MollySoda – Last X-mas

Το Last X-mas των Wham το ξέρουμε όλοι… Είναι ένα άκουσμα που, έχω την αίσθηση, δεν θα πάψουμε να το ακούμε ποτέ.

Πάντα μια διαφορετική προσέγγιση, όμως, δίνει ένα καινούριο ενδιαφέρον.

Η Molly Soda είναι μια “εναλλακτική”  fashion icon του διαδυκτίου. Είναι για ένα κοινωνικό χώρο που δεν στριμώχνεται ανάμεσα στο δίλημμα του συντηρητισμού και της “τσόντας”.

Μην το ψάχνετε στην πολιτική, στην κοσμοθεωρία… η αφετηρία δεν πηγάζει από το χώρο των ιδεών.

Δείτε τη σελίδα τη: I want to touch your face

..και ας αφήσουμε το 2011 με την αδούλευτη φωνή της.

thnx bodyfull


αφίσα ΠΑΣΚΕ για Πάγκαλο: ΟΥΣΤ! αρχιφασίστα, αρχικοπρίτη κλπ

Όταν η ΠΑΣΚΕ βγαίνει ανοιχτά και επίσημα και ξεμπροστιάζει τον Πάγκαλο ως φασίστα και κοπρίτη και βάζει «ΟΥΣΤ!» στην αφίσα της, ένα οποιοδήποτε κόμμα της αριστεράς γιατί δεν χρησιμοποιεί την ίδια φρασεολογία (ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ!) μέσα από τις εφημερίδες της, τα έντυπα και τον επίσημο λόγο της μέσα από τους εκπροσώπους της στην τηλεόραση και Βουλή;

Μήπως θεωρεί πολύ «μπανάλ» και «λαϊκό» αυτό το λόγο; Δεν έχει ένα «διακύβευμα», μια μυρωδιά από παριζιάνικα βουλεβάρτα, που να αναδύεται το φίνο γαλλικό κονιάκ υπό τους ήχους εκλεπτυσμένης μουσικής;

Ή μήπως επιλέγει να ΜΗΝ χρησιμοποιεί λόγο ΠΟΛΕΜΙΚΗΣ αντιπαράθεσης;

Μήπως θεωρεί τον εαυτό της «συνομιλητή» με τον Πάγκαλο και το ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ αντί να τους θεωρεί εχθρούς όπου η ζωή του ενός θα είναι ο θάνατος και εξαφάνιση του άλλου;

Μέσα σε όλα τα εύκολα, ηττοπαθή επιχειρήματα που επαναλαμβάνουν μονότονα οι συμβιβασμένοι, αντιπολιτευόμενοι πολιτικοί είναι «δεν μπορούμε να προχωρήσουμε σε εξέγερση, γιατί πρέπει να χρησιμοποιούμε όπλα που χρησιμοποιεί ο λαός». Όταν έρχεται, όμως, η συζήτηση στα πογκρόμ και στις αποδοκιμασίες των πολιτικών, εκεί το μοτίβο αλλάζει. «Αυτά είναι φασιστικές μέθοδοι»» ανταπαντούν ιδρώνοντας.

Γιατί, άραγε, να μην υπάρχουν κόμματα και ομάδες που ΑΝΟΙΧΤΑ και ΔΙΑΚΥΡΗΓΜΕΝΑ να καλούν σε αντισυγκεντρώσεις και προπηλακισμούς καθεστωτικών κομμάτων;  Μόνο στη Βουλή και στα κανάλια (κι αυτό υπό αίρεση!) να αισθάνονται ασφαλής… Και μακάρι ούτε εκεί!

Οι αμερικάνοι διαδηλωτές στα 1968 "πρότειναν" και τον δικό τους υποψήφιο πρόεδρο.. τον "Pigasus", ένα χαριτωμενό γουρουνάκι. Οι συσχετισμοί απόλυτα κατανοητοί...

Ας αντλήσουμε εμπειρία από τις μαζικές διαδηλώσεις της δεκαετίας του `60 στις ΗΠΑ, όπου το κίνημα δεν άφηνε σε χλωρό κλαρί τα συνέδρια των κυβερνητικών κομμάτων.

Αλήθεια…

Γιατί στην επόμενη εκδήλωση ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑΟΣ να μην υπάρχει αντισυγκέντρωση από ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ;

Είσαστε στο ίδιο πολιτικό σύστημα, ναι ή ου;


Sean Spillane – JH2… από το Soundtrack: “The Woman”, ένα γυναικείο gore film

Το JH2 είναι μια απλή, σκληρή ροκιά που έγραψε ο Sean Spillane. Είναι ένα τραγούδι από το soundtrack της ταινίας The Woman.

Μια χαρά είναι και το τραγούδι, αλλά και τα υπόλοιπα της συλλογής.


Όμως εγώ θέλω να σταθώ στη ταινία.

Πρώτη προβολή έγινε στα τέλη Σεπτέμβρη και, τυπικά, είναι ένα splatter θρίλερ.

Μια «Γυναίκα» είναι η τελευταία επιζών μιας πρωτόγονης (;) φυλής που διαλύεται από την αστυνομία των ΗΠΑ. Ζει σε σπηλιές, ουρλιάζει άναρθρα… ζει σαν αγρίμι. Μέχρι που πέφτει θήραμα στα χέρια του λευκού, κυριαρχικού κυνηγού πατερ-φαμίλια.

Την αλυσοδένει και προσπαθεί να την «εκπολιτίσει».

Σιγά-σιγά αποκαλύπτεται μια άλλη βία. Το κυρίαρχο αρσενικό, μετατρέπει σε βιαστή το γιο του και καταστέλλει με κάθε τρόπο τις γυναίκες της οικογένειας του.

Δεν υπάρχουν αμέτοχοι στην «πολιτισμένη» κοινωνία μας. Όσοι προσπαθούν να φερθούν «δημοκρατικά» και «λογικά» μετατρέπονται σε θηράματα.. σε αντικείμενα «εκπολιτισμού».

Στο τέλος – όταν αποκαλύπτονται οι φρικαλεότητες του «άντρα» – η βία της «Γυναίκας» φαντάζει (και ΕΙΝΑΙ!) στο θεατή απόλυτα λογική και δίκαια. Ο σκηνοθέτης δεν θέλει να αφήσει καμία παρερμηνεία… Η κυριαρχική βία του «άντρα» γεννά, πράγματι, βίαια τέρατα… όπως και υποταγμένους συνένοχους. Είναι άλλη η «βία» των εκπολιτισμένων θηραμάτων και , εντελώς, άλλη η στοχευμένη της «Γυναίκας».

Ο καθένας παίρνει τη θέση του.

Αμέτοχος, όμως, δεν υπάρχει κανένας… μόνο θήραμα…

www.thewomanfilm.com


Γιατί στις ΗΠΑ η “πίτσα” θεωρείται, πλέον, φυτικό προϊόν;

Όπως καταγγέλλουν ακτιβιστές και οικολογικές οργανώσεις[1], η κυβέρνηση του Ομπάμα περνάει νόμο που κατατάσσει τις πίτσες σα «φυτικό προϊόν»!

Έτσι, πλέον, μπορούν οι καντίνες στα σχολεία και στους παιδικούς σταθμούς να πουλάνε άφοβα τις λαστιχένιες τους πίτσες και πληρούν, έτσι, τα διατροφικά στάνταρ που «επιβάλλει», δήθεν, το Υπουργείο Υγείας. Και, φυσικά, δεν μιλάμε, καν, για φρεσκοψημένη πίτσα. Για τις κλασσικές άθλιες «έτοιμες», κατεψυγμένες γίνεται η φασαρία.

Όλο το μυστικό βρίσκεται στο χαρακτηρισμό της γνωστής μας «κέτσαπ» σάλτσας. Οι βιομηχανίες τροφίμων ήθελαν εδώ και χρόνια το χαρακτηρισμό της κέτσαπ σα «φυτικό προϊόν» για να μπορούν να πουλάνε τα σκουπίδια τους και φοράνε και το φερετζέ της «υγιεινής διατροφής».

Άντε…

Θα τρώμε δυο-τρεις πίτσες την ημέρα και θα το παίζουμε γκουρμέ- χορτοφάγοι…

«Τι έφαγα, νομίζεις, σήμερα» θα αναρωτιέται ο βλακέντιος μικροαστός.. «μόνο τρεις καφέδες και δυο σαλάτες.. Γιατί έχω γίνει τόφαλος, άραγε;» Κι άντε να του εξηγήσει κάποιος πως τα Starbucks δε φτιάχνουν καφέ αλλά σιρόπι… κι ότι η πίτσα δεν είναι σαλάτα…

Συνεχίζετε να νομίζετε πως οι νόμοι είναι έκφραση κοινωνικού δικαίου και όχι εφαρμοσμένη πολιτική βούληση της εξουσίας;


[1] Pizza Counts as a Vegetable? How the Spending Bill in Congress Could Unravel Progress on School Nutrition, Health School Campaign, 15-11-2011


“Another Earth” και “Kepler 22-b”: Μια ταινία, μια ανακάλυψη, μια ιστορία μέσα σε ένα μήνα

“Η NASA ανακοίνωσε ότι εντοπίστηκε ένας πλανήτης με χαρακτηριστικά παρόμοια με εκείνα της Γης.”

In.gr  6/12/2011

“The planet, Kepler 22-b, lies about 600 light-years away and is about 2.4 times the size of Earth, and has a temperature of about 22C.

It is the closest confirmed planet yet to one like ours – an “Earth 2.0″.”

BBC  5/12/2011

“On the eve of the discovery of a duplicate earth, tragedy strikes and the lives of these strangers become irrevocably intertwined.”

Από την περίληψη στην επίσημη ιστοσελίδα της ταινίας “Another Earth”

 

Η ανακάλυψη ενός πανομοιότυπου πλανήτη με τη Γη πριν από μια βδομάδα, μου δίνει την αφορμή να μιλήσω για μια ταινία που είδα λίγες μέρες πριν από αυτή την ανακάλυψη. Το Another Earth έκανε παγκόσμια πρεμιέρα στις 12 του Οκτώβρη φέτος και έχει σαν κεντρικό πυρήνα του την ανακάλυψη της «Γης 2».

Δεν είναι επιστημονική φαντασία, παρά ένα παραμύθι ..μια αφορμή για να προσεγγίσουμε το δράμα της ανθρώπινης φύσης.

Συνοπτικά:

Μια δεύτερη Γη εμφανίζεται στον ουρανό και είναι ίδια με τη δική μας. Εκεί, καθένας από εμάς έχει τον κλώνο του. Μέχρι να ανακαλύψουμε ο ένας τον άλλο, έχουμε πανομοιότυπες πορείες. Από εκείνη τη στιγμή, όμως, σπάει ο συσχετισμός.

Για τη Rhoda, μια υποψήφια σπουδάστρια αστρονομίας στο MIT, ο νέος αυτός πλανήτης σημαίνει να βγαίνει έξω με φίλους και να μεθάει.

Για τον John, έναν καθηγητή μουσικής στο Yale, σημαίνει να πάρει την γυναίκα του και το παιδί του για μια βόλτα στον νυχτερινό ουρανό που, φυσικά αποκτά μεγαλύτερη ομορφιά πλέον με μια άλλη Γη ανάμεσα στα αστέρια.

Η μεθυσμένη Rhoda συγκρούεται (κυριολεκτικά) με τον John και σκοτώνει τη γυναίκα και το παιδί. Μπαίνει φυλακή αλλά επειδή είναι ανήλικη, η ταυτότητα της δεν γίνεται γνωστή κι έτσι ο John δεν μαθαίνει ποτέ ποιος σκότωσε την οικογένεια του.

Μετά την αποφυλάκιση της, έχοντας διαλυθεί κάθε προοπτική καριέρας, πιάνει δουλειά σαν καθαρίστρια στο σπίτι του διαλυμένου John, χωρίς αυτός να γνωρίζει το ρόλο που έχει παίξει στη ζωή του. Έτσι κι αλλιώς, έχει εγκαταλειφθεί σε μια δίνη αλκοολισμού, ανίκανος να ξεπεράσει το χαμό της οικογένειας του.

Η ταινία πραγματεύεται την προσπάθεια της Rhoda, να αναζητήσει δίαυλο επικοινωνίας με τον John, να βρει τρόπο να συγχωρεθεί, να εξιλεωθεί…

Η «Γη 2» αποτελεί μια κρυφή ελπίδα… Μήπως η “Rhoda 2” τα έχει καταφέρει στη ζωή της καλύτερα από εκείνη; Μήπως έχει κάνει καλύτερες επιλογές;

Στο βίντεο που σας παραθέτω είναι μια μικρή ιστορία-παραμύθι για τον πρώτο Ρώσο κοσμοναύτη. Για το πώς μπορούμε να (προσπαθήσουμε, τουλάχιστον) να αντιστρέφουμε και τις πιο δυσάρεστες συνθήκες.

Ανάθεμα κι αν γνωρίζω, μερικές φορές, τι θέλω να πω σε κάποια ποστ μου…

 


Coldplay – Fix You

Πάντα πρέπει να παίρνουμε ανάσες…

..ακόμα στις πιο βέβαιες επιλογές μας…

Μια μικρή ανάπαυση…

Μια στιγμιαία αποστασιοποίηση…

Μια στιγμή να κοιτάξεις τα πράγματα από απόσταση.

Υπάρχουν λάθη…

…απώλειες.

Αναπόφευκτες; Ίσως…

Δεν χρειάζεται να φτάνουμε σε αυτές για να κοντοστεκόμαστε.

Στο θέατρο, ένας δάσκαλος μου είχε πει πως το πιο δύσκολο κομμάτι δεν είναι «το κείμενο»…

…δεν είναι η εκφορά του, η χροιά του, ο τονισμός του.

Το πιο δύσκολο κομμάτι – για να αναδείξεις το νόημα – είναι η παύση… η σιωπή.

…να μπορείς να βρεις πότε πρέπει να μην ακούγεται τίποτα.

Από τότε ψάχνω πώς να εντάξω τις παύσεις σαν οργανικό κομμάτι της καθημερινότητας μου… χωρίς να χάνεται ο ρυθμός… για να αναδεικνύω τη μελωδικότητα της πεπερασμένης, στενάχωρης ζωής μου.

When you try your best, but you don’t succeed
When you get what you want, but not what you need
When you feel so tired, but you can’t sleep
Stuck in reverse

Tears stream down on your face
When you lose something you cannot replace

Tears stream down on your face
I promise you I will learn from my mistakes


σήμερα ακούμε μουσική για την αδερφή του βα.αλ

αυτή είναι η επιλογή του βα.αλ… 

ας αφήσουμε τη μουσική να τα πει…

 


Joao Gilberto – Aquarela Do Brasil… Στη μνήμη του Socrates

Χθες πέθανε ο Σόκρατες τα 58 του χρόνια.. ένας ποδοσφαιριστής μύθος.. μια προσωπικότητα πρότυπο με εντελώς αντι-συμβατικούς όρους.

Σε αυτόν συμπυκνώνεται αυτό που λέω «Βραζιλία» σαν μια πολιτιστική ολότητα. Όπως το τραγούδι που ακούμε σήμερα. Ο ήχος, η εικόνα, οι μυρωδιές αποκτούν μια μυθική υπόσταση.. Ένα προσωπικό παραμύθι… Ο Σόκρατες και το παιχνίδι του, μου διαμόρφωσαν μια σειρά κριτηρίων.

Μετά από το Μουντιαλ του 1982 πότε ο κόσμος δεν ήταν ο ίδιος.

Μέσα από αυτόν μπορούσε να αναδειχτεί το ποδόσφαιρο σαν πολιτιστικό γεγονός που διαμορφώνει απόψεις και κριτήρια.. αλλά όχι αυτά της αγέλης. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


The Future: μια αφορμή για να μιλήσουμε για την επαφή της γάτας

Το  The Future είναι μια ταινία ειδικού κοινού.. Δεν το αποκαλώ «γατοφιλικού», γιατί αυτό ταυτίζεται με μια αποξενωμένη σχέση με τα μικρά αυτά αιλουροειδή.. μια σχέση μπιμπελό… προσωρινού διακοσμητικού στοιχείου. Μάλλον για αυτούς που κατέχουν τη «γατική»[1]  γλώσσα, αφορά αυτό το κόνσεπτ.

Οι λιγοστοί μονόλογοι του γάτου της ταινίας είναι ο καταλύτης… μια «ζωντανή» παρέμβαση σε ένα τελματωμένο ζευγάρι που ζει από συνήθεια.

Μόνο η προοπτική να υιοθετήσουν έναν ετοιμοθάνατο γάτο τους ανατρέπει την ανύπαρκτη καθημερινότητα. Συνειδητοποιούν πως πρέπει να μάθουν να νοιάζονται.. για τους άλλους.. για τον εαυτό τους.

Φυσικά δεν αρκεί μια εξωτερική παρέμβαση και παρ` όλες τις αλλαγές στο μικρόκοσμο τους, η μελαγχολική αυτή ταινία θα καταλήξει σε ένα ακόμα πιο καταθλιπτικό φινάλε..

Δεν είναι καμιά φοβερή ταινία..

Ένα ανοιχτό διάλογο κάνω με την «μαύρη», μαζοχιστική κατάθλιψη που περνώ ώρες – ώρες και με κάνει ένα ζυμάρι, λιωμένο στο πάτωμα.

Αφού την είδα, έβαλα κανα-δυο spatterιές για να έρθω στα ίσα μου.. Δεν αντέχεται τόσο σκληρή ταινία…


[1] «Μιάο – Μίαο.. Όχι στον αντι-γατικό ρατσισμό» Μια πρωταρχική προσέγγιση (με την αντίστοιχη ελληνική μετάφραση) μπορείτε να βρείτε σε αυτό το ποστ μου προ διετίας.


Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 77 other followers