ιντερμέδιο

Είναι από αυτές τις στιγμές που αισθάνεσαι «κάτι» στον αέρα…

Αν και νωρίς απόγευμα, ήξερα πως αυτή η κοπελίτσα κάπου πήγαινε… Κάπου γλυκά και με προσμονή… Το έβλεπα στα μάτια της. Αυτά τα μάτια τα ζηλεύω τόσο…

Φόραγε μαύρα ρούχα… όχι τα καθημερινά, τα «καλά» μαύρα ρούχα… και όταν το λεωφορείο σταμάτησε όλα ξεδιάλυναν.

Την περίμενε στη στάση με μια προσμονή που δεν μπορεί να γραφτεί ή να ζωγραφιστεί. Είχε γυαλίσει το σκουλαρίκι στο αυτί του και είχε φτιάξει με περίσσια υπομονή το τζελ στα καρφάκια του…

Είναι η ανυπομονησία των πρώτων ραντεβού που κάνει τα γόνατα να τρέμουν;

Και οι δυο μαζί , βία έφταναν τα σαράντα…

Να φταίει η ηλικία που ξεχνάς πόζες, που το «θέλω» σε κρατά άγρυπνο μέχρι το πρωί;

…

(Μακριά παύση με αντικρουόμενες εικόνες και συναισθήματα…)

…

(ο κέρσορας αναβοσβήνει…γράψε!)

…

για τα γράμματα του Ρεμπώ…

η αρχή τών χειρογράφων τού Credo in Unam "Πιστεύω σε Μία (Θεά)"

Μάλλον θα φταίει το φθινόπωρο και αυτή η μουντάδα που ανακουφίζει το σώμα και το πνεύμα για τη διάθεση μου, αλλά σίγουρα έπαιξε ρόλο ένα κείμενο της Χάρης για τα γράμματα του Ρεμπώ… όλα ξαναζωντάνεψαν μέσα μου μαζί με τη ζωή κάποιου άγνωστου 2 αιώνες πριν… δεν πρέπει να διαβάζεις γράμματα που δεν απευθύνονται σε σένα, γιατί παραβιάζεις μια ιερή ιδιωτικότητα και γίνεσαι ένας ηδονοβλεψίας στα αισθήματα άλλου… τα δικά μου τα έκαψα στα 23 μου στο Θησείο …μάλλον… κείμενα που τα έγραψα νύχτες ανάμεσα σε ύπνο και ξύπνιο… γράμματα σε Εκείνη… σε Μένα… στον Κόσμο… στους Υπηκόους μου… αλλά ποιος δεν γράφει προς το Σύμπαν σε αυτή τη γλυκιά εφηβεία… ..τέλος…. τα έκαψα στα 23 μου… τέλος… ο Ρεμπώ ήταν καλλιτέχνης αλλά και ήρωας καλλιτεχνικού έργου, έγινε Ρωμαίος με διαφορετικό φινάλε, δεν αυτοκτόνησε αλλά έζησε… προσπάθησε να ζήσει .. ήταν νεκρός και πέθανε δυο φορές όταν αρνήθηκε την εφηβεία του, αρνήθηκε την ποίηση και αποφάσισε να ζήσει, τότε πέθανε, όταν αποφάσισε να Ζήσει… ο Ρωμαίος μεταφέρει την κατάρα που δεν αυτοκτόνησε και στα 37 πεθαίνει από αρρώστιες του σώματος, όχι ο Ρωμαίος αλλά ο Ρεμπώ… ακούω φωνές από φίλους να μου λένε γιατί δε γράφω για αυτά που είμαι, αλλά το κάνω με όσες δυνάμεις έχω, ξέρω πως χρειάζομαι παραπάνω αλλά πως να μπεις στην καρδιά αν δε σκίσεις το δέρμα σου, προσπαθώ και γράφω τα «εύκολα», τα δύσκολα θα έρθουν σιγά σιγά, όταν προσπάθησα να δραματοποιήσω Ρεμπώ, όταν μετέφραζα Μόρισον, όταν ανακάλυπτα πως δεν υπάρχει Τέλειος Έρωτας παρά μόνο Θάνατος… ακούω να μιλάνε τα παιχνίδια που έπαιξα και γέλασα, τα αγγίγματα που έκαναν τη ψυχή μου να πετάει, για όλα αυτά που συνέθλιψα για να θραφώ και να γελάσω στη μούρη τους, τα υλικά της ζωής μου… έπρεπε να κανιβαλίσω πάνω τους και έγινα κανίβαλος .. ξανά σε focus… Ρεμπώ… θα διάβαζα κρυφά γράμματα του Σέξπιρ και  του Λόρκα…  θα κρυφοκοίταζα τον βουρκωμένο έφηβο όταν λέει «σ` αγαπώ» ή «μη φεύγεις».. το έχω κάνει στον εαυτό μου… πλέον δεν υπάρχω….

Alles In Ordnung…

Θα ` θελα να ήξερα την κατάσταση μου…

…Παρακαλώ, μη με περιγελάτε:

Είμαι ένας ανόητος,

Ξεμωραμένος γέρος,

…και, για να είμαι ειλικρινής,

Φοβάμαι πως δεν είμαι στα καλά μου.

Μη με κοροϊδεύετε…

Σέξπιρ… Βασιλιάς Ληρ

Πράξη 4^η, Σκηνή 7η

Δεν υπάρχει βλακεία… μόνο τεμπελιά

Έχω ένα φίλο ψυχίατρο που επιμένει πως η ανθρώπινη βλακεία είναι αποτέλεσμα καθαρά σωματικό και λύνεται με φαρμακευτική υποστήριξη. Επιμένει πως κάποιοι άνθρωποι είναι «άρρωστοι», δε δουλεύει σωστά ο οργανισμός τους και είναι σε κατώτερη πνευματική κατάσταση. Στις περισσότερες περιπτώσεις, μάλιστα, υπάρχει και γενετικό «πρόβλημα» και άρα είναι γενετικά προκαθορισμένοι οι πιο «έξυπνοι» κι οι πιο «βλάκες».

Εγώ πάντοτε υποστήριζα πως η πνευματική διαύγεια είναι αποτέλεσμα των συνθηκών που θα βρεθείς μετά τη γέννα σου.  Προφανώς και υπάρχουν και οι ελάχιστες εξαιρέσεις… Αλλά αυτό που μας μετατρέπει σε άβουλα βόδια που καταπίνουμε όποια μαλακία μας σερβίρουν, είναι αποτέλεσμα ενός αποστειρωμένου περιβάλλοντος. Το σπίτι-δουλειά-σπίτι υπό τους ήχους της τηλεόρασης και των δεκάδων ιδεοληπτικών παραληρημάτων, είναι που μας κάνει φανατικούς υποστηρικτές  των ΕΛ, του μπουμπούκου και των θεωριών συνομωσίας μεταξύ Μπους και Αλ Κάιντα με σκοπό το νέο μπαρκόουντ στα τρόφιμα και το 13ο πρωτάθλημα του γάβρου.

Ποτέ δεν είχα εντοπίσει, όμως, ποιο είναι το μέγεθος της προσωπικής ευθύνης απέναντι σε αυτή τη σαβούρα..

Έτσι άκουσα πριν από κάνα μήνα μια συζήτηση που είχε τη φράση του τίτλου. Ο ένας προσπαθούσε να πείσει τον άλλο να βάλει να δουλέψει το μυαλό του. Του έλεγε πως (περίπου) πως έπρεπε να σταματήσει να αυτομαστιγώνεται και:

-          Δεν είσαι χαζός, απλά τεμπέλης. Μην αφήνεις το μυαλό σου να πιάνει, απλά, χώρο στο κεφάλι σου, αλλά χρησιμοποίησε το.

Η πιο μεστή συζήτηση του τελευταίου μήνα…

ο αλαφροϊσκιωτος

Έχει παρατηρηθεί ότι οι άνθρωποι της στέπας κατευθύνουν οριζοντίως το βλέμμα τους. Η επίπεδη και άμυθη γη τους, ελκύει τα μάτια τους προς την έκταση. Αντιθέτως, μια ορεινή χώρα κατοικημένη από θεούς και με κινούμενο ουρανό  σε κάνει να κοιτάζεις ψηλά. Ο Αλαφροΐσκιωτος υψώνει κατακόρυφα τη ματιά του: προς τους θεούς, την Άνω Ελλάδα και τα βουνά του νησιού του. Οι ανήφοροι τον καλούν.

Ελένη Μπάλιου

Αφιέρωμα στον  Άγγελο Σικελιανό

Είμαι σίγουρος πως σε κάποια άλλη περίοδο θα με χαρακτήριζαν αλαφροΐσκιωτο… Περπατάω στο δρόμο και προσέχω πράματα και ήχους «αλλιώτικους»…

Προσπαθώ να το διασκεδάσω, αλλά με τρελαίνει ώρες –ώρες…

Έχω μια κλίση να αναγνωρίζω τις ψυχές της νύχτας…

Περπατώ και «ακούω» μια γάτα που περπατά  σε ένα κλαρί από πάνω μου ή απλά με κοιτά από ένα μπαλκόνι…

Χθες αναγνώρισα την προσπάθεια του μικρού αυτού να πάει στα αδερφάκια του. Έδινε μια σκληρή μάχη επιβίωσης…

Συνέχισα το δρόμο μου…

Στο λεωφορείο είδα έναν αλκοολικό και μια πουτάνα…

Συχνά με κατηγορούν για μισάνθρωπο που «χαρακτηρίζω» ανθρώπους με μια ματιά. Με θεωρούν προκατειλημμένο… και ίσως να έχουν δίκιο.

Αλλά δεν μπορώ να αρνηθώ αυτό που διαβάζω στα μάτια τους.

Έβλεπα το κενό στα μάτια του άντρα… Αυτό το χάσιμο είναι διαφορετικό της πρέζας ή της κόκας ( κι αυτά τα «βλέπω»). Υπάρχει μια φθορά από τα μέσα προς τα έξω…

Το βλέμμα μου καρφώθηκε σε μια κοπέλα με ένα σακ βουαγιάζ…

Ήταν εφτά το απόγευμα και πήγαινε στη δουλειά..

«Σταμάτα μαλάκα Gatoulea!» έλεγα από μέσα μου.

Ήθελα να πείσω τον εαυτό μου πως λέω ανοησίες… Πάει γυμναστήριο, στο σπίτι της , στο γκόμενο της…

Αλλά ήξερα κατά βάθος…

Όλοι στη νύχτα κάτι θέλουν να κρύψουν… Τη δουλειά τους, τα πάθη τους, τις ακυρωμένες ελπίδες τους.

Αυτό τους κάνει ευάλωτους τη μέρα.  Είναι έξω από τα νερά τους… Ο μαγικός τους κόσμος λείπει και χωρίς τα φτιασιδώματα τους γίνονται θνητοί.

Αλλά όλοι έχουν το ίδιο βλέμμα.. με αυτό αναγνωρίζει ο ένας τον άλλο.

Σαν το γατί που βγήκε παγανιά την ημέρα και σε καρφώνει διαπεραστικά…

Συμπτωματικά κατεβήκαμε με την κοπέλα στην ίδια στάση…

Την είδα που μπήκε στο καινούριο «μασατζίδικο» της Πειραιώς . Μετά από δυο λεπτά τρεις «πελάτες» την ακολούθησαν.

Μουσικές πλημμύρισαν το μυαλό μου…

Ήθελα να διαγράψω τη μνήμη μου… Έκλαιγα σαν τρελός στη γωνία…

Πήγε τρεις τη νύχτα και δεν μπορώ να ξεχάσω το άβαφτο πρόσωπο της που προετοιμαζόταν να χαμογελάσει για 20€…

reset

Φρίκαρα…!

Φρίκαρα και άρχισα να γίνομαι αυτό που σιχαίνομαι… Ξερόλας, υπερόπτης…. «Ζορό» και Δικαστής των πάντων…

Φρίκαρα γιατί ξέρω πως αυτά τα έχω μέσα μου και δε γουστάρω να με κυβερνάνε.

Φρίκαρα γιατί άρχισα να (ξανά)μπλέκω με μικρότητες και μικρόκοσμους και μάλιστα με τους δικούς τους όρους…

Φρίκαρα γιατί με κατέβαλλαν τα δεκάδες επιχειρήματα ανώφελου «συντροφικού» μίσους….

Φρίκαρα γιατί δεν κάνω αυτά που μου αρέσουν…

Φρίκαρα που βλέπω την Αριστερά να δημιουργεί τεχνητές και ψεύτικες πολώσεις, να ετεροκαθορίζεται και να εγκαταλείπει την πολιτική.

Φρίκαρα γιατί εγκατέλειψα το τελευταίο διάστημα την πολιτική και έγινα «πολιτικάντης».

Φρίκαρα γιατί βλέπω φίλους και συντρόφους μου να χάνουν τη μία μάχη μετά την άλλη και «να μην ξέρουν από πού τους έρχεται»…

Φρίκαρα γιατί η Αριστερά «αναστέλλει» την κοινωνική της δράση και την πολιτική συζήτηση σε προεκλογική περίοδο. Κι έχουμε άλλες δύο εκλογές σε ένα χρόνο…

Φρίκαρα γιατί έγινα μέρος ενός έργου που δεν μου αρέσει…

Φρίκαρα και η κραυγή μου έγινε στριγκλιά…

Σ` ευχαριστώ Ε.

το γήπεδο του Χότζα και το μπακάλικο του Λωλού: άγνωστο αραβικό παραμύθι από τις 2000+9 νύχτες

Μια φορά κι ένα καιρό πάει ο Χότζας το βράδυ στο σπίτι του και ανακοινώνει στη γυναίκα του…

-          Γυναίκα, αποφάσισα αύριο να αγοράσω το διπλανό οικόπεδο ώστε, μαζί με την αυλή μας, να φτιάξω ένα γήπεδο γκολφ για να παίζω με τους φίλους μου.

-          Μα Χότζα μου, το σπίτι μας είναι ένα στενάχωρο αχουράκι που με τα βίας ζούμε εμείς και τα τρία παιδιά μας. Πως θα χωρέσουμε μετά;

-          Σκάσε γυναίκα, εγώ ξέρω.

Περνάνε δυο μέρες και ξαναπάει στη γυναίκα του..

-          Γυναίκα, να σου πω… το σκέφτηκα καλύτερα και λέω να στριμωχτούμε λίγο παραπάνω. Λέω να χτίσω κι ένα μπάρμπεκιου, ένα συναυλιακό χώρο και μια αίθουσα να βλέπουμε μπάλα και ταινίες με την παρέα μου.

-          Άντρα μου τρελάθηκες; Εδώ δε ξέρω που θα χωρέσει το γήπεδο κι εσύ λες να βάλεις κι άλλα; Και δε μου λες, για να έχουμε καλό `ρώτημα, που θα τα βρεις όλα αυτά τα λεφτά;

-          Πρώτον γυναίκα θα σου ξαναπώ σκάσε γιατί δεν ξέρεις και δεύτερον, θα πουλήσουμε το οικοπεδάκι που μας έγραψε η μάνα σου… Αυτό που λέγαμε να αφήσουμε στα παιδιά..

Η γυναίκα του Χότζα είχε ρίξει μαύρο δάκρυ. Πάει το σπίτι, πάει και το οικοπεδάκι… Αποφάσισε να  αντιδράσει. Παίρνει τηλέφωνα φίλους και γνωστούς να αλλάξουν μυαλά στον άντρα της. Αρχίζει να ρωτάει δικηγόρους μπας και προλάβει να γράψει το οικοπεδάκι στα παιδιά της.

Περνάνε άλλες δυο μέρες και ένα βράδυ ο Χότζας ανακοινώνει στη γυναίκα του:

-          Γυναίκα το σκέφτηκα αυτό που μου `πες τις προάλλες και αποφάσισα να μην πουλήσουμε το οικοπεδάκι. Έχω άλλες σκέψεις για αυτό…

Πάει να πανηγυρίσει η γυναίκα του, αλλά την κόβει ο Χότζας…

-          Επειδή, όμως, δεν έχουμε λεφτά να φτιάξω το γκολφ και το μπάρμπεκιου, αποφάσισα να γκρεμίσω την κρεβατοκάμαρα των παιδιών, να την παραχωρήσω στο μπακάλη μας τον Λωλό για να φτιάξει σούπερ μάρκετ. Έτσι, αυτός θα χρηματοδοτήσει τα υπόλοιπα έργα.

happy birthday gatoulea…

Ένας χρόνος Gatouleas… Ακριβώς στις 5 Απρίλη πέρυσι ξεκίνησα το ταξίδι μου σε αυτό τον άγνωστο κόσμο.

Θυμάμαι σαν σήμερα το φόβο μου και την αναβλητικότητα που είχα. Το κουβέντιαζα με μια φίλη και της έλεγα πως σκέφτομαι να το ξεκινήσω μετά από 2-3 μήνες… Με «έβρισε», με «βάφτισε» και να ‘μαι μπροστά σας…

Για τον πρώτο χρόνο θα μπορούσα να σας παραθέσω επισκεψιμότητα του μπλογκ, τοπ άρθρα, «κουφά» search και διάφορα άλλα.. Δεν νομίζω πως έχουν κάποιο ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Το μόνο που μου έχει εντυπωθεί ήταν ένα λινκ που παρέπεμπε στο μπλογκ μου από ένα φόρουμ Αρειανών της θύρας 21… και μάλιστα στις αρχές, πριν ξεκινήσω τα όποια ποδοσφαιρικά ποστ.

Υπάρχουν πολλά ευχάριστα πράγματα που ανακάλυψα με το γράψιμο στα μπλογκ… Αλλά αυτό το θέμα θα το πιάσω μια κάποια άλλη στιγμή…

Υπάρχουν πολλές γκάφες και βλακείες που μπορείς να κάνεις γράφοντας δημόσια… Αλλά και αυτό θα το σχολιάσω κάποια άλλη φορά…

Βλέποντας πως ξεκίνησα και πως έχω φτάσει μέχρι σήμερα, θα ήθελα να μοιραστώ κάποιες σκέψεις μου για το

ΤΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΠΛΟΓΚΙΝ

• Δεν είναι ειδησιογραφία. Μόνο ένας συλλογικός φορέας έχει τη δυνατότητα να εκτιμήσει, να αξιολογήσει και να προβάλλει μια είδηση. Εύκολα ένα μπλογκ είναι δημοσιογράφος όσο είναι ένας αυτόπτης μάρτυρας…
• Δεν είναι πολιτική. Πολιτική είναι ζωντανή παρέμβαση στα κοινωνικά δρώμενα. Άνθρωποι που προσπαθούν να αλλάξουν τον κόσμο (κι όχι να τον περιγράψουν).
• Δεν είναι τέχνη. Δεν βλέπω το μπλόγκιν σαν ένα μέσο multimedia. Δεν προσπαθώ να βρω νέες προτάσεις για το συνδυασμό ήχου, γραπτού κειμένου, εικόνας και html κώδικα.
• Δεν είναι ο κατάλληλος χώρος για να αναπτύξεις την κοινωνικότητα σου σαν άτομο. Δεν πιστεύω πως μέσα από τα μπλογκ μπορώ να βρω φίλους ή γκόμενες.
• Δεν είναι ημερολόγιο γιατί είναι δημόσια εκτιθέμενο στον οποιονδήποτε.
• Δεν είναι ψυχαναλυτικό μέσο. Βαριέμαι τις αέναες εσωτερικές αναζητήσεις και, ειλικρινά, δεν νομίζω πως παρουσιάζουν το οποιοδήποτε ενδιαφέρον για τον καθένα σας.

Όλα τα παραπάνω ήταν τα θέματα που με απασχόλησαν την περασμένη χρονιά και προσπάθησα να δώσω ένα στίγμα μέσα από αυτό το μπλογκ.

Και όσους φτάσανε μέχρι το τέλος αυτού του ποστ, θα ΄θελα να τους καλωσορίσω στον κόσμο του Gatoulea…

περπατώ εις το δάσος…

Ανέκδοτο που κυκλοφορεί σήμερα…

Γιατί φαγώθηκε η Κοκκινοσκουφίτσα από τον Κακό το Λύκο;

Γιατί φόραγε κουκούλα…

Καμερούν μέρος 4ο: γνωρίζοντας τη Μαύρη Αφρική

Έχω κατέβει στην αυλή του ξενοδοχείου περιμένοντας την Κριστίν. Το πρόγραμμα περιελάμβανε το κλείσιμο τζιπ για μια εκδρομή στο παραλιακό Κρίμπι και μια βόλτα στην αγορά. Τρώγοντας το πρωινό μια γνώριμη αλλά συνάμα «καινούρια» μυρωδιά μου έσπασε τη μύτη. Ένα πιτσιρίκι ερχόταν να μου πουλήσει μια αρμαθιά μπανάνες και το άρωμα τους με χτύπησε από τα 20 μέτρα. Αγόρασα 10 μπανάνες μόνο με 30 σεντς και θα ‘τανε κοντά 25 πόντους η καθεμιά, με το συμπάθιο. 3 σεντς η μπανάνα! Κοντά δέκα παλιές δραχμούλες. Κι όμως… έφαγα άλλο ένα βρίσιμο από την Κριστίν για το πόσο κορόιδο πιάνε, πόσο πετάω τα λεφτά μου αλόγιστα και σπάταλα. Μετά από δύο τρεις μέρες θα έφτανε να μην αγόραζα τίποτα.

Καθημερινότητα και κόστος ζωής

γειτονιά στη Γιαουντέ

Ξεκινήσαμε με τα πόδια για το κέντρο. Η κυβέρνηση για λόγους λιτότητας είχε καταργήσει τα λεωφορεία κι έτσι ο ποδαρόδρομος ήταν μια καθημερινή συνήθεια των ντόπιων. Για μεγαλύτερες αποστάσεις μπορούσες να πάρεις ταξί. Εκατοντάδες αυτοκίνητα έτοιμα να διαλυθούν, έπαιζαν το ρόλο μαζικής μεταφοράς. Μόνο σε μένα είχαν κλατάρει δυο τρία. Η χρέωση, πάλι, ήταν ανά χιλιόμετρο και κεφάλι. Αν το έπαιρνες μόνο σου πλήρωνες όλη τη διαδρομή. Με διπλή ή και τριπλή κούρσα τα χρήματα διαιρούνταν αντίστοιχα. Μετά από 3 – 4 μέρες είχα γίνει εξπέρ. Μπορούσα να υπολογίσω με ακρίβεια το ποσό κάθε διαδρομής.

Φυσικά δεν υπήρχε ούτε μια πιθανότητα να νοικιάσω αυτοκίνητο. Πέρα από κινούμενος στόχος, θα υπέγραφα και τη θανατική μου καταδίκη. Στα πλαίσια λιτότητας η κυβέρνηση είχε κλείσει και τα φανάρια. Έτσι η προτεραιότητα σε διασταυρώσεις είχε τον μοναδικό κανόνα: Ποιος θα πάρει πρώτος τη μούρη. Δεν πρόκειται ποτέ να ξεχάσω την πρώτη φορά που το ταξί μου επιχείρησε να μπει σε μια πολυσύχναστη πλατεία. Ήμασταν σε μια πολυσύχναστη λεωφόρο και πάμε σε μια πλατεία (κάτι σαν την Ομόνοια) σε ώρα αιχμής. Έβλεπα τα αυτοκίνητα να μη σταματάνε αλλά κι ο οδηγός μου δεν πήγαινε πίσω. Ήμουνα ο μοναδικός που είχα γουρλώσει τα μάτια και έβλεπα μια σύγκρουση να έρχεται. Κανένας να μην κόβει ταχύτητα. Ε, λοιπόν, με κάποιο μαγικό τρόπο χάρις τα αυξημένα αντανακλαστικά που έχουν εξασκηθεί μετά από εκατοντάδες ώρες αντίστοιχης οδήγησης, το ταξί «παίρνει» τη μούρη από ένα άλλο αυτοκίνητο το οποίο φρενάρει σε απόσταση μισού μέτρου από μας. Και όλα αυτά σε μια κατάσταση απόλυτης βαριεστιμάρας και των δύο οδηγών. Δε σας κρύβω πως μετά από μερικές τέτοιες κούρσες το είχα συνηθίσει.

θυμάμαι τη Γώγου…

Η μοναξιά,
δεν έχει το θλιμένο χρώμα στα μάτια
της συννεφένιας γκόμενας.
Δεν περιφέρεται νωχελικά κι αόριστα
κουνώντας τα γοφιά της στις αίθουσες συναυλιών
και στα παγωμένα μουσεία.
Δεν είναι κίτρινα κάδρα παλαιών “καλών” καιρών
και ναφθαλίνη στα μπαούλα της γιαγιάς
μενεξελιές κορδέλες και ψάθινα πλατύγυρα.
Δεν ανοίγει τα πόδια της με πνιχτά γελάκια
βοϊδίσο βλέμα κοφτούς αναστεναγμούς
κι ασορτί εσώρουχα.
Η μοναξιά.
Έχει το χρώμα των Πακιστανών η μοναξιά
και μετριέται πιάτο-πιάτο,
μαζί με τα κομμάτια τους,
στον πάτο του φωταγωγού.

για το γυναικείο μπλόγκιν

Λατρεύω να γυρνάω σε άγνωστα blog… ακολουθώντας μια είδηση και ψάχνοντας τα όποια blogroll. Ιδιαίτερα προσέχω αυτά που είναι γραμμένα από γυναίκες. Όταν ανοίγω ένα γυναικείο blog, είναι σαν βρίσκομαι σε μια γυναικοπαρέα.

συνεχίστε... απλά κάθομαι εδω γύρω..

Η γυναικοπαρέα με ένα άντρα ανάμεσα, έχει κάποια ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. «Ανοίγονται» θέματα συζήτησης, αλλά με λίγη προσοχή γιατί «δεν είμαστε και μόνες μας». Γι’ αυτό πάντα φτάνω λίγο καθυστερημένος όταν είναι να τις συναντήσω. Όχι πολύ για να τις στήσω, αλλά ίσα – ίσα για να ζεσταθεί η συζήτηση, να δω τα πονηρά γελάκια, τις ματιές για τις συζητήσεις που «δεν μπορούν να συνεχιστούν». Καμιά φορά είμαι τυχερός και συνεχίζουν τη συζήτηση με αυτό τον «προσεχτικό» τρόπο, τον υπαινικτικό, που ξεφεύγει καμιά χοντράδα.

Έτσι είναι και τα μπλογκ. Επειδή είναι ένας προσωπικός διάλογος με ένα συγκεκριμένο κοινό, μιλάς για τις αγωνίες σου, τα θέλω σου, τα γαμώτο σου… Τα περισσότερα μπλογκ έχουν ένα σαφή προσανατολισμό σε ένα προσωπικό περίγυρο, μια προσπάθεια επικοινωνίας, σαν να κουβεντιάζεις με την παρέα σου σε μια ταβέρνα, σε ένα καφέ… εκεί «εισβάλλω» εγώ…

είδα ένα όνειρο ψες βράδυ…

Είδα ένα όνειρο ψες βράδυ… Ένα όνειρο, πως τάχα μου όλη η Αριστερά αποφάσισε να κατέβει μαζί στις Ευρωεκλογές…

Πως ΚΚΕ, ΣΥ.ΡΙΖ.Α., ΜΕ.Ρ.Α. και ΕΝ.ΑΝΤΙ.Α. έφτιαξαν ένα κοινό ψηφοδέλτιο με μία και μόνο απόφαση και ένα πρόγραμμα 3 σημείων που το γράψανε σε μια σελίδα Α4.

Δε θα βγάλουνε αφίσες, ούτε πολύχρωμα και ιλουστρασιόν φυλλάδια… Μόνο αυτό το χαρτάκι θα μοιράζανε.

Πρώτη στο ψηφοδέλτιο θα ήτανε η Κωνσταντίνα Κούνεβα…

..και όλοι μαζί θα δηλώνανε:

1.       Στην Ελλάδα του 2009 εργοδοτικά κυκλώματα μαζί με νονούς της νύχτας επιτίθενται με βιτριόλι σε συνδικαλιστές. ΝΔ – ΠΑΣΟΚ – αστυνομία δημιουργούν πέπλο συγκάλυψης.

2.       Ζητάμε να καταργηθεί η μαύρη εργασία, η οδηγία Μπολκενστάιν[1], η αμοιβή με δελτίο παροχής υπηρεσιών. Θέλουμε τη μονιμοποίηση όλων των εργαζόμενων και την ένταξη όλων σε συνδικάτα απ’ όποια χώρα κι αν προέρχονται.

3.       Σε όλα τα άλλα θέματα διαφωνούμε…

…και μετά με ξύπνησαν τα γέλια Παπαδημούλη – Κανέλλης… και μετά το όνειρο έγινε εφιάλτης…

---

[1] Οδηγία της ΕΕ σύμφωνα με την οποία ο εργαζόμενος θα αμείβεται, πλέον, με τη σύμβαση εργασίας της χώρας που προέρχεται. 700€ παίρνεις στην Ελλάδα; 700€ θα παίρνεις και στη Γερμανία… 200€ παίρνεις στη Βουλγαρία; 200€ θα αμείβεσαι δουλεύοντας 8ωρο στην Ελλάδα…