El Que Se Tenga Por Grande (παραδοσιακό φλαμένγκο) – The Limits Of Control OST

Update: Απ` ότι φαίνεται μπορεί να υπάρξουν προβλήματα με την NBC και τα πνευματικά δικαιώματα. Αν δεν μπορείτε να δείτε “απ` ευθείας” τα βίντεο , κλικάρετε πάνω τους για να μεταφερθείτε στο YouTube Κανάλι μου.

Σήμερα έχουμε γεύση από Ισπανία… Μια ανάσα από φλαμένγκο και το παραδοσιακό τραγούδι El Que Se Tenga Por Grande. Μιλάει για τους υπερφίαλους, τους Υβριστές… «Αυτός που νομίζει πως είναι καλύτερος από τους άλλους, ας ρίξει μια ματιά στο νεκροταφείο», τραγουδάει ο ποιητής…

He who thinks he is bigger than the others,

let him go to the cemetary,

where he can see what the world is really like -

it is but a hand full of dust.

Το άκουσα στην τελευταία ταινία του Jim Jarmusch, The Limits Of Control (Στα Όρια Του Ελέγχου) που θα προβληθεί την Πέμπτη στους κινηματογράφους.

Δεν είναι η καλύτερη του, αλλά παραμένει συνεπής στη λιτή ματιά του. Δεν έχει σημασία το στόρυ της ταινίας. Ο βασικός ήρωας, ο Isaach De Bankole (ο απίστευτος παγωτατζής του Ghost Dog), είναι ο διαμεσολαβητής και εκτελεστής διάφορων εντολών. Αλλά ο Jarmusch, όπως πάντα, δεν στέκεται σε αυτό.

Οι ήρωες του δεν κάνουν τόσο διαφορετικά πράγματα από τους υπόλοιπους, αλλά πάντα κουβαλάνε μια «περίεργη» εμμονή, μια εμβάθυνση στους στόχους και στους τρόπους τους που τους κάνουν να μοιάζουν με αλλόκοτες φιγούρες.

Πάντως το κόλλημα με την ταινία το έφαγα με τον τρόπο που περιφερόταν στη Μαδρίτη.

Μου θύμισε πολλά πράματα… Ο τρόπος που περιφερότανε… ο τρόπος που επικοινωνούσε(;)…

Τεσπα…

Η ταινία απευθύνεται στους Τζαρμουσικούς, αλλά το τραγούδι και ο φοβερός χορός της χορεύτριας , σε όλους…

Εδώ είναι ένα κλιπάκι που έφτιαξα για την ταινία…

…και εδώ τo τραγούδι καθώς και η αντίστοιχη σκηνή στην ταινία..

Amy Adams – If I Didn`t Care (Miss Pettigrew Lives For A Day OST)

Η διάθεση μου είναι μελό σήμερα… Με πιάνουν κάτι γλυκανάλατα πότε-πότε και πέφτω σε μια ρομαντσάδα ..

Σε αυτές τις συνθήκες απολαμβάνω κάτι ταινίες κομεντί εποχής σαν το «Η Μέρα Που Άρχισα Να Ζω» (Miss Pettigrew Lives For A Day).

Η υπόθεση της διαδραματίζεται σε μία μέρα στο Λονδίνο στον 2^ο Παγκόσμιο Πόλεμο. Εκεί έχουμε τη σχέση της Πέτιγκριου (Φράνσις Μακντέρμοντ)  ως παλιών αρχών  (και… άνεργης και πεινασμένης) οικονόμος της Ντελύσια Λαφός (Έιμι Άνταμς), μιας ενζενί «ελευθέρων» ηθών στάρλετ που «τα έχει» με τρεις άντρες ταυτόχρονα. Και οι δύο αναζητούν μέσα από προσωπικούς συμβιβασμούς να επιβιώσουν αλλά και να βρουν τον Πραγματικό Έρωτα…

Το φινάλε είναι ένα κλασσικό happy end όπου η Ντελύσια θα προτιμήσει τον φτωχό πλην τίμιο και ερωτευμένο πιανίστα.

Η ταινία είναι απολαυστική μέσα από το, σχεδόν, θεατρικό περιβάλλον, ένα καλογραμμένο σενάριο χωρίς υπερβολές, έναν αβίαστο ρυθμό, αλλά και από τις εξαίρετες (για mainstream ταινίες) ερμηνείες. Η δροσιά και η σεξουαλικότητα της Άνταμς είναι ανακουφιστική, η Μακντέρμοτ «γεμίζει» με ενδιαφέροντες λεπτομέρειες το ρόλο της, αλλά υπάρχουν και δύο «δεύτεροι» ρόλοι που ανεβάζουν το επίπεδο. Η «κακιά» Σίρλεϊ Χέντερσον δίνει ένα “kinky” αλατοπίπερο και ο Κίραν Χάιντς ως ώριμος μεσήλικας, δίνουν ένα άλλο «άρωμα» στην ταινία.

Μια ταινία για ένα κρύο Σαββατοκύριακο που βρέχει …

Εδώ το τρέιλερ…

Εδώ το τραγούδι από το music hall, όπου ο πιανίστας παίζει το «τελευταίο» του χαρτί για τον ερώτα του…

Η Ντελύσια έχει ανακοινώσει το γάμο της με γόη παραγωγό της ταινίας της και αυτός την «εξαναγκάζει» να τραγουδήσει το “If I didn`t care”, ένα τραγούδι του 1939.

Ένα τραγούδι που, αισθάνομαι, ότι το έχουμε τραγουδήσει όλοι μας..

Ένα τραγούδι που προσπαθεί να πει στον άλλο πόσο νοιάζεσαι γι` αυτόν…

Ένα τραγούδι που το τραγουδώ συχνά τα τελευταία χρόνια…

If I didn’t care more than words can say
If I didn’t care would I feel this way?
If this isn’t love then why do I thrill?

Jefferson Airplane – White Rabbit

Ιστορικό τραγούδι – ιστορικής γενιάς… Δεν υπάρχει κάποια συγκεκριμένη αφορμή για την σημερινή μου πρόταση… Απλά έπεσε στην αντίληψη μου αυτό το βίντεο που είναι από μια τηλεοπτική εμφάνιση των Jefferson Airplane… εκεί… 40 χρόνια πριν… μέσα στις φλόγες του Βιετνάμ και του rock…

Μπορεί μετά να φλώρεψαν και να παραέγιναν mainstream, αλλά το White Rabbit θα είναι μια συγκλονιστική στιγμή της μουσικής..

Go Ask Alice…

Billie Holiday – Don`t Explain

Υπάρχει μια φωνή στη παγκόσμια μουσική σκηνή που πρέπει να θυμόμαστε κάπου-κάπου. Η Billie Holiday είναι μία από τις πιο σημαντικές φυσιογνωμίες στην ιστορία της μουσικής. Ξαφνικά μέσα στο λαμπερό music hall του μεσοπολέμου, λίγο πριν ξεσπάσει ο 2^ος Παγκόσμιος Πόλεμος, μια φωνή έρχεται να ανατρέψει το μουσικό σύμπαν. Ποτέ η μπλουζ δεν θα είναι η ίδια από τότε.

Φαίνεται, όλα τα βάσανα της κατάφερε να τα περάσει με ένα απίστευτο δημιουργικό τρόπο… και δεν ήταν και λίγα. Στα 10 της βιάστηκε και από τα 15 δούλευε σαν πουτάνα. Μπαίνοντας στο λαμπερό κόσμο της μουσικής βιομηχανίας όχι μόνο σαν τραγουδίστρια αλλά και σαν δημιουργός, αναζητεί μέχρι το τέλος της ζωής της τον Έρωτα. Δυστυχώς θα βρει μόνο καθάρματα. Ο κάθε γκόμενος της είναι χειρότερος από τον προηγούμενο. Θα την κερατώνουν, θα της παρακρατούν τα κέρδη από τη μουσική της και θα την κακοποιούν βάναυσα μέχρι το τέλος. Θα πάει δυο φορές φυλακή για ναρκωτικά. Οι συνεχείς καταχρήσεις θα την καταβάλλουν. Θα πεθάνει στα 44 της προφυλακισμένη σε ένα νοσοκομείο με διαλυμένο συκώτι και καρδιά και με 70 σεντς στο λογαριασμό της.

Δεν ξέρω πως, αλλά αισθάνομαι ότι θα μπορούσε να ήταν ηρωίδα του Τρίαρ.

Το Don`t Explain το έγραψε μετά από ένα λεκιασμένο από κραγιόν πουκάμισο.

…και το κραγιόν δεν ήταν δικό της.

…Billy Holiday 1915-1959

Hush now, don’t explain
Just say you’ll remain
I’m glad your back, don’t explain

Quiet, don’t explain
What is there to gain
Skip that lipstick
Don’t explain

Vanessa Paradis – Be My Baby

ΟΚ… Η φωνή της Vanessa Paradis, δεν είναι κάτι το εξαιρετικό (γι αυτό και βάζω μόνο το βίντεο). Αλλά η τότε σχέση της (μόνο μουσική;) με τον Lenny Kravitch, της είχε δώσει ένα grunge στυλάκι, που στα 20 της νόμιζες πως θα πάει πιο μακριά..

Το μπλέξιμο της την τα τελευταία 12 χρόνια με τον Johnny Depp και την έχει περιθωριοποιήσει από τη μουσική σκηνή (πολύ κακό το τελευταίο της cd πριν 2 χρόνια) και την έχει μεταμορφώσει σε ένα ανορεξικό cocaine-addicted-look-a-like μοντέλο.

Κρίμα…

Οπότε ας θυμηθούμε την top στιγμή της, το Be My Baby του 1992.

Flaming Lips – Worm Mountain

Η επίμαχη εμφάνιση των Flaming Lips που τους στέρησε το βραβείο.

Αύριο Τρίτη είναι και η επίσημη κυκλοφορία του νεου cd των Flaming Lips, Embryonic. Ο ήχος τους μοιάζει με πρωτόλειο psychedelic rock των `70ies. Σήμερα σας προτείνω το Worm Mountain. To fuzz και η ντραμς του είναι όλα τα λεφτά…

Βρώμικοι ήχοι και “φευγάτοι” στίχοι. Εντελώς lsd χάσιμο…

Back to the roots, λίγο…

Και λίγο gossip… Οι ένα τραγούδι των Flaming Lips είχε ψηφιστεί τον Μάρτη από το κοινό ώς “Το Ροκ Τραγούδι της Οκλαχόμα”. Ένα μέλος του συγκροτήματος έφτασε στην τελετή με μια κόκκινη μπλούζα με σφυροδρέπανο, πράγμα που έφερε διάφορα καρδιακά επεισόδια.

Ο κυβερνήτης της Οκλαχάμα, μετά από ψήφοφορία της τοπικής Γερουσίας, ακύρωσε την βράβευση.

Serge & Charlotte Gainsbourg – Lemon Incest

Σήμερα το τραγούδι που θα σας προτείνω, το θυμήθηκα μετά την ταινία Antichrist που είδα την Παρασκευή.

Η Charlotte Gainsbourg, η ηθοποιός του ταινίας, πρωτοεμφανίστηκε στον χώρο των media από την ηλικία των 13 χρόνων σε αυτό το τραγούδι του πατέρα της Serge, Lemon Incest.

Το τραγούδι αυτό είχε προκαλέσει σκάνδαλο στη Γαλλική κοινωνία στα 1984, γιατί οι στίχοι του είχαν διφορούμενη ερμηνεία. Η διαχυτικότητα μεταξύ πατέρα-κόρης και το λογοπάιχνιο “incest de citron” – “un zeste de citron”, άφηνε ανοιχτές τις εκδοχές προς την παιδοφιλία και την αιμομιξία. (Σημ. Δεν ξέρω γαλλικά, απλα δέχομαι αυτές τις παρατηρησεις).

Το βίντεο κλιπ του τραγουδιού ενίσχυε το σκανδαλισμό των γάλλων πολιτών μιας και έδειχνε μισόγυμνους τον Serge και την μικρή Charlotte πάνω σε ένα κρεβάτι να λένε ο ένας στον άλλο “σ` αγαπώ”.

Ο Serge Gainsbourg ιστορική και αμφιλεγόμενη μουσική φυσιογνωμία, μέχρι το θάνατο του στα 1991 σε ηλικία 62 ετών από τις συνεχής καταχρήσεις, συχνά προβόκαρε το Γαλλικό καθωσπρεπισμό.

Η Charlotte μέχρι σήμερα έχει βγάλει δυο μουσικά cd και έχει παίξει σε πολλές κινηματογραφικές ταινίες.

ΥΓ. Το τραγούδι είναι μια μετριότητα ηλεκτρονική `80ίλα

Βαγγελης Γερμανός – Ο Κηπουρός

Σε αυτό το τόσο πολιτικό περιβάλλον, όπου η αριστερά παρουσιαζέται με τα καλύτερα όπλα της, μού έρχονται κάποιες μουσικές στο μυαλό….

Επιτέλους ανταμείβονται οι κόποι μιας ολάκερης γενιάς… Η ΡΙΖοσπαστική Αριστερά είναι μέρος του κεντρικού πολιτικού σκηνικού, ανήκει στο κοινοβούλιο, παίρνουμε γραφεία τύπου και γινόμαστε(;) “πρώτες μούρες”.

Τέρμα στα ψευτοδιλλήματα..

Όχι στις ιδεοληψίες τύπου “Σοσιαλισμός ή Καπιταλισμός”, “Εργασία ή Κεφάλαιο”.

Όχι στην παρελθοντολογία για τον Αλέξη και την Κούνεβα… Ποιους τους θυμάται αυτούς, μωρέ;

Οι πραγματικές μάχες βρίσκονται ΜΕΣΑ στα ψηφοδέλτια…

Φιλίνη ή Βούτσης; Κανέλη ή Παφίλης;

Massive Attack – Be Thankful For What You`ve Got

Οι Massive Attack είναι περισσότερο, μια σχολή μουσικής παρά ένα συγκρότημα με τους παραδοσιακούς όρους. Περνάνε από διαφορετικά είδη και συνεργάζονται με πολλούς και διαφορετικούς μουσικούς. Για αυτό και πολλές φορές περισσότερο ΔΙΑΙΣΘΑΝΕΣΑΙ πως ένα τραγούδι είναι δικό τους πάρα το αναγνωρίζεις.
Στα 1991 διασκευάζουν μια soulια από τα `70ies, το Be Thankful For What You`ve Got. Το έχουν δοκιμάσει κι άλλοι (πχ στη δεκαετία του `80 η Sade), αλλά οι τύποι το απογείωσαν.
Κυρίως, όμως, έχω μείνει μαλάκας με το video του τραγουδιου..
Το concept του, απλούστατο. Έχουν βάλει μια πραγματική stripper να κάνει το καθιερωμένο της πρόγραμμα κάτω από τους ήχους του τραγουδιού…
Και συμβαίνει το εξής περίεργο… Τα τραγούδι, και γαμάτο είναι, και ερωτικό είναι, και “κολλάει” αφού μέχρι σήμερα χρησιμεύει για “χαλί” σε strip shows, και η γκόμενα είναι τούμπανο, και ο χορός της είναι άψογος, αλλά…
Κάποια θλίψη περνάει στον αέρα…
Μια μοναξιά κυριαρχεί…
Ο ερωτισμός εκλείπει… κρέας κινείται… κρέας αγοράζεται…
Αυτό το κενό μεγαλώνει, παρά “καλύπτεται”…
Μπράβο στο σκηνοθέτη για ένα πεντάλεπτο βίντεο που, παρεμπιπτόντως, τόσο δύσκολα βρίσκεται στο ιντερνετ γιατί το μπλοκάρουν συνεχώς για πνευματικά δικαιώματα.

You may not have a car at all

But remember, brothers and sisters

You can still stand tall

Ryuchi Sakamoto – Merry Christmas Mr. Lawrence

Υπάρχουν κάποιες μουσικές που έχουν ταυτιστεί με ταινίες, όπως και οι ταινίες αυτές δεν μπορούν να ειδωθούν χωρίς τη μουσική τους.

Τέτοιο παράδειγμα είναι το «Merry Christmas Mr. Lawrence», η, στα 1983, ταινία του Nagisa Oshima με μουσική σύνθεση του Ryuichy Sakamoto.

Το soundtrack καθιστά τον Oshima πασίγνωστο, πλέον. Συνεργασίες με Bertollucci και σύνθεση Ολυμπιακών Ισπανίας το 1992. Μια εκπληκτική του τελευταία δουλειά χρησιμεύει σαν μουσική τίτλων στη ταινία Babel, το Bibo No Aozora 04.

Prodigy – Voodoo People στην ταινία Dobermann

Μερικά τραγούδια “δένονται” με μια ταινία χωρίς να είναι musical. Ένα από αυτά είναι το Voodoo People των Prodigy. Το τραγούδι βγήκε στα 1994 και χρησιμοποιήθηκε σαν “χαλί” σε μια σκηνή στη γαλλική ταινία Dobermann του 1997.

Το στόρυ αφορά μια “ποζάτη” συμμορία με ψευδώνυμα από σκύλους και ο αρχηγός είναι ο Ντόμπερμαν, ο Vincent Cassel και ένα μέλος της την κωφάλαλη (και πιτσιρίκα, τότε) Monica Bellucci. Βάλτε τώρα ένα καθίκι σαδιστή μπάτσο που τους καταδιώκει, ένα club που βαράει ελέκτρο, κόκες και Drag Queens και καταλαβαίνετε τι συμβαίνει όταν μπουκάρουν οι ειδικές δυνάμεις…

Απο τις πιο μπιτάτες και “κον-πάουερ” σκηνές….

Πέρα από το τραγούδι, έχω φτιάξει με δικό μου μοντάζ την εν λόγω σκηνή, για να πάρετε μια ιδέα….

Ακούστε το τραγούδι – χαζέψτε την ταινία…

τραγούδια του καλοκαιριού 2009

Στα ελληνικά νησιά υπάρχουν πολλών ειδών “μπαρ” και “καφέ” για όλα τα γούστα…

• Τα ελεκτροκάγκουρα… αυτά που μπεκροπίνεις ποζάροντας από το μεσημέρι και κάνεις πλούσιο τον κάθε djchristo που φαντασιώνεται πως είναι ο επόμενος tiesto.
• Τα “κεφιού” που τα έχουν κάτι σαραντάρηδες και βάζουν ένα τουρλού-τουρλού, αλλά ΠΟΤΕ φετινά ποπ. Ένα “σοβαρό” μαγαζί ποτέ δεν ασχολείται με σαβούρες…. εκτός κι αν έχουν παλιώσει οπότε γίνονται must!
• Τα “ροκ” που τα έχουν οι αντίστοιχοι σαραντάρηδες που σε πήζουν σε marley λόγω “καλοκαιρινής διάθεσης” και βάζοντας nirvana, νομίζουν πως απευθύνονται στους “νέους”.

Πάντως ενώ τα “ελληνάδικα” ολοένα και μπαίνουν στο περιθώριο μια νέα μόδα αρχίζει και να αναδεικνύεται… Τα “έντεχνα”…

Μου έφαγαν φέτος τα αυτιά αυτές οι εκδοχές ροκ τραγουδιών σε λάτιν φλωροκοτεράδικες εκτελέσεις. Λες και άκουγα τα summer collection που διαφημίζουν τα κανάλια…

Αλήθεια, τι ευχαρίστηση μπορεί κάποιος να έχει ακούγοντας πχ Stooges ή Patti Smith με γλυκερές φωνούλες, μαράκας και “σαλαλαλα”;

Έτσι και φέτος μου έλειψαν διάφορα ποπ τραγουδάκια που θα με έκαναν να χορεύω ασταμάτητα. Προφανώς σε ένα δυο μήνες θα έχουν ξεχαστεί αλλά τη “δουλειά” τους θα την είχαν κάνει.

Η Alisha Dixton έφτασε στα 30 της και ακόμα το παλεύει να τα γίνει διάσημη. Πιο ψηλά από  το Let`s Get Excited δε νομίζω πως θα πάει, αλλά χαλάλι της κοπέλας… Το `φχαριστήθηκα…

Θα μπορούσα να προσθέσω και τους Black Eyed Peαs και το I Gotta Feeling καθώς και άλλα χιτάκια, αλλά όση Lady Gaga και να άκουγα, ποτέ δε μου έφτανε. Έχω “αρρωστήσει” με το καλύτερο trash κατασκεύασμα της τελευταίας 20ετίας (και βάλε…). Αλλά για αυτή που θα σαρώσει τη Britney, θα υπάρξει ξεχωριστό αφιέρωμα. Προς το παρόν ακούστε (;) και θαυμάξτε! το Love Game..