Μπορούν τα blogs να είναι φορείς ενημέρωσης; Η αφορμή για το θέμα αυτό μου δίνεται καθημερινά. Δεκάδες «ειδήσεις» τις έχω απορρίψει, γιατί μετά από λίγο προσεχτική έρευνα έχουν αποδειχτεί κουτσομπολιά και παραμύθια. Είμαι σίγουρος πως παρόλο που προσέχω τις πηγές μου, θα έχω πετάξει και καμιά μπαρούφα εδώ μέσα. Για παράδειγμα… στο «όταν η φύση πεθαίνει με χάρη» για τα δύο σετ φωτογραφιών, κυκλοφορούσε λάθος ενημέρωση. Η «Πύλη της Κολάσεως» εμφανίζονταν να ήταν στο Ουζμπεκιστάν κι όχι στο Τουρκμενιστάν, ενώ τα «Παγωμένα Κύματα» εμφανίζονταν στη λίμνη Χουρόν στο Μίσιγκαν ΗΠΑ. Μα για τέτοιες λεπτομέρειες τρώγεσαι ρε Gatoulea;
Φυσικά και όχι! Απλά βλέπω μια παραπλανητική είδηση να εξαπλώνεται σαν ιός στο internet, να φτάνει να αποτελεί είδηση σε τηλεόραση και εφημερίδες και ακόμα κι όταν αποκαθίσταται η αλήθεια, να παραμένει το ψεύδος στην επιφάνεια. Για να γίνω πιο συγκεκριμένος…
Θυμάστε όλοι, φαντάζομαι, τον Guillermo Vargas. Τον καλλιτέχνη που σκότωσε μια σκυλίτσα από πείνα για λόγους τέχνης.
Χιλιάδες υπογραφές μαζεύτηκαν εναντίον του, εκθέσεις του ακυρώθηκαν, δέχθηκε εκατοντάδες απειλητικά γράμματα. Ακόμα και τώρα κυκλοφορούν groups στο facebook και αλλού εναντίον του. Όμως δε μάθαμε ποτέ πως η θανάτωση της σκυλίτσας ήταν ένα τρικ![1] Ήταν μια μονοήμερη έκθεση που σκοπό είχε να αναδείξει την αδιαφορία του κόσμου απέναντι στην πείνα. Να αναδείξει αυτό που συνέβη: κανένας επισκέπτης της έκθεσης δεν αντέδρασε για ένα ζώο που υποτίθεται πέθαινε από την πείνα! Όπως, φυσικά, για κανένα αδέσποτο. Επίσης μπορούμε όλοι να αντιληφθούμε πως σε καμιά μονοήμερη έκθεση δεν μπορεί να πεθάνει ζώο από πείνα. Πόσοι από εμάς είχαν αναρωτηθεί, πως ένα ζώο που πεινάει και διψάει δεν προσπαθεί να διαφύγει ή να αλυχτήσει αλλά παραμένει ήρεμο να επέλθει το μοιραίο;
Από την άλλη, πόσοι δεν εκστασιάστηκαν με τη ανακάλυψη μιας άγνωστης φυλής στα βάθη του Αμαζόνιου. Ξαφνικά, χαρήκαμε που σε αυτό τον πλανήτη υπάρχουν ανεξερεύνητα μέρη. Ακόμα και δελτία ειδήσεων άρχισαν τα αφιερώματα για τις απάτητες περιοχές της Βραζιλίας. Λίγο αργότερα, όμως, η αλήθεια αποκαλύπτεται.[2] Είναι άλλη μια χαρτογραφημένη από το 1910 φυλή. Μια από αυτές που η κυβέρνηση της Βραζιλίας προστατεύει από λογιών-λογιών εισβολείς.
Νομίζω έχουμε πέσει σε μια λούμπα υπερεκτίμησης των blogs. Επειδή κάτι γράφεται κάπου και αναπαράγεται, δημιουργείται μια ψευδαίσθηση είδησης! Αυτό συμβαίνει γιατί υπάρχουν δύο βασικές αυταπάτες για τα blogs.
- Επειδή είναι γραπτός λόγος μπερδεύεται με τη συγγραφή και τη δημοσιογραφία.
Ξεχνάμε ότι ο γραπτός λόγος στο net είναι ότι ο προφορικός στην «κανονική» ζωή. Ο blogger είναι κάτι σαν τον καφετζή ή περιπτερά των ασπρόμαυρων ταινιών. Είναι(;)το κέντρο ενός στενού κοινωνικού χώρου και αναπαράγει τις αγωνίες και τα ερωτήματα του. Από το προσωπικό του κριτήριο και ήθος παλαντζάρει ανάμεσα στο κουτσομπολιό και στη σιωπή. - Είδηση δεν είναι το άθροισμα αυτοπτών μαρτύρων ενός γεγονότος. Πόσο μάλλον και ανθρώπων που «άκουσαν» για αυτό… Η μετατροπή ενός γεγονότος σε είδηση περιλαμβάνει δίκτυο ενημέρωσης και κριτήριο προσέγγισης. Ένας blogger μπορεί στην καλύτερη των περιπτώσεων, να κάνει πολύ καλό ρεπορτάζ.
Απλά οι μεμονωμένοι πολίτες – και άρα τα blogs αυτών – είναι ευάλωτα στην αρρώστια του εύκολου εντυπωσιασμού, της «εξωφρενικής» είδησης, ένα σκαλί λίγο πριν τις ειδήσεις του Star. Ταυτόχρονα, μέσα από την μαζική απόρριψη των παραδοσιακών διόδων ενημέρωσης, υπάρχει μια καλοπροαίρετη «πίεση» τα blogs να αντικαταστήσουν στη συνείδηση ενός κόσμου, ένα εναλλακτικό τρόπο ενημέρωσης. Η μη έγκαιρη συνειδητοποίηση αυτού του φαινομένου, μπορεί να δημιουργήσει, εν τέλει, ένα άκρως αποτελεσματικό δίκτυο παραπληροφόρησης.
Τα blogs μπορούν να είναι ένας θαυμάσιος τόπος έκφρασης ιδεών, θέσεων αλλά και προσωπικών προσεγγίσεων. Επίσης μπορεί να είναι μια πολύ καλή βάση δεδομένων για ένα μελλοντικό εναλλακτικό δίκτυο ενημέρωσης. Αν προσπαθήσουμε καταρχήν να μη τσιμπάμε τόσο εύκολα σε αμάσητα «νέα» και να μη γινόμαστε έρμαια μαζικής υστερίας, θα έχουμε κάνει ένα πρώτο βήμα.
0 Απαντήσεις to “σκέψεις για τη δημοσιογραφία στα blogs…”
Υποβολή απάντησης