Αυτή την περίοδο στη ΝΔ χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα…

Ήταν τόσο μεγάλη η ήττα των περασμένων εκλογών που η αυτοπεποίθηση των στελεχών και η πνευματική τους διαύγεια  χτυπάει μπιλοζίρια….

Κανένας από τους δύο διεκδικητές της αρχηγίας δεν δείχνει ικανός, αυτή τη στιγμή, να προβάλλει κανένα σοβαρό πολιτικό σχέδιο. Πόσο μάλλον να φέρει την επανασυσπείρωση και μια νικηφόρα επάνοδο στην εξουσία.

Το τελευταίο διάστημα κουβεντιάζοντας με διάφορα στελέχη διαπίστωνα πως οι μεν υποστηριχτές της Ντόρας έβλεπαν στο πρόσωπο της τον απόγονο ενός αρχηγού-νικητή, έμπειρου και σκληραγωγημένου στην εξουσία. Αντίθετα αυτοί του Σαμαρά ενοποιούνται περισσότερο σαν αντι-μητσοτακικοί παρά σαν φιλοσαμαρικοί. Ο Σαμαράς ακόμα και για τους φίλους του παραμένει μια μέτρια και ηττοπαθή φιγούρα, αλλά τη ΜΟΝΑΔΙΚΗ φιγούρα που μπορεί να αντιπαρατεθεί στη Ντόρα.

Μου  έχει κάνει εντύπωση πως οι πιο «ηγετικές» φυσιογνωμίες, αυτές που είναι κοντά σε βουλευτές και δημάρχους είναι με τη Ντόρα, αλλά ο μέσος νεοδημοκράτης θεωρεί, ακόμα και σήμερα, το μητσοτακέικο ξένο σώμα από τη ΝΔ. Ίσως δεν είναι τόσο ανεξήγητο… Ο Μητσοτάκης είναι  ο πλέον πετυχημένος ηγέτης της ΝΔ, μετά τον ιδρυτή της. Πέρα από όλες τις προβλέψεις αναδείχτηκε πρωθυπουργός, άλλαξε τους συσχετισμούς των πολιτικών δυνάμεων, δημιούργησε ένα νέο δυναμικό στελεχών. Όμως η παραδοσιακοί δεξιοί, αν και τον παραδέχονται ως πετυχημένο, πάντοτε αναζητούν έναν «άλλο» ηγέτη. Ο Καραμανλής junior τους απογοήτευσε και ο Σαμαράς τους φαίνεται λειψός, αλλά…

Με βάση αυτούς τους συλλογισμούς θεωρούσα τη νίκη της Ντόρας πέρα από κάθε αμφισβήτηση. Εκτιμούσα πως η Μπακογιάννη θα επικύρωνε την κυριαρχία της στο στελεχικό και κρατικό μηχανισμό. Το know how της, θα ενεργοποιούσε τα αντανακλαστικά επιβίωσης του νεοδημοκράτη.

Ειδικά σε μια περίοδο, όπου η πρώτη σημαντική κίνηση της ΝΔ θα είναι η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΤΗΡΙΞΗ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ μέσα από την εκλογή του Παπούλια ως Προέδρου της Δημοκρατίας, ο νέος αρχηγός την ΝΔ θα πρέπει να έχει εξαφανισμένη την εσωτερική αντιπολίτευση για να ξεπεράσει τον κάβο. Ο Σαμαράς αν χάσει απλά εξαφανίζεται από το πολιτικό τοπίο και οι Καραμανλικοί θα πρέπει να αναζητήσουν τη γένεση ενός νέου Μεσσία. Αν, όμως, η Ντόρα ηττηθεί ο Σαμαράς θα έχει στην πλάτη του ένα «μαύρο σκυλί του πολέμου».

Αυτή τη κουβέντα είχα με ένα αμφιταλαντευόμενο καραμανλικό στέλεχος του Πειραιά την Τρίτη το πρωί, μέχρι που χτύπησε το κινητό του…

«Με ενημέρωσαν πως ο Αβραμόπουλος στηρίζει Σαμαρά» μου είπε και ένα χαμόγελο άρχισε να εμφανίζεται στο πρόσωπο του.

«Πάει… Αυτό το ρεύμα δεν ανακόπτεται πλέον. Η Ντόρα τέλειωσε…»

Λέτε;

Απ` ότι φαίνεται, πάντως, η κρίση στη ΝΔ έχει πολλά επεισόδια ακόμα..

«Την πραγματοποίηση διαδήλωσης κατά της τρομοκρατίας από συνδικαλιστικές οργανώσεις (ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ κ.ά.) και επιστημονικούς φορείς (Δικηγορικός Σύλλογος κ.ά.), με πρωτοβουλία του ΣΥΝ, αναμένεται να προτείνει στην ηγεσία της Κουμουνδούρου η Ανανεωτική Πτέρυγα του κόμματος.» ΒΗΜΑ 30/10/2009

«Με θέμα την τρομοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα, οι Πανεπιστημιακοί καθηγητές (Πανελλήνια Ομοσπονδία συλλόγων Διδακτικού Προσωπικού – ΠΟΣΔΕΠ), έστειλαν επιστολή – πρόσκληση σε φορείς, προκειμένου να οργανωθεί από κοινού παλλαϊκό συλλαλητήριο στην Αθήνα, καταδικάζοντας την βία, την τρομοκρατία,…» ΑΠΕ 1/11/2009

Την περασμένη εβδομάδα η Ανανεωτική πτέρυγα του ΣΥΝ με δυο απλές κινήσεις της «δίδαξε» όλα τα ΣΥΡΙΖικά στελέχη τι εστί πολιτική πράξη…

Με ένα συνεκτικό και ομογενοποιημένο πολιτικό λόγο, απέφυγε τις αέναες εσωκομματικές ζυμώσεις, ενεργοποίησε κοινωνικές δυνάμεις και έθεσε πολιτικά θέματα στην κοινωνία…

Μέσα από αυτή την ταχτική τους, όμως, αποκάλυψαν γιατί κόπτονται τόσο πολύ για «την αυτονομία των κοινωνικών οργανώσεων» και γιατί εναντιώνονται με μίσος στον περίφημο «δημοκρατικό συγκεντρωτισμό».

Δεν τους απασχολεί μια δημοκρατικότερη οργάνωση της πολιτικής και κοινωνικής αντίστασης, όσο το να διατηρούν το δικαίωμα να χρησιμοποιούν τους μηχανισμούς ανεξέλεγκτοι. Να μπορούν να χρησιμοποιούν την πολιτική, οικονομική και ιδεολογική τους ισχύ με τις ελάχιστες δεσμεύσεις και υποχρεώσεις.

Γιατί το πρόβλημα των ανανεωτικών με το «δημοκρατικό συγκεντρωτισμό», δεν βρίσκεται στον «συγκεντρωτισμό» αλλά στο «δημοκρατικό» έλεγχο του.

Δεν εναντιώνονται οι Ανανεωτικοί στη «χρήση» της ΠΟΣΔΕΠ (και όποιας άλλης κοινωνικής οργάνωσης) σε πολιτικά σχέδια, αλλά στον έλεγχο και οργάνωση αυτού του σχεδίου με δημοκρατικό και συλλογικό τρόπο.

Και αντί να ψάχνουν οι του ΡΙΖΑ πως θα ελέγξουν τους βουλευτές, τους δημάρχους, τους συνδικαλιστές τους… όλους όσους έχουν δημόσιες και ΚΡΑΤΙΚΕΣ θέσεις, κουβεντιάζουν για ποσοστώσεις σε όργανα από μέλη χωρίς αρμοδιότητες.

Χτίζουμε γέφυρες – Γκρεμίζουμε τείχη Αντιρατσιστική Συναυλία στην πλατεία του Αγ. Παντελεήμονα. Στο πλαίσιο των δράσεων ενάντια στο διακυβερνητικό Παγκόσμιο Φόρουμ Μετανάστευσης και Ανάπτυξης (GFMD), η Οργανωτική Επιτροπή οργανώνει αντιρατσιστική συναυλία τη Δευτέρα 2 Νοεμβρίου στις 6:00 μμ στην πλατεία του Αγίου Παντελεήμονα.

Η ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ (στηρίζεται από* International Assembly of Migrants and Refugees (IAMR) * ATIK-Confederation of workes from Turkey in Europe * MIGRANTE EUROPE * επιστημονικοί συνεργάτες του ΙΝΕ/ΓΣΕΕ * Γ ΕΛΜΕ Αθήνας (ως παρατηρητής) * Κίνηση «Ενωμένοι ενάντια στον Ρατσισμό και την Φασιστική Απειλή» * Καμπάνια «0% Ρατσισμός – 100% Αλληλεγγύη» * Διεθνής Αμνηστία (ως παρατηρητής) * κοινότητα ACTION-Congo *Ένωση Αφρικανών Γυναικών * Μαροκινή κοινότητα * Αφγανική κοινότητα * Πακιστανική Κοινότητα Ελλάδος * Κίνηση Υπεράσπισης Προσφύγων και Μεταναστών Πάτρας * Συμμαχία Σταματήστε τον πόλεμο * Παγκόσμια Πορεία Γυναικών * Κέντρο ΑΝΤΙΓΟΝΗ * Δίκτυο κοινωνικής υποστήριξης προσφύγων και μεταναστών * ΑΡΣΙΣ* Κίνηση κατοίκων 6ουδιαμερίσματος * Κίνηση “Απελάστε τον Ρατσισμό” * Κυριακάτικο Σχολείο Μεταναστών * Νεολαία ενάντια στον Ρατσισμό στην Ευρώπη-YRE *Ένωση Εργαζομένων * Νεολαία Συνασπισμού * Bellaciao* Κόκκινο (συνιστώσα ΣΥΡΙΖΑ)* ΞΕΚΙΝΗΜΑ (συνιστώσαΣΥΡΙΖΑ) * ΔΕΑ (συνιστώσα ΣΥΡΙΖΑ) * ΚΟΕ (συνιστώσα ΣΥΡΙΖΑ) * ΑΝΤΑΡΣΥΑ* ΟΚΔΕ Σπάρτακος* ΑΚΟΑ* ΚΚΕ (μλ)* Τμήμα Δικαιωμάτων ΣΥΡΙΖΑ * Λαϊκές Αγωνιστικές Κινήσεις * Ταξική Πορεία * ΟΚΔΕ/Σπάρτακος *ΣΕΚ* Κοινωνικό Στέκι-Στέκι Μεταναστών Χανίων* Αντιρατσιστική Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης* Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα)

Τρεις παρατηρήσεις…

• Γιατί δεν υπάρχει ούτε ένα συγκρότημα από τις κοινότητες των μεταναστών;
• Γιατί δεν υπάρχουν οι υπογραφές των δημοτικών κινήσεων;

Τεσπά…

Εύχομαι ειλικρινά να μην είναι μια συμμετοχή σφραγίδα των 40(!!!) διαφορετικών οργανώσεων και απλά να μαζευτούμε οι “γνωστοί”.

Μακάρι αυτή η πρωτοβουλία να είναι η αρχή ώστε οι κάτοικοί να ξαναέχουν τη δυνατότητα μιας αρμονικής συμβίωσης.

Μακάρι η πλατεία να πλημμυρήσει από οικογένειες όλων των φυλών…

Μακάρι να ακούγεται μόνο το γέλιο των παιδιών στην πλατεία από αύριο..

Γιατί το γέλιο είναι ακριβώς το ίδιο σε κάθε μεριά του πλανήτη…

Πόση διαφορά έχουν οι εργαζόμενοι στις συμβάσεις και στα stage με τις απανταχού Κούνεβες;

Γιατί θεωρείται φυσικό και λογικό το αίτημα των πρωτοβάθμιων σωματείων που ζητούσαν

«Απαιτήσαμε το έργο της καθαριότητας του ΗΣΑΠ να καλύπτεται από μόνιμο προσωπικό και να γίνουν οι αναγκαίες προσλήψεις από τους/τις ήδη εργαζομένους στην καθαριότητα του ΗΣΑΠ, Έλληνες και μετανάστες.»[1]

…και η διοίκηση του ΗΣΑΠ είχε δεσμευτεί (και δεν τήρησε φυσικά) την άμεση καταγγελία της σύμβασης με την ΟΙΚΟΜΕΤ και τη

«…σύνταξη όρων νέου διαγωνισμού για τους καθαρισμούς της, σε στενή συνεργασία με την ΠΕΚΟΠ και τα σωματεία των εργαζομένων της, προκειμένου με το νέο αυτό διαγωνισμό να προκύψουν όροι πλήρους διασφάλισης των εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων των εργαζομένων στους καθαρισμούς σύμφωνα με όσα προβλέπονται στις οικείες συλλογικές συμβάσεις εργασίας και στην εν γένει εργατική νομοθεσία και παράλληλα στη διερεύνηση της δυνατότητας απευθείας από την ΑΕ ΗΣΑΠ της μισθοδοσίας του προσωπικού του εργολάβου.»[2];

Γιατί για τις καθαρίστριες θεωρείται λογική η συμμετοχή του σωματείου στις προσλήψεις αλλά θεωρείται απαράδεκτη σε άλλους εργασιακούς χώρους;

Το σωματείο της Κούνεβα με νέα πρόταση νόμου[3] έχει ζητήσει την τροποποίηση του δημοσιοϋπαλληλικού κώδικα για τη δυνατότητα συμμετοχής στον ΑΣΕΟ και πολιτών προερχόμενων εκτός ΕΕ.

Όσοι ζητάνε την άμεση απόλυση των stagάδων έχουν συναίσθηση πως θα απολυθούν και χιλιάδες Κούνεβες;

Η λύση βρίσκεται στη λογική της ΠΕΚΟΠ… Αυτή την πρόταση προσπάθησα να περιγράψω στο αντίστοιχο ποστ μου.

Καμία απόλυση, ένταξη των stagαδων στα σωματεία, κατάργηση όχι μόνο των stage αλλά και των δήθεν εποχικών συμβάσεων και την πρόσληψη μόνιμων υπαλλήλων με τη στενή συνεργασία και επίβλεψη των συνδικάτων.

Ο αγώνας μόλις ξεκίνησε…

ΥΓ. Μήπως αρχίζουν και γίνονται πιο ξεκάθαροι οι λόγοι που το «θεσμικό συνδικαλιστικό κίνημα» απείχε από το συντονιστικό των πρωτοβάθμιων σωματείων;

Γιατί διάφοροι συνδικαλιστές δεν ήθελαν να βάλουν την υπογραφή τους «μαζί με τους αριστερίστες» για τη μονιμοποίηση των Κούνεβων;

…λέω εγώ τώρα….

[2] Ο.π.

[3] Πρόταση νόμου ΠΕΚΟΠ 21/7/2009

Περίμενα αυτές τις τρεις βδομάδες για αν μιλήσουν οι «καθ` ύλην αρμόδιοι», τα πολιτικά μας κόμματα. Να μας εκθέσουν τις αναλύσεις τους και τις προτάσεις τους στο μετεκλογικό επίπεδο. Και τι μας παρουσιάζουν, λοιπόν; Μια εκκωφαντική σιωπή μαζί με κρυφά ξεφυσήματα ανακούφισης.

Μια ανακούφιση που βρέθηκε «επιτέλους» ένα ΠΑΣΟΚ να κυβερνήσει αποφασιστικά. Πλέον δε χρειάζεται να διατυπώσουμε συνεκτική διαφορετική πρόταση.

Η ΠΑΣΟΚάρα θα κυβερνά και εμείς θα τσεκάρουμε αν τα κάνει όλα «όπως υποσχέθηκε»… Όχι αν είναι σωστά… Όοοοοχι! Θα λειτουργήσουμε σαν θεματοφύλακες των προγραμματικών δηλώσεων του Γιωργάκη.

Αυτό δε φωνάζανε όλοι προεκλογικά; «Το ΠΑΣΟΚ υπόσχεται χίμαιρες» έλεγε η ΝΔ. «Το ΠΑΣΟΚ αντιγράφει το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ» μαθαίναμε από τον Τσίπρα.

Το πιο εντυπωσιακό είναι πως από τις 5 Οκτώβρη «ξεχάστηκαν» όλες οι περισπούδαστες αναλύσεις.

Που είναι η συντηρητικοί πολίτες που έκτρεφαν Αγ. Παντελεήμονες;

Που είναι οι ορδές του ΛΑΟΣ;

Που είναι οι συνωμοσίες και οι προβοκάτσιες κόντρα στην «αριστερά» μας;

ΠΑΣΟΚ: ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΚΑΤΕΥΝΑΣΜΟΥ ΤΗΣ ΑΥΞΑΝΟΜΕΝΗΣ ΛΑΪΚΗΣ ΔΥΣΑΡΕΣΚΕΙΑΣ

Αυτό που είδαμε να διαμορφώνεται στο εκλογικό αποτέλεσμα είναι αυτό που έχω περιγράψει πολύ αναλυτικά στα 3[1] προεκλογικά ποστ μου:

Μια αυξανόμενη λαϊκή δυσαρέσκεια στην πολιτική της ΝΔ όπου η συνεχόμενη δεξιά μετατόπιση της αριστεράς οδήγησε στη γιγάντωση του ΠΑΣΟΚ. Πολλοί έχουν την εντύπωση πως υπάρχει μόνο η «κομπίνα» της εναλλαγής του δικομματισμού. “Η ΝΔ απέτυχε και το ΠΑΣΟΚ έρχεται  να συνεχίσει τα συμφωνημένα”, λένε.

Τα πρώτα δείγματα του ΠΑΣΟΚ δεν είναι πχ μαζικές απελάσεις μεταναστών ή επίδειξη πυγμής σε ζητήματα ιδιωτικοποίησεων. Το αντίθετο μάλιστα… Προσπαθεί (και τα καταφέρνει) να αναδειχτεί ως φορέας που εκπληρώνει κοινωνικά αιτήματα.

Απολύει μπάτσους, επαναδιαπραγματεύεται την COSCO και τον ΟΛΠ, καταργεί stage, συνομιλεί με μετανάστες. Να δείτε που γρήγορα θα εκπληρώσει και στοιχειώδη αστικοδημοκρατικά καθήκοντα δυτική Ευρώπης όπως πχ σύμφωνα συμβίωσης ομοφυλόφιλών και ζητήματα δεύτερης γενιάς μεταναστών.

Το αγγούρι για το ΠΑΣΟΚ δεν θα προέλθει από τη διαλυμένη πολιτική αντιπολίτευσή αλλά από την πραγματική οικονομική βάση.

Η κρίση δεν θα αφήσει περιθώρια και η όποια δημοκρατική μεταρρύθμιση θα εξαφανιστεί στην μαζική οικονομική ανέχεια. Γιατί δημοκρατία και να είσαι άστεγος, άνεργος και να έχεις να φας τρεις μέρες δε νοείται.

Το πρόβλημα του ΠΑΣΟΚ θα έρθει σε περιπτώσεις όπως τα ναυπηγεία Σκαραμαγκά όπου τα νέα αφεντικά θα παρατάνε στο έλεος του Θεού τις επιχειρήσεις. Το νέο δίλημμα που «επιβάλλει» η οικονομική κρίση θα είναι ή ακόμα πιο αποδιαρθρωμένες εργασιακές σχέσεις ή λουκέτο. Αυτό είναι το «ρεαλιστικό» πρόβλημα  που η ΝΔ στάθηκε ανίκανη να απαντήσει.

ΝΔ: ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΔΙΑΣΠΑΣΗΣ

Σε ένα άλλο ποστ[2] περιέγραφα τους λόγους των πρόωρων εκλογών. Η αδυναμία να χαράξει πρόταση για την οικονομική κρίση καθιστά επισφαλή το ρόλο της σαν αξιωματική αντιπολίτευση. Ο κίνδυνός φυγόκεντρων τάσεων που θα ανιχνεύουν από το μηδέν τις πολιτικές δυνατότητες του χώρου είναι μπροστά μας.

Χοντρικά υπάρχουν δύο μπλοκ… Το Μητσοτακικό και το Καραμανλικό, ενώ πάντα υπάρχει και η ακροδεξιά «εφεδρεία» του Καρατζαφέρη.

Τι θα επιλέξουν; Σκληρή κομματική στοίχιση γύρω από τη Ντόρα; Ή θεσμική και «εθνική» στρατηγική γύρω από την παραδοσιακή δεξιά; Ο Καραμανλής, με κάτι σαν πολιτική διαθήκη, στη συζήτηση του προϋπολογισμού ζήτησε στήριξη του ΠΑΣΟΚ στις πρώτες δύσκολές μέρες του. Ο Σαμαράς το είχε πράξει βοηθώντας το ΠΑΣΟΚ στις προεδρικές εκλογές του 1995.

Κατά πάσα πιθανότητα, η ΝΔ έχει πολύ δρόμο να διανύσει και πολλά πράματα θα εξαρτηθούν από το μέγεθος αποτελεσματικότητας του ΠΑΣΟΚ.

ΑΡΙΣΤΕΡΑ: ΚΛΑΦΤΑ ΧΑΡΑΛΑΜΠΕ

Το μόνιμο πρόβλημα της είναι πως αδυνατεί (ή καμώνεται πως αδυνατεί) να καταλάβει από πού προέρχεται αυτό το «αριστερό» εκλογικό σώμα που δίνει στην κεντροαριστερά 62%, περιορίζει τη δυναμική του ΛΑΟΣ και διαλύει στα χίλια κομμάτια τη ΝΔ.

Δεν «διαβάζει» τις τάσεις ενός κομματιού της κοινωνίας, αυτού που αισθάνθηκε «δικά του» τα παιδιά του Δεκέμβρη, αυτού που συμπαραστέκεται στον μετανάστη, στον άπορο της γειτονιάς του, αυτό που στέκεται αλληλέγγυος στην Κούνεβα, αυτός που ΔΕΝ θέλει άλλο ένα γήπεδο στο πολεοδομικό ιστό της Αττικής, αυτόν που ξαναχτίζει σωματεία στον ιδιωτικό τομέα, όλους αυτούς που αναζητούν μια ΕΝΤΕΛΩΣ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ της κοινωνίας.

Δεν τις διαβάζει και για αυτό δεν κατανοεί πως αυτό το 18% στράφηκε απογοητευμένο στο ΠΑΣΟΚ μπας και δει μια ριμάδα καλύτερη μέρα.

Αντίθετα θεωρεί πως η αριστερόστροφη πορεία ξεκινά ΜΕΤΑ τις 4 Οκτώβρη. Θεωρεί πως η κοινωνία πάει αριστερά ΜΕΤΑ την άνοδο του ΠΑΣΟΚ.

Αυτό δεν είναι ένα απλό πολιτικό λάθος, μια απλή αντιστροφή της πολιτικής όπου το αποτέλεσμα θεωρείται αίτιο και ανάποδα.

Δεν είναι καν μια ετεροχρονισμένη αντίληψη της πραγματικότητας.

Είναι ένα δεύτερο λάθος, ίσως ακόμα μεγαλύτερο από τα προηγούμενο.

Είναι τραγικό λάθος γιατί συνεχίζει να θεωρεί την ελληνική κοινωνία συντηρητική και να αναδεικνύει το ΠΑΣΟΚ σαν προωθητικό μοχλό δημοκρατικού εκσυγχρονισμού. Η φωτισμένη μας αριστερή ηγεσία παρακολουθεί έκθαμβη το ΠΑΣΟΚ να κάνει πολιτικές που αυτή τρέμανε να σκεφτούνε.

Γιατί στα μυαλά των ΣΥΝασπισμένων αν έβγαινε ο Τσίπρας προεκλογικά και ζητούσε το κλείσιμο της Παγανής (όπως έκανε ο υπουργός Βούγιας) θα ισοδυναμούσε με πολιτική αυτοκτονία, με ένα αριστερίστικο τυχοδιωκτισμό που «θα έδινε όπλα στο ΛΑΟΣ να συντρίψει την προγραμματική μας αντιπολίτευση».

Την επόμενη περίοδο ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ θα συνεχίσει να δίνει εξετάσεις συστημικής στήριξης για να πειστεί και ο Πρετεντέρης μάθαμε όλοι το μάθημα μας.

Το μόνο αναπάντητο ερώτημα που υπάρχει είναι το οργανωτικό όχημα του νέου ΣΥΝασπισμού. Οι πρώην συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ αναζητούν νέους ρόλους. ΔΕΑ, ΑΚΟΑ, Ρόζα, Κόκκινο κλπ θα αναζητήσουν σε ποια τάση του ΣΥΝ θα ενταχτούν γιατί ξεχωριστή τάση μόνο η ΚΟΕ έχει την οργανωτική και ιδεολογική δυνατότητα να κάνει. Την αυτόνομη πολιτική παρουσία τους, πάντως, την απεμπόλησαν προ καιρού.

Το επόμενο διάστημα θα είναι γολγοθάς για την εκτός του ΠΑΣΟΚ αριστεράς. Η αδυναμία ΚΚΕ-ΣΥΝ να παράξουν ένα ελκτικό εναλλακτικό όραμα κόντρα στην αδυσώπητη πραγματικότητα της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης θα τους οδηγήσει σε βαθειά κρίση. Η ιδεολογικοπολιτική τους πενία θα τους στείλει για άλλη μια φορά σε παρωχημένα διλλήματα… σταλινισμός ή σοσιαλδημοκρατία. Και αν το ΚΚΕ έχει αποφασίσει να μας πείσει τι ωραία που ζουν οι άνθρωποι στη σοσιαλιστική Κίνα, ο ΣΥΝ θα ανακαλύψει πως φορέας «ρεαλιστικής» εκπλήρωσης κοινωνικών αιτημάτων υπάρχει και λέγεται ΠΑΣΟΚ. Αν εκτιμούν πως έχουν κάποιες συμπληρωματικές προτάσεις, ο Γιωργάκης πάντα θα είναι πρόθυμος να τους δώσει μια θέση επιστημονικού συμβούλου στο πλάι του.

ΕΛΠΙΔΕΣ ΓΙΑ ΜΙΑ ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΜΕΡΑ

Η διακυβέρνηση από το ΠΑΣΟΚ θα διαψεύσει γρήγορα κάθε προσδοκία βελτίωσης του εισοδήματος των εργαζομένων..

Ναι… μπορεί να φέρει στοιχεία «διαβούλευσης» κοινωνικών ομάδων.

Ναι… μπορεί να φέρει μια πιο νηφάλια προσέγγιση στην αντιμετώπιση της κρίσης.

Όμως το αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο και το αυτό.

Ακόμα μεγαλύτερη λιτότητα, ακόμα μεγαλύτερη ανεργία για «να διασωθεί τουλάχιστον η παραγωγική βάση της χώρας».

Όσο η αριστερά θα προσπαθεί να ανακαλύψει τρόπους όπου και η ΔΕΗ να είναι κερδοφόρα, και οι βιομηχανίες να έχουν φθηνό ρεύμα (για να μην ακριβύνει το κόστος παραγωγής) και οι εργάτες να έχουν ικανοποιητικό επίπεδο διαβίωσης, δεν πρόκειται να δούμε άσπρη μέρα.

Μόνο μια αριστερά που θα την απασχολούν οι χιλιάδες απολυμένοι από τα stage και όχι «το νόμιμον της πρόσληψης των εκ του ΑΣΕΠ» θα έχει νόημα ύπαρξης τα επόμενα χρόνια.

Αλλιώς ας πάμε στο ΠΑΣΟΚ… τουλάχιστον «να είμαστε και σε ένα μαζικό και δημοκρατικό κόμμα που αφήνει να υπάρχουν διαφορετικές απόψεις». Άσε που μπορεί να πάρουμε καμιά θεσούλα, ίσως βοηθοί στο γραφείο τύπου, ίσως και κανένας επιστημονικός συνεργάτης που να πει και καμιά καλύτερη αλλά «εφαρμόσιμη» πρόταση από τους κλασσικούς ΠΑΣΟΚους.

Υ.Γ. Δύο σχόλια για κάποιες αντιρρήσεις που κυκλοφορούν.

• «Τα 18άρια δεν υπήρχαν. Ήταν ένα δημοσκοπικό κόλπο για να μας μπερδέψουν». Λοιπόν, τα 18άρια υπήρχαν όσο υπήρχε και η αποσύνθεση του ΣΥΡΙΖΑ το καλοκαίρι. Όπως κατά τη διάρκεια του 2008 υπήρχε η προσμονή από μεγάλα κομμάτια για το ΣΥΡΙΖΑ (και διαψεύσθηκε), έτσι και υπήρχαν διαλυτικές εικόνες  πριν από τις εκλογές (που προσωρινά ξεπεράστηκαν). Και το 18% και το 2,5% του καλοκαιριού ήταν αποτέλεσμα ΚΑΙ γκάλοπ αλλά ΚΑΙ πραγματικής πολιτικής συσπείρωσης. Άμα δέχεσαι το ένα πρέπει να δέχεσαι και το άλλο. Όχι «τα γκάλοπ έδειχναν διάλυση και ζήτω ο Τσίπρας που μας έσωσε», αλλά «τα γκάλοπ του 18 ήταν εγκάθετα γι ανα μπερδευτούμε». Έτσι σύντροφοι;
• «Αυτή η ριζοσπαστικότητα γιατί δεν καταγράφεται στις εκλογές; Γιατί η κάθε ΑΝΤΑΡΣΥΑ παίρνει μερικά χιλιάρικα μόνο;» Οι εκλογές δεν είναι θερμόμετρο αλλά στιγμιαία απεικόνιση του βαθμού ανταπόκρισης των υπαρκτών κομμάτων στο ερώτημα της πολιτικής εξουσίας. Αναλυτικά προσπάθησα να περιγράψω τη διαδικασία αυτή στο προεκλογικό ποστ[3]. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχει, πάντως, άλλου τύπου προβλήματα. Αποτελείται από ετερόκλητα σχήματα και άρα καθίσταται μακροπρόθεσμα αναξιόπιστη. Επίσης υπάρχουν κομμάτια που ενώ αναγνωρίζουν με καλύτερο τρόπο αυτό το ριζοσπαστικό κομμάτι της κοινωνίας, κάνουν το ανάποδο σφάλμα από την καθεστωτική αριστερά. Ξεχνούν το υπόλοιπο 70% της κεντροδεξιάς κοινωνίας. Υποτιμούν το μέγεθος της σύγκρουσης που χρειάζεται να δώσουν κόντρα σε κρατικούς μηχανισμούς, βαθειά ριζωμένες αντιδραστικές απόψεις και εξαντλούν την επαναστατικότητα τους σε μια προπαγανδιστική ρητορεία. Η συνεχής υποτίμηση από τη μεριά τους καθημερινών αντιστάσεων στα σωματεία και στις γειτονιές  ή η υπεραπλουστευτική αναγωγή των προβλημάτων στο «πλαίσιο πάλης» τους ωθούν επανειλημμένα στο περιθώριο. Τα ριζοσπαστικά κομμάτια αισθάνονται προδομένα. Οι «εξωκοινοβουλευτικοί» τους λένε πχ ο Βοτανικός είναι δευτερεύων θέμα και από την άλλη του ΣΥΡΙΖΑ πως πρέπει να πάνε στα εγκαίνια του γηπέδου του Παναθηναϊκού παρέα με τον Βγενόπουλο. Δεν έχουν δίλημμα. Απλά φρικάρουν…

---

[1] Για την ακροδεξιά, Για την συντηρητική ευρώπη και το μηχανισμό των εκλογών, Για τη «δεξιά» στροφή της κοινωνίας

[2] Παραίτηση Καραμανλή: Προσωπικό ή συστημικό αδιέξοδο;

[3] «Μάλλον στραβά αρμενίζουμε» Τα τμήματα “Οι εκλογές ως «επιλογή» κομμάτων” και μέχρι το τέλος

Την περασμένη εβδομάδα η κυβέρνηση ανακοίνωσε την απόλυση χιλιάδων εργαζόμενων μέσα από τη μη ανανέωση της σύμβασης εργασίας τους.

Μην το βλέπετε μέσα από τίτλους για δήθεν κατάργηση των stage . Πρόκειται για μια κλασσική πολιτική που εφαρμόζει κάθε νέα κυβέρνηση.

Φροντίζει να απολύσει τους έκτακτους τις προηγούμενης.

Αυτό έχει ένα τριπλό αποτέλεσμα:

1. Μια πρώτη και γρήγορη περικοπή κρατικών εξόδων. Δεν είναι τόσα πολλά τα φράγκα, αλλά «από κάπου πρέπει να αρχίσεις»
2. Δημιουργείς προσδοκίες προσλήψεων στις κενές θέσεις που κατείχαν οι προηγούμενοι συμβασιούχοι
3. Αναπαράγεις τη διάσπαση των εργαζομένων αφού οι προηγούμενοι «είναι λαμόγια της ΝΔ» και «οι επόμενοι είναι λαμόγια πρασινοφρουροί». Επίσης συνεχίζεται στο άπειρο η αναζήτηση των «πάγιων και διαρκών αναγκών». Είναι μεγάλη επιτυχία να υπάρχει μέχρι σήμερα η πεποίθηση «πλεονάζοντος προσωπικού» σε ένα δημόσιο που έχει τεράστιες ελλείψεις.

Όχι! Δεν πρόκειται να καταργήσει τα stage. Απλά θα τα σπρώξει στον ιδιωτικό τομέα.

Έτσι τα stage θα προσπαθήσουν αν παίξουν ένα ρόλο στην αναθέρμανση της οικονομίας. Ο κάθε ιδιώτης θα μπορέσει να αντικαταστήσει τους «ακριβούς» υπάλληλους του με «μαθητευόμενους».  Το όραμα του ΠΑΣΟΚ θα είναι εργαζόμενοι με 400 και 500 € χωρίς ασφάλιση και επιδόματα… και με επιδότηση του κράτους.

Το κόλπο της δεκαετίας του `90 όπου θησαύρισαν με τους απλήρωτους Αλβανούς θα ξαναπαιχτεί άλλη μια φορά. Μόνο οι Αλβανοί θα είμαστε εμείς τώρα.

Εδώ η αριστερά προσπαθεί να αντιδράσει και το ΚΚΕ[1] φαίνεται κατ` αρχήν να είναι σε μια σωστή κατεύθυνση. Μπορεί η ανακοίνωση του να διαπνέεται από ηττοπάθεια αφού καλεί τους χιλιάδες απολυμένους «να βγάλουν πολιτικά συμπεράσματα» αλλά τουλάχιστον προσανατολίζεται στο αίτημα της άμεσης μονιμοποίησης τους. Μπορεί το ΠΑΜΕ να αποδεικνύεται για άλλη μια φορά ανίκανο να περιγράψει και να οργανώσει μια σημαντική μάχη αλλά τουλάχιστον έχουν αποφασίσει οι άνθρωποι με ποιον είναι.

Η στάση του ΣΥΡΙΖΑ[2], από την άλλη, είναι πράγματι αποκαρδιωτική. Μπορεί να θέτει το θέμα των stage στον ιδιωτικό τομέα αλλά για τις χιλιάδες απολύσεις παίρνει το μέρος του  κράτους. Για τον ΣΥΡΙΖΑ δεν υπάρχει πρόβλημα που χιλιάδες άνθρωποι χάνουν τις δουλειές τους. Πιθανά να νομίζουν και οι σύντροφοι της Κουμουνδούρου πως πρόκειται για λαμόγια των δεξιών.

Ο τρόπος που αναφέρονται στα stage είναι σαν μην αφορά ανθρώπινες ζωές αλλά μόνο ένα τεχνοκρατικό σύστημα προσλήψεων. Συγγνώμη σύντροφοι, πως τολμάτε να βγάζετε ανακοινώσεις που να λένε «Να προκηρυχθούν άμεσα διαγωνισμοί μέσω ΑΣΕΠ για να καλυφθούν οι χιλιάδες κενές οργανικές θέσεις»; Αυτοί που τις καλύπτουν μέχρι τώρα μέσα από τα ανασφάλιστα stage τι θα πάνε να κάνουν από τον επόμενο μήνα; Ποιος θα πληρώσει το νοίκι αυτουνού του φουκαρά που θα χάσει τη δουλειά του; Ποιος θα του συμπαρασταθεί όταν θα τον απειλούν και με δικαστήρια οι διάφοροι Πάγκαλοι του ΠΑΣΟΚ;

Κι όμως θα μπορούσε να υπάρχει άμεση και αγωνιστική λύση στο θέμα. Φτάνει αν επικρατούσαν ταξικά κριτήρια στην αριστερά. Κριτήρια που να έθεταν τους εργαζόμενους στο κέντρο της πολιτικής της.

Ας πούμε μια ανακοίνωση θα μπορούσε να ήταν η παρακάτω.

• Καμιά απόλυση συμβασιούχων
• Άμεση νομοθετική ρύθμιση για δίμηνη-τρίμηνη παράταση των συμβάσεων
• Άμεση ένταξη των συμβασιούχων στα συνδικάτα
• Μέσα στο επόμενο δίμηνο – τρίμηνο, τα συνδικάτα μας εκθέτουν ποιοι από τους συμβασιούχους είναι αργόμισθοι. Ξεχωριστές συμπληρωματικές εκθέσεις μπορούν να καταθέσουν και οι παρατάξεις, εφ` όσον υπάρχει διχογνωμία.
• Όσοι είναι αργόμισθοι καλούνται να παραιτηθούν χωρίς παραπέρα επιπτώσεις. Αν δεν το κάνουν θα διωχθούν μετά το πέρας της χαρτογράφησης.
• Οι υπόλοιποι προσλαμβάνονται με όρους δημόσιου υπάλληλου
• Καταργούνται από εδώ και πέρα τα stage σε ιδιωτικό και δημόσιο.

Για να μπορείς να έχεις μια παρόμοια γραμμή θα πρέπει,

Α) να έχεις αρχή σαν αρχή σου τις ανάγκες των εργαζόμενων και όχι «την αναδιάρθρωση του δημόσιου τομέα»

Β) να εμπιστεύεσαι το κριτήριο αυτής της τάξης άσχετα από ποιον προσλήφθηκε και σε ποια παράταξη ή συνδικάτο ανήκει

Γ) να προσπαθείς να βρεις πολιτικές που, όχι μόνο νε είναι «προς όφελος των εργαζομένων», αλλά και να προάγουν τη δημοκρατική οργάνωση τους.

Δεν θα μπορούσε να γίνει; Δεν θα είχε ενδιαφέρον μια τέτοια αριστερά;

[2] Ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου του ΣΥΝ σχετικά με την κυβερνητική απόφαση για τα STAGE

«Τέλος στα stage και στις συμβάσεις ορισμένου χρόνου» Τα Νέα 22/10/2009

«Δεν θα επιτρέπεται σε κανένα όργανο του κράτους να αυθαιρετεί κατά της αξιοπρέπειας του πολίτη» Μιχ. Χρυσοχοΐδης, Υπ. Προστασίας του Πολίτη Ελευθεροτυπία 21/10/2009

«Την παραίτηση ζήτησε και πήρε από τον αρχηγό της ΕΛ.ΑΣ Βασ. Τσιάτουρα, ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη, Μιχ. Χρυσοχοΐδης. Ο υπουργός της νέας κυβέρνησης βρέθηκε σε πολιτικά δυσχερή θέση όταν αναγκάστηκε μεσάνυχτα να τρέχει στη Γενική Αστυνομική Διεύθυνση για να ζητήσει συγγνώμη από πολίτες που προσήχθησαν ύστερα από εισβολή αστυνομικών σε βιβλιο-καφέ, όπου γινόταν παρουσίαση βιβλίου.» Ελευθεροτυπία 23/10/2009

«Συγγνώμη για το έλλειμμα ανθρωπιάς» που διαπίστωσε «σε αυτή την αποθήκη ψυχών, όπου η κόλαση του Δάντη ωχριά μπροστά της» Σπύρος Βούγιας, Υφυπουργός Προστασίας του Πολίτη για το κέντρο υποδοχής μεταναστών στην Παγανή Λέσβου. «Όπως είπε, θα μπει ένα χρονοδιάγραμμα ρεαλιστικό και εφικτό ώστε την επόμενη φορά που θα επισκεφθεί τη Μυτιλήνη να συναντήσει καλύτερες συνθήκες ή να μη συναντήσει καθόλου την Παγανή.» Ελευθεροτυπία 23/10/2009

«Να στηρίξουμε την κυβέρνηση του 44%... Η ΕΛΛΑΔΑ από μερικές μέρες κυβερνάται από μια κυβέρνηση που κάνει φιλότιμες προσπάθειες να δείξει πως πήρε το μήνυμα των εκλογών…  Μερικοί βιάζονται να δείξουν πως δεν είναι ικανοποιημένοι. Και πραγματικά τα προβλήματα πιέζουν από παντού… Με κατάρες όμως δεν διορθώνονται οι γενεσιουργές αιτίες. Χρειάζεται υπευθυνότητα, μακροχρόνιος σχεδιασμός και ψυχραιμία.» Λεωνίδας Κύρκος Τα Νέα 19/10/2009

Και ξαφνικά, οι φωνές της σύνεσης δικαιώνονται…

Και ξαφνικά, αυτοί που αναζητούν ρεαλισμό ξαναβγαίνουν στο προσκήνιο…

Και ξαφνικά, αυτοί που προσπαθούσαν να διατυπώσουν θέσεις αποδεκτές από το Ρεύμα, θα ανακαλύψουν τη γοητεία να διατυπώνεις θέσεις που είναι αποδεκτές από το Χρυσοχοΐδη… Ναι, ΚΑΙ αυτοί…

Και ξαφνικά, η πολιτική του ΠΑΣΟΚ δεν είναι και «τόσο» δεξιά…

Και ξαφνικά, ανακαλύπτεις πως και ο Κύρκος δεν είναι και τόσο λάθος.

Και ξαφνικά, βρίσκεις «δύσκολο»… και «ακραίο»… και «γκρίνια»… να επιχειρείς μια ΑΛΛΗ προοπτική…

Και ξαφνικά, αρκεί ένα κόμμα που ασκεί ΣΤΟΙΧΕΙΩΔΗ αστική πολιτική, να σε μετατρέψει σε αρλεκίνο των μαϊντανών. Σε καφετζή των επόμενων Μπίστηδων που στριμώχνονται για ένα υπουργείο, ένας αυτοευνουχισμένος και ηττοπαθής πρώην αντικαπιταλιστής.

…και θα δούμε και χειρότερες ξεφτίλες..

O tempora! O mores!

Το είδα στη κοκκινομπαλόνη και σας το παρουσιάζω… Miss Landmine…

Γυναίκες ακρωτηριασμένες, θύματα ναρκοπέδιων σε ένα διπλό αγώνα..

“Κρέας” δε γουστάρετε; Πάρτε το όπως είναι… Μπα; Πειράζει που λείπει κανένα “κομμάτι”;

Η Καμπότζη μπλόκαρε το διαγωνισμό ως “προσβλητικό”… Φαντάζομαι αν ήταν μερικά “ξέκωλα”, αυτός θα ήταν μια “διαφήμιση της χώρας στο εξωτερικό”.

Αλήθεια, τώρα που το σκέφτομαι, μήπως θα έπρεπε να προτείνουμε στις μεταναστευτικές οργανώσεις να διοργανώσουμε μια “Μις Έβρος”; ΟΚ… δεν θα είναι τόσο “φαντασμαγορικός” σαν άλλες χώρες, αλλά να μη χάνουμε τις ευκαιρίες να προβάλλουμε τις ιδέες του Ελληνισμού και τον Ξένιο Δία.

Μπορείτε να ψηφίσετε και online την “καλύτερη”…

“ΘΑ ΧΤΙΣΟΥΜΕ ΚΙ ΕΜΕΙΣ! Την εμπορική χρήση 4.500 τ.μ. στον περιβάλλοντα χώρο του «Γ. Καραϊσκάκης» περιμένει η διοίκηση του Ολυμπιακού. Πρόκειται για τον χώρο του πάρκινγκ και των γηπέδων 5Χ5, με εξαίρεση το μεγάλο οικόπεδο ιδιοκτησίας του Κύπριου επιχειρηματία κ. Ιωάννου.

Βάσει της συμφωνίας για την κατασκευή του γηπέδου Καραϊσκάκη που είχε υπογραφεί με τον πρώην υπουργό ΠΕΧΩΔΕ κ. Λαλιώτη, όπως υποστήριξαν στην «ΟΜΑΔΑ» ο διευθυντής επικοινωνίας της ΠΑΕ Γιάννης Μώραλης και το μέλος και πρώην πρόεδρος του ερασιτέχνη Λεωνίδας Θεοδωρακάκης, υπάρχει όρος στον οποίο αναφέρεται ότι ο Ολυμπιακός θα τύχει της ίδιας αντιμετώπισης σε ό,τι αφορά την εμπορική χρήση στον περιβάλλοντα χώρο του φαληρικού γηπέδου, εφόσον άλλες ομάδες κατασκευάσουν γήπεδο με μεγαλύτερο συντελεστή δόμησης, που είναι στην προκειμένη περίπτωση το υπό κατασκευή γήπεδο του Παναθηναϊκού στον Βοτανικό.” TA NEA 15/10/2009

“Οριστικοποιήθηκε μέσω υπογραφών η συμφωνία ανάμεσα στον Σωκράτη Κόκκαλη και τον Λαυρέντη Λαυρεντιάδη για την μεταβίβαση του 50% της “Καραϊσκάκης ΑΕ” και το μόνο που μένει είναι οι ανακοινώσεις.” RED PLANET 16/10/2009

Αυτό το... "κενό" στα δεξιά περιμένει το Βοτανικό για να χτιστεί...

Ετοιμάζεται η μεγάλη μπάζα… Στον Ολυμπιακό έχουν αρχίσει να ξεσκονίζουν τα μαχαιροπήρουνα για μια νέα επέκταση των «επιχειρηματικών» τους σχεδίων. Το μπάσιμο του Λαυρεντιάδη στα του Ολυμπιακού είναι αντίστοιχο των Βγενόπουλου-Γιαννακόπουλου στον ΠΑΟ. Το όραμα τους κοινό…

Το μεγάλο φαγοπότι γύρω από Βοτανικό και Ν. Φάληρο.

Ο χώρος γύρω από το Γήπεδο και ειδικότερα η παλιά ΧΡΩΠΕΙ, είναι ένα από τα μεγαλύτερα φιλέτα της αττικής παραλίας. Όχι μόνο επειδή βρίσκονται σε περιοχή «λουκούμι», αλλά επειδή έχει Συντελεστή Δόμησης[1] 3, έναν από τους μεγαλύτερους στο λεκανοπέδιο. Τα οικόπεδα αυτά , κανονικά, είναι μέσα στο σχέδιο Μητροπολιτικού πάρκου και έχει εγκριθεί δημοτική πράξη απαλλοτρίωσης τους.

Όμως μετά το σχέδιο ανάπλασης του Βοτανικού, δημιουργείται ένας ακόμα «επιπλέον» χώρος 4500τμ, που δημιουργεί συνθήκες Ελντοράντο στον Πειραιά.  Από το πουθενά, πραγματικά, η Καραϊσκάκη ΑΕ έχει τη δυνατότητα είτε μόνη της είτε με σύμπραξη με τον Όμιλο Χαραγκιώνη (που έχει την τυπική ιδιοκτησία της ΧΡΩΠΕΙ), να δημιουργήσει ένα μίνι-MALL μέσα στο Δήμο Πειραιά.

Τα κινήματα πόλης στην περιοχή θα βρεθούν μπροστά σε μια εξαιρετικά δύσκολη κατάσταση όπου θα έχουν 3 επιλογές.

1. Να επιχειρήσουμε να «πείσουμε» τον πειραιώτη πως «άλλο Βοτανικός, άλλο Καραϊσκάκη». Αυτό γρήγορα θα μας κατατάξει σαν «φιλο-βάζελους που το παίζουμε σκληροί στον Ολυμπιακό, αλλά τουμπεκιάζουμε στον Βαρδινογιάννη». Και επειδή δεν υπάρχει κανένας στην πόλη που θα θέλει να τον φτύνουν με το που θα βγαίνει στην πλατεία Κοραή, θεωρώ πως αυτό το σενάριο απλά δε θα «παίξει».
2. Να σφυρίζουμε αδιάφοροι στην αλλαγή συντελεστή δόμηση για το Καραϊσκάκη (άντε καμιά τυπική ανακοίνωση διαμαρτυρίας στη ζούλα), να ψηφίσουμε με χέρια και με πόδια αυτή την αλλαγή στο Δημοτικό Συμβούλιο και να αρχίσουμε την γκρίνια σε περίπτωση πχ κακοτεχνιών των εργολάβων, ή αν τα δέντρα αντέχουν στην αρμύρα του Σαρωνικού κλπ. Ουσιαστικά να αυτοευνουχιστούμε στο μεγάλο έγκλημα και να υποβιβαστούμε σε «μπάτσους» στη θέση της «ανίκανης πολεοδομίας».
3. Υπάρχει και μια τρίτη επιλογή, αλλά είναι αρκετά επώδυνη. Να θεωρήσουμε τη σύμβαση ανάπλασης  Δήμου Αθηναίων -ΠΑΕ ΠΑΟ ασύμφορη και άδικη και να χαρακτηρίσουμε προδοτική προς τον αθηναϊκό λαό την πολιτική συμφωνία της Ανοιχτής Πόλης του Τσίπρα με ΠΑΣΟΚ-ΝΔ , αφού συγκατατέθηκαν με αυτή τη σύμβαση. Γιατί μόνο αν διαφοροποιηθείς από τη συμβιβαστική πολιτική της θα έχεις το πολιτικό και ηθικό δικαίωμα να αντιταχτείς στην αυτούσια μεταφορά της στον Πειραιά. Ο πολιτικός απογαλακτισμός των κινημάτων πόλης από τη δεξιά μετατόπιση του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, θα είναι όρος επιβίωσης το επόμενο διάστημα.

Οι προτάσεις γύρω από την Πόλη και το Περιβάλλον, έχουν φτάσει ξανά σε μια δεύτερη φάση πολιτικού ξεκαθαρίσματος. Όπως στις αρχές της δεκαετίας του `80 η «αγνή» περίοδος «αγωνιστικής» διαχείρισης των δήμων πνίγηκε στην υπόγεια συνδιαλλαγή του ΠΑΣΟΚικού κράτους, έτσι και σήμερα το νέο κύμα περιβαλλοντολογικής ευαισθησίας που ξεπήδησε στα `90ies, θα πρέπει να διαλέξει ανάμεσα στον αγωνιστικό ακτιβισμό και στο εναλλακτικό πολεοδομικό σχεδιασμό ή στην συμβιβαστική, ρεαλιστική «προγραμματική» αντιπολίτευση.

Κοντός ψαλμός αλληλούια…

Άλλο σχετικό ποστ: Βοτανικός και γήπεδο ΠΑΟ: Πόσο χαμηλά θα πέσουμε ακόμα…

Ο Gatouleas πάντα υπέρμαχος των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, δεν ήταν δυνατόν να αποσιωπήσει ένα τόσο σημαντικό γεγονός.

Εξάλλου στα πλαίσια ενότητας της αριστεράς, δεν κρίνουμε ούτε προθέσεις ούτε πλαίσια. Κάθε προσπάθεια πρέπει να αθροίζεται. Στο φινάλε τι λιγότερο έχει η Lady GaGa από τον Bono, την Paula Abdul ή την Angelina Jolie?

Έτσι εμφανίστηκε το Σάββατο στην Ουάσιγκτον σε δείπνο για τον πρόεδρο Ομπάμα και τα Ανθρώπινα Δικαιώματα. Με ένα απλό μαύρο φόρεμα και μαύρα γυαλιά, παίζοντας σε πιάνο τη γνωστή μελωδία του John Lennon, Imagine.

“Σήμερα δε θα παίξω κάποιο από τα τραγουδια μου, γιατί η σημερινή μέρα δεν είναι για μένα, αλλά για σας” δήλωσε  με σεμνότητα η υπέρμαχος των ανθρωπινων δικαιωμάτων.

Θέλετε κι άλλη Lady GaGa? Τότε προλαβαίνετε να βγάλετε εισιτήριο για τις 14 Νοέμβρη που θα συμμετάσχει σε μια περφορμανς μαζί με τα μπαλέτα Μπολσόι!!!

Προς το παρόν ας θαυμάξουμε την ερμηνεία της…

Μπορεί ο Δεκέμβρης του `08 να φαντάζει πολύ μακριά από τη σημερινή πραγματικότητα, το κράτος δεν σταματά να προσπαθεί να τιμωρήσει αυτούς που «βεβήλωσαν» το αξιόμαχο της Ελληνικής «μας» Αστυνομίας.

Φυσικά και διάλεξε τα πιο αδύναμα κομμάτια των μαθητών. Την Πέμπτη 8 Οκτώβρη στα Δικαστήρια του Πειραιά η υπόθεση 32 στο πινάκιο, αφορά την δίωξη του ελληνικού κράτους ενάντια σε δυο μετανάστες μαθητές, μια κοπελιά από την Πολωνία και ένας από τον Ινδία.

Η ΕΛΜΕ Πειραιά καλεί σε στάση εργασίας και συγκέντρωση διαμαρτυρίας το πρωί έξω από το Δικαστικό Μέγαρο Πειραιά. Ο Δικηγορικός Σύλλογος Πειραιά θα βρίσκεται εκεί και θα παρασταθεί στη δίκη σαν μάρτυρας υπεράσπισης.

Την Τετάρτη στις 7 το απόγευμα η  ”ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ” διοργανώνει, συμπληρωματικά, μια παρέμβαση αλληλεγγύης στην πλατεία Κοραή.

Ξέρω πως η απογοήτευση που επικρατεί, δεν προσφέρεται για διαδηλώσεις και συγκεντρώσεις, αλλά..

…life goes on… και καλό θα είναι να μην συνεχίζεται μέσα στις φυλακές…

Update: Συναφή ποστ Παραίτηση Καραμανλή, ή Στραβός είναι ο γυαλός ή στραβά αρμενίζουμε, Μάλλον στραβά αρμενίζουμε

Το ύστατο επιχείρημα για τη συνθηκολόγηση της Αριστεράς, είναι η συντηρητική μετατόπιση των πολιτών. Στο πρώτο ποστ αυτής της ενότητας, λανθασμένα το «χρέωσα» μόνο στους ΣΥΡΙΖαίους. Όμως γρήγορα ξαναθυμήθηκα τις συνωμοσιολογίες του ΚΚΕ για τις «προβοκάτσιες» και το «σχέδιο» που εκπονήθηκε κατά του ΚΚΕ[1]. Και τα δυο κόμματα, όντας από την ίδια πολιτική μήτρα, τι πιο φυσιολογικό να χρησιμοποιούν τα ίδια κόλπα.

Πάντως στο ΚΚΕ η προσδοκία για επανάκαμψη στα ποσοστά του 2007 κάνει το κόμμα να «ξεχνά» τις επιθέσεις. Ξαφνικά μέσα σε 3 μήνες θα καμφθούν οι «προβοκάτσιες», το «κίνημα θα έχει ξαναβρεί τους βηματισμούς του» και ξανά η ελπίδα θα είναι μπροστά. Ο οπορτουνισμός στο μεγαλείο του. Γιατί αν σε 2-3 μήνες ξαναέχουμε  τίποτε πρόωρες και υπάρχει συμπίεση ποσοστών, ξανά-μανά η «δεξιά πολιτική θα προελαύνει»!! Σύντροφοι, το κίνημα δεν παίρνει χάπια και να αλλάζει ρυθμούς και κατεύθυνση ανά μήνα…

Ο ΣΥΡΙΖΑ, όμως, που θα συνεχίσει με στοχοπροσήλωση της καθοδική του πορεία, έχει έτοιμο το κουστουμάκι… δεν αρκεί μόνο το «ευρωπαϊκό δυσμενές κλίμα» που σχολίασα στο δεύτερο ποστ, αλλά υπάρχει μια βαθιά συντηρητική μετατόπιση στην Ελλάδα. Εδώ ανασύρει τις μικροαστικές κραυγές των νοικοκυραίων του Δεκέμβρη, το μαζικό αίσθημα υπέρ του γηπέδου του Παναθηναϊκού, τις ισχνές και αδύναμες αντιστάσεις απέναντι στα πογκρόμ στον καταυλισμό της Πάτρας, στο Εφετείο, στον Αγ. Παντελεήμονα. Θα θυμηθεί την αδυναμία αντίστασης στην ιδιωτικοποίηση της Ολυμπιακής και των λιμανιών.

Θα αφήσει την ήττα να μπει μέσα στο μεδούλι μας…

Να μας κάνει να πούμε «Ωχχχ»…

Να τρομάξουμε με τις δύσκολες μέρες που έρχονται..

Θα στείλει και τους αριστερούς αυλοκόλακες από δίπλα να σιγοντάρουν.. «Αν επιμείνουμε στον ακραίο ριζοσπαστισμό της προηγούμενης περιόδου θα γίνουμε ΑΝΤΑΡΣΥΑ».

Μας προβάλλει το ψευδές δίλημμα «Ριζοσπαστισμός και περιθωριοποίηση ή προσαρμογή και επιβίωση»;

Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΩΣ ΟΡΓΑΝΩΤΗΣ ΔΥΝΑΜΙΚΩΝ ΜΕΙΟΨΗΦΙΩΝ

Αν παρακολουθήσουμε την αρθρογραφία των τελευταίων μηνών θα δούμε πολλά ίδια κείμενα του τύπου «Η Κοινωνία Θέλει Δημοκρατία και Τάξη»[2] όπου το 50% είναι υπέρ της ολικής κατάργησης του πανεπιστημιακού ασύλου και το 70% υπέρ της επέμβασης της αστυνομίας σε αυτά. Την επόμενη μέρα άλλο ανησυχεί και δηλώνει «Αίσθημα ανασφάλειας δείχνουν τα γκάλοπ»[3] όπου το 60% αισθάνεται ανασφαλής στη γειτονιά του. Η Αυγή αν και σχολιάζει πως μετά τις έρευνες «..Και ύστερα ήρθαν οι μπουλντόζες»[4] για τον καταυλισμό της Πάτρας, δύσκολα θα βρεις μια αντίδραση σε αυτή τη μεθόδευση.

Γιατί, πράγματι, ένα από τα βασικά όπλα του καθεστώτος είναι η πλειοψηφία των γκάλοπ. Η στατική απεικόνιση της μικροαστικής φοβίας, της εγκατάλειψης του ανθρώπου απέναντι στους φόβους του. Τι πιο απλό από το να πάρεις ένα άνθρωπο και να τον θέσεις προ των ευθυνών του..

Ευτυχώς που οι επιστήμονες δεν ρωτιούνται από γκάλοπ για τη θεωρία της εξέλιξης κόντρα στη χριστιανική Γένεση και δεν αφήνονται οι ζωές μας στα χέρια του Θεού αλλά του γιατρού, όταν ασθενούμε.

Ευτυχώς οι κάτοικοι στον Ελλαδικό χώρο στα 1821 και στα 1941 δεν ρωτήθηκαν από δημοσκόπους αν επιθυμούν τον διωγμό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και των Γερμανών Ναζί.

Ευτυχώς που οι εργαζόμενοι δεν τσεκάρονται σε πανεθνικές δημοσκοπήσεις πριν φτιάξουν σωματεία και συνδικάτα.

Η ιδέες της αριστεράς δεν είναι πλειοψηφικές. Ακόμα και για τα πιο «απλά» και «λογικά» αιτήματα έχει να αντιπαλέψει ιδεοληψίες, συντεχνιασμούς, φοβίες και ωχαδερφισμούς.

Η μεγαλύτερη μάχη που δίνει η αριστερά, δεν είναι με τους συντεταγμένους αντιπάλους της. Όταν τα πράματα θα έχουν φτάσει σε αυτό το σημείο όπου ο λαός θα είναι από τη μία και οι αστοί από την άλλη, τότε η μάχη θα έχει ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ…

Σημασία έχει πως κερδίζεις συντρόφους και συναδέλφους σου που έχουν πέσει στο λάκο του «ωχαδερφισμού». Πως ανατρέπεις λογικές «κι εμένα τι με νοιάζει»…  «ότι φάμε κι ότι αρπάξει ο κώλος μας».

Το βασικό καθήκον της αριστεράς δεν είναι να σιγοντάρει αυτές τις φοβίες, αλλά να οργανώσει δράσεις που να τις σπάνε. Ένα κομμάτι της αριστεράς επιμένει να αρνείται αυτά τα καθήκοντα και αναγνωρίζει τον εαυτό του μόνο σαν εκφραστή των κοινωνικών πιέσεων.

Έτσι ο αγωνιστής μετατρέπεται σε κοινωνιολόγο… και αυτός ο κοινωνιολόγος όπως πιέζεται από τα κινήματα έτσι πιέζεται και από το καθεστώς. Είναι στη διακριτική του ευχέρεια τι απ` όλα θα επιλέξει να εκφράσει.

ΕΝΑ ΑΝΑΠΟΔΟ ΔΙΑΒΑΣΜΑ ΤΩΝ ΓΚΑΛΟΠ

Έρχεται τώρα ο σοβαρός αναλυτής και θέτει το ζήτημα: «Όσο και να διαφωνούμε για το ρόλο της αριστεράς, τα γκάλοπ δείχνουν μια αντικειμενική πραγματικότητα και με αυτή πρέπει να πορευτούμε».

…Και δεν μπορώ, πράγματι, να διαφωνήσω μαζί του. Όμως μου αρέσει να κάνω συγκρίσεις, κιόλας.

Ξαναδιάβαζα λοιπόν την σημαντικότατη έρευνα του Δήμου Ρέντη για την μετανάστευση  όπου το αίσθημα ανασφάλειας των πολιτών άγγιζε το 66%! Προφανώς είναι διαφορετικό γκάλοπ από αυτό της Καθημερινής, αλλά, σοβαρά τώρα, έχει καμιά ουσιαστική διαφορά σαν εύρημα;

"Απαγορευμένη" και "ακραία" αφίσα του Δεκέμβρη. Μάχες που δεν δώθηκαν ποτέ. "Παπαπαπα... καλέ μην τη θυμηθεί κανένας Πρετεντέρης και τον τσαντίσουμε"

Ο Νίκος Μαρκάτος στις 23-11-2006, λίγο από το μεγάλο εκπαιδευτικό κίνημα έγραφε σε άρθρο του για την τότε συζήτηση περί πανεπιστημιακού ασύλου.

“Οι πιέσεις που δέχεται το Universitas από τις δυνάμεις της αγοράς είναι αφόρητες, ώστε δύσκολα θα μπορέσει να αντισταθεί, μέσα στο γενικευμένο πλαίσιο της ορθολογικής «εκσυγχρονιστικής» διαλεκτικής των καιρών μας. Ας διατηρήσουμε τουλάχιστον όσο μπορούμε την αξιοπρέπεια των ακαδημαϊκών θεσμών μας, έστω και ενάντια σε γκάλοπ του 98%. Άλλωστε, θυμηθείτε ότι το γκάλοπ του Γολγοθά, έδειξε 98% «σταύρωσον, σταύρωσον». Και αν η Ιστορία δεν δικαιώσει το αποτέλεσμα της δημιουργικής αντίδρασής μας, θα δικαιώσει σίγουρα την προσπάθεια.”[5]

Τον Μάρτη του 2007, ανάμεσα στη νικηφόρα μάχη για το άρθρο 16 και το νόμο πλαίσιο της Γιαννάκου, ο πανεπιστημιακός Κων. Καβουλάκος μας υπενθυμίζει τον τρόπο αντιμετώπισης της «κοινής γνώμης»:

“Τα θέματα που προβλήθηκαν ως κύρια -αιώνιοι φοιτητές, άσυλο, συγγράμματα- δεν επελέγησαν με βάση την πραγματική τους σημασία, αλλά επειδή τα γκάλοπ είχαν δείξει ότι συγκέντρωναν το ενδιαφέρον και τη συναίνεση του ευρύτερου κοινού. Όταν όμως το πανεπιστημιακό κίνημα προκάλεσε μεταστροφή της κοινής γνώμης, οι μετρήσεις ανάγκασαν την κυβέρνηση σε αναδίπλωση.”[6]

Το μεγάλο δίδαγμα του χειμώνα 2006-2007, είναι πως η οργανωμένη συγκρότηση των μειοψηφικών απόψεων της αριστεράς μπορεί, ΕΝΔΕΧΟΜΕΝΑ, να ανατρέψει αυτούς τους υπαρκτούς  συσχετισμούς.

Δεν φαντασιώνομαι πως ΚΑΘΕ φορά θα νικάμε, αλλά είναι απόλυτα διαπιστωμένο πως καμία νίκη δεν έχει καταχτηθεί χωρίς να δοθεί μάχη για αυτή.

Δυστυχώς αυτές οι δυνάμεις που κέρδισαν το άρθρο 16, που ανέτρεψαν την πανίσχυρη πολιτική συμφωνία του 90% ΠΑΣΟΚ-ΝΔ για την ιδιωτικοποίηση των πανεπιστήμιων, ξέχασαν τη νικηφόρα συνταγή και προσπάθησαν να μιμηθούν τη σοσιαλδημοκρατική εκδοχή του «ώριμου φρούτου».

ΔΕΝ ΑΛΛΑΞΑΝ ΟΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΙ ΣΥΣΧΕΤΙΣΜΟΙ, ΑΛΛΑ Η ΑΝΑΓΝΩΣΗ ΤΟΥΣ

Όπως έδειξα στην προηγούμενη ενότητα δεν υπάρχει καμιά σοβαρή μετατόπιση του υπάρχοντος αρνητικού συσχετισμού της τελευταίας δεκαετίας και στα θέματα ασύλου και μετανάστευσης.

Μπορούμε όλοι να θυμηθούμε και να υποθέσουμε πως οι ίδιοι αρνητικοί δείχτες είναι και στα ζητήματα των ιδιωτικοποιήσεων των πανεπιστημίων, του δημόσιου χώρου, των επιχειρήσεων.

Η σημαντική στροφή αρχίζει και γίνεται ξεκάθαρη από το Δεκέμβρη και μετά. Πλέον η αριστερά δεν αντλεί δυνάμεις από τα «μειοψηφικά» 30άρια και 40άρια, αλλά βλέπει τα «βουνά» των 50 και 70%.

Δεν βλέπει τις γλάστρες που τρώνε τα ΜΑΤ στην κηδεία του Αλέξη, αλλά τις κραυγές των μεγαλομαγαζάτορων του εμπορικού κέντρου.

Δεν βλέπει ένα κράτος έντρομο από τις μαζικές επιθέσεις στα αστυνομικά τμήματα, αλλά τρώει μια βόμβα από ένα βλακέντιο ακροδεξιό στα Εξάρχεια και λουφάζει τρομαγμένη ανασύροντας θεωρίες περί «στρατηγικής της έντασης».

Δεν βλέπει το πρωτοφανές κλίμα συμπάθειας απέναντι στην Κούνεβα που αναγκάζει ακόμα και στελέχη της ΝΔ να πάνε στο νοσοκομείο, αλλά φοβάται ανατροπή των συνδικαλιστικών συσχετισμών. Αναρωτιούνται: «Αν αναδείξω την Κούνεβα, πως θα δικαιολογήσω τη διάσπαση του συνδικαλιστικού κινήματος, τη δημιουργία ξεχωριστού σωματείου από την ΠΕΚΟΠ, ταυτίζοντας την με τα εργοδοτικά τσιράκια;» λέει το ΚΚΕ. «Αν κεντρικοποιήσω τη μάχη της Κούνεβα, πως θα συνεχίσω να τα κάνω πλακάκια με την ΠΑΣΚΕ σε κεντρικό συνδικαλιστικό επίπεδο» λέει ο ΣΥΝ.

Δεν βλέπει τη διαδήλωση των Πακιστανών για το Κοράνι. Λες και είναι «εύκολο» να διαδηλώνεις σε ξένη χώρα χωρίς καμία απολύτως υποστήριξη από ντόπια κόμματα. Δες βλέπει τον πάπα της ενορίας και τις ΜΚΟ που δουλεύουν αφιλοκερδώς για τους φτωχοδιάβολους. Για πρώτη φορά, σιωπά στις θολωμένες ρατσιστικές κραυγές φοβισμένων νοικοκυραίων. Αποδέχεται και αδυνατεί να αντιστρέψει το ρατσιστικό δηλητήριο που μπολιάζονται γειτονιές όλης της Ελλάδας.

Γιατί οι ΣΥΡΙΖαίοι βλέπουν μόνο το 48; "Λίγο" τους πέφτει το 24; Ή μηπως δεν ασχολούνται με "μικρά' ποσοστά;

Ακόμα και στο Βοτανικό το γκάλοπ που έκανε η VPRC για την Ανοιχτή Πόλη έδειξε πως το 24% των Αθηναίων ζητούσαν ΜΟΝΟ πάρκο κόντρα ΚΑΙ σε MALL ΚΑΙ σε Παναθηναϊκό. Όμως ο ΣΥΡΙΖΑ επέλεξε να ταυτιστεί με το «πλατύ» 50%.

Βλέποντας όλα αυτά τα γκάλοπ μου χτύπησε κάτι στο μάτι. Όλα τα διαπερνάει ένα «άγνωστο» 30% του λαού που γουστάρει μετανάστες, δημόσια γη και περιουσία, δημοκρατική ζωή και αντιστέκεται σθεναρά σε κάθε εθνικιστική, ρατσιστική και νεοφιλελεύθερη ιδεοληψία.

Αν θεωρήσουμε ένα 10% του ΚΚΕ και της παραδοσιακής εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς δε μας θυμίζει κάτι αυτό το υπόλοιπο 15-20%;

Δε μας θυμίζει κάποια δημοσκοπικά 18άρια; Κάποια ποσοστά που θα ξαναχαθούν στην πολιτική ανικανότητα των υπαρκτών σχημάτων;

Η ΔΥΝΑΜΙΚΗ ΜΕΙΟΨΗΦΙΑ ΑΝΤΕΧΕΙ… ΚΑΙ ΘΑ ΕΠΑΝΕΛΘΕΙ

Αυτή η μειοψηφία δεν είναι σαν την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, δεν είναι σαν σημερινό ΣΥΡΙΖΑ του Κουβέλη και του Παπαδημούλη που αγκομαχά για το 3% ώστε να παζαρέψει αναβαθμισμένη σχέση με τους «έχοντες και κατέχοντες».

Αγγίζει το 30 και αναζητεί διέξοδο και δικαίωση…

Δεν την έχουμε «σίγουρη»… Πριν από 30 χρόνια ήταν μεγαλύτερη και σε αριθμούς και σε αυτοπεποίθηση, αλλά πριν από 10 ήταν ευνουχισμένη , φοβισμένη και συρρικνωμένη.

Όμως τον περασμένο χειμώνα μας έδωσε κάποια μαθήματα…

Χωρίς να έχει κανένα κοινοβουλευτικό μηχανισμό βρήκε τη δύναμη και έβγαλε την οργή της στα αστυνομικά τμήματα. Το Δεκέμβρη, έστω και λίγα 24ώρα, δεν έσπασε κάποιες βιτρίνες στην Ομόνοια.. Όχι! Αυτό το έκαναν πολιτικές ομάδες. Οι πιτσιρικάδες απονομιμοποίησαν την αστυνομία. Μετέτρεψαν τους αστυνομικούς σε κατοχικές δυνάμεις. Ώθησαν απολίτικους μικρομεσαίους πενηντάρηδες να τραβάνε από τα μανίκια ΜΑΤατήδες.

Αυτή η μειοψηφία οργάνωσε δεκάδες σωματεία σε αλληλεγγύη για την Κούνεβα. Ποτέ άλλοτε στο παρελθόν εξωκοινοβουλευτικές δυνάμεις δεν είχαν τη δυνατότητα και το κύρος να το καταφέρουν.

Αυτό δεν είναι φυσικό φαινόμενο. Αύριο μπορεί να ηττηθεί.. ή να φουντώσει.

Όμως σήμερα είναι υπαρκτή.

Στις εκλογές της 4^ης Οκτώβρη θα διαχυθεί..

Κομμάτια της θα βρίσκονται στο ΚΚΕ, στο ΣΥΡΙΖΑ, στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ… Θα πεταχτούν να δουν τι παίζει στους Οικολόγους… κάποια θα εκτιμήσουν ένα δήμαρχο της Τήλου ή απλά η σιχασιά απέναντι στη ΝΔ θα τα στείλει στο ΠΑΣΟΚ.

Μεγάλα τμήματα θα ψηφίσουν … «Κούνεβα» ή «Κοροβέση στην Πάτρα»… άλλα, απλά, δε θα υποβάλλουν τον εαυτό τους σε αυτό το βασανιστήριο.

Η πραγματικότητα είναι όμως, μια..

Δεν έχουμε τον κατάλληλο οπλισμό για τις επερχόμενες μάχες… και δε μιλώ για τις εκλογές.

Δεν αμφιβάλλω πως θα παλέψουμε με νύχια και με δόντια.

Αν μας κόψουν τα χέρια και τα πόδια θα τους δαγκώσουμε.

Αν μας ξεδοντιάσουν θα τους φτύσουμε και θα τους κουφάνουμε με τη δύναμη της φωνής μας.

Αν μας φιμώσουν και δέσουν το ακρωτηριασμένο σώμα μας, θα τους χέσουμε όλο το σπίτι να ψοφήσουν από τη βρώμα.

Αλλά καλό είναι να μη φτάσουμε σε αυτό το σημείο.

Ας φτιάξουμε καλύτερα όπλα για τις αυριανές μάχες.

[2] Ζητείται ευνομούμενη δημοκρατία. Καθημερινή 22/3/2009

[3] Ελευθεροτυπία 23/3/2009

[4] Αυγή 19/7/2009

[5] Η Περί Ασύλου Νομοθεσία και οι Πιέσεις. Ελευθεροτυπία 23/11/2006

[6] Όταν η πολιτική για την Παιδεία γίνεται με βάση τα γκάλοπ. Ελευθεροτυπία 7/3/2007