εικόνες γυναίκων χτυπημένων από βιτριόλι

Όχι! Δεν είμαι της άποψης να βάζω «ακατάλληλες» εικόνες για να σοκάρω. Θεωρώ πως κάθε τι πρέπει να εξυπηρετεί κάποιο σκοπό, κι όχι έναν περαστικό εντυπωσιασμό.

Όχι! Δεν θα δημοσίευα κακοποιημένες γυναίκες (ή παιδιά, ή οτιδήποτε «μακρινό») του «τρίτου» κόσμου για να αναλογιστώ μαζί με Αντζελίνες Τζολί και Μαριέττες Γιαννάκου «πόσο δύσκολα ζούνε αυτοί οι απολίτιστοι».

Όχι! Δεν θα ισοπεδώσω τα πράματα ισοφαρίζοντας τη λεκτική σεξιστική βία με το βιτριόλι.

Όμως, δεν μπορώ να μη σκέφτομαι πως αν στο Πακιστάν καίνε γυναίκες για “ανυπακοή”, στην Ελλάδα τις καίνε για «ακραίο» και «εξωθεσμικό» συνδικαλισμό, όπως την Κούνεβα.

Δημοσιεύω κάποιες φωτογραφίες θυμάτων από οξύ γιατί δεν μπορούσα να φανταστώ το μέγεθος της σωματικής και ψυχικής καταστροφής που έχουν υποστεί… και εκτιμώ πως οι περισσότεροι αναγνώστες βρίσκονται στην ίδια άγνοια.

Η Saira Liaqat, κρατά τη φωτογραφία της πριν την επίθεση που δέχτηκε στα 15 της χρόνια και τις 9 πλαστικές επεμβάσεις. Είχε αρνηθεί να συζησει με τον μέλλοντα συζυγό της πριν τελειώσει το σχολείο.

Η Shahnaz Bibi,  μετά την επίθεση που δέχτηκε σε καυγά με συγγενή της. Δεν έχει κάνει καμία πλαστική.

Όλες οι 12 φωτογραφίες και το ρεπορτάζ στο μπλογκ του tampabay.

El Que Se Tenga Por Grande (παραδοσιακό φλαμένγκο) – The Limits Of Control OST

Update: Απ` ότι φαίνεται μπορεί να υπάρξουν προβλήματα με την NBC και τα πνευματικά δικαιώματα. Αν δεν μπορείτε να δείτε “απ` ευθείας” τα βίντεο , κλικάρετε πάνω τους για να μεταφερθείτε στο YouTube Κανάλι μου.

Σήμερα έχουμε γεύση από Ισπανία… Μια ανάσα από φλαμένγκο και το παραδοσιακό τραγούδι El Que Se Tenga Por Grande. Μιλάει για τους υπερφίαλους, τους Υβριστές… «Αυτός που νομίζει πως είναι καλύτερος από τους άλλους, ας ρίξει μια ματιά στο νεκροταφείο», τραγουδάει ο ποιητής…

He who thinks he is bigger than the others,

let him go to the cemetary,

where he can see what the world is really like -

it is but a hand full of dust.

Το άκουσα στην τελευταία ταινία του Jim Jarmusch, The Limits Of Control (Στα Όρια Του Ελέγχου) που άγνωστο πότε θα προβληθεί την Πέμπτη στους κινηματογράφους.

Δεν είναι η καλύτερη του, αλλά παραμένει συνεπής στη λιτή ματιά του. Δεν έχει σημασία το στόρυ της ταινίας. Ο βασικός ήρωας, ο Isaach De Bankole (ο απίστευτος παγωτατζής του Ghost Dog), είναι ο διαμεσολαβητής και εκτελεστής διάφορων εντολών. Αλλά ο Jarmusch, όπως πάντα, δεν στέκεται σε αυτό.

Οι ήρωες του δεν κάνουν τόσο διαφορετικά πράγματα από τους υπόλοιπους, αλλά πάντα κουβαλάνε μια «περίεργη» εμμονή, μια εμβάθυνση στους στόχους και στους τρόπους τους που τους κάνουν να μοιάζουν με αλλόκοτες φιγούρες.

Πάντως το κόλλημα με την ταινία το έφαγα με τον τρόπο που περιφερόταν στη Μαδρίτη.

Μου θύμισε πολλά πράματα… Ο τρόπος που περιφερότανε… ο τρόπος που επικοινωνούσε(;)…

Τεσπα…

Η ταινία απευθύνεται στους Τζαρμουσικούς, αλλά το τραγούδι και ο φοβερός χορός της χορεύτριας , σε όλους…

Εδώ είναι ένα κλιπάκι που έφτιαξα για την ταινία…

…και εδώ τo τραγούδι καθώς και η αντίστοιχη σκηνή στην ταινία..

Η Lady GaGa τραγουδάει Imagine για τα ανθρώπινα δικαιώματα

Ο Gatouleas πάντα υπέρμαχος των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, δεν ήταν δυνατόν να αποσιωπήσει ένα τόσο σημαντικό γεγονός.

Εξάλλου στα πλαίσια ενότητας της αριστεράς, δεν κρίνουμε ούτε προθέσεις ούτε πλαίσια. Κάθε προσπάθεια πρέπει να αθροίζεται. Στο φινάλε τι λιγότερο έχει η Lady GaGa από τον Bono, την Paula Abdul ή την Angelina Jolie?

Έτσι εμφανίστηκε το Σάββατο στην Ουάσιγκτον σε δείπνο για τον πρόεδρο Ομπάμα και τα Ανθρώπινα Δικαιώματα. Με ένα απλό μαύρο φόρεμα και μαύρα γυαλιά, παίζοντας σε πιάνο τη γνωστή μελωδία του John Lennon, Imagine.

“Σήμερα δε θα παίξω κάποιο από τα τραγουδια μου, γιατί η σημερινή μέρα δεν είναι για μένα, αλλά για σας” δήλωσε  με σεμνότητα η υπέρμαχος των ανθρωπινων δικαιωμάτων.

Θέλετε κι άλλη Lady GaGa? Τότε προλαβαίνετε να βγάλετε εισιτήριο για τις 14 Νοέμβρη που θα συμμετάσχει σε μια περφορμανς μαζί με τα μπαλέτα Μπολσόι!!!

Προς το παρόν ας θαυμάξουμε την ερμηνεία της…

Flaming Lips – Worm Mountain

Η επίμαχη εμφάνιση των Flaming Lips που τους στέρησε το βραβείο.

Αύριο Τρίτη είναι και η επίσημη κυκλοφορία του νεου cd των Flaming Lips, Embryonic. Ο ήχος τους μοιάζει με πρωτόλειο psychedelic rock των `70ies. Σήμερα σας προτείνω το Worm Mountain. To fuzz και η ντραμς του είναι όλα τα λεφτά…

Βρώμικοι ήχοι και “φευγάτοι” στίχοι. Εντελώς lsd χάσιμο…

Back to the roots, λίγο…

Και λίγο gossip… Οι ένα τραγούδι των Flaming Lips είχε ψηφιστεί τον Μάρτη από το κοινό ώς “Το Ροκ Τραγούδι της Οκλαχόμα”. Ένα μέλος του συγκροτήματος έφτασε στην τελετή με μια κόκκινη μπλούζα με σφυροδρέπανο, πράγμα που έφερε διάφορα καρδιακά επεισόδια.

Ο κυβερνήτης της Οκλαχάμα, μετά από ψήφοφορία της τοπικής Γερουσίας, ακύρωσε την βράβευση.

CEATEC Japan 2009 & Tokyo Motor Show

Δύο σημαντικές εκθέσεις λαμβάνουν χώρα μέσα στον Οκτώβρη στην Ιαπωνία.

Η CEATEC κράτησε από τις 6 ως τις 10 του μηνός, ενώ το TOKYO MOTOR SHOW θα ξεκινήσει στις 24 και θα τελειώσει στις 4 του Νοέμβρη.

Η CEATEC είναι αυτό που λέει το όνομα της: Combine Exhibition of Advanced TEChnologies. Δηλαδή, έκθεση προηγμένης τεχνολογίας.

Στις φώτο που παραθέτω πιο κάτω, μπορούμε να δούμε κάποιες από τις πιο προχώ γκατζετιές.

Πειραματικές κινούμενες μονάδες στη λογική των ψαριών. Η μελέτη των κοπαδιών των ψαριών, είναι η τελευταία πρόταση για τα μποτιλιαρισματα των αυτοκινητων.

Κινητό από υπολείμματα κατεργασμένου ξύλου με επεξεργασια αδιαβροχου.

μάλλον στραβά αρμενίζουμε…

Update: Συναφή ποστ Παραίτηση Καραμανλή, ή Στραβός είναι ο γυαλός ή στραβά αρμενίζουμε, ο Γυαλός είναι πάντα στη θέση του

Αντί προλόγου: Την Δευτέρα διάβασα δύο κείμενα από ανθρώπους με εντελώς διαφορετικές κοινωνικές και πολιτικές καταβολές από μένα που κατέληγαν στα ίδια συμπεράσματα. Τα κείμενα του Βεργόπουλου στην Ελευθεροτυπία της 25/9/2009 και του Greek Rider στις 28/9/2009, αρχίζουν και επαναφέρουν μια αριστερή σκέψη έξω από τα υπάρχοντα κομματικά επιτελεία, και μια φρέσκια προοπτική για την επομένη μέρα. Take a look at them…

Το δεύτερο επιχείρημα της αριστεράς για την εκλογική της συρρίκνωση, είναι το ευρύτερο «δυσμενές κλίμα», η συντηρητική μετατόπιση του ευρωπαϊκού πολιτικού σκηνικού. Οι υποστηρικτές αυτής της άποψης βρίσκονται σε όλο το φάσμα της αριστεράς. Και οι δυο μεριές συνομολογούν πως είναι «αντιτουριστικές» οι απόψεις της ριζοσπαστικής αριστεράς και άρα είναι αναγκαία είτε μια πολιτική μετατόπιση είτε μια προσωρινή, έστω, συνθηκολόγηση με «ρεαλιστικές» λογικές.

Η πραγματικότητα που σκιαγραφούν, πράγματι, έχει σοβαρά επιχειρήματα και ενδείξεις. Τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα βρίσκονται σε μια πρωτοφανή υποχώρηση και η ακροδεξιά επανεμφανίζεται απειλητική σε μια σειρά χώρες (πχ Ολλανδία, Αγγλία, Αυστρία κλπ).

ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΑΣ, ΔΙΚΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΔΙΚΑ ΣΑΣ, ΔΙΚΑ ΜΑΣ

Το πρόβλημα που έχει αυτή η άποψη είναι διπλό: Από τη μία, αναγκάζεται να στηριχθεί σε μία μόνο πλευρά των εκλογικών αποτελεσμάτων και από την άλλη όταν φτάνει να εξειδικεύσει για την Ελλάδα, χρησιμοποιεί εντελώς διαφορετικά εργαλεία.

back in town…

Γυρίσαμε αλλά το μυαλό είναι για τα πανηγύρια… Παρακαλώ όπως να είστε ευγενικοί με τον Gatoulea γιατί δεν επικοινωνεί καλά-καλά…

Ήδη έχει φρικάρει με τις μουσικές επιλογές του για τον Αυγουστο… Τόσο ντεφορμέ;

Ο Άρχοντας του νησιού...

Με τον Άρχοντα του νησιού είχα μια μεγάλη και βαθιά φιλοσοφική συζήτηση. Αρνήθηκε πεισματικά να φωτογραφηθεί για τις ανάγκες του μπλογκ, κι έτσι σας σας έχω ένα ενσταντανε που “έκλεψα” παρά τη θέληση του.

Το “Αρχιπέλαγος” της Αστυπάλαιας είχε πολλά πλεονεκτήματα…

1) Απίστευτη θέα και σχετική απανεμιά για να την απολαύσεις

2) Γλυκά και καφέδες μέχρι τις 3 το πρωί που σε μετέτρεπαν σε “πρεζόνι” της ζάχαρης. Δεν τα δοκίμασα όλα, αλλά η γιαουρτόκρεμα με το καραμελωμένο αχλάδι με έφερε στα όρια της λιποθυμίας…

3) Αρκετά συμπαθητική μουσική υπόκρουση

Τα υπόλοιπα θα τα πούμε σιγά-σιγά… (και μάλλον από Δευτέρα…)

ΥΓ… Τι είναι αυτό που μου κέντρισε το ενδιαφέρον σε αυτό το σκηνικό της κεντρικής φωτογραφίας;

Απάντηση: Μα…. οι δυο καρεκλίτσες με την ομπρέλλα στη μέση του πουθενά για να αγναντεύεις το πέλαγο… Θα `θελα να τον γνωρίσω αυτόν που τις έστησε…

cute overdose…

Έπιασαν οι πρώτες ζέστες και θυμήθηκα τα διάφορα viral βίντεο και φωτογραφίες, που κυκλοφορούν εδώ και καιρό, από τον καύσωνα της Αυστραλίας στα τέλη Φλεβάρη  (το νότιο ημισφαίριο έχει “ανάποδα” τις εποχές). Τα σαραντάρια βαράγανε κατακούτελα και αυτό είχε επιπτώσεις και στα πασίγνωστα κοάλα.

Τα κοάλα κάτω από νορμάλ συνθήκες δεν πίνουν νερό… το βρίσκουν μέσα από  τα φύλλα ευκαλύπτου που μασουλάνε συνεχώς. Τα φουκαριάρικα είχαν ζαβλακωθεί και άρχισαν να αναζητούν νερό σε κάθε συνθήκη. Έτσι, στην πρώτη περίπτωση, ποδηλάτες βοήθαγαν εξουθενωμένα ζωάκια, μικρά κοάλα μπούκαραν σε αυλές σπιτιών και κυριολεκτικά βούταγαν σε λεκάνες που έβαζαν οι κάτοικοι, ενώ στο βίντεο έχουμε πυροσβέστη που προσφέρει νερό σε αποκαμωμένη που πέτυχε στη μέση μιας πυρκαγιάς…

Πάντως αυτά τα ζωάκια (που παρ`όλο που τα αποκαλούν “αρκουδάκια”, είναι μαρσιποφόρα και συγγενής των καγκουρώ) είναι σα να φτιάχτηκαν για να χαζογελάνε κάτι τύποι σαν κι εμένα….

Σομαλία: η πρώτη επέμβαση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, κλιμακώνεται

Την Κυριακή έληξε ένα μίνι γκάλοπ που έκανα στο μπλογκ μου (δείτε το κάτω-κάτω). Βασίστηκε σε ένα άρθρο μου-μίνι παρουσίαση της κατάστασης στη Σομαλία και τη διεθνή παρουσία στρατιωτικών δυνάμεων εκεί πέρα. Το ένα τέταρτο των επισκεπτών που πήραν μέρος, θεωρούν επιβεβλημένη την διεθνή προσπάθεια «καταπολέμησης της πειρατείας». Ενδιαφέρον ποσοστό… σε ένα ΜΗ-αντιπροσωπευτικό δείγμα…

Εγώ σήμερα απλά υπενθυμίζω πως βρίσκεται σε εξέλιξη η πρώτη στρατιωτική επέμβαση της Ευρωπαϊκής Ένωσης και εν μέσω ευρωεκλογών δεν ακούστηκε τίποτα… Ούτε μια σιωπηλή ή συμβολική διαμαρτυρία στα γραφεία της ΕΕ…

Η επιχείρηση «Ανδρομέδα» τον περασμένο μήνα αναβαθμίστηκε και το Συμβούλιο των Υπουργών Άμυνας αποφάσισε την παράταιρο ενίσχυσή της[1]. Η ελληνική κυβέρνηση θα αποστείλει και δεύτερη φρεγάτα στις 24 Ιούνη[2].

Οι μάχες που γίνονται είναι σχεδόν καθημερινές. Βλέπετε η δυσκολία να ξεχωρίσεις «πειρατές» από ψαράδες είναι τεράστια. Στις 28 Μάη σκοτώθηκαν δύο ψαράδες από την Υεμένη μετά από πύραυλο που δέχτηκε το καΐκι τους. Η κυβέρνηση της Υεμένης διαμαρτυρήθηκε «χλιαρά» γιατί είναι στο αντι-Σομαλικό μπλοκ. Όπως αναφέρει η Καθημερινή, τα περιστατικά αυτά δεν είναι «μεμονομένα»:

“Τα ΜΜΕ στην Υεμένη έχουν αναφερθεί αρκετές φορές σε επιθέσεις από πολεμικά σε αλιευτικά της χώρας στην Ερυθρά Θάλασσα και στον Κόλπο του Άντεν.”[3]

στη Σομαλία οι πειρατές είναι λευκοί και ευρωπαίοι….

Τον 4^ο αιώνα π.Χ. συνέλαβαν ένα διαβόητο πειρατή και τον οδήγησαν σιδηροδέσμιο στο Μέγα Αλέξανδρο. Ο μέγας «εκπολιτιστής των βαρβάρων» ήθελε να μάθει γιατί ο βρωμερός πειρατής ήθελε να εξουσιάζει ένα μέρος της θάλασσας. Ο πειρατής χαμογέλασε και αποκρίθηκε στο Μέγα Αλέξανδρο.

«Εσείς γιατί θέλετε να καταχτήσετε όλο τον κόσμο; Εγώ που προσπαθώ να το πετύχω με ένα άθλιο καραβάκι αποκαλούμαι κλέφτης. Εσείς που το διεκδικείτε με μεγαλοπρεπή πλοία, αυτοαποκαλείστε Αυτοκράτορας.»

Μυθική ιστορία που κυκλοφορεί τα τελευταία χρόνια στη Σομαλία

Δεν είναι περίεργο που από την Αφρική μας έρχονται εικόνες μια «άλλης» Ελλάδας; Μιας διαφορετικής αντίληψης για την «σημαντική συνεισφορά της Ελλάδας στον παγκόσμιο πολιτισμό;» Αλλά δεν είναι το κυριότερο θέμα για αυτό το ποστ.

Είναι τραγικό πως διαμορφώνεται μια ψευδή και συκοφαντική αντίληψη για το Σομαλικό λαό από τα ΜΜΕ. Εδώ και ένα δυο χρόνια κατακλυζόμαστε από τα κανάλια για δήθεν Σομαλούς πειρατές που επιτίθενται σε «αθώα» εμπορικά πλοία που περνάνε από διεθνή ύδατα. Η αλήθεια είναι εντελώς η ανάποδη.

Η λευκή δυτική κοινωνία έχει πολλούς τρόπους να «τιμωρεί» απείθαρχα καθεστώτα. Οι αμερικάνοι δεν μπορούν να ανεχτούν μια χώρα που έχουν εκδιωχθεί με βαριές απώλειες[1], όπου ακόμα και σήμερα ο γερουσιαστής τους αποχωρεί τρέχοντας βομβαρδισμένος από όλμους ακόμα και την ώρα που απογειωνότανε το αεροπλάνο του[2]. Αν μια “λύση” είναι η εισβολή και ο πόλεμος, στη Σομαλία είναι η εκ βάθρων διάλυση του οικοσυστήματος.

Καμερούν μέρος 4ο: γνωρίζοντας τη Μαύρη Αφρική

Έχω κατέβει στην αυλή του ξενοδοχείου περιμένοντας την Κριστίν. Το πρόγραμμα περιελάμβανε το κλείσιμο τζιπ για μια εκδρομή στο παραλιακό Κρίμπι και μια βόλτα στην αγορά. Τρώγοντας το πρωινό μια γνώριμη αλλά συνάμα «καινούρια» μυρωδιά μου έσπασε τη μύτη. Ένα πιτσιρίκι ερχόταν να μου πουλήσει μια αρμαθιά μπανάνες και το άρωμα τους με χτύπησε από τα 20 μέτρα. Αγόρασα 10 μπανάνες μόνο με 30 σεντς και θα ‘τανε κοντά 25 πόντους η καθεμιά, με το συμπάθιο. 3 σεντς η μπανάνα! Κοντά δέκα παλιές δραχμούλες. Κι όμως… έφαγα άλλο ένα βρίσιμο από την Κριστίν για το πόσο κορόιδο πιάνε, πόσο πετάω τα λεφτά μου αλόγιστα και σπάταλα. Μετά από δύο τρεις μέρες θα έφτανε να μην αγόραζα τίποτα.

Καθημερινότητα και κόστος ζωής

γειτονιά στη Γιαουντέ

Ξεκινήσαμε με τα πόδια για το κέντρο. Η κυβέρνηση για λόγους λιτότητας είχε καταργήσει τα λεωφορεία κι έτσι ο ποδαρόδρομος ήταν μια καθημερινή συνήθεια των ντόπιων. Για μεγαλύτερες αποστάσεις μπορούσες να πάρεις ταξί. Εκατοντάδες αυτοκίνητα έτοιμα να διαλυθούν, έπαιζαν το ρόλο μαζικής μεταφοράς. Μόνο σε μένα είχαν κλατάρει δυο τρία. Η χρέωση, πάλι, ήταν ανά χιλιόμετρο και κεφάλι. Αν το έπαιρνες μόνο σου πλήρωνες όλη τη διαδρομή. Με διπλή ή και τριπλή κούρσα τα χρήματα διαιρούνταν αντίστοιχα. Μετά από 3 – 4 μέρες είχα γίνει εξπέρ. Μπορούσα να υπολογίσω με ακρίβεια το ποσό κάθε διαδρομής.

Φυσικά δεν υπήρχε ούτε μια πιθανότητα να νοικιάσω αυτοκίνητο. Πέρα από κινούμενος στόχος, θα υπέγραφα και τη θανατική μου καταδίκη. Στα πλαίσια λιτότητας η κυβέρνηση είχε κλείσει και τα φανάρια. Έτσι η προτεραιότητα σε διασταυρώσεις είχε τον μοναδικό κανόνα: Ποιος θα πάρει πρώτος τη μούρη. Δεν πρόκειται ποτέ να ξεχάσω την πρώτη φορά που το ταξί μου επιχείρησε να μπει σε μια πολυσύχναστη πλατεία. Ήμασταν σε μια πολυσύχναστη λεωφόρο και πάμε σε μια πλατεία (κάτι σαν την Ομόνοια) σε ώρα αιχμής. Έβλεπα τα αυτοκίνητα να μη σταματάνε αλλά κι ο οδηγός μου δεν πήγαινε πίσω. Ήμουνα ο μοναδικός που είχα γουρλώσει τα μάτια και έβλεπα μια σύγκρουση να έρχεται. Κανένας να μην κόβει ταχύτητα. Ε, λοιπόν, με κάποιο μαγικό τρόπο χάρις τα αυξημένα αντανακλαστικά που έχουν εξασκηθεί μετά από εκατοντάδες ώρες αντίστοιχης οδήγησης, το ταξί «παίρνει» τη μούρη από ένα άλλο αυτοκίνητο το οποίο φρενάρει σε απόσταση μισού μέτρου από μας. Και όλα αυτά σε μια κατάσταση απόλυτης βαριεστιμάρας και των δύο οδηγών. Δε σας κρύβω πως μετά από μερικές τέτοιες κούρσες το είχα συνηθίσει.

τιμή και δόξα στον ιρακινό παπουτσορίχτη…

Συνεχίζω στο χριστουγεννιάτικο κλίμα και σας παρουσιάζω μερικά gifάκια που κυκλοφορούν στο internet με βάση τα δυο παπούτσια που εκτοξεύθηκαν στον Μπους στην τελευταία του επίσκεψη στο Ιράκ. Πολλοί ευχήθηκαν να ήταν κάτι άλλο από παπούτσι..

Δεν μπορώ, πάντως, να μη θαυμάσω την ετοιμότητα και τα αστραπιαία αντανακλαστικά του απερχόμενου Αμερικανού προέδρου.  Πρέπει να κάνει εντατική προπόνηση αποφυγής ιπτάμενων αντικειμένων (σφαίρες, ροχάλες, γιαούρτια, ρουκέτες και άλλα αγαθά) για να βρίσκεται σε τέτοια φόρμα…