τις παρατηρησεις).

Το βίντεο κλιπ του τραγουδιού ενίσχυε το σκανδαλισμό των γάλλων πολιτών μιας και έδειχνε μισόγυμνους τον Serge και την μικρή Charlotte πάνω σε ένα κρεβάτι να λένε ο ένας στον άλλο “σ` αγαπώ”.

Ο Serge Gainsbourg ιστορική και αμφιλεγόμενη μουσική φυσιογνωμία, μέχρι το θάνατο του στα 1991 σε ηλικία 62 ετών από τις συνεχής καταχρήσεις, συχνά προβόκαρε το Γαλλικό καθωσπρεπισμό.

Η Charlotte μέχρι σήμερα έχει βγάλει δυο μουσικά cd και έχει παίξει σε πολλές κινηματογραφικές ταινίες.

ΥΓ. Το τραγούδι είναι μια μετριότητα ηλεκτρονική `80ίλα

Antichrist – Lars Von Trier: μόλις γύρισα από τον κινηματογράφο..

Update: Συναφή ποστ “η Πρώτη Εντύπωση”, “ο, κατά Gatoulea, Antichrist”

Όταν έιχα γράψει για την Πρώτη Εντύπωση γύρω από το θόρυβο που είχε προκαλέσει ο “Αντίχριστος”, δε μπορούσα να φανταστώ τη “βουτιά” που θα επιχειρούσε ο Λαρς Φον Τρίαρ σε αυτή την ταινία. Σε λίγες μέρες, αφού κατασταλάξω σε κάποια πράματα, θα καταθέσω την πλήρη άποψη μου.

Κάποιες πρώτες παρατηρήσεις, μόνο:

1) Παρακαλώ όσους διαπιστώνουν μισογυνισμό στο έργο, να το κόψουν το άθλημα. Άντε, το πολύ, κανένα σηριαλάκι εικοσάλεπτο.

2) Οι περιβόητες βίαιες σκηνές είναι ελάχιστων δευτερολέπτων και μέτριας έντασης. Στο Seven είχε πιο άγριες εικόνες (παρ` εκτός και αν έχετε ταμπού με τα γεννητικά όργανα).

3) Συγκλονιστική η Γκαίνσμπουργκ… Απίθανη σωματική πειθαρχία και 1000% εντός ρόλου σε κάθε καρέ..

4) Τρομέρη δουλειά στην εικόνα. Το αποτέλεσμα είναι μια ανώτερη σύνθεση του “Στοιχείου του Εγκλήματος” με το “Δαμάζωντας τα Κύματα”.

5) Σίγουρα η πιο πρόσωπική του ταινία του Τρίερ. Δεν νομίζω πως έχω δει πιο γλαφυρή εικόνα μιας “Παραδεισένιας Κόλασης”.

Σε πρωτη ματιά, η ταινία διαπραγμετεύεται τη φύση. Τη βία που κρύβει, την μάχη της αναπαραγωγής και της επιβίωσης…

Αν έχουμε μάθει τη “θεϊκή” ισορροπία της, ώρα να αναγνωρίσουμε και τον “Αντίχριστό” της…

Αυτόν που είναι υπαίτιος του θάνατου ως “φυσικό” γεγονός, του σαπίσματος του δέντρου, της επιβίωσης ή μη του νεογνού…

Εδώ ο Πρόλογος της ταινίας..

ΥΓ Μόλις έπιασε μια φοβερή μπόρα. Ο ήχος πάνω στις τέντες  είναι τρομαχτικός (;)… Μάλλον τυχαίο θα είναι…