Αναμεταδίδω εδώ τη συνέντευξη που έδωσε ο Muhammed Attiq στο «Κουτί της Πανδώρας». Ο Muhammed είναι ο πασίγνωστος, πλέον, μουσουλμάνος που ένας «άγνωστος» αστυνομικός τον προσέβαλλε βαθύτατα σκίζοντας το σημαντικότερο (για τους μουσουλμάνους) σύμβολο πίστης.
Η συνεχής υποβάθμιση του ζητήματος και η κρατική ανοχή σε τέτοιες παραβάσεις δημόσιων λειτουργούν, υποδαυλίζουν το φανατισμό και την φυλετική διαμάχη.
Ο λόγος που μεταδίδω αυτό το βίντεο είναι για να διαπιστώσει ο καθένας μας για το ποιόν του Muhammed.
Είναι ολοφάνερο πως πρόκειται έναν μέσο πολίτη, θρησκευόμενο, χωρίς ίχνος από «ταλιμπάν». Μας μαθαίνει τη σημασία του Κορανίου για τους μουσουλμάνους και μας το παρουσιάζει. Εντυπωσιάστηκα με τον τρόπο που το περιποιείται. Έχει μια μινιατούρα από το Κοράνι που το κρατά τρυφερά φυλαγμένο μέσα σε χαρτοπετσέτες για να μη λερωθεί. Γνώρισα μια θρησκευτικότητα που τη σέβομαι βαθύτατα, γιατί είναι προσωπική… Δεν θέλει να μου επιβάλλει ένα τρόπο ζωής. Αναζητά το προσωπικό του δρόμο για τη λύτρωση και δεν βρίσκω κανένα λόγο να τον παρεμποδίσω…
Υ.Γ. Δεν είμαι αφελής να πιστεύω πως η γνώση αυτών των συνηθειών αρκούν για να σβήσουν το αναδυόμενο ρατσιστικό μίσος μιας χούφτας φουκαράδων στον Άγιο Παντελεήμονα. Το ρατσιστικό μίσος, κατ` εμέ, είναι μια άλλη μορφή «πίστης». Όχι τόσο «πνευματικής» σαν αυτής της θρησκευτικής, αλλά βασίζεται σε κάποιες παραδοχές που δεν αντιμετωπίζονται με «λογικά» επιχειρήματα.
Οι ρατσιστικές λαϊκές παρακρούσεις δεν αντιμετωπίζονται ούτε με «καδρόνια», ούτε με «επιχειρήματα και πρόγραμμα». Τα καδρόνια αφορούν μόνο άμυνα από συμμορίες και τα επιχειρήματα για ανύψωση ηθικού των υποστηρικτών της λογικής, για να μη χάνουμε το μπούσουλα δηλαδή…
Μόνο με την παρουσία στο προσκήνιο της μεγάλης πλειοψηφίας της λογικής και του σώφρων κλίματος. Μόνο η απονομιμοποίηση του ρατσιστικού φανατισμού και η εξώθηση του στο περιθώριο καταπολεμά αυτά τα φαινόμενα. Δεν «αλλάζει», βέβαια, τις προσωπικές αντιλήψεις. Πάντα θα υπάρχουν αυτοί που σιχαίνονται μαύρους, πόντιους ή ξανθιές. Αλλά αυτό θα βρίσκεται στην προσωπική σφαίρα προτιμήσεων και δε θα γίνεται γάγγραινα που θα τρώει το σώμα…
Περισσότερα και πιο αναλυτικά σε επόμενο ποστ στο αμέσως, επόμενο, διάστημα..
2 σχόλια
παρόλο που δεν με συγκινούν ιδιαίτερα οι θρήσκοι άνθρωποι – είτε χριστιανοί είτε μουσουλμάνοι είτε βουδιστές είτε οτιδήποτε άλλο – δεν μπορώ παρά να παραδεχτώ πως ο άνθρωπος έχει μια ιδιαίτερα συμπαθητική παρουσία, και φέρεται ως ένας εξαιρετικά πολιτισμένος και λογικός άνθρωπος (και ήταν ιδιαίτερα εύστοχη η σύγκρισή του με τά “σταυρουδάκια” που φοράνε οι εδώ)
(τώρα βέβαια τι κάνει στην προσωπική του ζωή με τις γυναίκες, είναι ένα άλλο μεγάλο πρόβλημα) (όχι ότι αγνοώ πως εξίσου μεγάλο πρόβλημα είναι και το τι κάνουν οι έλληνες ορθόδοξοι στα σπίτια τους, με τις κόρες και τις γυναίκες τους, άμα “κλείσει” η πόρτα…)
Χάρη, είμαι άθεος, αλλά πάντα εκπλήσσομαι από την ηρεμία και νιρβάνα που βρίσκουν κάποιοι σε μεταφυσικές αναζητήσεις. Αν η θρησκεία γίνεται μοχλός εσωτερικής γαλήνης και αρμονικής σχέσης με το ανθρώπινο σου περιβάλλον, δεν έχω κανένα λόγο να αντιδικήσω μαζί σου…. και έχω συναντήσει τέτοιους ανθρώπους.
Προφανώς δεν είναι “τέλειοι”, αλλά τα συνηθισμένα και καθημερινά ελαττώματα τους δεν είναι αποτέλεσμα της πίστης τους.