“Η πρόσφατη εκλογική επιτυχία είχε ενισχύσει την κοινοβουλευτική τάση…”

Η κρίση (στο Κομμουνιστικό Κόμμα Γερμανίας σ.G.)αποτελούσε ουσιαστικά την εξωτερίκευση της σύγκρουσης που μαινόταν στο εσωτερικό του Κόμματος (με ιδιαίτερα οξυμένο τρόπο μετά την εκλογική

Πάνω: Διαδηλωση ΚΚΓ, Πρωτομαγια 1928
Κάτω: Διαδηλωση Ναζί έξω από τα κεντρικά γραφεία του ΚΚΓ, 1933

νίκη του 1930) και είχε να κάνει με τη σχέση μεταξύ μεμονωμένων βίαιων ενεργειών και μαζικής δράσης. Η πρόσφατη εκλογική επιτυχία είχε ενισχύσει την κοινοβουλευτική τάση και απομάκρυνε ακόμα περισσότερο την προοπτική να βρεθεί κάποια ισορροπία ανάμεσα στη νόμιμη και την ημιπαράνομη δράση. Επίσης, την ίδια περίοδο – και υπό τη πίεση της Κομιντέρν – το Κ.Κ. άλλαξε την τακτική του. Πιο συγκεκριμένα, άρχισε να καταδικάζει τις μεμονωμένες βίαιες δράσεις και ξεκίνησε την προσπάθεια δημιουργίας ενιαίου μετώπου βάσης μεταξύ αγωνιστών και συνοδοιπόρων του Σ.Κ., αλλά ακόμα και εργατών προσκείμενων στους Εθνικοσοσιαλιστές. Ωστόσο, και σε πείσμα της ηγεσίας του Κόμματος, η βίαιη πάλη δεν έσβησε.

Ναζισμός και εργατική τάξη, S. Bologna εκδόσεις AntifaScripta Σεπτεμβρης 2011

Φαντάσου να μην είχανε ημιπαράνομη δράση και πολιτοφυλακη… Ούτε guten tag δεν θα προλαβαίνανε να πούνε!


“Μετά τους Ναζί, εμείς!”

Η φράση του τίτλου αποδίδεται στο γραμματέα του ΚΚ Γερμανίας, του μεγαλύτερου κόμματος της αριστεράς μετά το Σοσιαλιστικό Κόμμα. Κοκορευόταν πως έφτασε η ωρά να κυβερνήσει η αριστερά.

……

Εκτελέστηκε στο Αουσβιτς (ναζιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης) το 1944.

Καθώς έφευγε, οι οπαδοί του Χίτλερ έκλεισαν τις γραμμές γύρω του με όλα τα σημάδια της αφοσιωμένης πίστης. Ο Τέλμαν και ο Μίντσενμπεργκ γελούσαν σαν σχολιαρόπαιδα. Όσο για μένα, ήμουν τόσο χαμένος και προβληματισμένος, όπως όταν είχα δει το παρακμιακό τελετουργικό λίγες μέρες πριν στο Γκρούνβαλντ. Δεν μπορούσα να δω τίποτα για να γελάσω. Αισθάνθηκα πραγματικά βουτηγμένος στη θλίψη.

Ο Μίντσενμπεργκ, ρίχνοντας μια ματιά σε μένα, ρώτησε: «Ντιέγκο, τι τρέχει με σένα;».

«Αυτό που τρέχει», του είπα, «είναι ότι με κατακλύζει ένα προαίσθημα. Το προαίσθημα ότι, αν οι ένοπλοι κομμουνιστές άφηναν σήμερα στον Χίτλερ να φύγει ζωντανός, θα μπορούσε να ζήσει για να κόψει τα κεφάλια και των δυο συντρόφων μου σε λίγα χρόνια».

Ο Τέλμαν και ο Μίντσενμπεργκ γέλασαν δυνατά. Ο Μίντσενμπεργκ με επαίνεσε για τη ζωηρή φαντασία που είχα ως καλλιτέχνης.

«Θα πρέπει να αστειεύεσαι», είπε. «Δεν άκουσες τον Χίτλερ να μιλά; Δεν κατάλαβες, από όσα σου μετέφραζα, τι ανοησίες έλεγε;».

MyArt, my Life: an autobiography, Dover 1991, Ντιεγκο Ριβερα

 

Στην κατεστραμμένη από την οικονομική κρίση Γερμανία του μεσοπολέμου, η αριστερά είχε βάλει σαν κύριο σκοπό να «νικήσει» και ξεπεράσει το Σοσιαλιστικό κόμμα και να αναδειχθεί σαν η κύρια δύναμη κόντρα στη Δεξιά.

Θεωρούσαν πως οι Ναζί ήταν μια λαϊκίστικη φούσκα, χωρίς ειρμό και πρόγραμμα που θα ξεφτιλιστεί μόνο από τον πρωτόγονο , παραληρηματικό λόγο.

Ανίκανοι να αναγνωρίσουν το φασιστικό πολιτικό κίνημα, αντέδρασαν ΚΑΙ πολύ αργα ΚΑΙ με λάθος τρόπο.

Στα 1933 οι Ναζί ήταν στην εξουσία και το κράτος ήταν στα χέρια τους. Η αριστερά από την αδιαφορία, γύρισε στο «δημοκρατικό» μέτωπο. Νόμισε πως η υπερασπιση του κοινοβουλευτισμού και της αστικής δημοκρατίας μέσα από τα Λαϊκά Μέτωπα, θα δημιουργούσε ευρύτερες συσπειρώσεις.

Όταν, όμως, ο λαός αναζητεί «τους προδότες στο Γουδή», απλά ταυτίζεσαι με την παλιά διαφθορά και χαρίζεις τον «αντισυστημισμό» στα φασιστικά κινήματα.

Συνεχίστε να περιμένετε να «ξεφουσκώσουν» οι Ναζί και να παλέψουν «οι Δήμοι, οι φορείς και τα συνδικάτα»


Γιατί στις ΗΠΑ η “πίτσα” θεωρείται, πλέον, φυτικό προϊόν;

Όπως καταγγέλλουν ακτιβιστές και οικολογικές οργανώσεις[1], η κυβέρνηση του Ομπάμα περνάει νόμο που κατατάσσει τις πίτσες σα «φυτικό προϊόν»!

Έτσι, πλέον, μπορούν οι καντίνες στα σχολεία και στους παιδικούς σταθμούς να πουλάνε άφοβα τις λαστιχένιες τους πίτσες και πληρούν, έτσι, τα διατροφικά στάνταρ που «επιβάλλει», δήθεν, το Υπουργείο Υγείας. Και, φυσικά, δεν μιλάμε, καν, για φρεσκοψημένη πίτσα. Για τις κλασσικές άθλιες «έτοιμες», κατεψυγμένες γίνεται η φασαρία.

Όλο το μυστικό βρίσκεται στο χαρακτηρισμό της γνωστής μας «κέτσαπ» σάλτσας. Οι βιομηχανίες τροφίμων ήθελαν εδώ και χρόνια το χαρακτηρισμό της κέτσαπ σα «φυτικό προϊόν» για να μπορούν να πουλάνε τα σκουπίδια τους και φοράνε και το φερετζέ της «υγιεινής διατροφής».

Άντε…

Θα τρώμε δυο-τρεις πίτσες την ημέρα και θα το παίζουμε γκουρμέ- χορτοφάγοι…

«Τι έφαγα, νομίζεις, σήμερα» θα αναρωτιέται ο βλακέντιος μικροαστός.. «μόνο τρεις καφέδες και δυο σαλάτες.. Γιατί έχω γίνει τόφαλος, άραγε;» Κι άντε να του εξηγήσει κάποιος πως τα Starbucks δε φτιάχνουν καφέ αλλά σιρόπι… κι ότι η πίτσα δεν είναι σαλάτα…

Συνεχίζετε να νομίζετε πως οι νόμοι είναι έκφραση κοινωνικού δικαίου και όχι εφαρμοσμένη πολιτική βούληση της εξουσίας;


[1] Pizza Counts as a Vegetable? How the Spending Bill in Congress Could Unravel Progress on School Nutrition, Health School Campaign, 15-11-2011


Vasquez Sounds – Rolling in the Deep… μια δεκάχρονη Μεξικάνα εισβάλλει στα media

Μια παρέα από 3 πιτσιρίκια-αδέλφια από το Μεξικό, οι Vasquez Sounds, τραγούδησαν το γνωστό Rolling In The Deep της Adele και έγιναν viral με πάνω από 7.000.000 hits στο βίντεό τους μέσα σε 15 μέρες.

Για μένα σημαντική δεν είναι η άρτια φωνή (που δεν είναι, φυσικά!) της δεκάχρονης Angie…

Είναι η ημιτελής προσπάθεια, σημαντική..

Είναι το σφίξιμο στο πρόσωπο που προσπαθεί να πιάσει τη νότα…

Είναι η κομπλαρισμένη και σφιγμένη εκκίνηση του τραγουδιού…

Είναι το φευγαλέο βλέμμα προς τα πάνω που προδίδει την προσπάθεια να υπερβεί τον εαυτό της…

Είναι η ελπίδα που αναβλύζει απ` όλο το concept για ένα καλύτερο αύριο…

Είναι τα μάτια που προδίδουν την άγνοια της για όλα αυτά που τραγουδάει στο τραγούδι

The scars of your love remind me of us
They keep me thinking that we almost had it all
The scars of your love, they leave me breathless
I can’t help feeling

We could have had it all

…αλλά θέλει τόσο πολύ να γνωρίσει

Είναι η δίψα να μεγαλώσει, αλλά χωρίς βιάση.

Είναι αυτό που οι περισσότεροι παριστάνετε πως προστατευέτε…

Είναι αυτό που δεν ξέρετε… το φοβάστε και προσπαθείτε να το συντρίψετε, να το μικρύνετε… να το φέρετε στα δικά σας… μέτρια και θλιβερά μέτρα…

Είναι το τσαχπίνικο βλεφάρισμα μετά το τέλος του τραγουδιού.


Athens Polytechnic,14 to 17 November 1973: When 350 dreamer-adventurers created the biggest defeat of the postwar labour movement

Σημείωση Gatoulea: Παραθέτω τη μετάφραση του κειμένου μου «Πολυτεχνείο, 14-17 Νοέμβρη 1973: Όταν 350 ονειροπόλοι-τυχοδιώκτες δημιούργησαν τη μεγαλύτερη ήττα του μεταπολεμικού εργατικού κινήματος» όπως αποδόθηκε στα αγγλικά από τον διαδικτυακό φίλο και σύντροφο DbO και μπορείτε να την βρείτε στην ιστοσελίδα του.

Όταν μου πρότεινε να το κάνει, δεν πίστευα πως θα ολοκλήρωνε το project…ειδικά μέσα σε μία ημέρα, μόνο!

Με τιμάει αφάνταστα η προσφορά του και θα ήθελα να τον χαιρετίσω για μια φορά ακόμα…

με τη γροθιά σφιγμένη και υψωμένη!

Translated by DbO

November 14, 1973

The Polytechnic is surrounded by police and students are gathered in the courtyard throwing Seville oranges. In the global-student assembly of the Law school, the news is spread that there’s fighting at the Polytechnic the assembly decides to descend to the University.

Rizospastis[1] 13/11/2005

A syndicalist of the Revolutionary Left from the Physics-Mathematics [course],  proposes to stop the assembly and make towards the Polytechnic.

Ergatiki Allillegyi[2] 09/11/2011

The leaders of both Communist Parties, during the first day in the Polytechnic were shocked that policy was determined by the line of anti-capitalist Left. They decided to stay “kneading” the perspective of the “coordinated retreat.” Already since Wednesday evening, that has been their proposal. When defeated, they began to struggle against the “leftist slogans” such as “General Strike” and “Revolution people.” But the General Assemblies of schools organized within the Polytechnic isolate this perspective.

Ergatiki Allillegyi 09/11/2011

On the subject of the Athens Polytechnic uprising against the Junta in the November of ’73 there have been written and spoken thousands of words and stories. It is only to be expected that there’s a lot of “storytelling” for such a historical event.

I will attempt to outline a perspective that has been covered extensively for decades. You see, the “myth” of the Polytechnic has attempted to describe those three days as a pandemic, celebratory and peaceful uprising of the whole Greek people against a handful of ridiculous and isolated dictators who survived only thanks to force of arms and American aid. “Everyone” had taken up arms (peacefully, always!)… Pangalos had been assembling bombs in the Latin Quarter in the May of ’68 and Simitis was placing them in the streets of Athens. On the other hand, the current Minister of Citizen Protection Papoutsis, along with Laliotis and Damanaki had organized the “mass movement” and the “sidewalks”, so that millions of people could flock to demonstrations, sit-ins and strikes. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


El General – Rais Lebled

Ένα rap τραγούδι γραμμένο λίγους μήνες πριν την εξέγερση στη Τυνησία. Ο 20χρονος El General με το Rais Lebled ούρλιαζε προς το καθεστώς του Μπεν Αλί.

Πρόεδρε, μας λες «Μιλήστε χωρίς φόβο.»

Μίλησα!…Αλλά ξέρω τώρα τι με περιμένει… Ξύλο…

Βλέπω τόση αδικία και έτσι αποφάσισα να στείλω αυτό το μήνυμα

όσο και να πολλοί με προειδοποίησαν

πως με περιμένει ο θάνατος.

Σήμερα μιλάω χωρίς φόβο και εκ μέρους όλων αυτών

Που τους έχει πλακώσει το βάρος της αδικίας.

Ο δημιουργός κυνηγήθηκε, αλλά το τραγούδι του έγινε ύμνος που πέρασε τα σύνορα της χώρας του. Τραγουδιέται στην Ταχρίρ αλλά και από κάθε εξεγερμένο Άραβα.


η εξέγερση στη Ρωσία το `05, οι εργάτες με το σταυρό στο χέρι και… ο Λένιν στη Γενεύη;

Με αφορμή τις ελληνικές σημαίες που σκάνε κατά δεκάδες στην πλατεία Συντάγματος, εμφανίζεται το «ψαγμένο» παράδειγμα των εξεγερμένων ρώσων εργατών στα 1905 με το σταυρό και την εικόνα του τσάρου στο χέρι.

Ας γνωρίσουμε, κατ` αρχήν τα γεγονότα, και ας δούμε τα σχόλια του Λένιν σε άρθρο του 15 μέρες, μόλις, μετά. Στο τέλος θα καταθέσω μερικές παρατηρήσεις.

Η ματωμένη Κυριακή της Ρωσίας

«Μεγαλειότατε – Εμείς οι εργαζόμενοι και κάτοικοι της Πετρουπόλεως, οι γυναίκες, τα παιδιά μας και οι αβοήθητοι γέροι γονείς μας προστρέχουμε σε Σας, Μεγαλειότατε, για να ζητήσουμε αλήθεια, δικαιοσύνη και προστασία. Μας κατήντησαν ζητιάνους. Καταπιεζόμαστε. Βρισκόμαστε στα πρόθυρα του θανάτου… Εχει έρθει για μας η στιγμή όπου ο θάνατος θα ήταν καλύτερος από την παράταση των αβάσταχτων βασάνων μας. Σταματήσαμε την εργασία και είπαμε στους αφέντες μας ότι δε θα ξαναρχίσωμε αν δε δεχτούν τα αιτήματά μας. Λίγα πράγματα ζητούμε: Να μειωθεί η εργάσιμη ημέρα σε οκτώ ώρες, να καθιερωθεί σαν ελάχιστο ημερομίσθιο το ένα ρούβλι και να καταργηθούν οι υπερωρίες… Κρατικοί λειτουργοί έχουν οδηγήσει τη χώρα σε πλήρη καταστροφή και την έχουν περιπλέξει σ’ έναν επαίσχυντο πόλεμο….»

Μ’ αυτά τα λόγια, που εμπεριέχονταν σ’ ένα μακροσκελές υπόμνημα, οι εργάτες και οι κάτοικοι της Πετρούπολης σκόπευαν να συγκινήσουν τον Τσάρο Νικόλαο Β` και να τον κάνουν να σκύψει πάνω στα πρόβλημά τους για να δώσει λύση. Ηταν Κυριακή 9/22 Γενάρη του 1905, όταν περίπου 200 χιλιάδες εργάτες και κάτοικοι της ρωσικής πρωτεύουσας, με επικεφαλής τους έναν ιερέα, άνθρωπο της αστυνομίας, τον πατέρα – Γκαπόν, ξεκίνησαν από τις εργατικές συνοικίες της πόλης για τα χειμερινά ανάκτορα. Η πομπή ήταν απολύτως ειρηνική.

Ριζοσπάστης 15/1/2006, Η πρώτη Ρώσικη Επανάσταση Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


“planking” ή κάνοντας το ψόφιο κοριο

Στις δύσκολες μέρες που ζούμε, ίσως η νέα μόδα του “planking” να είναι προσωρινή διέξοδος.

Μοιάζει με αυτό που λέμε «κάνω το ψόφιο κοριό» ή «παίζοντας το πεθαμένο». Το planking περιλαμβάνει δύο απλούστατες συνθήκες…

1)      Να είσαι οριζοντιωμένος μπρούμυτα με το πρόσωπο να κοιτά κάτω, και

2)      Να έχεις παράλληλα τα χέρια σου με το σώμα

Έξτρα πλάκα έχει, όταν επιλέγεις ασυνήθιστα μέρη να ξαπλώσεις.

Στην Αγγλία 7 γιατροί και νοσοκόμοι, τέθηκαν σε διαθεσιμότητα επειδή ξάπλαραν σε ώρα δουλειάς, ενώ στην Αυστραλία συνέλαβαν ένα πιτσιρικά που αποφάσισε να χρησιμοποιήσει το καπό ενός μπατσάδικου για χώρο planking.

Ενώ, λοιπόν, είναι διασκεδαστικό να κομπλάρεις διάφορους σε δρόμους και σουπερμάρκετ, «καμένος» αποφάσισε να το δοκιμάσει  στο κάγκελο της βεράντας του και σκοτώθηκε πέφτοντας από τον 7ο όροφο… Με τέτοια μυαλά… άσε καλύτερα…

Πάντως , τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα…

Μήπως έχουμε γίνει μαιτρ στο στρουθοκαμηλισμό και δεν μας κάνει εντύπωση αυτό το «σπορ»;


Copyright Cops

Το Copyright Cops είναι μια μικρού μήκους βραζιλιάνικη ταινία πάνω στη σχέση νεολαίας και ίντερνετ.

Πρόκειται για open source παραγωγή.. δηλ. μπορείς να κατεβάσεις όλο το οπτικοακουστικό υλικό (γύρω στα 2GB) και να προτείνεις μια δικής σου εκδοχή με διαφορετικό μοντάζ, προσθέτοντας ή αφαιρώντας μέρη του.

Μια 6λεπτη ταινία (τα άλλα 5 είναι τίτλοι παραγωγής!) για ένα πιτσιρικά που τα ενδιαφέροντα του είναι η βία, το παράνομο «κατέβασμα» και να τσατάρει με την κοπέλα που γουστάρει.

Απλά, λιτά και όμορφα…  ένα σχόλιο για μια γενιά που αισθάνεται διωκόμενη χωρίς να έχει φταίξει σε τίποτα… σε μια κοινωνία άφθονης πληροφορίας και μηδενικής πρόσβασης.

Για περισσότερες πληροφορίες www.copyrightcops.org


Smile Like You`re Dead Inside

Κάποιοι τύποι άνοιξαν ένα site που το ονόμασαν (σε ελεύθερη μετάφραση Gatoulea) «Δείξε μας πως χαμογελάς, όταν είσαι εντελώς σκατά, εντελώς ψόφια», Smile Like You`re Dead Inside.

Το πρότζεκτ είναι απλούστατο… το γράφουν στο μικρό εισαγωγικό τους σημείωμα…

«Είσαι λίγο dead meat; Στριφογυρνάς σα νεκροζώντανος 9-5 όλη την εβδομάδα, σε μια άθλια δουλειά κι ένα ακόμα χειρότερο αφεντικό; Το ξέρουμε πως περιμένεις το Σου-Κου να συνέλθεις, λιγάκι, αλλά στο μέσον της εβδομάδας, όταν αισθάνεσαι πνιγμένος από την καθημερινότητα και δεν φαίνεται καμιά κοντινή διέξοδο, τράβα μια φωτογραφία του χαμόγελου σου… Αυτό που προσπαθεί να κρύψει τον τρόμο που βιώνεις..»

Φυσικά πολλοί στέλνουν εντελώς χιουμοριστικές φωτό…

…άλλοι απλά κάποιες άθλιες πόζες celebrities…

…κάποιοι κοροϊδεύουν ένα γνωστό ή συγγενή τους…

… αλλά το αποτέλεσμα δεν παύει να είναι απολαυστικό και… ίσως χαλαρωτικό.

Όποιος θέλει μπορεί να στείλει το δικό του χαμόγελο (και να μας ενημερώσει γι` αυτό!).

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Θανάση… Λείπεις ήδη….

Ένας ηθοποιός, ένας άνθρωπος από μια Ελλάδα, από μια πάστα αφανών ηρώων που δεν υπάρχουν πια..

Πάντα θα τον θυμάμαι στις ασπρόμαυρες ταινίες.. σε αυτές που νόμιζες πως δεν υπήρχαν χρώματα. Γιατί ξεχώριζε μέσα στο γκρι…

Πραγματικός και αυθεντικός «κλόουν».. κάτι από τσίρκο και «παλιάτσος».. ένας Σαρλώ της μεταπολεμικής Ελλάδας.

Το κλάμα του προκαλούσε άφθονο γέλιο και το χαμόγελο του σε πόναγε… βαθιά μέσα στην καρδιά.

Ο Βέγγος, λοιπόν, ήταν γνήσιος εκφραστής…

…του απλού Έλληνα εργαζόμενου.. τότε που ήταν μετανάστης… και δεν είχε μετανάστες στη δούλεψη του.

…μιας Ελλάδας που χλεύαζε και κορόιδευε το «χοντρό μαγαζάτορα» όταν κυνήγαγε το πιτσιρίκι-κλεφτρόνι που άρπαζε κανα μήλο να χορτάσει την πείνα του…. Όχι αυτής που ουρλιάζει υστερικά μπρός στη τηλεόραση για το «φόβο και τρόμο από τις διαρρήξεις».

Τον Βέγγο, προσωπικά, δεν τον γνώρισα.. τον είχα πετύχει στο Μοναστηράκι μια Κυριακή πριν από καμιά 25αριά χρόνια, να τρέχει πάνω-κάτω.. όπως σε όλες τις ταινίες του.

Όσες φορές και να τον θαύμασα, για μένα μία είναι η αγαπημένη μου σκηνή.

Αυτή με το γραμμόφωνο να παίζει μέσα στη βροχή «Όμορφη Θεσσαλονίκη». Ένας μοναδικός συνδυασμός σουρεαλιστικής γραφής και άψογης κινηματογράφησης… η προβλήτα.. το έρημο συντριβάνι…

Αν δείτε προσεχτικά την ταινία, το κοντράστ της σκηνής είναι μοναδικό. Ίσως έφταιγε η βροχή.. δεν ξέρω. Αλλά είχε τα «χρώματα» του «ευρωπαϊκού» σινεμά. Θα μπορούσε να ήταν από ταινία του Φελλίνι.

Ποιος άλλος θα τολμούσε να γυρίσει τέτοια σκηνή πριν από 50 χρόνια εκτός από το Βέγγο;

Με αυτή τη «μουντή» σκηνή, ΔΕΝ σε αποχαιρετώ.. σε καλησπερίζω και σου εύχομαι..

ΚΑΛΟ ΔΡΟΜΟ…


Chemical Brothers – Out Of Control

Πριν από καμιά δεκαριά χρόνια οι Chemical Brothers μας έδωσαν το Out Of Control, σαν φόρο τιμής στο αναδυόμενο αντιπαγκοσμιοποιητικό κίνημα και στην αντίσταση των Ζαπατίστας.

Το βίντεο κλιπ του τραγουδιού χρησιμοποιούσε το ίδιο του το μέσο – την εικόνα – για να το υπονομεύσει.

Έκανε μια κριτική για την διαστρεβλωμένη εικόνα της επαναστατικής διαδικασίας.

Γελοιοποιούσε τη «μόδα» και αναδείκνυε την ίδια την απελευθέρωση. Διαδηλωτές που σπάνε μαγαζιά με τηλεοράσεις που δείχνουν «επαναστατικές» διαφημίσεις…

Έχετε γνωρίσει «αριστερούς» που κάνουν «επαναστατικό» τουρισμό στην Κούβα, κάνοντας μπάνια στις παραλίες και πηδώντας καμιά «μαυρούκα», αυτόχθονη δίμετρη;

Έχετε γνωρίσει κανένα αριστερό που θαυμάζει το Τσε, τους Ζαπατίστας, την πλατεία Ταχρίρ αλλά εδώ καταδικάζει τις μολότοφ και «χέζεται» μην ξεφύγει το κίνημα σε «έκνομες» διαδικασίες;

Δεν υπάρχει εξέγερση χωρίς σπασμένο τζάμι..

Δεν θα φύγει κανένας ΓΑΠ με ελικόπτερο χωρίς επανάσταση…

And it always seems we’re runnin’ out of time,

We’re out of control

ΥΓ… Ναι.. η κουκλάρα στο βίντεο κλιπ, είναι ο Ροζάριο Ντόσον που έγινε πιο μετά πασίγνωστη από Sin City, Tarantino κλπ


Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 77 other followers