Ποια είναι τα όρια που μπορούμε να επέμβουμε στo ίδιο μας το σώμα; Τις προάλλες μάθαμε για ένα δάχτυλο που ξαναφύτρωσε ενώ ερευνούν τεχνικές αναγέννησης δοντιών. Από την άλλη η προσθετική 
τεχνητών μελών έχει εκτιναχτεί… Τεχνητό πόδι, χέρι, μάτι, αυτί, δόντι, μαλλιά, καρδιά και δε ξέρω τι άλλο ακόμη… Η ανάπτυξη της γενετικής επιστήμης έχει
επανατοποθετήσει τα όρια της ιατρικής (και όχι μόνο).
Μήπως το μέλλον είναι πιο κοντά μας απ` ότι νομίζουμε; Πασχίζουμε, ώστε τα ρομπότ να αποκτούν όλο και πιο ανθρώπινη κίνηση και εμφάνιση. Από την άλλη ο άνθρωπος ενσωματώνει όλο και περισσότερα χαρακτηριστικά είτε από βιομηχανικά αντικείμενα είτε από μεταλλάξεις. Η σταδιακή μετεξέλιξη μας σε cyborgs δεν έχει τίποτα τρομαχτικό. Η άγνοια μετατρέπει το καθετί νέο σε «παρέκκλιση». Απλά είναι πολύ δύσκολο να αποδεχτούμε πως η συνείδηση και τα συναισθήματα δεν είναι παρά «απλά» (???) χαοτικά ηλεκτρικά συστήματα…
Η λογική των τεχνητών μελών στον άνθρωπο είναι διαδεδομένη εδώ και αιώνες… Ο πειρατής με τα χρυσά δόντια, το ξύλινο πόδι και το γάντζο αντί για παλάμη είναι μια αρχετυπική φιγούρα του «κακού» που συνδυάζει σατανική ψυχή και μη-ανθρώπινη εικόνα. Το 19ο αιώνα ο ηλεκτρισμός έφερε τον τρόμο του Φρανκεστάιν, ενός ανθρωπόμορφου τέρατος χωρίς ψυχή. Η γενετική έρευνα, όμως, άνοιξε νέους ορίζοντες. Αρχίζουμε, πλέον, να κατανοούμε – έστω και σε αρχικό επίπεδο – την ίδια μας τη φύση σαν είδος. Άρα δεν μας αρκεί ένα κούτσουρο για πόδι, μπορούμε να το κάνουμε πιο συμβατό και λειτουργικό με το σώμα μας.
Από την άλλη, δεν είναι λογικό να «βοηθάμε» τον οργανισμό μας να ανταπεξέλθει σε δυσκολίες; Πριν φτάσουμε στην προσθετική βιομηχανία να μην εξαντλήσουμε την αυτοίαση; Το ηλεκτροσόκ δεν βοηθάει μια καρδιά να «ξαναπάρει» μπρος; Γιατί να μην «βοηθήσουμε» λοιπόν και το δάχτυλό μας[1] ή τα δόντια μας[2] με υπέρηχους να αναγεννηθούν; Η συγκεκριμένη γνώση όλων των ειδών πάνω στον πλανήτη, μπορεί να αποφέρει λύσεις για πράγματα που ούτε μπορούμε να φανταστούμε σήμερα. Για παράδειγμα, επιστήμονες μελετούν τη χειμέρια νάρκη στις αρκούδες μπας και βρουν λύση για τις κατακλίσεις.
Ένα ρητό στριφογυρνάει στο μυαλό μου… «Ο άνθρωπος, παρεμβαίνοντας, αλλάζει το φυσικό περιβάλλον. Αλλάζοντας το φυσικό περιβάλλον αλλάζει και ο ίδιος»… Εδώ βρίσκεται το πραγματικό ζήτημα. Μέσα στην εξέλιξη μας, αλλάξαμε. Δεν ήταν «φυσική» διαδικασία. Με την ένδυση, χάσαμε το τρίχωμά μας… με την αλλαγή της διατροφής μας άλλαξαν τα δόντια μας, τα παιδιά, πλέον, γεννιούνται χωρίς φρονιμίτες… κι αν είχαμε περισσότερα στοιχεία καταγεγραμμένα, θα παρατηρούσαμε πολλές περισσότερες αλλαγές. Ο σημερινός τρόπος ζωής, ειδικά στις δυτικές κοινωνίες, δεν επιδρά στο σώμα μας; Οι αλλαγές στο οικοσύστημα μας είναι τεράστιες και, άρα, η ίδια μας η μετάλλαξη θα είναι πολύ έντονη και πολύ πιο γρήγορη από το παρελθόν.
Περνώντας από την γνώση και την έρευνα στον οραματισμό ( και όχι τη μεταφυσική), ανακάλυψα τον Stelarc, καλλιτέχνης-performer, ο οποίος μελετάει τα τελευταία 40 χρόνια τη σχέση του ανθρώπινου
σώματος με την τεχνολογία. Από τα διάφορα πράγματα που μελετάει, μου είχε κάνει ιδιαίτερη εντύπωση η ανάγκη – σύμφωνα με τον Stelarc – ανάπτυξης τεχνητού στομαχιού. Ισχυρίζεται πως οι σύγχρονες διατροφικές συνήθειες μαλακών και εύπεπτων τροφών και χαπιών, θα καταστίσουν άχρηστα (και άρα επώδυνα) τα ισχυρά στομαχικά υγρά. Όλα αυτά τα χρόνια έχει κατασκευάσει τεχνητά μέρη, εξωσκελετούς, ενώ έχει δώσει παραστάσεις που το σώμα του είναι δικτυωμένο στο internet. Βρίσκω την έρευνα που έχει κάνει εξαιρετικά ενδιαφέρουσα και χρήσιμη.
Δεν ξέρω αν το μέλλον μας είναι ακριβώς αυτό, αλλά αντιδρώ σθεναρά στην υποκρισία. Από τη μία βιάζουμε το περιβάλλον που ζούμε, αποξενωνόμαστε από τη γη αλλά και τα ίδια τα συναισθήματά μας. Ταυτόχρονα υψώνουμε κορώνες για «ηθική» στη γενετική και για «κανόνες» στο internet. Αν έχουμε δημιουργήσει ένα πλανήτη που πεθαίνουν άνθρωποι ταυτόχρονα από παχυσαρκία από τη μία και πείνα από την άλλη, καμιά ηθικολογία δε θα σταματήσει τη μαζική παραγωγή terminators…. Και δε θα φταίει η βιοτεχνολογία για αυτό. ‘Όπως και ο ηλεκτρισμός δε φταίει για τα ηλεκτροσόκ στο Γκουαντάναμο.
