El Que Se Tenga Por Grande (παραδοσιακό φλαμένγκο) – The Limits Of Control OST

Update: Απ` ότι φαίνεται μπορεί να υπάρξουν προβλήματα με την NBC και τα πνευματικά δικαιώματα. Αν δεν μπορείτε να δείτε “απ` ευθείας” τα βίντεο , κλικάρετε πάνω τους για να μεταφερθείτε στο YouTube Κανάλι μου.

Σήμερα έχουμε γεύση από Ισπανία… Μια ανάσα από φλαμένγκο και το παραδοσιακό τραγούδι El Que Se Tenga Por Grande. Μιλάει για τους υπερφίαλους, τους Υβριστές… «Αυτός που νομίζει πως είναι καλύτερος από τους άλλους, ας ρίξει μια ματιά στο νεκροταφείο», τραγουδάει ο ποιητής…

He who thinks he is bigger than the others,

let him go to the cemetary,

where he can see what the world is really like -

it is but a hand full of dust.

Το άκουσα στην τελευταία ταινία του Jim Jarmusch, The Limits Of Control (Στα Όρια Του Ελέγχου) που άγνωστο πότε θα προβληθεί την Πέμπτη στους κινηματογράφους.

Δεν είναι η καλύτερη του, αλλά παραμένει συνεπής στη λιτή ματιά του. Δεν έχει σημασία το στόρυ της ταινίας. Ο βασικός ήρωας, ο Isaach De Bankole (ο απίστευτος παγωτατζής του Ghost Dog), είναι ο διαμεσολαβητής και εκτελεστής διάφορων εντολών. Αλλά ο Jarmusch, όπως πάντα, δεν στέκεται σε αυτό.

Οι ήρωες του δεν κάνουν τόσο διαφορετικά πράγματα από τους υπόλοιπους, αλλά πάντα κουβαλάνε μια «περίεργη» εμμονή, μια εμβάθυνση στους στόχους και στους τρόπους τους που τους κάνουν να μοιάζουν με αλλόκοτες φιγούρες.

Πάντως το κόλλημα με την ταινία το έφαγα με τον τρόπο που περιφερόταν στη Μαδρίτη.

Μου θύμισε πολλά πράματα… Ο τρόπος που περιφερότανε… ο τρόπος που επικοινωνούσε(;)…

Τεσπα…

Η ταινία απευθύνεται στους Τζαρμουσικούς, αλλά το τραγούδι και ο φοβερός χορός της χορεύτριας , σε όλους…

Εδώ είναι ένα κλιπάκι που έφτιαξα για την ταινία…

…και εδώ τo τραγούδι καθώς και η αντίστοιχη σκηνή στην ταινία..

Amy Adams – If I Didn`t Care (Miss Pettigrew Lives For A Day OST)

Η διάθεση μου είναι μελό σήμερα… Με πιάνουν κάτι γλυκανάλατα πότε-πότε και πέφτω σε μια ρομαντσάδα ..

Σε αυτές τις συνθήκες απολαμβάνω κάτι ταινίες κομεντί εποχής σαν το «Η Μέρα Που Άρχισα Να Ζω» (Miss Pettigrew Lives For A Day).

Η υπόθεση της διαδραματίζεται σε μία μέρα στο Λονδίνο στον 2^ο Παγκόσμιο Πόλεμο. Εκεί έχουμε τη σχέση της Πέτιγκριου (Φράνσις Μακντέρμοντ)  ως παλιών αρχών  (και… άνεργης και πεινασμένης) οικονόμος της Ντελύσια Λαφός (Έιμι Άνταμς), μιας ενζενί «ελευθέρων» ηθών στάρλετ που «τα έχει» με τρεις άντρες ταυτόχρονα. Και οι δύο αναζητούν μέσα από προσωπικούς συμβιβασμούς να επιβιώσουν αλλά και να βρουν τον Πραγματικό Έρωτα…

Το φινάλε είναι ένα κλασσικό happy end όπου η Ντελύσια θα προτιμήσει τον φτωχό πλην τίμιο και ερωτευμένο πιανίστα.

Η ταινία είναι απολαυστική μέσα από το, σχεδόν, θεατρικό περιβάλλον, ένα καλογραμμένο σενάριο χωρίς υπερβολές, έναν αβίαστο ρυθμό, αλλά και από τις εξαίρετες (για mainstream ταινίες) ερμηνείες. Η δροσιά και η σεξουαλικότητα της Άνταμς είναι ανακουφιστική, η Μακντέρμοτ «γεμίζει» με ενδιαφέροντες λεπτομέρειες το ρόλο της, αλλά υπάρχουν και δύο «δεύτεροι» ρόλοι που ανεβάζουν το επίπεδο. Η «κακιά» Σίρλεϊ Χέντερσον δίνει ένα “kinky” αλατοπίπερο και ο Κίραν Χάιντς ως ώριμος μεσήλικας, δίνουν ένα άλλο «άρωμα» στην ταινία.

Μια ταινία για ένα κρύο Σαββατοκύριακο που βρέχει …

Εδώ το τρέιλερ…

Εδώ το τραγούδι από το music hall, όπου ο πιανίστας παίζει το «τελευταίο» του χαρτί για τον ερώτα του…

Η Ντελύσια έχει ανακοινώσει το γάμο της με γόη παραγωγό της ταινίας της και αυτός την «εξαναγκάζει» να τραγουδήσει το “If I didn`t care”, ένα τραγούδι του 1939.

Ένα τραγούδι που, αισθάνομαι, ότι το έχουμε τραγουδήσει όλοι μας..

Ένα τραγούδι που προσπαθεί να πει στον άλλο πόσο νοιάζεσαι γι` αυτόν…

Ένα τραγούδι που το τραγουδώ συχνά τα τελευταία χρόνια…

If I didn’t care more than words can say
If I didn’t care would I feel this way?
If this isn’t love then why do I thrill?

Ο, κατά Gatoulea, Antichrist

Σημείωση 1: Έχω γράψει δύο ακόμα ποστ για την ταινία… Το Η Πρώτη Εντύπωση αφορά την αίσθηση που μου έδινε η συζήτηση για την ταινία ΠΡΙΝ τη δω. Το Μόλις Γύρισα από τον Κινηματογράφο είναι ένα σχόλιο – περισσότερο τσαντίλας – για τις απίθανες υπερβολές που συνοδεύουν την ταινία και που θα μπορούσαν να αποτρέψουν κάποιους να την δουν. Όσο απομακρύνομαι από τη μέρα της προβολής και μετά από συζητήσεις που είχα με ανθρώπους που διαμόρφωσαν ακόμα και διαμετρικά αντίθετες απόψεις, άρχισα να ανακαλύπτω κάποιες διαφορετικές πλευρές της.

Αυτή είναι η χρησιμότητα του σημερινού νηφάλιου(;) σχολιασμού.

Σημείωση 2: Το ποστ αφορά συζήτηση για την ταινία και έχει spoilers (αποκαλυπτικά στοιχεία).

Σημείωση 3: Σας προτείνω να διαβάσετε κάποιες συνεντεύξεις, σχόλια και κριτικές. «Είναι τρομαχτική η γυναικεία σεξουαλικότητα» Λαρς Φον Τρίαρ, «Με έλεγαν Μάγισσα» από τον Old Boy, «Αντίχριστος: Παραλήρημα μισογυνισμού ή παρεξηγημένο αριστούργημα» συζήτηση στην Ελευθεροτυπία, «Ο μεσαίωνας της πρωτοπορίας» από τον Δ. Δανίκα, αλλά και σχόλια κοινού στο Cine.gr.

Πόσο χαίρομαι που διαφωνώ πλήρως με τους εκφραστές και της «παλιάς» αλλά και της «εκσυγχρονισμένης» αριστεράς, Δανίκα και Ρεπούση…

ΠΡΟΟΙΜΙΟ

Πριν δω την ταινία, πίστευα πως ήταν ένα σχόλιο για τη σχέση ανθρώπου και φύσης, όπου η φύση νοείται όχι σαν ντεκόρ, «περιβάλλον χώρος», αλλά σαν πηγή των πάντων και συνεχίζει να «υπάρχει» μέσα μας.

Η σύγκρουση γυναίκας – άνδρα αποκτούσε, απλά , μια διαφορετική οπτική των πραγμάτων και η αποξένωση του ανθρώπου από τη φύση του, ήταν η αιτία της Κόλασης του.

Μέσα, όμως, από συζητήσεις άρχισα να ανακαλύπτω κάποιες εντελώς διαφορετικές απόψεις. Οι διαφορές τους, μάλιστα, δεν είχαν αφετηρία τη θετική ή αρνητική εικόνα για την ταινία. Κάποιες σκόρπιες που θυμάμαι, ήταν:

Antichrist – Lars Von Trier: μόλις γύρισα από τον κινηματογράφο..

Update: Συναφή ποστ “η Πρώτη Εντύπωση”, “ο, κατά Gatoulea, Antichrist”

Όταν έιχα γράψει για την Πρώτη Εντύπωση γύρω από το θόρυβο που είχε προκαλέσει ο “Αντίχριστος”, δε μπορούσα να φανταστώ τη “βουτιά” που θα επιχειρούσε ο Λαρς Φον Τρίαρ σε αυτή την ταινία. Σε λίγες μέρες, αφού κατασταλάξω σε κάποια πράματα, θα καταθέσω την πλήρη άποψη μου.

Κάποιες πρώτες παρατηρήσεις, μόνο:

1) Παρακαλώ όσους διαπιστώνουν μισογυνισμό στο έργο, να το κόψουν το άθλημα. Άντε, το πολύ, κανένα σηριαλάκι εικοσάλεπτο.

2) Οι περιβόητες βίαιες σκηνές είναι ελάχιστων δευτερολέπτων και μέτριας έντασης. Στο Seven είχε πιο άγριες εικόνες (παρ` εκτός και αν έχετε ταμπού με τα γεννητικά όργανα).

3) Συγκλονιστική η Γκαίνσμπουργκ… Απίθανη σωματική πειθαρχία και 1000% εντός ρόλου σε κάθε καρέ..

4) Τρομέρη δουλειά στην εικόνα. Το αποτέλεσμα είναι μια ανώτερη σύνθεση του “Στοιχείου του Εγκλήματος” με το “Δαμάζωντας τα Κύματα”.

5) Σίγουρα η πιο πρόσωπική του ταινία του Τρίερ. Δεν νομίζω πως έχω δει πιο γλαφυρή εικόνα μιας “Παραδεισένιας Κόλασης”.

Σε πρωτη ματιά, η ταινία διαπραγμετεύεται τη φύση. Τη βία που κρύβει, την μάχη της αναπαραγωγής και της επιβίωσης…

Αν έχουμε μάθει τη “θεϊκή” ισορροπία της, ώρα να αναγνωρίσουμε και τον “Αντίχριστό” της…

Αυτόν που είναι υπαίτιος του θάνατου ως “φυσικό” γεγονός, του σαπίσματος του δέντρου, της επιβίωσης ή μη του νεογνού…

Εδώ ο Πρόλογος της ταινίας..

ΥΓ Μόλις έπιασε μια φοβερή μπόρα. Ο ήχος πάνω στις τέντες  είναι τρομαχτικός (;)… Μάλλον τυχαίο θα είναι…

Ryuchi Sakamoto – Merry Christmas Mr. Lawrence

Υπάρχουν κάποιες μουσικές που έχουν ταυτιστεί με ταινίες, όπως και οι ταινίες αυτές δεν μπορούν να ειδωθούν χωρίς τη μουσική τους.

Τέτοιο παράδειγμα είναι το «Merry Christmas Mr. Lawrence», η, στα 1983, ταινία του Nagisa Oshima με μουσική σύνθεση του Ryuichy Sakamoto.

Το soundtrack καθιστά τον Oshima πασίγνωστο, πλέον. Συνεργασίες με Bertollucci και σύνθεση Ολυμπιακών Ισπανίας το 1992. Μια εκπληκτική του τελευταία δουλειά χρησιμεύει σαν μουσική τίτλων στη ταινία Babel, το Bibo No Aozora 04.

Prodigy – Voodoo People στην ταινία Dobermann

Μερικά τραγούδια “δένονται” με μια ταινία χωρίς να είναι musical. Ένα από αυτά είναι το Voodoo People των Prodigy. Το τραγούδι βγήκε στα 1994 και χρησιμοποιήθηκε σαν “χαλί” σε μια σκηνή στη γαλλική ταινία Dobermann του 1997.

Το στόρυ αφορά μια “ποζάτη” συμμορία με ψευδώνυμα από σκύλους και ο αρχηγός είναι ο Ντόμπερμαν, ο Vincent Cassel και ένα μέλος της την κωφάλαλη (και πιτσιρίκα, τότε) Monica Bellucci. Βάλτε τώρα ένα καθίκι σαδιστή μπάτσο που τους καταδιώκει, ένα club που βαράει ελέκτρο, κόκες και Drag Queens και καταλαβαίνετε τι συμβαίνει όταν μπουκάρουν οι ειδικές δυνάμεις…

Απο τις πιο μπιτάτες και “κον-πάουερ” σκηνές….

Πέρα από το τραγούδι, έχω φτιάξει με δικό μου μοντάζ την εν λόγω σκηνή, για να πάρετε μια ιδέα….

Ακούστε το τραγούδι – χαζέψτε την ταινία…

Christina Ricci στο Black Snake Moan: sexy ή σεξισμός;

Πριν κάνα μήνα με αφορμή το True Blood, έκανα ένα σχόλιο για ένα ερωτισμό που αναδύεται ξανά στις αμερικάνικες ταινίες. Λίγο το καλοκαίρι, λίγο κάποιες συζητήσεις που είχαμε με μια παρέα στις διακοπές θα `θελα να συνεχίσω τον προβληματισμό μου για αυτό το θέμα.

Αφορμή είναι το Black Snake Moan, μια ταινία που κυκλοφορεί μόνο σε dvd και έχει κατηγορηθεί ακόμα και από την ίδια την Christina Ricci σαν προσβλητική και σεξιστική. Το στόρι της φορά τη νυμφομανή Ray (Christina Ricci) και ένα γέρο ερασιτέχνη μπλουζίστα, τον Lazarus (Samuel Jackson) που προσπαθεί να «της βγάλει το διάολο από μέσα της». Η ταινία έχει στοιχεία που θα μπορούσαν να την κάνουν ενδιαφέρουσα. Όμως το «κεντράρισμα» της στην πιο αμφιλεγόμενη σκηνή του έργου που ο Lazarus  την αλυσοδένει για να την   «προστατέψει» από τον ίδιο της τον εαυτό και το όλο προμότιον της ταινίας είναι που την μετατρέπουν από «προκλητική» σε «ταινία για καυλωμένα κολεγιόπαιδα» όπως έλεγε (περίπου) και η ίδια η Ricci σε συνέντευξή της[1].

Εδώ δε θα σταθούμε στην ταινία αλλά στην εικόνα της Ray, τη γεύση και οσμή που αναδύει η παρουσία της στην οθόνη…

True Blood: το Σεπτέμβρη στα σουπερμάρκετ

Ο Μπιλ και η Σούκι πίνοντας True Blood στο Fangtasia, το στέκι βρικολάκων

Στις αρχές του Σεπτέμβρη θα βγει σε κυκλοφορία το True Blood, το ποτό της ομώνυμης σειράς. Οι παραγωγοί του δήλωσαν, χαριτολογώντας, πως αποτελείται από «κρασί, βότκα, Vicodin, Viagra και ecstasy». Στην πραγματικότητα η βάση του θα είναι τα κόκκινα πορτοκάλια και θα έχει μια γλυκόξινη γεύση με πρόσθεση λίγου ανθρακικού. Το οπτικό αποτέλεσμα θα είναι ακριβώς το ίδιο όπως στη σειρά.

Για όσους δεν γνωρίζουν, στην Αμερική βρίσκεται σε εξέλιξη η δεύτερη σαιζόν του “True Blood”, το ανερχόμενο σήριαλ που προκαλεί διάφορες συζητήσεις. Είναι από τους παραγωγούς του “Six Feet Under” (στα ελληνικά «Γραφείο Κηδειών Φίσερ) και θεωρείται η «ενήλικη» και «ανατρεπτική» εκδοχή της mainstream «φρενίτιδας» που υπάρχει στην Αμερική γύρω από τους Βρικόλακες και την ασέξουαλ ταινία & σήριαλ, “Twilight”.

Το concept του True Blood (όπως και του Twilight) είναι μια περίοδος που οι βρικόλακες έχουν κάνει το “outing” τους και έχουν κατοχυρώσει τη νόμιμη ύπαρξη τους στη γη μαζί με τους ανθρώπους. Έχουν αποδεχτεί πως η τροφή τους από δω και πέρα θα είναι μια συνθετική κατασκευή του ανθρώπινου αίματος, το True Blood, το οποίο και κυκλοφορεί μαζικά και σε διαφορετικές ποικιλίες δηλ. ομάδες αίματος . Από `κει και πέρα αρχίζει η μεγάλη πλάκα…

Zooey Deschanel (She & Him) – Why Do You Let Me Stay Here?

Μερικές φορές ξεχνάω τη μουσική και «κολλάω» στα πρόσωπα και στο feeling…. Αυτό το πράμα έχω πάθει με τη Zooey Deschanel, μια φατσούλα που εμφανίζεται δυναμικά στο χώρο των media τα τελευταία χρόνια…

Ηθοποιός αλλά και τραγουδίστρια στο ντουέτο She & Him, την πρωτοείδα πριν 2 χρόνια στο Flakes, μια indie ταινία με θέμα ένα κορνφλεϊκάδικο που συντηρείται από ένα ρόκερ που πασχίζει να βγάλει το πρώτο του cd. Όταν ένα franchise ανταγωνιστικό μαγαζί ανοίγει ακριβώς απέναντι, τα πράματα περιπλέκονται…. Πώς να βρεις το χρόνο και την έμπνευση να φτιάξεις μουσική προσπαθώντας, παράλληλα, να συντηρήσεις ένα στέκι γειτονιάς;

Αυτό την εικόνα διατηρεί η Zooey… Δεν είναι «κακό» και προκλητικό κορίτσι, αλλά είναι και μακριά από τη ρεπουμπλικανική εικόνα της ξανθιάς bibibo, μιας «πλαστικής», θεοσεβούσας, μέλλουσας μαμάς…

Στα 29 της, διατηρεί μια εικόνα φρεσκάδας και αισιοδοξίας πολύ σπάνια στις μέρες μας, αυτή την αίσθηση βγάζει και στο πρώτο της τραγούδι, το Why Do You Let Me Stay Here?…

Why do let me stay here?
All by myself
Why don’t you come and play here?
I’m just sitting on the shelf

Δείτε και το περσινό βίντεο να διαπιστώσετε και μόνοι σας το «παιχνιδιάρικό» ύφος…

ο Bruno στην Ελλάδα;

η πρώτη οικογενειακή στιγμή... ο φακός καταγράφει τη συνάντηση του Bruno με τον γιο του, O.J.

Έφτασε η ώρα! Την Πέμπτη κάνει παγκόσμια πρεμιέρα στην Ελλάδα η αυτοβιογραφία του Bruno. «Το μεγαλύτερο ντοκιμαντέρ μετά το Lion King», όπως δήλωσε και η αυτού μεγαλειότητα του.

Τι πράμα; Δεν ξέρετε τον Αυστριακό Bruno; Το μεγαλύτερο φασιονίστα του 21^ου αιώνα ; Αυτόν που έγινε βουλιμικός «τρία χρόνια πριν από τη Λαίδη Ντι»;

Λυπάμαι αλλά δεν αξίζει να μοιράζεστε τον αέρα μαζί με τους θεούς.

Σήμερα σας έχω 2 + 1 αποκλειστικά:

Πρώτον, ο Bruno είναι gay. Ναι! Ξέρω πως σοκαριστήκατε, αλλά είναι αλήθεια. Το παραδέχτηκε ανοιχτά και πρέπει να το δεχτούμε.

Δεύτερον, τη συνέντευξη που έδωσε που έδωσε στο Digg.

photo-art από την “Αλίκη” του Tim Burton

Αυτόν τον Tim Burton, όλο λέω πως “δε θα ξανασχοληθώ μαζί του”, “όλο τα ίδια και τα ίδια γυρίζει” κι όλο κάτι κάνει και με τουμπάρει. Είναι καλός παραμυθάς και τον συγχωρώ…

Η “Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων” δε θέλει καμία παρουσίαση..

Η ταινία προγραμματίζεται να βγει στις αίθουσες στις 5 Μάρτη του 2010 και θα παίζουν εκτός από τον Johnny Depp (φυσικά) και την Helena Bonham Carter, η Ann Hathaway, o Stephen Fry και ο Christopher Lee!!

Για όποιον θέλει hi res φωτό, εδώ…

Antichrist – Lars Von Trier: η πρώτη εντύπωση…

Update: Συναφή ποστ “Μόλις γύρισα από τον κινηματογράφο”,

“ο, κατά Gatoulea, Antichrist”

Διαβάζοντας για την πρώτη προβολή στις Κάννες της νέας ταινίας του Λαρς Φον Τρίερ, «Αντίχριστος» (Antichrist), μια τεράστια λαχτάρα μου γεννήθηκε. Μια τρελή ανυπομονησία να δω αυτή την «αιρετική» ταινία.

Δεν σας κρύβω πως ο Τρίερ, είναι η μεγάλη αγάπη μου στον σύγχρονο κινηματογράφο. Από μαθητής στο Γυμνάσιο που είχα δει την πρώτη του ταινία στο «Έλλη» στην “Αλκυονίδα” μαζί με 7 άλλους θεατές, είχα την αίσθηση πως επρόκειτο για μεγαλοφυΐα… και ευτυχώς δεν με διέψευσε… Σήμερα, εκτιμώ, πως δεν υπάρχει σημαντικότερος σκηνοθέτης από αυτόν. Σίγουρα υπάρχουν πάρα πολύ καλοί κινηματογραφιστές. Όμως, ακολουθούν τα δικά τους πετυχημένα μεν, αλλά στερεότυπα μοτίβα. Μόνο ο Τρίερ έχει τη δυνατότητα σήμερα να δημιουργεί «θέμα» με τις ταινίες του. Δεν είναι και λίγο πράμα αυτό…

Κάθε νέα του ταινία, έρχεται να υπηρετήσει μια διαφορετική προσπάθεια.

Στα 1984 με το «Στοιχείο του Εγκλήματος» χρησιμοποιώντας ένα κιτρινόμαυρο χρωματισμό περιγράφει , προφητικά, μια Ευρώπη σε σήψη, μια Ευρώπη  που είχε χαθεί κάθε λογική…