«Με απόφασή του χθες, την οποία υπερψήφισαν όλες οι παρατάξεις πλην αυτής του ΚΚΕ, το δημοτικό συμβούλιο της Αθήνας εγγυάται -όπως είχε ζητήσει ο ΠΑΟ- “την ακώλυτη χρήση του μισθίου καθ’ όλη τη διάρκεια της μίσθωσης” και καλεί την ΠΑΕ να ξεκινήσει τις εργασίες για την κατασκευή του γηπέδου»[1]

Μετά την τελευταία απόφαση του Δήμου Αθηναίων για το προχώρημα της διπλής ανάπλασης Λ. Αλεξάνδρας και Ελαιώνα, νομίζω πως έχει φτάσει η ώρα για μια τίμια ανάλυση της κατάστασης για το που βρισκόμαστε σήμερα. Η «υπόθεση Βοτανικού» είναι μία από τρεις του περασμένου χειμώνα (οι άλλες δύο είναι τα Δεκεμβριανά και η Κούνεβα) που θα μπορούσε να χτιστεί μια αντεπίθεση για μια καλύτερη ζωή όλων μας. Κι όμως μετά από τόσα χρόνια αγώνα και τόνων λάσπης, χάνονται όλα κάτω από τη μια φράση «εμείς θέλουμε να γίνει το γήπεδο του Παναθηναϊκού».

Πριν προχωρήσω παρακάτω, θα ήθελα από την αρχή να ξεκαθαρίσω πως η όποια (έστω και σκληρή) κριτική σε ανθρώπους και επιστήμονες που έχουν δουλέψει χρόνια πάνω στα ζητήματα πόλης, δεν έρχεται να αμφισβητήσει ούτε την προσωπική τους ακεραιότητα, ούτε το σημαντικό έργο που έχουν παράξει. Όλοι μας (και πρώτος απ` όλους εγώ) έχουμε βασίσει τις γνώσεις και απόψεις μας πάνω στο δικό τους έργο. Η κριτική αφορά την πολιτική διαχείριση των πράξεων τους, η οποία αποδεικνύεται αυτοκαταστροφική, ηττοπαθής και αδιέξοδη.

Ας πάρουμε τα πράματα από την αρχή…

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΔΙΠΛΗ ΑΝΑΠΛΑΣΗ;

Το σχέδιο τις διπλής ανάπλασης του γηπέδου της Λεωφόρου Αλεξάνδρας και Ελαιώνα είναι η προσπάθεια του Παναθηναϊκού να αποκτήσει «σύγχρονο ευρωπαϊκό γήπεδο» και του Δήμου Αθηναίων να αξιοποιήσει «προς όφελος των πολιτών» το «σκουπιδαριό» του Ελαιώνα και το «τσιμεντένιο αχούρι» στους Αμπελόκηπους. Ποιο είναι το πρόβλημα λοιπόν; Ας δούμε τι προβλέπει – χοντρικά – η συμφωνία.

Η γενική ιδέα είναι πως ο Δήμος Αθηναίων «αγοράζει» τα οικόπεδα του Ελαιώνα και τα  παραχωρεί στην πΑΕ Παναθηναϊκό έναντι συμβολικού τιμήματος για 35 χρόνια ενώ ταυτόχρονα έχει την υποχρέωση να χρηματοδοτεί τον ερασιτέχνη Παναθηναϊκό για το ίδιο διάστημα. Αυτή θα είναι η ανταπόδοση του Δήμου για α) τη μετατροπή κάποιων χώρων του Ελαιώνα σε πράσινο και την αξιοποίηση της Λ. Αλεξάνδρας από το Δήμο. Το επιπλέον ζήτημα που προέκυψε στο μεταξύ ήταν μια ενδιάμεση τροποποίηση που ζήτησε η πΑΕ. Συγκεκριμένα πρότεινε αντί την αγορά του οικοπέδου να την επωμιστεί ο Δήμος (τα 26 εκατομμύρια που λέγαμε), να τα πάρει ο Βωβός για να φτιάξει ένα MALL. Οπότε με μια αλλαγή του συντελεστή δόμησης από 0,1 σε 1,6 ο δήμος να γλιτώσει αυτό το κόστος. Πιο συγκεκριμένα:

• Εγκαταλείπεται οριστικά το ΠΔ του 1995 για τη δημιουργία πνεύμονα πράσινου στον Ελαιώνα με την επιχειρηματολογία  πως ήταν οικονομικά αδύνατον ο δήμος να απαλλοτριώσει 100 στρέμματα (κατά την αντιπολίτευση 56)
• Έχει δώσει 20.000.000 € ο Δήμος και προβλέπεται να δώσει άλλα τουλάχιστον άλλα 26 για την σημερινή απαλλοτρίωση.
• Θα εισπράττει για 35 χρόνια το εντυπωσιακό ποσό των 50.000€ ετησίως για εκμίσθωση του Ελαιώνα στον Παναθηναϊκό. Δηλαδή ο Δήμος θα εισπράξει το συγκλονιστικό ποσό των 2.000.000€ . (Όσο κάνει η ενοικίαση ενός εμπορικού κέντρου για ένα χρόνο, δηλαδή).
• Ο Δήμος αναλαμβάνει να ενισχύσει τον ερασιτέχνη για το ίδιο διάστημα με το ποσό των 49.000.000€

Και όλα αυτά την ώρα που η ιδιοκτησία του γηπέδου της Λεωφόρου Αλεξάνδρας έχει αμφισβητηθεί από τον ίδιο το δήμαρχο Κακλαμάνη. Θεωρείται πως ο ερασιτέχνης έχει δικαιώματα ΧΡΗΣΗΣ του γηπέδου και μόνο.[2]

Το μόνο ερώτημα που έχει μείνει σε εκκρεμότητα, πλέον, είναι αν θα φτιαχτεί MALL και με τι όρους. Το Συμβούλιο της Επικρατείας έχει παραπέμψει το θέμα των πολεοδομικών ρυθμίσεων για το MALL στην ολομέλεια, γιατί τις θεωρεί αντισυνταγματικές. Ο Δήμος την Δευτέρα 4/5/2009 εγγυήθηκε στην πΑΕ Παναθηναϊκός με αυξημένη πλειοψηφία, μάλιστα, την «ακώλυτη χρήση του μίσθιου από την πΑΕ» και «την τήρηση ρητρών και αποζημιώσεων.. εφ όσον ανακύψει πρόβλημα»[3]. Καταψηφίστηκε η συμπληρωματική πρόταση Τσίπρα για «πολιτική δέσμευση του Δήμο» για να ξεπεραστούν προβλήματα για το ύψος της αποζημίωσης Βωβού και το μητροπολιτικό πάρκο.

ΑΝΤΙΡΡΗΣΕΙΣ

Σε αυτό το σχεδιασμό υπάρχουν και έχουν κατατεθεί πολλές ενστάσεις.

Σε θεωρητικό επίπεδο. Από το σύνολο των δυνάμεων της αριστεράς αλλά και από σοβαρούς σοσιαλδημοκράτες σαν το Φίλιππο Συρίγο, έχει επισημανθεί πως πρέπει να υπάρξει ένας  ξεκάθαρος διαχωρισμός λαϊκού αθλητισμού και αθλητικής βιομηχανίας.

«Από τη μια πλευρά είναι ο αθλητισμός, η φυσική άσκηση των πολλών, η ενεργητική ενασχόληση με αγωνίσματα και αθλήματα. Αυτό το θεωρούμε κοινωνικό δικαίωμα…. Από την άλλη μεριά, υπάρχει και εκείνος ο αθλητισμός που οι πολίτες προσλαμβάνουν ως θέαμα… ενσωματώνει σημαντικές, διαχρονικές δραματικές κοινωνικές λειτουργίες και σε ορισμένες περιπτώσεις είναι το πιο χαρακτηριστικό, «ζωντανό» λαϊκό δρώμενο. Παράλληλα, όμως, ο αθλητισμός-θέαμα λειτουργεί σύμφωνα με τα πρότυπα της παγκόσμιας βιομηχανίας.»[4]

Σύμφωνα με αυτή την αντίληψη ο δημόσιος τομέας αναλαμβάνει την ευθύνη προώθησης χώρου αθλητισμού για τον πολίτη , ενώ αντιμετωπίζει την αθλητική βιομηχανία με το ισοζύγιο από τη μία του παραγόμενου πολιτιστικού αποτελέσματος, αλλά και των εργασιακών σχέσεων, οικονομικής εκμετάλλευσης κλπ. από την άλλη.

Ο επιχειρηματίας θεωρείται ο πλέον ακατάλληλος να χαράσσει αθλητική και περιβαλλοντολογική πολιτική. Ο ίδιος έχει άλλες προτεραιότητες (δηλ. το προσωπικό του κέρδος) και έχει αποτύχει και στους δύο τομείς.

Σε οικονομικό επίπεδο. Προφανώς σε συσχετισμό με την παραπάνω θέση, θεωρείται αδιανόητο το κράτος και ο δημόσιος τομέας να προσφέρει οικονομικές διευκολύνσεις σε δραστηριότητες ακραίας επιχειρηματικής δραστηριότητας . Δεν υπάρχει καμία άλλη επιχείρηση στην Ελλάδα που να νοικιάζει κατάστημα ή οικόπεδο σε συμβολική τιμή από το δημόσιο. Απλά οι πΑΕ συνεχίζουν την παράδοση των επιδοτούμενων καπιταλιστών. Αυτών που από την μία «βρίζουν» το δημόσιο αλλά ζητάν επιδοτήσεις για «ΔΕΗ, μεταφορές, εφορία κλπ», και «εγγυημένες από το δημόσιο δουλειές».

Έτσι ο Δήμος Αθηναίων στην καλύτερη των περιπτώσεων, θα επιβαρυνθεί με το ποσό των 100.000.000€ με 2.000.000€ ανταπόδοση, παραιτείται από τα ποσοστά σε εισιτήρια, καταστήματα . Το αντίστοιχο ΕΓΓΥΗΜΕΝΟ κέρδος της πΑΕ Παναθηναϊκός υπολογίζεται γύρω στα 192.000.000€, δηλαδή το διπλάσιο του κόστους κατασκευής του γηπέδου.

Κι όλα αυτά χωρίς το MALL…

πως σχεδίαζαν το ΟΑΚΑ

Σε περιβαλλοντολογικό επίπεδο. Η Αθήνα δε «σηκώνει» άλλο γιγάντιο όγκο τσιμέντου. Ιδιαίτερα ένα γήπεδο είναι τρομερά «σπάταλο» επειδή καταλαμβάνει τεράστιους χώρους για χρήση 20-30 ημερών το χρόνο. Το παράδειγμα του ΟΑΚΑ αλλά και των εγκαταλελειμμένων Ολυμπιακών γηπέδων σε όλη την επικράτεια δίνει ατράνταχτα επιχειρήματα. Η χρήση του ΟΑΚΑ από τον Παναθηναϊκό θα ήταν η μόνη πραγματική «ανάπλαση». Αντίθετα η έλλειψη χώρων πράσινου και αναψυχής  είναι ολοφάνερη.

Ο «δεξιός» και «ανανεωτικός ΣΥΝασπισμός του Κωνσταντόπουλου έλεγε το 2002 για το Στάδιο Καραϊσκάκη:

«…αποφάσισαν να παραχωρήσουν στον Ολυμπιακό το Στάδιο Καραϊσκάκη. … Ταυτόχρονα ανακοινώνουν την παραχώρηση χώρου στον Ελαιώνα για τον Παναθηναϊκό … για να κτίσει γήπεδο και να εγκαταλείψει αυτό της Λεωφόρου Αλεξάνδρας του οποίου μόνο η χρήση ανήκει στον Παναθηναϊκό η δε κυριότητα στο Δήμο της Αθήνας…. Είναι καιρός να αντιληφθεί η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, πως τα μέλη της δεν έχουν δικαίωμα να χαρίζουν την περιουσία του δημοσίου σε ιδιώτες και ότι η Πολιτεία δεν οφείλει τίποτα σε καμία ΠΑΕ ή ΚΑΕ. Αντίθετα την κοινωνία συμφέρει οι μεγάλοι σύλλογοι να αγωνίζονται στα στάδια που με έξοδα της Πολιτείας έχουν κατασκευαστεί ώστε η συντήρησή τους να μην βαραίνει αποκλειστικά τους έλληνες φορολογούμενους.»[5]

το ΟΑΚΑ σήμερα... βλέπετε κανένα θάμνο, έστω;

Όπως ολοφάνερο είναι το σχέδιο των κυβερνήσεων (εθνικών και τοπικών) να εγκαταλείπουν σε μαρασμό και φθορά δημόσιους χώρους μέχρι να βρεθεί το κατάλληλο σχέδιο οικονομικής αξιοποίησης. Ο χώρος του παλιού αεροδρόμιου του Ελληνικού είναι το επόμενο φιλέτο, ενώ εδώ στον Πειραιά έχουμε 3 χώρους προς εκποίηση: τα παλιά Λιπάσματα που έχουν αφεθεί μέχρι να βρεθεί επενδυτής και τα δύο κομμάτια που έχει βάλει ο Ολυμπιακός στο μάτι… τη ΧΡΩΠΕΙ δίπλα στο Καραϊσκάκη και το Δηλαβέρη που σχεδιάζει το γήπεδο πόλο.

Το χτίσιμο του γηπέδου του Παναθηναϊκού στον Ελαιώνα είναι το τέλος για την προοπτική πράσινου στην περιοχή. Μπορεί να υπάρχουν «σχέδια για κάποια στρέμματα» αλλά η εμπειρία των 2 τελευταίων γηπέδων στην Αττική μας έχει διδάξει τα αντίθετα. Όποιος μου βρει ένα, έστω, δενδρύλλιο σε Καραϊσκάκη ή ΟΑΚΑ αμείβεται με το χρυσούν μετάλλιο του εξερευνητή.

Αν όλα αυτά είναι σχετικά γνωστά και τετριμμένα σε μια τυπική αριστερή πολιτική φρασεολογία, έρχεται η απόφαση της «Ανοιχτής Πόλης» δημοτικής κίνησης του ΣΥΡΙΖΑ που ανατρέπει άρδην κάθε προηγούμενο.

Ο ΣΥΝΘΗΚΟΛΟΓΗΜΕΝΟΣ ΤΣΙΠΡΑΣ

Το θλιβερό είναι πως αυτήν πράξη συνθηκολόγησης δεν την υπόγραψε μια «δεξιά» δημοτική παράταξη, τίποτα ανανεωτικοί «φιλο-ΠΑΣΟΚοι» που είναι τα εύκολα θύματα. Αν αυτή την υπογραφή στο τελευταίο δημοτικό συμβούλιο την είχε βάλει π.χ. ο Παπαγιαννάκης, αυτή τη στιγμή θα  είχαν συγκαλεστεί 8 γραμματείες του ΣΥΡΙΖΑ και πέντε κείμενα διαμαρτυρίας θα είχαν ήδη κυκλοφορήσει. Όμως το ξεφτιλίκι το έκανε ο ίδιος ο πρόεδρος του ΣΥΝ, αυτός ο «αριστεριστής» που ακόμα και κομμάτια της άκρας αριστεράς φαντάζονταν «συστήματα Τσίπρα κόντρα σε δεξιούς και Αλαβάνο για την αριστερή στροφή του ΣΥΡΙΖΑ».

πάρκο Δηλαβέρη

Λόγω της σημαντικής θέσης του Τσίπρα, δεν πρόκειται να τον κατηγορήσω για κωλοτούμπα γιατί το θεωρώ πολύ ρεζιλίκι να αλλάζεις απόψεις κάθε τρεις και λίγο. Οπότε θα θεωρήσω πως η συμπεριφορά του Τσίπρα φέρνουν μια de facto αλλαγή των απόψεων του ΣΥΝ. Όχι! Δε λέω πως θα αλλάξουνε τα «γραπτά» αλλά θεωρώ πως κανένα στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ δε θα έχει την πολιτική δύναμη να επαναφέρει την εγκαταλελειμμένη από τον Τσίπρα επιχειρηματολογία. Λ.χ. πως θα μπορέσουν τα στελέχη του ΣΥΝ στον Πειραιά για το πάρκο Δηλαβέρη ή στη Ν. Σμύρνη να αντιταχθούν στις διευκολύνσεις του Δήμου απέναντι στις πΑΕ Ολυμπιακός[6] και Πανιώνιος για νέα γήπεδα;

Ας δούμε όμως με αυτή την υπογραφή του στο δισέλιδο ψήφισμα του Δήμου Αθηναίων, τι ακριβώς πέταξε ο ΣΥΡΙΖΑ.

• «Τι ζητάει η ΠΑΕ ΠΑΟ. Κατά τη γνώμη μου, ζητάει κάτι αυτονόητο. Το γήπεδο που θα φτιαχτεί θα είναι δημοτικό γήπεδο το οποίο μισθώνει ο Παναθηναϊκός.»[7] «Άνοιξαν με προκλητικό τρόπο τα ταμεία του κράτους και κατασπαταλήθηκε δημόσιο χρήμα για την σωτηρία των αθλητικών ιδιωτικών εταιρειών… Καταλήφθηκαν ελεύθεροι χώροι για επιχειρηματικές δραστηριότητες και εμπορικές χρήσεις. Με πρόσχημα τον αθλητισμό καταστρατηγήθηκαν ρυθμιστικά σχέδια, πολεοδομικά πλαίσια και κανόνες και υποβαθμίστηκαν οι περιβαλλοντικές συνθήκες σε μεγάλα αστικά κέντρα καθώς και οι πραγματικές ανάγκες των πολιτών» [8]

• «Έχουμε δώσει, επίσης, πάνω από 20 εκ. ευρώ για άλλες απαλλοτριώσεις. Είκοσι-έξι εκ ευρώ είναι η αξία των υπερκείμενων, λέει το συμβόλαιο, εγώ λέω είναι πολύ λιγότερα, γιατί πενήντα έκανε το ολόκληρο το οικόπεδο. Ακόμη όμως και έτσι. Θεωρούμε ότι είναι πολλά για να γίνει ένας χώρος αναψυχής και πρασίνου για τους Αθηναίους πολίτες; Εμείς λέμε, όχι.»[9] «Η επιτροπή μας έχει ήδη καταθέσει μία προσφυγή στο ΣτΕ, που αφορά την αγορά από το Δήμο Αθηναίων σε σκανδαλώδη τιμή των οικοπέδων ιδιοκτησίας της Εθνικής Τράπεζας. Με βάση την εκτίμηση του Σώματος Ορκωτών Εκτιμητών το τίμημα όφειλε να είναι 7 εκατ ευρώ, ενώ ο Δ. Αθηναίων πλήρωσε 20,3 εκατ ευρώ.» [10]
• Ο Δήμος Αθηναίων «υποχρεούται και εγγυάται… την ακώλυτη χρήση του μίσθιου καθ` όλη τη διάρκεια της μίσθωσης». [11] (σ.G. αυτού του «μίσθιου» που θα παίρνει 50 χιλιάρικα το χρόνο….)
• «Την τήρηση των ειδικών συμφωνιών περί ποινικών ρητρών και αποζημιώσεων»[12] Προφανώς ο Βωβός θα βρεθεί στο αμείλικτο δίλημμα το επόμενο διάστημα… Ή θα δικαιωθεί και θα χτίσει το  MALL του υπό τις «εγγυήσεις νομιμότητας» του Τσίπρα ή θα βρεθεί με μια πλουσιοπάροχη αγοραπωλησία… Θα έχει αγοράσει το «σκουπιδότοπο» του Ελαιώνα και θα τον έχει πουλήσει στο Δήμο σε πολλαπλάσια τιμή χάρις το σχέδιο διπλής ανάπλασης!
• Την αυτονομία των κινημάτων. Ξαφνικά ο Τσίπρας είναι ο εγγυητής της σύμβασης, αυτός που μιλάει εξ ονόματος της «αυτόνομης επιτροπής του Ελαιώνα».

πολλές και διαφορετικές μακέτες για το γήπεδο. Το πράσινο μπαίνει όπου "περισεύει"

Προφανώς έχει πετάξει πολλά περισσότερα απ` ότι υπόγραψε. Περισσότερα απ` όσα φαντάζονται οι ΣΥΡΙΖΑδες, ίσως και ακόμα πιο πολλά απ` όσα υποψιαζόμαστε οι υπόλοιποι. Αναρωτιέμαι μετά από αυτό το πισωγύρισμα πόσο σοβαρά μπορούν να ακουστούν θέσεις του στυλ «Αποσύνδεση των αναγκών από τα επιχειρηματικά συμφέροντα». Αμ το άλλο; Που υπήρχε «γιγάντια» διαμάχη στο πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ για την κρατικοποίηση των τραπεζών αν θα γίνει με ή χωρίς αποζημίωση; Ποιοι θα τα εφαρμόσουν ρε παλικάρια; Οι εγγυητές του «μίσθιου» ή «οι τηρητές των εγγυήσεων και ρητρών;»

ΠΩΣ Η ΠΑΡ` ΟΛΙΓΟΝ ΝΙΚΗ ΕΓΙΝΕ ΗΤΤΑ

Αυτή η ισπανική υποχώρηση που παρόμοια της δεν μπορώ να φέρω στο νου μου έχει εξήγηση.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα ήταν η υποβάθμιση της έντασης αυτού του «πολέμου». Πήγαν με εκδρομική στολή στο μέτωπο του Α` Παγκοσμίου Πολέμου.  Άκουσα δεκάδες επιχειρήματα πως δέχτηκαν αφόρητες πιέσεις από εξαγριωμένους παναθηναϊκούς. Απειλές στα τηλέφωνα του ΣΥΝ, απειλές για πογκρόμ και πολλά άλλα. Σε όλους απάντησα στερεότυπα: «και δεν το περιμένατε αυτό;» Ακόμα και σήμερα αδυνατώ να φανταστώ πως είναι δυνατόν άνθρωποι «αριστεροί» να θεωρούν πως μπορούν δίνουν μάχες χωρίς απειλές, χωρίς κόστος. Ιδιαίτερα στο χώρο των κινημάτων πόλης το φαινόμενο είναι απόλυτα σύνηθες.

Η επένδυση ΠΑΟ-Ελαιώνα-MALL είναι της τάξης εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ. Η επένδυση ενός λ.χ. νυχτερινού κέντρου είναι το 1/10.000 από αυτή..κι όμως όλοι ξέρουμε πως θα έχεις «δύσκολα ξεμπερδέματα» αν κάνεις μια αγωγή ενάντια σε νυχτερινό κέντρο. Η πρώην βουλευτής Πειραιά Αλφιέρη είχε δεχτεί προσωπικούς τραμπουκισμούς για κάποια τραπεζοκαθίσματα στην Πειραϊκή[13].

Το δεύτερο πρόβλημα είναι η μετατροπή ενός τεράστιου πολιτικού θέματος σε πολεοδομική και δικαστική διαφωνία. Έχοντας υποτιμήσει το μέγεθος της σύγκρουσης δεν είχαν οργανώσει το πιο σημαντικό κομμάτι της μάχης , τη ιδεολογική προετοιμασία και τη διαμόρφωση κοινωνικών μπλοκ που να την έδιναν. Έτσι άρχισαν μια σειρά προσφυγών έχοντας αφοσιωθεί σε αυτό το κομμάτι και μόνο.

Δεν είναι δυνατόν να αντιμετωπίζεις τέτοια ζητήματα αλλαγής πολεοδομικού ιστού της πόλης και διαπλοκής δημόσιου-επιχειρήσεων με δικαστικό και μόνο τρόπο. Είναι σαν αν προσπαθήσεις να περάσεις την πολιτική σού με δικαστικές ενστάσεις.

Για να το κάνω πιο ξεκάθαρο σας φέρνω τρία υποθετικά σενάρια.

Α) Είμαστε στα 1996 και έχουν κατοχυρωθεί οι Ολυμπιακοί Αγώνες της Αθήνας. Τις ίδιες και περισσότερες ενστάσεις είχε η αριστερά εκείνο το διάστημα. Ας φανταστούμε μια προσφυγή ανάκλησης της ανάληψης των αγώνων η οποία να γινότανε ΔΕΚΤΗ. Τι φαντάζεστε; Η πίεση και η λάσπη που θα έτρωγαν οι προσφεύγοντες θα ήταν αμέτρητη.

Β) EUROVISION 2005. Ας υποθέσουμε μια προσφυγή που θα μπλοκάριζε την ανάληψη της EUROVISION για κατασπατάληση δημόσιου χρήματος. Πόση «πίεση» θα τρώγαμε; Σε τι χλεύη και τραμπουκισμούς θα υποβαλλόμασταν;

Γ) Κάνουμε σήμερα μια προσφυγή και ζητάμε να ανοίξουν τα σύνορα για όλους μετανάστες… και προσωρινά δικαιωνόμαστε. Ξαφνικά στον Έβρο, στην Κέρκυρα, στο Κιλκίς, στη Μυτιλήνη καταφτάνουν καραβάνια μεταναστών που εισέρχονται στη χώρα χωρίς ταξιδιωτικό έγγραφο. Τι ακριβώς νομίζετε; Δε θα έβγαιναν χιλιάδες πολίτες σε όλη την επικράτεια να ήθελαν να μας γδάρουν ζωντανούς.

Δημοσκόπηση 12/2/2009 για το Βοτανικό. Τόσο άσχημο είναι το 24% μόνο πάρκο;

Αυτό που θέλω να το τονίσω με τα παραδείγματα είναι πως δεν υπάρχουν «εύκολοι αγώνες». Δεν υπάρχουν αυτονόητα αιτήματα που «κερδίζουν», έξυπνα πανανθρώπινα επιχειρήματα που δημιουργούν ευρύτερες πλειοψηφίες. Όλα είναι ζητήματα μάχης, συσπείρωσης και αποφασιστικότητας. Η γνώση πως έχεις μπροστά σου ένα δύσκολο αγώνα δε σημαίνει, ταυτόχρονα, πως υποχωρείς. Η γνώση πως οι συσχετισμοί δεν είναι με το μέρος σου να μη σε οδηγεί σε συμβιβασμό αλλά αναζήτηση δρόμου νίκης.

ΥΠΗΡΧΕ ΑΛΛΟΣ ΤΡΟΠΟΣ, ΑΛΛΗ ΔΙΕΞΟΔΟΣ;

Για να μπορείς να κρίνεις ένα σχήμα, μια ομάδα ανθρώπων πρέπει να τους κρίνεις με βάση το ΣΤΟΧΟ που οι ίδιοι έχουν βάλει. Το σχέδιο διπλής ανάπλασης είχε και έχει πολλές πλευρές. Οικονομικές, περιβαλλοντολογικές, ιδεολογικές αθλητικές. Ακόμα και να φτιαχτεί το MALL σίγουρα μπορεί να υπάρξουν θέματα παραβιάσεων της σύμβασης σε οποιοδήποτε επίπεδο.  Αν δώσανε το 15 ή 10 % των εισιτηρίων στο δήμο, αν ο Βωβός έχει εξόδους ασφαλείας, αν τα καταστήματα έχουν μόνιμες πέργκολές, αν τα δέντρα είναι φοίνικες ή ιτιές….

Κάποια θέματα είναι για τις διοικητικές υπηρεσίες του δήμου, κάποια για θεματικές ομάδες πολιτών και κάποια για κομματική δουλειά σε εθνικό ή δημοτικό επίπεδο. Ο ΣΥΡΙΖΑ ξεκίνησε μια μάχη πανεθνικής εμβέλειας και τη χάνει σε όλα τα επίπεδα. Όμως ακόμα  και η ήττα αν έχει προέλθει από στοιχειώδης πολιτικούς σχεδιασμούς θα μπορούσε να αφήσει κάτι. Δεν έχω καμία αντιπαράθεση με την όποια θεματική επιτροπή. Αν κάποιος συστήσει μια επιτροπή για το Βωβό, τα αδέσποτα ή το πνευματικό κέντρο λογοδοτεί για αυτό και μόνο. Μια παράταξη και ένα κόμμα, όμως, οφείλει να έχει αρχή, μέση και τέλος στις θέσεις της και στα μέσα που χρησιμοποιεί.

Μία προετοιμασία ιδεολογική, οργανωτική και ψυχολογική για τη διεκδίκηση του Ελαιώνα ως χώρου πράσινου-ΤΕΛΕΙΑ-ΚΑΙ-ΠΑΥΛΑ, διαμορφώνει συγκεκριμένα κοινωνικά μπλοκ και επιχειρήματα. Ακόμα και η ήττα σε αυτό το επίπεδο με μια ανυποχώρητη θέση που δε θα ευδοκιμούσε, θα είχε τη δυνατότητα συσπείρωσης ενός δυναμικού πιο κωλοπετσωμένου, πιο έμπειρου για την επόμενη μάχη. Θα μπορούσε να διαμορφωθεί μια τακτική «ανταρτοπόλεμου» με μια καταιγίδα προσφυγών οι οποίες μπορεί να ξεκίναγαν για το γήπεδο, να συνεχιζόντουσαν για το MALL, ίσως αύριο για τον αριθμό των δέντρων ή για το πάρκινγκ ακόμα και το μισό μέτρο που θα ξέφευγαν από την αδειοδότηση. Μια στρατηγική τέτοια, προϋποθέτει πως ο βασικός σου σκοπός είναι η ΠΑΡΑΚΩΛΥΣΗ αυτού του καταστροφικού έργου, να το κάνεις οικονομικά ασύμφορο για τον εμπνευστή του.

Αλλά ακόμα κι αν διαπιστώνεις πως δεν έχεις τις δυνάμεις να πραγματοποιήσεις αυτή τη μάχη, χάσε με τρόπο που να δημιουργήσεις πολιτική παρακαταθήκη. Αν έβγαιναν οι 130 της προσφυγής και δήλωναν πως «αποσύρουμε την προσφυγή γιατί δεχτήκαμε απειλές για τη ζωή μας και θεωρούμε τη σωματική ακεραιότητα των συμπολιτών πιο σημαντική αξία από ένα γήπεδο», σίγουρα αυτή η «ήττα» θα έφερνε τέτοια πολιτική συζήτηση για τις διασυνδέσεις πολιτικών-επιχειρηματιών και παρανόμων που κάτι θα έμενε πίσω.

Τελικά, ακόμα και ο τρόπος που χάνεις δείχνει αν είχες και κάποια χρησιμότητα και αξία… Αν θα «πάρεις και κανένα μαζί σου» ή θα πας άκλαυτος…

WHY TSIPRAS? WHY?

Αυτό που με παίδεψε περισσότερο είναι γιατί ο Τσίπρας δε το γύρισε σε στυλ ΚΚΕ. Γιατί δεν πλάκωσε τις φανφάρες, τα πολλά και καταγγελτικά λόγια, να καταψηφίσει στο Δημοτικό Συμβούλιο αλλά να μην οργανώσει και καμία κινητοποίηση. Ενώ διακριτικά και με «εγγυήσεις» να απέσυρε ή να «έχανε» την προσφυγή. Γιατί αφού και ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ με διαφορετικούς τρόπους εκτιμούν πως η μάχη για το γήπεδο δεν μπορεί να δοθεί, κάθεται και σέρνεται η Ανοιχτή Πόλη και ο πρόεδρος του ΣΥΝ σε μια υποχώρηση αρχών άνευ προηγούμενου;

Σίγουρα οι πολλαπλές πιέσεις έπαιξαν το ρόλο τους. Έπρεπε να δώσει έμπρακτα δείγματα «καλής θέλησης» σε Βαρδινογιάννη και Βγενόπουλο, μετά το χουνέρι των προσφυγών. Δεν είναι τυχαίο πως ενώ ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ είχαν καταψηφίσει αρχικά τη σύμβαση Δήμου-πΑΕ ΠΑΟ, ακολούθησαν οι αγωγές Βγενόπουλου κατά Παπανδρέου και Τσίπρα, και την περασμένη εβδομάδα έγιναν εγγυητές του νέου γηπέδου. Δεν μου αρκεί όμως…

Η πιο κρίσιμη λούμπα που πέφτει ΔΙΑΡΚΩΣ ο ΣΥΝ είναι πως τίποτα δεν βλέπει σαν μάχη. Δεν υπάρχει ούτε ένα θέμα που να έχει ενιαία θέση, ιδιαίτερα στα ζητήματα αυτοδιοίκησης και περιβάλλοντος. Οι θέσεις του αλλάζουν συνεχώς ανάλογα με τους εσωτερικούς πολιτικούς και κοινωνικούς συσχετισμούς.

Η άποψη του ΣΥΝ δεν είναι η προσπάθεια διαμόρφωσής ενός σχεδιασμού της πόλης υπέρ των κοινωνικά αποκλεισμένων πολιτών, μια ταξική (ας πούμε) θεώρηση της πόλης.   Κατά το ΣΥΝ οι πολιτικοί οργανώνουν τη διαβούλευση μεταξύ κοινωνικών ομάδων, ειδικών, επιστημόνων και κομμάτων της πόλης και μέσα από αυτό το διάλογο διαμορφώνονται ευρύτερες συναινέσεις. Στο ΣΥΝ απουσιάζει η λογική της εφαρμογής μιας ξεκάθαρης εναλλακτικής πολιτικής κόντρα σε μια κοινωνική ομάδα ακόμα κι αν αυτή είναι οι εφοπλιστές ή η εκκλησία. Τα δημοτικά συμβούλια είναι ο μοναδικός υπαρκτός θεσμός της Ελλάδας που «φέρνει» προς αυτό το μοντέλο διαχείρισης. Και για αυτό σκίζονται στην προσπάθεια να καταλάβουν θέσεις «διαλόγου» σε αυτό το σύστημα. Αναλογικό προεδρείο και διαμερισματικό συμβούλιο, συμμετοχές σε δημαρχιακές επιτροπές και δημοτικές εταιρείες. Δώσε τέτοια και πάρε την ψυχή του ΣΥΝασπισμένου…

Έτσι όταν ο Βγενόπουλος τους πέταξε το μπαλάκι να προτείνουν μια «συγκεκριμένη και ρεαλιστική» πρόταση για το γήπεδο του ΠΑΟ, ο ρόλος τους είχε ήδη εξαντληθεί. Από την ώρα που είχαν καλεστεί στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων έπρεπε «πάση θυσία» να μη φύγουν από εκεί.

Δεν αναγνωρίζουν στον εαυτό τους την πολιτική έκφραση ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΩΝ κοινωνικών ομάδων, αλλά το ρόλο του τροχονόμου και διαχειριστή των συγκρούσεων.

Δεν βλέπουν τον εαυτό τους ως ΜΕΛΗ μιας κοινωνικής ομάδας που «σπρώχνει» μια πρόταση, αλλά σαν αφ` υψηλού διαιτητές.

Δεν δίνουν στον εαυτό τους την υποχρέωση της οργάνωσης μιας κοινωνικής διεκδίκησης, αλλά σαν μειλίχιους κατευναστές αυτής.

Για το ΣΥΝ, εν τέλει, δεν υπάρχει «σωστή θέση» αλλά «σωστή διαδικασία».

Τα προβλήματα, όμως, που βιώνουμε όλοι μας δεν είναι διαδικαστικά αλλά ουσιαστικά.

Μακάρι, παιδιά, να σας φέξει αύριο….. αλλά δε το βλέπω. Το `χετε τσακίσει στις γκέλες. Ούτε ο Βύντρα δεν έχει κάνει τόσες…

---

[1] Αυγή 5/5/2009

[2] Ανακοίνωση της Επιτροπής Πολιτών για τη Διάσωση του Ελαιώνα. 10/7/2007

[3] Απόφαση Δημοτικού Συμβουλίου Δήμου Αθηναίων. 4/5/2009

[4] Η Συμβολή του ΣΥΝ στο Πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ. 2009. Στόχος 8. Για τη φυσική αγωγή και τον αθλητισμό. Κεφάλαιο «Αθλούμενοι-Αθλητές-Θεατές»

[5] Ανακοίνωση του ΣΥΝ για την παραχώρηση του Σταδίου Καραϊσκάκη. 27/11/2002

[6] Ριζοσπάστης 1/9/2006

[7] Ανακοίνωση Ανοιχτής Πόλης. 4/5/2009

[8] Η Συμβολή του ΣΥΝ στο Πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ. 2009. Στόχος 8. Για τη φυσική αγωγή και τον αθλητισμό. Κεφάλαιο «Η Παρούσα Κατάσταση»

[9] Ανακοίνωση Ανοιχτής Πόλης. 4/5/2009

[10] Νέα Προσφυγή της Επιτροπής για τη Διάσωση του Ελαιώνα. 18/4/2008

[11] Απόφαση Δ. Αθηναίων 4/5/2009

[12] Ο.π.

[13] Δήμος κατά ΣτΕ. Ελευθεροτυπία 11/7/2006