Λίγο οι γιορτές, λίγο η έλλειψη πρόσβασης στο ίντερνετ, έχω “επιστρέψει” στα `90ies.
…και εννοώ στα γιορτινά `90ies, old time classic synthpop (αλά George Michael) `90ies.
Η τελευταία disco “καρέκλα” που σας έχω σήμερα είναι το Secret Lover από τους Private. Ένα συγκρότημα από τη Δανία, που πριν από καμιά εβδομάδα “έντυσε” και με καινούριο glam video clip το τραγούδι του.
Καλημέρα και … ακόμα καλύτερη εβδομάδα…
Οι Girls είναι ένα boy band ανάλαφρης indie μουσικής. Το Lust For Life είναι ένα απλό δίλεπτο που προσπαθούν να πουν
And Maybe If I Really Tried With All Of My Heart
Then I Could Make A Brand New Start In Love With You
Έτσι κι αλλιώς είναι ένα κομμάτι που ακούγεται πολύ ευχάριστα και το βρήκα μέσα στις πολλές και ευχαριστες προτάσεις του m.hulot. Εδώ το βίντεο του τραγουδιού.
Το πιο kinky στοιχείο σε όλο το concept, όμως, είναι που το ίδιο το συγκροτήμα έβγαλε μια hardcore version. Πιστοί στο bisexual casual feeling, gay ζυγάρια χρησιμοποιούν ορθωμένα πέη για μικρόφωνα και άλλες αντίστοιχες καταστάσεις.
Εδώ η unrated version. Μια προειδοποίηση – για να μην υπάρχουν μπλεξίματα και παρεξηγήσεις – είναι totally NSFW, ακατάλληλο για ομοφοβικούς και όσοι είστε κάτω των 18 χρονώνσας λέω πως ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΟ και κάντε ότι σας έχει πει η μαμά για αυτά τα πράματα.
Η τελευταία συνεργασία του μεγάλου Tom Waits.
Αυτή τη φορά “δανείζει” τη φωνάρα του σε ένα νέο hip hop συγκρότημα, τους N.A.S.A. Οι North America, South America είναι ένα νέο πολυεθνικό συγκρότημα με βάση τη Βραζιλία και το Βλεβάρη έβγαλε το πρώτο του άλμπουμ, The Spirit Of Apollo.
Σε αυτό υπάρχουν μεγάλες συμμετοχές. David Byrne, RZA και πολλοί άλλοι.
Στο σημερινό Spacious Thoughts έχουμε κάποια δείγματα από την εντυπωσιακή φωνή μοναδικού Tom Waits. “Παίρνει” το τραγούδι μετά το 1.10′ και το μετατρέπει από ενά απλό hip hop, σε κεραυνό…
Το βίντεο κλιπ του τραγουδιού είναι μια πολύ καλή δουλειά σε animation. Αν έχετε καλή σύνδεση, δείτε το σε high definition.
ΥΓ Μονο σε μένα έρχεται γεύση από ουίσκι όταν ακούω Tom Waits;
Update: Απ` ότι φαίνεται μπορεί να υπάρξουν προβλήματα με την NBC και τα πνευματικά δικαιώματα. Αν δεν μπορείτε να δείτε “απ` ευθείας” τα βίντεο , κλικάρετε πάνω τους για να μεταφερθείτε στο YouTube Κανάλι μου.
Σήμερα έχουμε γεύση από Ισπανία… Μια ανάσα από φλαμένγκο και το παραδοσιακό τραγούδι El Que Se Tenga Por Grande. Μιλάει για τους υπερφίαλους, τους Υβριστές… «Αυτός που νομίζει πως είναι καλύτερος από τους άλλους, ας ρίξει μια ματιά στο νεκροταφείο», τραγουδάει ο ποιητής…
He who thinks he is bigger than the others,
let him go to the cemetary,
where he can see what the world is really like -
it is but a hand full of dust.
Το άκουσα στην τελευταία ταινία του Jim Jarmusch, The Limits Of Control (Στα Όρια Του Ελέγχου) που άγνωστο πότε θα προβληθεί την Πέμπτη στους κινηματογράφους.
Δεν είναι η καλύτερη του, αλλά παραμένει συνεπής στη λιτή ματιά του. Δεν έχει σημασία το στόρυ της ταινίας. Ο βασικός ήρωας, ο Isaach De Bankole (ο απίστευτος παγωτατζής του Ghost Dog), είναι ο διαμεσολαβητής και εκτελεστής διάφορων εντολών. Αλλά ο Jarmusch, όπως πάντα, δεν στέκεται σε αυτό.
Οι ήρωες του δεν κάνουν τόσο διαφορετικά πράγματα από τους υπόλοιπους, αλλά πάντα κουβαλάνε μια «περίεργη» εμμονή, μια εμβάθυνση στους στόχους και στους τρόπους τους που τους κάνουν να μοιάζουν με αλλόκοτες φιγούρες.
Πάντως το κόλλημα με την ταινία το έφαγα με τον τρόπο που περιφερόταν στη Μαδρίτη.
Μου θύμισε πολλά πράματα… Ο τρόπος που περιφερότανε… ο τρόπος που επικοινωνούσε(;)…
Τεσπα…
Η ταινία απευθύνεται στους Τζαρμουσικούς, αλλά το τραγούδι και ο φοβερός χορός της χορεύτριας , σε όλους…
Εδώ είναι ένα κλιπάκι που έφτιαξα για την ταινία…
…και εδώ τo τραγούδι καθώς και η αντίστοιχη σκηνή στην ταινία..
Στο μπλογκ των Times υπάρχει μια ενδιαφέρουσα έρευνα για την πορεία των κερδών στη μουσική βιομηχανία την τελευταία πενταετία. Ένα χρονικό διάστημα που μας τα έχουν «σπάσει» με τα «πειρατεία που σκοτώνει τη μουσική» και τους δυστυχισμένους (τάχα μου) μουσικούς που πλήττονται από το τσαμπέ downloading.
Η έρευνα αποκαλύπτει αυτό που όλοι παριστάνουν πως δεν ξέρουν…
Οι μόνοι που έχουν πτώση κερδών είναι οι πολυεθνικές της μουσικής ενώ οι καλλιτέχνες έχουν αύξηση!!
Συγκεκριμένα τα κέρδη των καλλιτεχνών από τις πωλήσεις cd παραμένουν σταθερά, ενώ έχουν σχεδόν διπλασιαστεί τα κέρδη από live εμφανίσεις.
Και είναι και πολύ λογικό…
Οι εταιρείες, έτσι κι αλλιώς, δεν έδιναν σεντ στο 99% των μουσικών. Πόσο πιο κάτω από το μηδέν να πέσουν οι καρμοίρηδες; Από την άλλη οι όποιες αμοιβές των «σταρ» δεν μπορούν να περικοπούν γιατί είναι οι ναυαρχίδες των εταιρειών.
Έτσι οι μουσικοί έχουν στραφεί – με τον ένα ή τον άλλο τρόπο – σε ελεύθερη προώθηση των κομματιών τους και δουλεύουν πιο πολύ τις συναυλίες.
Και μην ακούσω ενστάσεις του τύπου «άμα φαλήρουν οι εταιρείες, ποιοι θα βγάζουν τα cd», και χωρίς «παράνομο» downloading «προωθούσαν νέα σχήματα και μουσικά είδη.
Όλο το ποστ εδώ “Do music artists fare better in a world with illegal file-sharing?
Κάθε φορά που ένας ή μια παγκόσμια ποπ σταρ έρχεται για συναυλία στην Ελλάδα, μια μουρμούρα ακούγεται για την εμφάνιση της…
Όπως και για τη Μαντόνα ή τη Σακίρα, έτσι και για τη Μπιγιονσέ, ένα ψιλοπάγωμα υπήρχε ανάμεσα στους θαυμαστές της…
Καλή η κορμάρα και το γενικότερο λουκ της κάθε μιας της… καλά και τα δεκάδες φορέματα και τα μεικάπ, αλλά τελικά μόνο το γενικότερο γκόσιπ μένει μετά από τις εμφανίσεις τους..
Οι περισσότεροι θεατές αισθάνθηκαν άβολα την Κυριακή με την απέραντη περατζάδα της Μπιγιονσέ. Πιο πολύ ήτανε ντεκόρ σε ένα τηλεοπτικό show, παρά θετές σε μια live συναυλία.
Νομίζω πως υπάρχει ένα πρόβλημα χημείας του ελληνικού ποπ κοινού με τις συναυλίες των star τους.
Το ποπ κοινό στην Ελλάδα, είναι το κοινό της «πίστας» της παραλιακής και οι συναυλίες σε ΟΑΚΑ και Λυκαβηττούς του φαίνονται άβολες . Είναι πιο συνηθισμένο σε «επικοινωνία» με τον καλλιτέχνη μέσα από το «τραπέζι», παρά με τις ανοιχτές συναυλίες σε mall και μικρομάγαζα. Δεν είναι τυχαίο που τα mad secret concert είναι μια αποτυχημένη απομίμηση του mtv.
Από την άλλη το ελληνικό «συναυλιακό» κοινό είναι ροκ – από τα πιο φανατικά και απαιτητικά της Ευρώπης – όπου τα «εντυπωσιακά» (τάχα μου) περάσματα της κάθε Μαντόνα, φαντάζουν απίστευτα ψεύτικα ακόμα και στους πιο καλοπροαίρετους θεατές..
Γι` αυτό σας λέω..
Μόνο στο εξωτερικό θα μπορούμε να είμαστε μέρος μιας αντίστοιχης συναυλίας,,
Εδώ, μόνο ΒΛΕΠΟΥΜΕ τον τραγουδιστή..
Η διάθεση μου είναι μελό σήμερα… Με πιάνουν κάτι γλυκανάλατα πότε-πότε και πέφτω σε μια ρομαντσάδα ..
Σε αυτές τις συνθήκες απολαμβάνω κάτι ταινίες κομεντί εποχής σαν το «Η Μέρα Που Άρχισα Να Ζω» (Miss Pettigrew Lives For A Day).
Η υπόθεση της διαδραματίζεται σε μία μέρα στο Λονδίνο στον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο. Εκεί έχουμε τη σχέση της Πέτιγκριου (Φράνσις Μακντέρμοντ) ως παλιών αρχών (και… άνεργης και πεινασμένης) οικονόμος της Ντελύσια Λαφός (Έιμι Άνταμς), μιας ενζενί «ελευθέρων» ηθών στάρλετ που «τα έχει» με τρεις άντρες ταυτόχρονα. Και οι δύο αναζητούν μέσα από προσωπικούς συμβιβασμούς να επιβιώσουν αλλά και να βρουν τον Πραγματικό Έρωτα…
Το φινάλε είναι ένα κλασσικό happy end όπου η Ντελύσια θα προτιμήσει τον φτωχό πλην τίμιο και ερωτευμένο πιανίστα.
Η ταινία είναι απολαυστική μέσα από το, σχεδόν, θεατρικό περιβάλλον, ένα καλογραμμένο σενάριο χωρίς υπερβολές, έναν αβίαστο ρυθμό, αλλά και από τις εξαίρετες (για mainstream ταινίες) ερμηνείες. Η δροσιά και η σεξουαλικότητα της Άνταμς είναι ανακουφιστική, η Μακντέρμοτ «γεμίζει» με ενδιαφέροντες λεπτομέρειες το ρόλο της, αλλά υπάρχουν και δύο «δεύτεροι» ρόλοι που ανεβάζουν το επίπεδο. Η «κακιά» Σίρλεϊ Χέντερσον δίνει ένα “kinky” αλατοπίπερο και ο Κίραν Χάιντς ως ώριμος μεσήλικας, δίνουν ένα άλλο «άρωμα» στην ταινία.
Μια ταινία για ένα κρύο Σαββατοκύριακο που βρέχει …
Εδώ το τρέιλερ…
Εδώ το τραγούδι από το music hall, όπου ο πιανίστας παίζει το «τελευταίο» του χαρτί για τον ερώτα του…
Η Ντελύσια έχει ανακοινώσει το γάμο της με γόη παραγωγό της ταινίας της και αυτός την «εξαναγκάζει» να τραγουδήσει το “If I didn`t care”, ένα τραγούδι του 1939.
Ένα τραγούδι που, αισθάνομαι, ότι το έχουμε τραγουδήσει όλοι μας..
Ένα τραγούδι που προσπαθεί να πει στον άλλο πόσο νοιάζεσαι γι` αυτόν…
Ένα τραγούδι που το τραγουδώ συχνά τα τελευταία χρόνια…
If I didn’t care more than words can say
If I didn’t care would I feel this way?
If this isn’t love then why do I thrill?
Συχνά βρίσκω πολύ σημαντικά ποστ σε διάφορα μπλογκ και (κλαψ!) δεν έχει η wordpress ένα τρόπο να μπορώ να τα
προβάλλω..
Έτσι βρίσκω την ευκαιρία, όταν ανακαλυπτω δυο-τρια μαζεμένα, να σας τα προτείνω..
Ο Αντρίκος, που λέτε, έχει ένα ενδιαφέρον άρθρο για τη σχέση θρησκευόμενων και εγκληματικότητας. Μέσα από στατιστικές παρατηρήσεις αποκαλύπτεται το ιδεοληπτικό ψεύδος των θρησκόληπτων πως – τάχα μου – η αθεΐα ως ΑΝ-ήθικη στάση ζωής, προάγει τον εγκληματικό βίο..
Η Κοκκινομπαλόνη την περασμένη εβδομάδα έκανε μια ενδιαφέρουσα παρατήρηση για το δεξιό και μιλιταριστικό μας ελληνικό κράτος, που προτιμά να γιορτάζει την κύρηξη ενός πολέμου που έχασε, παρά το νικηφόρο τέλος του…
Τέλος, το Φονικό Κουνέλι έχει ένα εντυπωσιακό αφιέρωμα στο Gothic μέσα από τέσσερα εκτενή άρθρα, όπου ξεκινά από το Μεσαίωνα και καταλήγει στις μέρες μας. Επειδή οι γνώσεις μου για αυτό το πολιτιστικό είδος παραμένει πρόχειρη και επιφανειακή, δεν μπορω να αξιολογήσω την αξιοπιστία του, αλλά μου φαντάζει έγκυρο και απόλυτα χρήσιμο…
Άντε… καλό διάβασμα και καλό ΣΚ!!
Ιστορικό τραγούδι – ιστορικής γενιάς… Δεν υπάρχει κάποια συγκεκριμένη αφορμή για την σημερινή μου πρόταση… Απλά έπεσε στην αντίληψη μου αυτό το βίντεο που είναι από μια τηλεοπτική εμφάνιση των Jefferson Airplane… εκεί… 40 χρόνια πριν… μέσα στις φλόγες του Βιετνάμ και του rock…
Μπορεί μετά να φλώρεψαν και να παραέγιναν mainstream, αλλά το White Rabbit θα είναι μια συγκλονιστική στιγμή της μουσικής..
Go Ask Alice…
Υπάρχει μια φωνή στη παγκόσμια μουσική σκηνή που πρέπει να θυμόμαστε κάπου-κάπου. Η Billie Holiday είναι
μία από τις πιο σημαντικές φυσιογνωμίες στην ιστορία της μουσικής. Ξαφνικά μέσα στο λαμπερό music hall του μεσοπολέμου, λίγο πριν ξεσπάσει ο 2ος Παγκόσμιος Πόλεμος, μια φωνή έρχεται να ανατρέψει το μουσικό σύμπαν. Ποτέ η μπλουζ δεν θα είναι η ίδια από τότε.
Φαίνεται, όλα τα βάσανα της κατάφερε να τα περάσει με ένα απίστευτο δημιουργικό τρόπο… και δεν ήταν και λίγα. Στα 10 της βιάστηκε και από τα 15 δούλευε σαν πουτάνα. Μπαίνοντας στο λαμπερό κόσμο της μουσικής βιομηχανίας όχι μόνο σαν τραγουδίστρια αλλά και σαν δημιουργός, αναζητεί μέχρι το τέλος της ζωής της τον Έρωτα. Δυστυχώς θα βρει μόνο καθάρματα. Ο κάθε γκόμενος της είναι χειρότερος από τον προηγούμενο. Θα την κερατώνουν, θα της παρακρατούν τα κέρδη από τη μουσική της και θα την κακοποιούν βάναυσα μέχρι το τέλος. Θα πάει δυο φορές φυλακή για ναρκωτικά. Οι συνεχείς καταχρήσεις θα την καταβάλλουν. Θα πεθάνει στα 44 της προφυλακισμένη σε ένα νοσοκομείο με διαλυμένο συκώτι και καρδιά και με 70 σεντς στο λογαριασμό της.
Δεν ξέρω πως, αλλά αισθάνομαι ότι θα μπορούσε να ήταν ηρωίδα του Τρίαρ.
Το Don`t Explain το έγραψε μετά από ένα λεκιασμένο από κραγιόν πουκάμισο.
…και το κραγιόν δεν ήταν δικό της.
…Billy Holiday 1915-1959
Hush now, don’t explain
Just say you’ll remain
I’m glad your back, don’t explainQuiet, don’t explain
What is there to gain
Skip that lipstick
Don’t explain
ΟΚ… Η φωνή της Vanessa Paradis, δεν είναι κάτι το εξαιρετικό (γι αυτό και βάζω μόνο το βίντεο). Αλλά η τότε σχέση της (μόνο μουσική;) με τον Lenny Kravitch, της είχε δώσει ένα grunge στυλάκι, που στα 20 της νόμιζες πως θα πάει πιο μακριά..
Το μπλέξιμο της την τα τελευταία 12 χρόνια με τον Johnny Depp και την έχει περιθωριοποιήσει από τη μουσική σκηνή (πολύ κακό το τελευταίο της cd πριν 2 χρόνια) και την έχει μεταμορφώσει σε ένα ανορεξικό cocaine-addicted-look-a-like μοντέλο.
Κρίμα…
Οπότε ας θυμηθούμε την top στιγμή της, το Be My Baby του 1992.
Σημείωση 1: Έχω γράψει δύο ακόμα ποστ για την ταινία… Το Η Πρώτη Εντύπωση αφορά την αίσθηση που μου έδινε η συζήτηση για την ταινία ΠΡΙΝ τη δω. Το Μόλις Γύρισα από τον Κινηματογράφο είναι ένα σχόλιο – περισσότερο τσαντίλας – για τις απίθανες υπερβολές που συνοδεύουν την ταινία και που θα μπορούσαν να αποτρέψουν κάποιους να την δουν. Όσο απομακρύνομαι από τη μέρα της προβολής και μετά από συζητήσεις που είχα με ανθρώπους που διαμόρφωσαν ακόμα και διαμετρικά αντίθετες απόψεις, άρχισα να ανακαλύπτω κάποιες διαφορετικές πλευρές της.
Αυτή είναι η χρησιμότητα του σημερινού νηφάλιου(;) σχολιασμού.
Σημείωση 2: Το ποστ αφορά συζήτηση για την ταινία και έχει spoilers (αποκαλυπτικά στοιχεία).
Σημείωση 3: Σας προτείνω να διαβάσετε κάποιες συνεντεύξεις, σχόλια και κριτικές. «Είναι τρομαχτική η γυναικεία σεξουαλικότητα» Λαρς Φον Τρίαρ, «Με έλεγαν Μάγισσα» από τον Old Boy, «Αντίχριστος: Παραλήρημα μισογυνισμού ή παρεξηγημένο αριστούργημα» συζήτηση στην Ελευθεροτυπία, «Ο μεσαίωνας της πρωτοπορίας» από τον Δ. Δανίκα, αλλά και σχόλια κοινού στο Cine.gr.
Πόσο χαίρομαι που διαφωνώ πλήρως με τους εκφραστές και της «παλιάς» αλλά και της «εκσυγχρονισμένης» αριστεράς, Δανίκα και Ρεπούση…
Πριν δω την ταινία, πίστευα πως ήταν ένα σχόλιο για τη σχέση ανθρώπου και φύσης, όπου η φύση νοείται όχι σαν ντεκόρ, «περιβάλλον χώρος», αλλά σαν πηγή των πάντων και συνεχίζει να «υπάρχει» μέσα μας.
Η σύγκρουση γυναίκας – άνδρα αποκτούσε, απλά , μια διαφορετική οπτική των πραγμάτων και η αποξένωση του ανθρώπου από τη φύση του, ήταν η αιτία της Κόλασης του.
Μέσα, όμως, από συζητήσεις άρχισα να ανακαλύπτω κάποιες εντελώς διαφορετικές απόψεις. Οι διαφορές τους, μάλιστα, δεν είχαν αφετηρία τη θετική ή αρνητική εικόνα για την ταινία. Κάποιες σκόρπιες που θυμάμαι, ήταν: Ανάγνωση περισσότερων »
