Το ποδόσφαιρο είναι μακρινός συγγενής της «μπάλας». Ναι, βασίζεται στη λογική πως κάποιοι άνθρωποι κλωτσάνε ένα τόπι όμως έχει τόση σχέση όσο έχει η παντομίμα που παίζουμε σπίτι μας με τα Oscar και τον Brad Pitt. Παρακάτω θα προσπαθήσω να εξηγήσω τον τρόπο που θα προσεγγίσουν επόμενα κείμενα μου και τον αθλητισμό αλλά και την ελληνική Superleague, το Τσαμπιονς Λιγκ, το Euro κλπ, το θέαμα που προσφέρουν αλλά και το νομικό πλαίσιο, τους κανονισμούς και τις εργασιακές
σχέσεις που τους διέπουν.
Η «μπάλα» είναι σπορ που ασκείται σε ανοιχτούς, κυρίως, χώρους και σκοπό έχει την εκγύμναση συνδυασμένη με τη διασκέδαση των συμμετεχόντων . Έχει τέσσερις μόνο κανονισμούς, το «γκολ», το «βγήκε έξω, ρε», το «εεε, χέρι» και το «μη κλωτσάς έτσι, ρε μαλάκα». Επειδή, σχεδόν όλες, οι «φάσεις» είναι αμφισβητούμενες και δεν υπάρχει διαιτητής, η «διαπραγματευτική» ικανότητα των παιχτών είναι βασικό συστατικό του παιχνιδιού. Χρειαζόμαστε, πλέον, την οριοθέτηση ενός (για μονότερμα) ή δύο τερμάτων καθώς και τη συμμετοχή μίνιμουμ 3 παιχτών (για το οριακό μονότερμα) και το παιχνίδι ξεκινάει. Η κατάλληλη προετοιμασία των παιχτών διαμέσου ποτών- τσιγάρων-καθιστικής δουλειάς (ή ραχατιού για μαθητές-φοιτητές) είναι που εξασφαλίζει στιγμές απίθανης διασκέδασης. Μετά το τέλος του παιχνιδιού, ακολουθεί η διαδικασία αναπλήρωσης δυνάμεων όπου 1 πακέτο τσιγάρα με 12 μπύρες στην ψησταριά της γειτονιάς είναι παραδοσιακό τελετουργικό. Αν υπάρχει ευχέρεια χρόνου οργανώνονται και παράλληλες δραστηριότητες (όπως π.χ. τουρνουά ταβλιού ή παρακολούθησης ποδοσφαίρου).
Το ποδόσφαιρο ουδεμία σχέση έχει με τα παραπάνω.
Συνεχίστε την ανάγνωση ‘Ποδόσφαιρο!…τι είναι και τι θέλω από αυτό.’
μπούρου-μπούρου