Άσπρη για την ουδέτερη ζώνη στη  µέση. Κόκκινη για την Τουρκία και γαλάζια για

την Ελλάδα. Μια περίεργη στενόµακρη σηµαία που χωρίζει τη γέφυρα στα δυο. Τα

σύνορα.

O συνταγµατάρχης πατάει τη γαλάζια γραµµή. Μένει ακίνητος µια στιγµή.

Έπειτα σηκώνει το ένα πόδι και στέκει έτσι σα πελαργός.

Στρέφει το κεφάλι του στον Αλέξανδρο.

―Αν κάνω ένα βήµα, λέει χαµογελώντας αινιγµατικά, είµαι… αλλού…

Γυρίζει και κοιτάζει τον τούρκο φρουρό.

―… ή πεθαίνω, συµπληρώνει.

Από το “Το μετέωρο βήμα του πελαργού” 1991

Ήταν μια ζωή “αλλού” και τώρα.. πέθανε

Δεν μπορούσε να του συγχωρεθεί πως μέχρι τα 1990 μιλούσε για μια Ελλάδα που ο στρατός της είναι ενάντια στο λαό της.. όποια εθνικότητα και καταγωγή κι αν έχει.

Γι` αυτό και για κάποιο αλλόκοτο λόγο, ακόμα και το τροχαίο που τον σκότωσε είχε μια ταξική πινελιά…

Τον «έφαγε» στην κλασσική εργατούπουλη Δραπετσώνα ένας «μπάτσος».

Αν υπάρχει θεός, για άλλη μια φορά αποδεικνύεται πως θα πρέπει να είναι δεξιός… … …εντελώς αντικομμουνιστής με πωρωμένο, εκδικητικό χαρακτήρα.

Η συγκλονιστική έναρξη του “Πελαργού”

But it’s too late to say you’re sorry
How would I know, why should I care
Please don’t bother tryin’ to find her
She’s not there

 

I can’t believe life’s so complex 
When I just wanna’ sit here and watch you undress 
This is love that I’m feeling 

…

You’re the only story that I never told 
You’re my dirty little secret, wanna’ keep you so 
Come on out, come on over, help me forget 

Όταν το ροκ απάντα στα προβλήματα καθημερινότητας…

Αλλά στα 2012, μετά από 40 χρόνια και βάλε, υπάρχει μια σοβαρή διασκευή του.

Κρατώντας όλη τη δύναμη του τραγουδιού, του δίνει μια industrial εκδοχή και το κάνει μάχιμο ακόμα και για τον πιο νέο και άσχετο πιτσιρικά.

Το Immigrant Song είναι διασκευή για μια άλλη διασκευή.

Ο David Fincher, σκηνοθέτης του Seven, Alien 3 και Fight Club, κάνει το αμερικάνικο ρημέικ της σουηδικής ταινίας “The Girl With The Golden Tattoo” που θα ξεκινήσει να παίζεται από την Πέμπτη στους κινηματογράφους.

Το στόρυ από μόνο του είναι ένα καλοβαλμένο πολιτικό-αστυνομικό θρίλερ.

Η εξαφάνιση μιας κοπέλας πριν από 40 χρόνια, ένας αδιάφθορος δημοσιογράφος, η διαφθορά των «υψηλά ιστάμενων», η συγκάλυψη των φασιστικών καταβολών (ή πεποιθήσεων;) του πολιτικού-επιχειρηματικού κόσμου, θα αρκούσαν να για μια καλοβαλμένη ταινία.

Ο χαρακτήρας, όμως, της Lisbeth είναι που απογειώνει το κόνσεπτ.

Μια αμφί, κακοποιημένη, χακερού, πάνκισσα, καταρρίπτει όλα τα στερεότυπα… ένθεν και ένθεν.

Δεν είναι «προβληματική», αλλά και δεν αυτοπεριθωριοποιείται “ηρωικά” στον δικό της μικρόκοσμο. Διεκδικεί το «χώρο» της με νηφαλιότητα και αυτοπεποίθηση. Εκδικείται, αλλάζει τη ζωή της, χωρίς καμιά παραπανήσια και ανώφελη ένταση.

Our only goal will be the western shore, που λέει και το τραγούδι.

Ο «μετανάστης» των Led Zeppelin αποκτά άλλο συμβολισμό στη σημερινή παρηκμασμένη Ευρώπη.

Ο τρόπος που συναντιούνται οι – φαινομενικά – δύο διαφορετικοί κόσμοι, είναι το ραφινάτο κέντημα της ταινίας. Η Lisbeth μπορεί να αναγνωρίσει κώδικες και διόδους επικοινωνίας με τον «συμβατικό», μεσήλικα δημοσιογράφο. Αλλά και αυτός αποδεικνύει την ικανότητα του να «ξεβολεύεται» από  τον μικροαστισμό του.. . η ταινία ξεκινά με τη φυλάκιση. Μια φυλάκιση που για τον ίδιο είναι η υπεράσπιση των ιδανικών του.

Αλλά χωρίς αυτή τη φυλάκιση δεν θα υπήρχε η δίοδος επικοινωνίας με τη νέα γενιά των Lisbeth.

Δεν ξέρω αν και η αμερικάνικη εκδοχή θα έχει αυτή την καλοδουλεμένη προσέγγιση και ανάπτυξη των δύο χαρακτήρων.

Γι` αυτό δείτε πρώτα την πρώτη version του 2009 και να ελπίσουμε πως η διασκευή της θα είναι τόσο καλή όσο και το τραγούδι του trailer.

ABC 
Easy as
one, two, three 
Or simple as
Do re mi 

Ξεκινάμε το 2012 με μαύρη soul από το 1970…

ABC από τους Jacksons 5.. με τον 11χρονο Michael στην πρώτη φωνή.

Όταν όλα μπερδεύονται..

Όταν όλα φαίνονται ακατανόητα…

Όταν έχουν χαθεί οι κοινές γλώσσες και οι κοινοί τόποι..

Πρέπει να ξαναγυρνάμε στα αρχειακά… να ξαναβάζουμε την «αλφαβήτα»… να ξαναγράφομε ένα τρόπο συνεννόησης.

Reading, writing and arithmetic 
Are the branches of the learning tree 
But without the roots of love every day, girl 
Your education ain’t complete 

Bonus το strip-dance της Salma Hayek υπό τους ήχους του ABC στην ιδιόρρυθμη ταινία DOGMA του Kevin Smith στα 1999… Με τους Matt Damon-Ben Affleck σε ρόλους έκπτωτου αγγέλου, την Alanis Morissette σαν «θεό» και τον ίδιο τον σκηνοθέτη «προφήτη» και τη Salma Hayek «μούσα».

Αξέχαστη εμφάνιση!

..μακάρι το 2012 να μας βγει καλύτερο απ` ότι περιμένουμε…

Πάντα μια διαφορετική προσέγγιση, όμως, δίνει ένα καινούριο ενδιαφέρον.

Η Molly Soda είναι μια “εναλλακτική”  fashion icon του διαδυκτίου. Είναι για ένα κοινωνικό χώρο που δεν στριμώχνεται ανάμεσα στο δίλημμα του συντηρητισμού και της “τσόντας”.

Μην το ψάχνετε στην πολιτική, στην κοσμοθεωρία… η αφετηρία δεν πηγάζει από το χώρο των ιδεών.

Δείτε τη σελίδα τη: I want to touch your face

..και ας αφήσουμε το 2011 με την αδούλευτη φωνή της.

thnx bodyfull

Όταν η ΠΑΣΚΕ βγαίνει ανοιχτά και επίσημα και ξεμπροστιάζει τον Πάγκαλο ως φασίστα και κοπρίτη και βάζει «ΟΥΣΤ!» στην αφίσα της, ένα οποιοδήποτε κόμμα της αριστεράς γιατί δεν χρησιμοποιεί την ίδια φρασεολογία (ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ!) μέσα από τις εφημερίδες της, τα έντυπα και τον επίσημο λόγο της μέσα από τους εκπροσώπους της στην τηλεόραση και Βουλή;

Μήπως θεωρεί πολύ «μπανάλ» και «λαϊκό» αυτό το λόγο; Δεν έχει ένα «διακύβευμα», μια μυρωδιά από παριζιάνικα βουλεβάρτα, που να αναδύεται το φίνο γαλλικό κονιάκ υπό τους ήχους εκλεπτυσμένης μουσικής;

Ή μήπως επιλέγει να ΜΗΝ χρησιμοποιεί λόγο ΠΟΛΕΜΙΚΗΣ αντιπαράθεσης;

Μήπως θεωρεί τον εαυτό της «συνομιλητή» με τον Πάγκαλο και το ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ αντί να τους θεωρεί εχθρούς όπου η ζωή του ενός θα είναι ο θάνατος και εξαφάνιση του άλλου;

Μέσα σε όλα τα εύκολα, ηττοπαθή επιχειρήματα που επαναλαμβάνουν μονότονα οι συμβιβασμένοι, αντιπολιτευόμενοι πολιτικοί είναι «δεν μπορούμε να προχωρήσουμε σε εξέγερση, γιατί πρέπει να χρησιμοποιούμε όπλα που χρησιμοποιεί ο λαός». Όταν έρχεται, όμως, η συζήτηση στα πογκρόμ και στις αποδοκιμασίες των πολιτικών, εκεί το μοτίβο αλλάζει. «Αυτά είναι φασιστικές μέθοδοι»» ανταπαντούν ιδρώνοντας.

Γιατί, άραγε, να μην υπάρχουν κόμματα και ομάδες που ΑΝΟΙΧΤΑ και ΔΙΑΚΥΡΗΓΜΕΝΑ να καλούν σε αντισυγκεντρώσεις και προπηλακισμούς καθεστωτικών κομμάτων;  Μόνο στη Βουλή και στα κανάλια (κι αυτό υπό αίρεση!) να αισθάνονται ασφαλής… Και μακάρι ούτε εκεί!

Οι αμερικάνοι διαδηλωτές στα 1968 "πρότειναν" και τον δικό τους υποψήφιο πρόεδρο.. τον "Pigasus", ένα χαριτωμενό γουρουνάκι. Οι συσχετισμοί απόλυτα κατανοητοί...

Ας αντλήσουμε εμπειρία από τις μαζικές διαδηλώσεις της δεκαετίας του `60 στις ΗΠΑ, όπου το κίνημα δεν άφηνε σε χλωρό κλαρί τα συνέδρια των κυβερνητικών κομμάτων.

Αλήθεια…

Γιατί στην επόμενη εκδήλωση ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑΟΣ να μην υπάρχει αντισυγκέντρωση από ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ;

Είσαστε στο ίδιο πολιτικό σύστημα, ναι ή ου;

Μια χαρά είναι και το τραγούδι, αλλά και τα υπόλοιπα της συλλογής.

Όμως εγώ θέλω να σταθώ στη ταινία.

Πρώτη προβολή έγινε στα τέλη Σεπτέμβρη και, τυπικά, είναι ένα splatter θρίλερ.

Μια «Γυναίκα» είναι η τελευταία επιζών μιας πρωτόγονης (;) φυλής που διαλύεται από την αστυνομία των ΗΠΑ. Ζει σε σπηλιές, ουρλιάζει άναρθρα… ζει σαν αγρίμι. Μέχρι που πέφτει θήραμα στα χέρια του λευκού, κυριαρχικού κυνηγού πατερ-φαμίλια.

Την αλυσοδένει και προσπαθεί να την «εκπολιτίσει».

Σιγά-σιγά αποκαλύπτεται μια άλλη βία. Το κυρίαρχο αρσενικό, μετατρέπει σε βιαστή το γιο του και καταστέλλει με κάθε τρόπο τις γυναίκες της οικογένειας του.

Δεν υπάρχουν αμέτοχοι στην «πολιτισμένη» κοινωνία μας. Όσοι προσπαθούν να φερθούν «δημοκρατικά» και «λογικά» μετατρέπονται σε θηράματα.. σε αντικείμενα «εκπολιτισμού».

Στο τέλος – όταν αποκαλύπτονται οι φρικαλεότητες του «άντρα» – η βία της «Γυναίκας» φαντάζει (και ΕΙΝΑΙ!) στο θεατή απόλυτα λογική και δίκαια. Ο σκηνοθέτης δεν θέλει να αφήσει καμία παρερμηνεία… Η κυριαρχική βία του «άντρα» γεννά, πράγματι, βίαια τέρατα… όπως και υποταγμένους συνένοχους. Είναι άλλη η «βία» των εκπολιτισμένων θηραμάτων και , εντελώς, άλλη η στοχευμένη της «Γυναίκας».

Ο καθένας παίρνει τη θέση του.

Αμέτοχος, όμως, δεν υπάρχει κανένας… μόνο θήραμα…

www.thewomanfilm.com

Έτσι, πλέον, μπορούν οι καντίνες στα σχολεία και στους παιδικούς σταθμούς να πουλάνε άφοβα τις λαστιχένιες τους πίτσες και πληρούν, έτσι, τα διατροφικά στάνταρ που «επιβάλλει», δήθεν, το Υπουργείο Υγείας. Και, φυσικά, δεν μιλάμε, καν, για φρεσκοψημένη πίτσα. Για τις κλασσικές άθλιες «έτοιμες», κατεψυγμένες γίνεται η φασαρία.

Όλο το μυστικό βρίσκεται στο χαρακτηρισμό της γνωστής μας «κέτσαπ» σάλτσας. Οι βιομηχανίες τροφίμων ήθελαν εδώ και χρόνια το χαρακτηρισμό της κέτσαπ σα «φυτικό προϊόν» για να μπορούν να πουλάνε τα σκουπίδια τους και φοράνε και το φερετζέ της «υγιεινής διατροφής».

Άντε…

Θα τρώμε δυο-τρεις πίτσες την ημέρα και θα το παίζουμε γκουρμέ- χορτοφάγοι…

«Τι έφαγα, νομίζεις, σήμερα» θα αναρωτιέται ο βλακέντιος μικροαστός.. «μόνο τρεις καφέδες και δυο σαλάτες.. Γιατί έχω γίνει τόφαλος, άραγε;» Κι άντε να του εξηγήσει κάποιος πως τα Starbucks δε φτιάχνουν καφέ αλλά σιρόπι… κι ότι η πίτσα δεν είναι σαλάτα…

Συνεχίζετε να νομίζετε πως οι νόμοι είναι έκφραση κοινωνικού δικαίου και όχι εφαρμοσμένη πολιτική βούληση της εξουσίας;

“Η NASA ανακοίνωσε ότι εντοπίστηκε ένας πλανήτης με χαρακτηριστικά παρόμοια με εκείνα της Γης.”

In.gr  6/12/2011

“The planet, Kepler 22-b, lies about 600 light-years away and is about 2.4 times the size of Earth, and has a temperature of about 22C.

It is the closest confirmed planet yet to one like ours – an “Earth 2.0″.”

BBC  5/12/2011

“On the eve of the discovery of a duplicate earth, tragedy strikes and the lives of these strangers become irrevocably intertwined.”

Από την περίληψη στην επίσημη ιστοσελίδα της ταινίας “Another Earth”

Η ανακάλυψη ενός πανομοιότυπου πλανήτη με τη Γη πριν από μια βδομάδα, μου δίνει την αφορμή να μιλήσω για μια ταινία που είδα λίγες μέρες πριν από αυτή την ανακάλυψη. Το Another Earth έκανε παγκόσμια πρεμιέρα στις 12 του Οκτώβρη φέτος και έχει σαν κεντρικό πυρήνα του την ανακάλυψη της «Γης 2».

Δεν είναι επιστημονική φαντασία, παρά ένα παραμύθι ..μια αφορμή για να προσεγγίσουμε το δράμα της ανθρώπινης φύσης.

Συνοπτικά:

Μια δεύτερη Γη εμφανίζεται στον ουρανό και είναι ίδια με τη δική μας. Εκεί, καθένας από εμάς έχει τον κλώνο του. Μέχρι να ανακαλύψουμε ο ένας τον άλλο, έχουμε πανομοιότυπες πορείες. Από εκείνη τη στιγμή, όμως, σπάει ο συσχετισμός.

Για τη Rhoda, μια υποψήφια σπουδάστρια αστρονομίας στο MIT, ο νέος αυτός πλανήτης σημαίνει να βγαίνει έξω με φίλους και να μεθάει.

Για τον John, έναν καθηγητή μουσικής στο Yale, σημαίνει να πάρει την γυναίκα του και το παιδί του για μια βόλτα στον νυχτερινό ουρανό που, φυσικά αποκτά μεγαλύτερη ομορφιά πλέον με μια άλλη Γη ανάμεσα στα αστέρια.

Η μεθυσμένη Rhoda συγκρούεται (κυριολεκτικά) με τον John και σκοτώνει τη γυναίκα και το παιδί. Μπαίνει φυλακή αλλά επειδή είναι ανήλικη, η ταυτότητα της δεν γίνεται γνωστή κι έτσι ο John δεν μαθαίνει ποτέ ποιος σκότωσε την οικογένεια του.

Μετά την αποφυλάκιση της, έχοντας διαλυθεί κάθε προοπτική καριέρας, πιάνει δουλειά σαν καθαρίστρια στο σπίτι του διαλυμένου John, χωρίς αυτός να γνωρίζει το ρόλο που έχει παίξει στη ζωή του. Έτσι κι αλλιώς, έχει εγκαταλειφθεί σε μια δίνη αλκοολισμού, ανίκανος να ξεπεράσει το χαμό της οικογένειας του.

Η ταινία πραγματεύεται την προσπάθεια της Rhoda, να αναζητήσει δίαυλο επικοινωνίας με τον John, να βρει τρόπο να συγχωρεθεί, να εξιλεωθεί…

Η «Γη 2» αποτελεί μια κρυφή ελπίδα… Μήπως η “Rhoda 2” τα έχει καταφέρει στη ζωή της καλύτερα από εκείνη; Μήπως έχει κάνει καλύτερες επιλογές;

Στο βίντεο που σας παραθέτω είναι μια μικρή ιστορία-παραμύθι για τον πρώτο Ρώσο κοσμοναύτη. Για το πώς μπορούμε να (προσπαθήσουμε, τουλάχιστον) να αντιστρέφουμε και τις πιο δυσάρεστες συνθήκες.

Ανάθεμα κι αν γνωρίζω, μερικές φορές, τι θέλω να πω σε κάποια ποστ μου…

..ακόμα στις πιο βέβαιες επιλογές μας…

Μια μικρή ανάπαυση…

Μια στιγμιαία αποστασιοποίηση…

Μια στιγμή να κοιτάξεις τα πράγματα από απόσταση.

Υπάρχουν λάθη…

…απώλειες.

Αναπόφευκτες; Ίσως…

Δεν χρειάζεται να φτάνουμε σε αυτές για να κοντοστεκόμαστε.

Στο θέατρο, ένας δάσκαλος μου είχε πει πως το πιο δύσκολο κομμάτι δεν είναι «το κείμενο»…

…δεν είναι η εκφορά του, η χροιά του, ο τονισμός του.

Το πιο δύσκολο κομμάτι – για να αναδείξεις το νόημα – είναι η παύση… η σιωπή.

…να μπορείς να βρεις πότε πρέπει να μην ακούγεται τίποτα.

Από τότε ψάχνω πώς να εντάξω τις παύσεις σαν οργανικό κομμάτι της καθημερινότητας μου… χωρίς να χάνεται ο ρυθμός… για να αναδεικνύω τη μελωδικότητα της πεπερασμένης, στενάχωρης ζωής μου.

When you try your best, but you don’t succeed
When you get what you want, but not what you need
When you feel so tired, but you can’t sleep
Stuck in reverse

Tears stream down on your face
When you lose something you cannot replace

…

Tears stream down on your face
I promise you I will learn from my mistakes

ας αφήσουμε τη μουσική να τα πει…