ιντερμέδιο

Είναι από αυτές τις στιγμές που αισθάνεσαι «κάτι» στον αέρα…

Αν και νωρίς απόγευμα, ήξερα πως αυτή η κοπελίτσα κάπου πήγαινε… Κάπου γλυκά και με προσμονή… Το έβλεπα στα μάτια της. Αυτά τα μάτια τα ζηλεύω τόσο…

Φόραγε μαύρα ρούχα… όχι τα καθημερινά, τα «καλά» μαύρα ρούχα… και όταν το λεωφορείο σταμάτησε όλα ξεδιάλυναν.

Την περίμενε στη στάση με μια προσμονή που δεν μπορεί να γραφτεί ή να ζωγραφιστεί. Είχε γυαλίσει το σκουλαρίκι στο αυτί του και είχε φτιάξει με περίσσια υπομονή το τζελ στα καρφάκια του…

Είναι η ανυπομονησία των πρώτων ραντεβού που κάνει τα γόνατα να τρέμουν;

Και οι δυο μαζί , βία έφταναν τα σαράντα…

Να φταίει η ηλικία που ξεχνάς πόζες, που το «θέλω» σε κρατά άγρυπνο μέχρι το πρωί;

…

(Μακριά παύση με αντικρουόμενες εικόνες και συναισθήματα…)

…

(ο κέρσορας αναβοσβήνει…γράψε!)

…

για τα γράμματα του Ρεμπώ…

η αρχή τών χειρογράφων τού Credo in Unam "Πιστεύω σε Μία (Θεά)"

Μάλλον θα φταίει το φθινόπωρο και αυτή η μουντάδα που ανακουφίζει το σώμα και το πνεύμα για τη διάθεση μου, αλλά σίγουρα έπαιξε ρόλο ένα κείμενο της Χάρης για τα γράμματα του Ρεμπώ… όλα ξαναζωντάνεψαν μέσα μου μαζί με τη ζωή κάποιου άγνωστου 2 αιώνες πριν… δεν πρέπει να διαβάζεις γράμματα που δεν απευθύνονται σε σένα, γιατί παραβιάζεις μια ιερή ιδιωτικότητα και γίνεσαι ένας ηδονοβλεψίας στα αισθήματα άλλου… τα δικά μου τα έκαψα στα 23 μου στο Θησείο …μάλλον… κείμενα που τα έγραψα νύχτες ανάμεσα σε ύπνο και ξύπνιο… γράμματα σε Εκείνη… σε Μένα… στον Κόσμο… στους Υπηκόους μου… αλλά ποιος δεν γράφει προς το Σύμπαν σε αυτή τη γλυκιά εφηβεία… ..τέλος…. τα έκαψα στα 23 μου… τέλος… ο Ρεμπώ ήταν καλλιτέχνης αλλά και ήρωας καλλιτεχνικού έργου, έγινε Ρωμαίος με διαφορετικό φινάλε, δεν αυτοκτόνησε αλλά έζησε… προσπάθησε να ζήσει .. ήταν νεκρός και πέθανε δυο φορές όταν αρνήθηκε την εφηβεία του, αρνήθηκε την ποίηση και αποφάσισε να ζήσει, τότε πέθανε, όταν αποφάσισε να Ζήσει… ο Ρωμαίος μεταφέρει την κατάρα που δεν αυτοκτόνησε και στα 37 πεθαίνει από αρρώστιες του σώματος, όχι ο Ρωμαίος αλλά ο Ρεμπώ… ακούω φωνές από φίλους να μου λένε γιατί δε γράφω για αυτά που είμαι, αλλά το κάνω με όσες δυνάμεις έχω, ξέρω πως χρειάζομαι παραπάνω αλλά πως να μπεις στην καρδιά αν δε σκίσεις το δέρμα σου, προσπαθώ και γράφω τα «εύκολα», τα δύσκολα θα έρθουν σιγά σιγά, όταν προσπάθησα να δραματοποιήσω Ρεμπώ, όταν μετέφραζα Μόρισον, όταν ανακάλυπτα πως δεν υπάρχει Τέλειος Έρωτας παρά μόνο Θάνατος… ακούω να μιλάνε τα παιχνίδια που έπαιξα και γέλασα, τα αγγίγματα που έκαναν τη ψυχή μου να πετάει, για όλα αυτά που συνέθλιψα για να θραφώ και να γελάσω στη μούρη τους, τα υλικά της ζωής μου… έπρεπε να κανιβαλίσω πάνω τους και έγινα κανίβαλος .. ξανά σε focus… Ρεμπώ… θα διάβαζα κρυφά γράμματα του Σέξπιρ και  του Λόρκα…  θα κρυφοκοίταζα τον βουρκωμένο έφηβο όταν λέει «σ` αγαπώ» ή «μη φεύγεις».. το έχω κάνει στον εαυτό μου… πλέον δεν υπάρχω….

Alles In Ordnung…

Θα ` θελα να ήξερα την κατάσταση μου…

…Παρακαλώ, μη με περιγελάτε:

Είμαι ένας ανόητος,

Ξεμωραμένος γέρος,

…και, για να είμαι ειλικρινής,

Φοβάμαι πως δεν είμαι στα καλά μου.

Μη με κοροϊδεύετε…

Σέξπιρ… Βασιλιάς Ληρ

Πράξη 4^η, Σκηνή 7η

Μιάο – μιάο/ Όχι στον αντι-Γατικό ρατσισμό…

Για πρώτη φορά ένα κείμενο και στη Γατική!

(ακολουθεί μετάφραση στα Ελληνικά)

(πινιάου μια, μιαου μιαουουου, νια….)

Πρρρ—τρρρ-ουάαα… μια, μιαού…

Μινιάου, νιιιιιάου!

Χσσς! Ξξξξξ νιαο, νιάοουυυυ μνιά….

Νιάο, μιάουυυυυυ πρρρρ μνίιιιαααα (yo, miaou men!)

(πρρρρρ…πρρρρρρ….πρρρρ)

Μινιάου νια μιάααα ουυυ!

«τρρρρρ..πρρ…βρρρρ…τρρρρ».. Χχχχ!!!! Φσσσχσσσσς… Μιάουυυυ!!!

(σλουρπ….φλαπ-φλαπ…σλλλλλλρρρππ)

Κνιάου…πνιάο…μιάοοοο…

Νιαο-νιαο-νιαααααοοο… “psi-psi”, φινιαό…νννννιάο..

“psi-psi” χχχχχχιιιιι…

(…βρουμ… ντρουκουνταμ…. Νιαμ-νιαμ)

Νιάο-νιαο-μνιάο..

Μμμμμμμνιάααααοο..

Πρρ-τρρ-πρρρ

Μιάοοοο-μιαουυυυυ

(πρρρρρ—τρρρρρρρρ—ααααχχχουμμμ—πρρρρ—τρρρρ—σλουρπ—πρρρ—τρρρ)

στα αποκαϊδια του καταυλισμού της πάτρας, θάφτηκαν πολλά…

Με ξαφνική επιχείρηση χθες τα ξημερώματα οι μπουλντόζες- υπό την ισχυρή παρουσία δυνάμεων των ΜΑΤ- ισοπέδωσαν τα παραπήγματα του καταυλισμού των Αφγανών μεταναστών, ο οποίος είχε δημιουργηθεί εδώ και δέκα χρόνια.

ΤΑ ΝΕΑ 13-7-2009

Έχω μεγαλώσει με την αντίληψη πως αριστερός ισούται με αγωνιστή…

Αριστερός είναι κάποιος που μπορεί να πεθάνει για τα ιδανικά του… που βάζει το κορμί του και τη ζωή του θυσία για το κοινό καλό…

Όχι.. δεν είναι Δον Κιχώτης… αν και μπορεί μερικές φορές να μοιάζει…

Αλλά ο Τσε και ο Βελουχιώτης μαζί με την Κόκκινη Ρόζα θα μου υπενθυμίζουν πως είτε στα 1920, είτε στα 1940, είτε στα 1960 οι αριστεροί έχουν κοινά χαρακτηριστικά…

Στα 2003 ήρθε η Ρέιτσελ Κόρυ να επιβεβαιώσει τον άγραφο αυτό κανόνα… Αυτή, η τότε 23χρονη Αμερικανίδα, εγκατέλειψε το βολικό μικροαστικό της σπίτι και όρθωσε το ανάστημά της κόντρα στα ισραηλινά τανκς στην άλλη άκρη της γης. Δεν υπεράσπιζε το δικό της σπίτι και δεν ήταν «υποχρεωμένη» να κάνει αυτή την ενέργεια… Κι όμως…

Δεν υποχώρησε ούτε όταν την έσπρωξε η μπουλντόζα… και παρέμεινε στη θέση της και ποδοπατήθηκε μαζί με τα αδέρφια της από την Παλαιστίνη.

ο αλαφροϊσκιωτος

Έχει παρατηρηθεί ότι οι άνθρωποι της στέπας κατευθύνουν οριζοντίως το βλέμμα τους. Η επίπεδη και άμυθη γη τους, ελκύει τα μάτια τους προς την έκταση. Αντιθέτως, μια ορεινή χώρα κατοικημένη από θεούς και με κινούμενο ουρανό  σε κάνει να κοιτάζεις ψηλά. Ο Αλαφροΐσκιωτος υψώνει κατακόρυφα τη ματιά του: προς τους θεούς, την Άνω Ελλάδα και τα βουνά του νησιού του. Οι ανήφοροι τον καλούν.

Ελένη Μπάλιου

Αφιέρωμα στον  Άγγελο Σικελιανό

Είμαι σίγουρος πως σε κάποια άλλη περίοδο θα με χαρακτήριζαν αλαφροΐσκιωτο… Περπατάω στο δρόμο και προσέχω πράματα και ήχους «αλλιώτικους»…

Προσπαθώ να το διασκεδάσω, αλλά με τρελαίνει ώρες –ώρες…

Έχω μια κλίση να αναγνωρίζω τις ψυχές της νύχτας…

Περπατώ και «ακούω» μια γάτα που περπατά  σε ένα κλαρί από πάνω μου ή απλά με κοιτά από ένα μπαλκόνι…

Χθες αναγνώρισα την προσπάθεια του μικρού αυτού να πάει στα αδερφάκια του. Έδινε μια σκληρή μάχη επιβίωσης…

Συνέχισα το δρόμο μου…

Στο λεωφορείο είδα έναν αλκοολικό και μια πουτάνα…

Συχνά με κατηγορούν για μισάνθρωπο που «χαρακτηρίζω» ανθρώπους με μια ματιά. Με θεωρούν προκατειλημμένο… και ίσως να έχουν δίκιο.

Αλλά δεν μπορώ να αρνηθώ αυτό που διαβάζω στα μάτια τους.

Έβλεπα το κενό στα μάτια του άντρα… Αυτό το χάσιμο είναι διαφορετικό της πρέζας ή της κόκας ( κι αυτά τα «βλέπω»). Υπάρχει μια φθορά από τα μέσα προς τα έξω…

Το βλέμμα μου καρφώθηκε σε μια κοπέλα με ένα σακ βουαγιάζ…

Ήταν εφτά το απόγευμα και πήγαινε στη δουλειά..

«Σταμάτα μαλάκα Gatoulea!» έλεγα από μέσα μου.

Ήθελα να πείσω τον εαυτό μου πως λέω ανοησίες… Πάει γυμναστήριο, στο σπίτι της , στο γκόμενο της…

Αλλά ήξερα κατά βάθος…

Όλοι στη νύχτα κάτι θέλουν να κρύψουν… Τη δουλειά τους, τα πάθη τους, τις ακυρωμένες ελπίδες τους.

Αυτό τους κάνει ευάλωτους τη μέρα.  Είναι έξω από τα νερά τους… Ο μαγικός τους κόσμος λείπει και χωρίς τα φτιασιδώματα τους γίνονται θνητοί.

Αλλά όλοι έχουν το ίδιο βλέμμα.. με αυτό αναγνωρίζει ο ένας τον άλλο.

Σαν το γατί που βγήκε παγανιά την ημέρα και σε καρφώνει διαπεραστικά…

Συμπτωματικά κατεβήκαμε με την κοπέλα στην ίδια στάση…

Την είδα που μπήκε στο καινούριο «μασατζίδικο» της Πειραιώς . Μετά από δυο λεπτά τρεις «πελάτες» την ακολούθησαν.

Μουσικές πλημμύρισαν το μυαλό μου…

Ήθελα να διαγράψω τη μνήμη μου… Έκλαιγα σαν τρελός στη γωνία…

Πήγε τρεις τη νύχτα και δεν μπορώ να ξεχάσω το άβαφτο πρόσωπο της που προετοιμαζόταν να χαμογελάσει για 20€…

reset

Φρίκαρα…!

Φρίκαρα και άρχισα να γίνομαι αυτό που σιχαίνομαι… Ξερόλας, υπερόπτης…. «Ζορό» και Δικαστής των πάντων…

Φρίκαρα γιατί ξέρω πως αυτά τα έχω μέσα μου και δε γουστάρω να με κυβερνάνε.

Φρίκαρα γιατί άρχισα να (ξανά)μπλέκω με μικρότητες και μικρόκοσμους και μάλιστα με τους δικούς τους όρους…

Φρίκαρα γιατί με κατέβαλλαν τα δεκάδες επιχειρήματα ανώφελου «συντροφικού» μίσους….

Φρίκαρα γιατί δεν κάνω αυτά που μου αρέσουν…

Φρίκαρα που βλέπω την Αριστερά να δημιουργεί τεχνητές και ψεύτικες πολώσεις, να ετεροκαθορίζεται και να εγκαταλείπει την πολιτική.

Φρίκαρα γιατί εγκατέλειψα το τελευταίο διάστημα την πολιτική και έγινα «πολιτικάντης».

Φρίκαρα γιατί βλέπω φίλους και συντρόφους μου να χάνουν τη μία μάχη μετά την άλλη και «να μην ξέρουν από πού τους έρχεται»…

Φρίκαρα γιατί η Αριστερά «αναστέλλει» την κοινωνική της δράση και την πολιτική συζήτηση σε προεκλογική περίοδο. Κι έχουμε άλλες δύο εκλογές σε ένα χρόνο…

Φρίκαρα γιατί έγινα μέρος ενός έργου που δεν μου αρέσει…

Φρίκαρα και η κραυγή μου έγινε στριγκλιά…

Σ` ευχαριστώ Ε.

το γήπεδο του Χότζα και το μπακάλικο του Λωλού: άγνωστο αραβικό παραμύθι από τις 2000+9 νύχτες

Μια φορά κι ένα καιρό πάει ο Χότζας το βράδυ στο σπίτι του και ανακοινώνει στη γυναίκα του…

-          Γυναίκα, αποφάσισα αύριο να αγοράσω το διπλανό οικόπεδο ώστε, μαζί με την αυλή μας, να φτιάξω ένα γήπεδο γκολφ για να παίζω με τους φίλους μου.

-          Μα Χότζα μου, το σπίτι μας είναι ένα στενάχωρο αχουράκι που με τα βίας ζούμε εμείς και τα τρία παιδιά μας. Πως θα χωρέσουμε μετά;

-          Σκάσε γυναίκα, εγώ ξέρω.

Περνάνε δυο μέρες και ξαναπάει στη γυναίκα του..

-          Γυναίκα, να σου πω… το σκέφτηκα καλύτερα και λέω να στριμωχτούμε λίγο παραπάνω. Λέω να χτίσω κι ένα μπάρμπεκιου, ένα συναυλιακό χώρο και μια αίθουσα να βλέπουμε μπάλα και ταινίες με την παρέα μου.

-          Άντρα μου τρελάθηκες; Εδώ δε ξέρω που θα χωρέσει το γήπεδο κι εσύ λες να βάλεις κι άλλα; Και δε μου λες, για να έχουμε καλό `ρώτημα, που θα τα βρεις όλα αυτά τα λεφτά;

-          Πρώτον γυναίκα θα σου ξαναπώ σκάσε γιατί δεν ξέρεις και δεύτερον, θα πουλήσουμε το οικοπεδάκι που μας έγραψε η μάνα σου… Αυτό που λέγαμε να αφήσουμε στα παιδιά..

Η γυναίκα του Χότζα είχε ρίξει μαύρο δάκρυ. Πάει το σπίτι, πάει και το οικοπεδάκι… Αποφάσισε να  αντιδράσει. Παίρνει τηλέφωνα φίλους και γνωστούς να αλλάξουν μυαλά στον άντρα της. Αρχίζει να ρωτάει δικηγόρους μπας και προλάβει να γράψει το οικοπεδάκι στα παιδιά της.

Περνάνε άλλες δυο μέρες και ένα βράδυ ο Χότζας ανακοινώνει στη γυναίκα του:

-          Γυναίκα το σκέφτηκα αυτό που μου `πες τις προάλλες και αποφάσισα να μην πουλήσουμε το οικοπεδάκι. Έχω άλλες σκέψεις για αυτό…

Πάει να πανηγυρίσει η γυναίκα του, αλλά την κόβει ο Χότζας…

-          Επειδή, όμως, δεν έχουμε λεφτά να φτιάξω το γκολφ και το μπάρμπεκιου, αποφάσισα να γκρεμίσω την κρεβατοκάμαρα των παιδιών, να την παραχωρήσω στο μπακάλη μας τον Λωλό για να φτιάξει σούπερ μάρκετ. Έτσι, αυτός θα χρηματοδοτήσει τα υπόλοιπα έργα.

λίγες ασυναρτησίες για τους αριστερούς “που δέχονται πιέσεις”

Καθημερινά πρέπει να συμβιβαζόμαστε… και σιωπούμε…

• Πώς να διεκδικήσεις ένσημα; Πώς να ζητήσεις τις υπερωρίες; Να φτιάξεις σωματείο; Να απεργήσεις; ΧΑ!
• Πώς να αντιδράσεις στα μαγαζιά που καταλαμβάνουν πλατείες και παραλίες με τα τραπεζάκια και τα «πριβέ πάρκινγκ»;
• Πώς να αντιδράσεις στα άθλια παραπήγματα που αποκαλούνται «πίστες και night club» και σερβίρουν πανάκριβα μπόμπες ποτά σε προκάτ κατασκευές, χωρίς έξοδο κινδύνου και στοιχειώδες συνθήκες ασφάλειας;
• Πώς να αντιδράσεις στον καθημερινό εκβιασμό της πολεοδομίας, των νοσοκομείων, των φροντιστηρίων και των τραπεζών όπου «ή πληρώνεις ή τελειώνεις»;

Μα έτσι δεν είναι και οι πολιτικοί μας; Συνδιαλλαγές πάνω και κάτω από το τραπέζι με παπάδες, γερμανούς της SIEMENS, εφοπλιστές και γαλακτοβιομήχανους.

«Το νόμιμο είναι και ηθικό» μας έλεγε ο φίλτατος Βουλγαράκης. Αλλά και το παράνομο το κάνουμε νόμιμο… και άρα ηθικό, μας δίδαξε η υπόθεση Παυλίδη.

Είναι τρομερή η πίεση που νιώθει ο καθένας μας και δεν κακίζω κανένα που δεν αντιδρά. Μάλιστα οι περισσότεροι από μας όλο και κάποια «μικροεπανάσταση» θα κάνουμε στην προσωπική μας ζωή. Με φοβερό και δυσβάσταχτο προσωπικό κόστος, φυσικά…

Άλλοι δε θα το σκάσουμε το φακελάκι, άλλοι δε θα «κάτσουμε» στον προϊστάμενο για την προαγωγή ή την πρόσληψη. Άλλοι δε θα «ρίξουμε» το συνάδελφο για την πάρτη μας . Κάποιοι θα τολμήσουμε κι ένα βήμα παραπάνω… θα φτιάξουμε μια ομάδα για τα αδέσποτα, για μουσική ή θέατρο, για την καφετέρια που έχει καταλάβει το πεζοδρόμιο της γειτονιάς μας… ίσως δειλά – δειλά κοιτάξουμε αν υπάρχει και κανένα σωματείο στον κλάδο μας «να έχουμε κι από ‘κει μια άκρη».

Όλα αυτά με φόβο και τρόμο… Μη γίνει καμιά στραβή, μέρες δύσκολες που είναι, και βρεθούμε χειρότερα και από τον πακιστανό της γειτονιάς μας

Μέχρι τώρα ξέραμε τους πολιτικούς που τα παίρνουν. Τώρα υπάρχουν και αυτοί που φοβούνται…

σώθηκε η δημοκρατία την Παρασκευή…

Τι ήταν αυτό χτες βράδυ; Ένα παιχνίδι θρύλος… Μετά από 50 χρόνια μυθικές ιστορίες θα διηγούμαστε στα παιδιά μας…

• Για ένα καχεκτικό και άγνωστο άγγλο που ήρθε και μέσα σε ένα ημίχρονο έβαλε 2 γκολ. Τραυματίστηκε και αποχώρησε…
• Για μια ΑΕΚ που έβαλε 2 γκολ σε 8 λεπτά και εμφανίστηκε έτοιμη για θρίαμβο
• Για τον Άντζα και τον Πατσατζόγλου που κάνουν το χειρότερο παιχνίδι τους την τελευταία μέρα στο γάβρο
• Για τον Κυριάκο που τραυματίστηκε και δεν μπόρεσε να βοηθήσει
• Για την ΑΕΚ που κάνει το 3-2 στις καθυστερήσεις, ο κόσμος μπαίνει στο γήπεδο και ετοιμάζεται να γιορτάσει το «πάρ’ τα μες τη μούρη κωλόγαβρε»
• Για τον Θρύλο που ισοφαρίζει με επικό τρόπο, αμέσως μετά, χωρίς να το πιστεύει κανένας. Οι ΑΕΚτζήδες (και οι απανταχού αντι-ολυμπιακοί) μένουν «τάβλα»…

τα 6 συναισθήματα που μου προκάλεσε η περίπτωση της Susan Boyle

Πέρασα έξι διαφορετικές φάσεις με τη Σούζαν Μπόιλ… Ξέρετε ποια… Το «ασχημόπαπο» που προκαλεί ρίγη ενθουσιασμού σε όλο τον πλανήτη μέσα από την παρουσία της στο «Βρετανία.. Έχεις Ταλέντο». Μια άσχημη, παρθένα 47χρονη αγγλίδα που ζει παρέα με το γάτο της και η φωνή της κατέπληξε τα πλήθη στα προκριματικά αυτού του τάλεντ σόου.

1.       Άρνηση. «Άσε μας, μωρέ, με τα ριάλιτυ.» Είχα πείσει τον εαυτό μου πως ήταν μια παπαριά και μισή. Μια μετριότητα, που την έστησαν τα κανάλια για να ανεβάσουν τηλεθέαση. Σιγά μην μπω στο τριπάκι να βλέπω ότι βλακεία μου προτείνουν.

2.       Σκεπτικισμός. «Ας το δούμε, να διαπιστώσουμε τι ακριβώς έχει προκαλέσει αυτή την παγκόσμια φρενίτιδα». Σημαντικό ρόλο έπαιξαν μπλόγκερς σαν τη Banshee και  τη Maria, που με τα ποστ τους μου είχαν προκαλέσει την περιέργεια.

happy birthday gatoulea…

Ένας χρόνος Gatouleas… Ακριβώς στις 5 Απρίλη πέρυσι ξεκίνησα το ταξίδι μου σε αυτό τον άγνωστο κόσμο.

Θυμάμαι σαν σήμερα το φόβο μου και την αναβλητικότητα που είχα. Το κουβέντιαζα με μια φίλη και της έλεγα πως σκέφτομαι να το ξεκινήσω μετά από 2-3 μήνες… Με «έβρισε», με «βάφτισε» και να ‘μαι μπροστά σας…

Για τον πρώτο χρόνο θα μπορούσα να σας παραθέσω επισκεψιμότητα του μπλογκ, τοπ άρθρα, «κουφά» search και διάφορα άλλα.. Δεν νομίζω πως έχουν κάποιο ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Το μόνο που μου έχει εντυπωθεί ήταν ένα λινκ που παρέπεμπε στο μπλογκ μου από ένα φόρουμ Αρειανών της θύρας 21… και μάλιστα στις αρχές, πριν ξεκινήσω τα όποια ποδοσφαιρικά ποστ.

Υπάρχουν πολλά ευχάριστα πράγματα που ανακάλυψα με το γράψιμο στα μπλογκ… Αλλά αυτό το θέμα θα το πιάσω μια κάποια άλλη στιγμή…

Υπάρχουν πολλές γκάφες και βλακείες που μπορείς να κάνεις γράφοντας δημόσια… Αλλά και αυτό θα το σχολιάσω κάποια άλλη φορά…

Βλέποντας πως ξεκίνησα και πως έχω φτάσει μέχρι σήμερα, θα ήθελα να μοιραστώ κάποιες σκέψεις μου για το

ΤΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΠΛΟΓΚΙΝ

• Δεν είναι ειδησιογραφία. Μόνο ένας συλλογικός φορέας έχει τη δυνατότητα να εκτιμήσει, να αξιολογήσει και να προβάλλει μια είδηση. Εύκολα ένα μπλογκ είναι δημοσιογράφος όσο είναι ένας αυτόπτης μάρτυρας…
• Δεν είναι πολιτική. Πολιτική είναι ζωντανή παρέμβαση στα κοινωνικά δρώμενα. Άνθρωποι που προσπαθούν να αλλάξουν τον κόσμο (κι όχι να τον περιγράψουν).
• Δεν είναι τέχνη. Δεν βλέπω το μπλόγκιν σαν ένα μέσο multimedia. Δεν προσπαθώ να βρω νέες προτάσεις για το συνδυασμό ήχου, γραπτού κειμένου, εικόνας και html κώδικα.
• Δεν είναι ο κατάλληλος χώρος για να αναπτύξεις την κοινωνικότητα σου σαν άτομο. Δεν πιστεύω πως μέσα από τα μπλογκ μπορώ να βρω φίλους ή γκόμενες.
• Δεν είναι ημερολόγιο γιατί είναι δημόσια εκτιθέμενο στον οποιονδήποτε.
• Δεν είναι ψυχαναλυτικό μέσο. Βαριέμαι τις αέναες εσωτερικές αναζητήσεις και, ειλικρινά, δεν νομίζω πως παρουσιάζουν το οποιοδήποτε ενδιαφέρον για τον καθένα σας.

Όλα τα παραπάνω ήταν τα θέματα που με απασχόλησαν την περασμένη χρονιά και προσπάθησα να δώσω ένα στίγμα μέσα από αυτό το μπλογκ.

Και όσους φτάσανε μέχρι το τέλος αυτού του ποστ, θα ΄θελα να τους καλωσορίσω στον κόσμο του Gatoulea…

περπατώ εις το δάσος…

Ανέκδοτο που κυκλοφορεί σήμερα…

Γιατί φαγώθηκε η Κοκκινοσκουφίτσα από τον Κακό το Λύκο;

Γιατί φόραγε κουκούλα…